Ε, όχι, δε θα μας φιμώσουν!

Αγωγή Ενωσης Αποστράτων κατά Ν. Μπογιόπουλου

Οπως έκανε γνωστό ο ίδιος ο Νίκος Μπογιόπουλος από τον Ημεροδρόμο, η Ενωση Αποστράτων Αξιματικών Στρατού (ΕΑΑΣ) κατέθεσε εναντίον του αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση. Του ζητούν 70.000 ευρώ για «ηθική βλάβη» και ζητούν τη φυλάκισή του για 6 μήνες «ως μέσον εκτελέσεως της απόφασης που θα εκδοθεί». Δηλαδή, αν δεν τους σκάσει τα φράγκα, να πάει έξι μήνες φυλακή.

Του είχαν στείλει εξώδικο, στο οποίο ο Ν. Μπογιόπουλος απάντησε την 1η Απρίλη. Του ζητούσαν να ανακαλέσει όσα είχε πει σε βάρος τους στη ραδιοφωνική του εκπομπή στον Real FM στις 5 Μάρτη του 2021. Και φυσικά, ο Μπογιόπουλος δεν ανακάλεσε. Τι να ανακαλέσει;  

Τα όσα είπε για τις γιορτές μίσους που οργανώνουν αυτοί οι κύριοι κάθε χρόνο στο Γράμμο, για να γιορτάσουν τη «συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών»; Εκεί που μαζεύονται όλα τα φασισταριά της χώρας και όπου τα τελευταία χρόνια κυριαρχούσαν οι δολοφόνοι νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, με τους οποίους μάλιστα η ΕΑΑΣ συναντιόταν (ακόμα και ένα χρόνο μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα και συμφωνούσαν για «κοινούς αγώνες» και «κοινά προγράμματα»).

Αν ο Μπογιόπουλος ανακαλούσε αυτά που είπε (και αυτά που έγραψε), θα έπρεπε να μην ξαναπιάσει πληκτρολόγιο ή μικρόφωνο για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Αλίμονο αν μια απειλή, απ’ όπου κι αν προέρχεται (και δυο φορές αλίμονο αν η απειλή είναι φασιστική) μπορούσε να βουλώνει στόματα.

Σε ό,τι αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση, τα γράφει αναλυτικότατα ο Ημεροδρόμος και δε χρειάζεται να τα επαναλάβουμε. Εδώ, όμως, εγείρεται ένα ευρύτερο ζήτημα, επί του οποίου οφείλουμε να τοποθετηθούμε.

Η αγωγή των απόστρατων τυπικά στρέφεται κατά του Ν. Μπογιόπουλου, επί της ουσίας όμως μας αφορά όλους και όλες. Οσους και όσες δημοσιολογούμε, αναλύοντας την πραγματικότητα και εκφράζοντας τις απόψεις μας επ’ αυτής, ανάλογα με τις ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές μας αφετηρίες.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ ΛΟΓΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ!

Ο αποκλεισμός του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΓΚΚ, Deutsche Kommunistische Partei – DKP) από τις προσεχείς γερμανικές ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την κείμενη γερμανική νομοθεσία, επιφέρει και την ταυτόχρονη έκπτωση του ΓΚΚ από την ιδιότητα του ανεγνωρισμένου πολιτικού κόμματος στην ΟΔ της Γερμανίας, γεγονός που θεωρείται προάγγελος του να τεθεί προσεχώς το ΓΚΚ εκτός νόμου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο αποκλεισμός αποφασίστηκε από την λεγόμενη Ομοσπονδιακή Εφορευτική των Εκλογών Επιτροπή, η οποία εγκρίνει ποια πολιτικά κόμματα επιτρέπεται να συμμετάσχουν στις ομοσπονδιακές εκλογές, και έγινε με βάση εντελώς αστήρικτους λόγους γραφειοκρατικής υφής, δηλαδή ότι δήθεν το ΓΚΚ δεν είχε έγκαιρα υποβάλει τους οικονομικούς του απολογισμούς για τα προηγούμενα οικονομικά έτη.

Η Ομοσπονδιακή Εφορευτική των Εκλογών Επιτροπή αποτελείται από υπηρεσιακούς παράγοντες και από εκπροσώπους όλων των εκλεγμένων στην παρούσα Ομοσπονδιακή Βουλή (Μπούντεσταγκ, Bundestag) πολιτικών κομμάτων.

"Το ΚΚΕ ως ψυχολογικό σύμπλεγμα"*

👉Παρατήρηση 1η: -Υπάρχει κάτι πιο γελοίο από τον γελοίο; Υπάρχει. Ο γελοίος που με εξυπνακισμούς πάει να παραστήσει τον ξύπνιο.
👉Παρατήρηση 2η: Το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν βρίσκεται και στα καλύτερά του. Αυτή η «ήττα», όμως, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο, έχει και κάτι το θετικό. Έχει αποθρασύνει τους σμπίρους του συστήματος.

Οι τελευταίοι λόγω της αμορφωσιάς τους περί την γεωμετρία της Ιστορίας και θεωρώντας αμετάβλητους τους συσχετισμούς υπέρ της τάξης της οποίας αποτελούν τους οργανικούς διασκεδαστές της, δεν νιώθουν την ανάγκη των προσχημάτων. Έτσι μας παρέχουν αφειδώς τα διαπιστευτήρια και της χυδαιότητας και της μαυρίλας τους.

Ας έρθουμε, τώρα, στο θέμα μας.

Από τα παλιότερα φιλοσοφικά ερωτήματα είναι και τούτο: Αξίζει τον κόπο να ασχολείσαι με έναν τενεκέ;

Η απάντηση συνήθως είναι «όχι». Ωστόσο κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις την εξαίρεση ώστε να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Σήμερα, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με έναν τενεκέ που ζει το δράμα να μην ξέρει πόσο τενεκές είναι, γεγονός που τον καθιστά «χρήσιμο». «Χρήσιμος» διότι προσφέρει αφειδώς όλες τις αποδείξεις για την ποιότητα όλων των τενεκέδων του είδους του. Αλλά – και κυρίως – γιατί αποκαλύπτει όλη την «σοβαρότητα» και την «δημοκρατικότητα» εκείνων που χρησιμοποιούν τέτοιους τενεκέδες άλλοτε για να κάνουν «υψηλή πολιτική», άλλοτε για να «ενημερώνουν» την κοινή γνώμη, άλλοτε για να παριστάνουν την «σοβαρή διανόηση» κι άλλοτε όλα μαζί.

Ο τενεκές μας λέγεται Τάκης Θεοδωρόπουλος (για τον περί ου ο λόγος μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και ΕΔΩ) και αρθρογραφεί στην εφημερίδα του συγκροτήματος Αλαφούζου, την «Καθημερινή». Παρακαλούμε μπείτε στον κόπο να διαβάσετε το πόνημά του.

Καταστροφή του ποντιακού ελληνισμού κ σοβιετική εξουσία

Το σύνολο σχεδόν της βιβλιογραφίας αποδίδει σημαντικό μέρος της ευθύνης για την καταστροφή του Πόντου στους μπολσεβίκους. Πράγματι, από το 1922 και έπειτα, παρατηρείται μια συστηματική προσπάθεια μετατόπισης των ευθυνών (με σκοπό την τελική αποσιώπησή τους) για την καταστροφή του Πόντου και της Μικράς Ασίας, από τους κατεξοχήν υπευθύνους, στους κομμουνιστές. Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη θέση του Κ. Φωτιάδη:

«Οι Μπολσεβίκοι, γνώριζαν πολύ καλά ότι ο κεμαλικός αγώνας δεν είχε την αποδοχή των λαϊκών τάξεων της πολυεθνικής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν απελευθερωτικός αγώνας αλλά εθνοκτόνος που κατόρθωσε με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των Μπολσεβίκων και τα γενοκτονικά μέτρα που εφάρμοσε να μετατρέψει μια πολυεθνική και πολυθρησκευτική αυτοκρατορία σε μονοθρησκευτική και μονοκρατική, αφανίζοντας Ελληνες και Αρμενίους και καταδυναστεύοντας τις μη τουρκικές μουσουλμανικές εθνότητες με μεθόδους μεσαιωνικής πολιτικής συμπεριφοράς.

Η Σοβιετική Ενωση είναι συμμέτοχη και συνυπεύθυνη στη γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου»45.

Πολλοί μάλιστα ξεκινούν την απαρίθμηση των «ευθυνών» των μπολσεβίκων από την ίδια την επανάσταση αυτή καθαυτή, αφού αποτέλεσε την αιτία αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή του Πόντου. Από εκεί θα ξεκινήσουμε και εμείς.

Ενας Πόντιος πρόσφυγας, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των όσων διαδραματίστηκαν στις γραμμές του ρωσικού στρατού στον Πόντο παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναφέρει σχετικά πως οι γυναίκες (οι οποίες μαστιζόμενες από το λοιμό διαμαρτύρονταν, έκαναν επιδρομές στα πρατήρια ψωμιού και έρχονταν αντιμέτωπες με την αστυνομία που έσπευδε να «προστατέψει» τους ιδιοκτήτες τους) έγραφαν «στους άνδρες τους στο μέτωπο ότι "εσείς πολεμάτε άσκοπα ενώ στα μετόπισθεν μας δέρνουν για τα δίκαιά μας, μας ατιμάζουν και μας φυλακίζουν"... Τότε στασίασαν οι στρατιώτες εναντίον των αξιωματικών... οι περισσότεροι εξ αυτών ετάχθησαν με τα δίκαια των αιτημάτων των στρατιωτών. Συσπειρωμένα ο στρατός και αξιωματικοί επαναστάτησαν εναντίον του Τσάρου...»46.

Ο στρατευμένος ρωσικός λαός, λοιπόν, επαναστάτησε υπερασπιζόμενος τα δίκαιά του, έπαψε να πολεμάει σε ξένους πολέμους και επέστρεψε να υπερασπιστεί τις οικογένειές του σε έναν πόλεμο που ήταν πραγματικά δικός του.

Όταν η πολιτική ασχετοσύνη συναντά την ποδοσφαιρική άγνοια

Διάβάζα σήμερα ένα άρθρο του κ. Κώστα Γουλή στο sport24, όπου αφού ο άνθρωπος βγάζει τον πόνο για το φετεινό χάλι του Παναθηναϊκού (σαν ποδοσφαιρόφιλοι συμπονάμε) λέει μεταξύ πολλών άλλων:

“Να με συμπαθάτε όμως, μετά και το χθεσινοβραδινό, είναι η πρώτη φορά που –ειλικρινά- δεν βλέπω πως μπορεί να σταθεί αυτή η ομάδα, έτσι όπως είναι δομημένη (και) την επόμενη χρονιά. Ακόμη και με έναν νορμάλ, φυσιολογικό και πολύ πιο σύγχρονο -κι όχι μεγαλωμένο στις λογικές του σοβιέτ του ’70- προπονητή.“

Δεν ξέρω τι να πιάσεις και τι να αφήσεις από το παραπάνω.

-Πώς ο Μπόλονι είναι Ρουμάνος και όχι “σοβιετικός”;

Νικολάε Τσαουσέσκου και Μπάμπης Δρακόπουλος στο Βουκουρέστι

-Πως η Ρουμανία ήταν το αγαπημένο παιδί της δύσης, και κατά τους “ευρωκομμουνιστές” του “εσωτερικού” αποτελούσε μάλιστα “όαση σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, εντός του σταλινικού μοντέλου της ανατολικής Ευρώπης;” οπότε κατά συνέπεια μόνο “σοβιετική” δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί;

Τέτοιες απαιτήσεις δεν έχουμε. Καταλαβαίνουμε πως στο θολωμένο πολιτικά μυαλό του αρθρογράφου έννοιες όπως “σοβιετικό”, “ανατολικό”, “κομεκόν”, “σύμφωνο Βαρσοβίας”, “Λαϊκή Δημοκρατία”, “Σοσιαλιστικό στρατόπεδο” κλπ είναι ένας δυσεπίλυτος, στις διαφορές τους, γρίφος. Και στην τελική ανάλυση, αθλητικογράφος είναι ο άνθρωπος και δεν υποχρεούται να τα ξέρει όλα ετούτα.

Με την υποσημείωση πάντα, πως εάν δεν ξέρεις κάτι, καλό είναι να μην αναφέρεσαι δημόσια σε αυτό, στην περίπτωση τουλάχιστον που δεν θές να γίνεσαι και δημόσια ρεζίλι.

Αφού λοιπόν πάρουμε σαν δεδομένο πως με την λέξη “σοβιέτ” ο Κύριος Γουλής εννοεί κυριολεκτικά ο,τιδήποτε σχετίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τις σοσιαλιστικές χώρες και τις Λαϊκές Δημοκρατίες που ύπηρξαν στην Ευρώπη από τέλος του Β'ΠΠ ως και το τέλος της δεκαετίας του '80, να πάμε και σε αυτά που είναι υποχρεωμένος να ξέρει:

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #9 (Τελευταίο μέρος+παραπομπές)

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Οι προειδοποιήσεις του Λένιν

Ο ίδιος ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Λένιν, είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό το σκληρό αγώνα που είχε μπροστά της η σοβιετική εξουσία. Στην εισήγησή του στο 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των επιτρόπων πολιτικής διαφώτισης, που έγινε στις 17 Οκτώβρη του 1921 (Λένιν, Απαντα, τόμος 44, σελ. 155-175), στην οποία εξηγούσε το νόημα της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ), ως μίας επαναφοράς του καπιταλισμού (σε ποιο βαθμό, οι μπολσεβίκοι δεν μπορούσαν να γνωρίζουν, όπως επισημαίνει ο Λένιν), επεσήμανε ότι «όλο το ζήτημα είναι με ποιον θα πάει η αγροτιά – με το προλεταριάτο που πάει να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία ή με τον καπιταλιστή που λέει: “Ας γυρίσουμε πίσω, έτσι είμαστε πιο ασφαλισμένοι κι αυτά περί σοσιαλισμού είναι επινοήσεις”».

H ΝΕΠ ήταν αναγκαία για να αντιμετωπιστεί η πείνα, γιατί το 1921 υπήρξε πραγματικά λιμός. Ομως ήταν ταυτόχρονα και ένας οικονομικός πόλεμος: 

«Να σε τι συνίσταται ο σημερινός πόλεμος: ποιος θα νικήσει, ποιος θα κερδίσει γρηγορότερα – ο καπιταλιστής που του ανοίγουμε την πόρτα ή μάλλον κάμποσες πόρτες (και πολλές άλλες πόρτες που οι ίδιοι δεν τις ξέρουμε και που ανοίγονται χωρίς εμάς και εναντίον μας) ή η προλεταριακή εξουσία;».

Κι ο Λένιν συνεχίζει: 

«Ολο το ζήτημα είναι: ποιος ποιον θα ξεπεράσει; Αν προλάβουν οι καπιταλιστές να οργανωθούν νωρίτερα, τότε δε χωράει καμία συζήτηση πως θα κυνηγήσουν τους κομμουνιστές. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτά τα πράγματα νηφάλια: ποιος, ποιον;

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #8

...Συνέχεια από το προηγούμενο: 

Η αντίσταση των κουλάκων

Αν όμως το πρόβλημα που περιγράφτηκε παραπάνω δυσχέραινε την τροφοδοσία του πληθυσμού με τρόφιμα, το μεγαλύτερο πρόβλημα προέκυψε από τη στάση των πλούσιων αγροτών, των κουλάκων.

Ας διαβάσουμε τι έλεγε ο ηγέτης της επανάστασης, ο Λένιν, γι’ αυτούς:

«Οι κουλάκοι είναι οι πιο χτηνώδεις, οι πιο ωμοί, οι πιο άγριοι εκμεταλλευτές που όχι μία μονάχα φορά παλινόρθωσαν στην ιστορία των άλλων χωρών την εξουσία των τσιφλικάδων, των βασιλιάδων, των παπάδων, των καπιταλιστών…. Οι αιματορουφήχτρες αυτές πλούτισαν απ’ τη δυστυχία του λαού στη διάρκεια του πολέμου, συσσώρευσαν χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ρούβλια, ανεβάζοντας τις τιμές των σιτηρών και των άλλων προϊόντων. Οι αράχνες αυτές πάχαιναν σε βάρος των κατεστραμμένων απ’ τον πόλεμο αγροτών, σε βάρος των πεινασμένων εργατών. Οι βδέλλες αυτές ρουφούσαν το αίμα των εργαζομένων, πλουτίζοντας τόσο περισσότερο όσο περισσότερο πεινούσε ο εργάτης στις πόλεις και στα εργοστάσια. Οι βρικόλακες αυτοί μάζευαν και μαζεύουν στα χέρια τους την τσιφλικάδικη γη, υποδουλώνουν ξανά και ξανά πάλι τους φτωχούς αγρότες» (Λένιν, Απαντα, τόμος 23)

Στο αντικομμουνιστικό βιβλίο «Οι μελανές πράξεις του Κρεμλίνου», που αναφέραμε παραπάνω, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι υπήρξε οργανωμένη ένοπλη αντίσταση στο σοβιετικό καθεστώς από τους κουλάκους. Οπως αναφέρει στην σελ. 219, «η ανταρσία ξεκίνησε το 1930, στο μικρό χωριουδάκι Οσαντχ του δήμου Μέζι της επαρχίας Ντνιπετρόβσκ. Γρήγορα εξαπλώθηκε στους δήμους Μέζι, Βασίλκι, Βλιζνιούκι και Πόλοχραντ. Οι αντάρτες ήταν συμπαθούντες στους σκοπούς της “Λίγκας για την Απελευθέρωση της Ουκρανίας”, SVU, μιας μυστικής οργάνωσης με μυστικές διακλαδώσεις. Η ανταρσία εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που ένοπλοι αντάρτες έφτασαν στα έξι μίλια από το Πόλοραντ, όπου στάθμευε η 30ή στρατιά του Κόκκινου Στρατού». 

Ενας άλλος συγγραφέας, ο αμερικανός καθηγητής Φρέντερικ Σούμαν, που ταξίδεψε στην Ουκρανία την εποχή του «λιμού», εξέδωσε ένα βιβλίο για τη Σοβιετική Ενωση το 1957, με τίτλο «Η Ρωσία από το 1917: Τέσσερις δεκαετίες σοβιετικής πολιτικής». Εκεί, στις σελ.151-152 διαβάζουμε:
_____________
«Οι κουλάκοι είχαν ενθαρρυνθεί να “πλουτίσουν” κάτω από την ΝΕΠ (σ.σ. Νέα Οικονομική Πολιτική, μία πολιτική σχετικής υποχώρησης στον καπιταλισμ,ό με στόχο την σταθεροποίηση της οικονομίας και την ανάπτυξη της βιομηχανίας του νεαρού σοβιετικού κράτους που ήταν οικονομικά γονατισμένο από τους πολέμους) και είχαν συμβάλει στο μεγαλύτερο μερίδιο της ανάκτησης της αγροτικής παραγωγής. Είχαν εξαναγκαστεί να μπουν στις κολλεκτίβες κι έτσι έχασαν όχι μόνο τα σπίτια τους, τη γη και τον εξοπλισμό τους, αλλά και τα άλογα, τα βοοειδή, ακόμα και τα κοτόπουλά τους. Η φυσική τους δυσαρέσκεια οδήγησε σε τιμωρητικά μέτρα.

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #7

...Συνέχεια από το προηγούμενο: 

Οι ελλείψεις

Φυσικά, η κατάσταση δεν ήταν καθόλου εύκολη για την πρώτη χώρα στον κόσμο που επιχειρούσε να οικοδομήσει το σοσιαλισμό. Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει, αλλά και τα λάθη, ήταν πολλά. Ηδη, από τον Μάρτη του 1930, ο Στάλιν, στο άρθρο του με τίτλο «Ιλιγγος απ’ τις επιτυχίες», που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα», καυτηριάζει τη στάση ορισμένων στελεχών που προσπαθούν να επιβάλουν την πλήρη κοινωνικοποίηση λέγοντας:

«Το να εξερεθίζουμε τον κολχόζνικο αγρότη με την “κοινωνικοποίηση“ των κατοικιών, όλων των γαλακτοφόρων ζώων, όλων των μικρών ζώων και των πουλερικών, όταν το πρόβλημα των σιτηρών δεν έχει λυθεί ακόμα, όταν η αρτέλικη μορφή (σ.σ. από το αγροτικό αρτέλ, που σημαίνει ότι κοινωνικοποιούνται μόνο τα βασικά μέσα παραγωγής και η γη και όχι οι μικροί λαχανόκηποι, οι κατοικίες, τα μικρά ζώα, τα πουλερικά κτλ) των κολχόζ δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμα – μήπως δεν είναι φανερό πως μία τέτοια “πολιτική“ μπορεί να είναι ευάρεστη και ωφέλιμη μόνο στους άσπονδους εχθρούς μας;…

-Τί είναι αυτό; -Πολιτική καθοδήγηση του κολχόζ ή πολιτική αποσύνθεσης και δυσφήμησής του; Και δε μιλάω για εκείνους τους, με το συμπάθιο, “επαναστάτες“ που αρχίζουν την οργάνωση των αρτέλ με το κατέβασμα της καμπάνας απ’ την εκκλησία. Να κατεβάσει την καμπάνα – για φαντάσου, τι υπερ… επαναστατικότητα!» (Στάλιν, Απαντα, τόμος 12, σελ. 226, οι εμφάσεις του συγγραφέα).

Οι αντισταλινικοί που ταυτίζουν το Στάλιν με τον Χίτλερ, θα εκπλαγούν από το γεγονός ότι ο Στάλιν ήταν αντίθετος στην πολιτική της πλήρους απαλλοτρίωσης όλης της αγροτικής ιδιοκτησίας και του κατεβάσματος της καμπάνας από τις εκκλησίες!

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #6

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Βίαιη ή εθελοντική η κολλεκτιβοποίηση; 

Η ίδια παραποίηση γίνεται και με την κολλεκτιβοποίηση. Οι μπολσεβίκοι και ο Στάλιν ήταν αντίθετοι στη βίαιη κολλεκτιβοποίηση. Κι όταν αντιλαμβάνονταν στρεβλώσεις στην εφαρμογή της κομματικής γραμμής, έλεγαν τα πράγματα με τ’ όνομά τους, όπως στο παρακάτω απόσπασμα από απάντηση του Στάλιν στους κολχόζνικους («Απάντηση στους συντρόφους κολχόζνικους», «Πράβντα», αρ. 92, 3 Απρίλη 1930):

«Πρώτη ερώτηση: Πού βρίσκεται η ρίζα των λαθών στο αγροτικό ζήτημα; Απάντηση: Στην όχι σωστή μεταχείριση του μεσαίου αγρότη. Στο ότι επιτρέψαμε τη χρησιμοποίηση της βίας στον τομέα των οικονομικών σχέσεων με το μεσαίο αγρότη. Στο ότι ξεχάσαμε πως η οικονομική σύνδεση με τις μάζες της μεσαίας αγροτιάς πρέπει να στηρίζεται, όχι πάνω στη βάση των βίαιων μέτρων, μα πάνω στη βάση της συμφωνίας με το μεσαίο αγρότη, πάνω στη βάση της συμμαχίας με το μεσαίο αγρότη. Στο ότι ξεχάσαμε πως η βάση του κολχόζνικου κινήματος στη δοσμένη στιγμή είναι η συμμαχία της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς με το μεσαίο αγρότη, ενάντια στον καπιταλισμό γενικά, ενάντια στους κουλάκους ειδικά.

Ερείπια ενός αγροτικού σπιτιού στην Βαλμάσκα (Ουκρανία)

που ανήκε σε έναν κολχόζνικο αγρότη, το οποίο κάηκε από τους κουλάκους.

Οσο η επίθεση ενάντια στους κουλάκους γινόταν σε ενιαίο μέτωπο με το μεσαίο αγρότη, όλα πήγαιναν καλά. Οταν όμως μερικοί σύντροφοί μας, μεθυσμένοι απ’ τις επιτυχίες, άρχισαν απαρατήρητα να γλυστρούν απ’ το δρόμο της επίθεσης ενάντια στους κουλάκους, στο δρόμο της πάλης ενάντια στο μεσαίο αγρότη, όταν κυνηγώντας μεγάλα ποσοστά κολλεκτιβοποίησης, άρχισαν να χρησιμοποιούν τη βία απέναντι στο μεσαίο αγρότη και του στερούσαν το εκλογικό του δικαίωμα, “τον ξεκληρίζανε“ και τον απαλλοτριώνανε, η επίθεση άρχισε να παρεκκλίνει, το ενιαίο μέτωπο με το μεσαίο αγρότη να υποσκάπτεται και, όπως είναι φυσικό, ο κουλάκος απόκτησε τη δυνατότητα να προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια του. Ξεχάσανε ότι η βία, που είναι απαιραίτητη και ωφέλιμη στην πάλη με τους ταξικούς μας εχθρούς, είναι απαράδεκτη και ολέθρια όταν στρέφεται ενάντια στο μεσαίο αγρότη που είναι σύμμαχός μας» (οι εμφάσεις δικές μας).

Παρακάτω, ο Στάλιν παραδέχεται ότι «παραβιάστηκε η λενινιστική αρχή της εθελοντικής προσχώρησης στην οργάνωση των κολχόζ. Καταπατήθηκαν οι βασικές υποδείξεις του κόμματος και το υποδειγματικό καταστατικό του αγροτικού αρτέλ, που λέει ότι η ανοικοδόμηση του κολχόζ είναι εθελοντική».

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #5

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Οι αρνητές του κατασκευασμένου «λιμού»

Τόσες δεκαετίες μετά τα γεγονότα και με σωρεία κατασκευασμένων «ειδήσεων» από τους ναζί και τη Δύση, δυσκολεύουν αρκετά όποιον θέλει να βρει τι έγινε πραγματικά στην Ουκρανία. Πάντως, μεταξύ αυτών που αρνούνται ότι υπήρξε λιμός στην Ουκρανία ήταν ο αμερικάνος δημοσιογράφος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», Γουόλτερ Ντιουράντι. Ο Ντιουράντι, ως ανταποκριτής των «Τάιμς» στη Μόσχα, είχε γράψει 13 άρθρα με ανταποκρίσεις, για τα οποία βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ το 1932. Τα άρθρα αυτά δεν ήταν φιλοσταλινικά, όπως τον κατηγορούν οι αντίπαλοί του, ίσως επειδή ο Ντιουράντι είχε πάρει συνέντευξη από τον ίδιο τον Στάλιν. Μια ματιά στον τίτλο ενός από αυτά («Ο σταλινισμός συντρίβει τους εχθρούς του στο όνομα του Μαρξ», 24/6/1931) αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι πρόκειται για αστό δημοσιογράφο. Αλλωστε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» δούλευε, όχι στο… ΚΚ Αμερικής.

Ο Ντιουράντι, μάλιστα, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 31 Μάρτη του 1933 στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», απαντά στον Τζόουνς λέγοντας:

«Είναι αλήθεια πράγματι ότι ο νεωτερισμός και η κακή διαχείριση της κολλεκτιβοποίησης καθώς και η αρκετά αποτελεσματική συνωμοσία του Φεοντόρ Μ. Κόναρ και των συνεργατών του στο Επιτροπάτο Γεωργίας, έχουν φέρει ένα χάος στη σοβιετική παραγωγή τροφίμων (σ.σ. ο Κόναρ εκτελέστηκε για σαμποτάζ). Ομως, για να το πούμε ωμά, δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά και οι μπολσεβίκοι ηγέτες είναι το ίδιο αδιάφοροι για τις απώλειες που μπορεί να συναντήσουν στο δρόμο τους προς τον πλήρη σοσιαλισμό όπως οποιοσδήποτε στρατηγός κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου…

Από τότε που μίλησα με τον κ. Τζόουνς, έχω κάνει διεξοδικές έρευνες για αυτή την υποτιθέμενη κατάσταση λιμού… Υπάρχει σοβαρή έλλειψη τροφής σε όλη τη χώρα, με περιστασιακές περιπτώσεις καλά οργανωμένων κρατικών ή κολλεκτιβίστικων αγροκτημάτων. Οι μεγάλες πόλεις και ο στρατός προμηθεύονται επαρκώς τροφή. Δεν υπάρχει πράγματι λιμός, ούτε θάνατοι από πείνα, όμως αυτό που υπάρχει είναι μία πλατιά θνησιμότητα από αρρώστιες εξαιτίας της κακής διατροφής… Σε κάθε ρωσικό χωριό οι συνθήκες σίτισης από δω και πέρα θα βελτιωθούν, όμως αυτό δεν θα απαντήσει στο πραγματικά κρίσιμο ερώτημα. Τι θα γίνει στην επόμενη καλλιέργεια σιτηρών; Απ’ αυτό εξαρτάται όχι μόνο το μέλλον της σοβιετικής εξουσίας, που δε μπορεί να συντριβεί, αλλά και η μελλοντική πολιτική του Κρεμλίνου».

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε σαφής βελτίωση της παραγωγής σιτηρών και η φασιστική προπαγάνδα κατάπιε τη γλώσσα της, γι’ αυτό και περιορίζεται στα γεγονότα του 1932-33 και δεν αναφέρεται στα μετέπειτα χρόνια.

Τα παραπάνω λόγια του Ντιουράντι θεωρήθηκαν άκρως προκλητικά από τους απογόνους του Τζόουνς, γι’ αυτό και δύο ανίψια του ζήτησαν την αφαίρεση του βραβείου με επιστολή τους προς την επιτροπή των βραβείων Πούλιτζερ, που συνεδρίασε το 2003 για να αποφασίσει αν θα αφαιρέσει το βραβείο από τον Ντιουράντι μετά θάνατον!

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #4

Συνέχεια από το προηγούμενο:

Αντίθετα, το 1954 ο Γουόροπεϊ, σύμφωνα με τη βιογραφία του, έγραψε από το Λονδίνο το βιβλίο The Ninth Circle: Scenes from the Hunger Tragedy of Ukraine in 1933 (London, 1954). Η βιογραφία δεν αναφέρει ότι το βιβλίο εκδόθηκε από τη νεολαία της φασιστικής οργάνωσης των Ουκρανών Εθνικιστών του Μπαντέρα, όπως αναφέρει ο Τοτλ, αλλά μπορεί να καταλάβει κανείς ότι αυτό είναι το πιθανότερο. Αλλωστε, ο Γουόροπεϊ, όπως και οι εθνικιστές του Μπαντέρα, ήταν από την ίδια πλευρά. Αυτό το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1983 από το Χάρβαρντ.

Μπορεί ο Γουόροπεϊ να μην έγραψε για τις ναζιστικές θηριωδίες, έγραψε όμως για τις… περιπέτειες της φυγής του προς τη Δύση! Αυτό το έκανε περισσότερο από τριάντα χρόνια αργότερα, μετά από προτροπές των φίλων του, όπως μας πληροφορεί η εφημερίδα «The Ukranian Weekly» των ουκρανών εμιγκρέδων στις ΗΠΑ. Στη σελ. 8 του φύλλου No. 35 της 28ης Αυγούστου του 1983, σε μονόστηλο με τίτλο «Αναμνήσεις ενός Ουκρανού Εμιγκρέ», διαβάζουμε για το πρόσφατα δημοσιευμένο ημερολόγιο ενός πρώην ουκρανού πρόσφυγα, του Δρ Ολέξα Γουόροπεϊ (έγινε και ντόκτορας, τρομάρα του).

Το ημερολόγιο, μόλις 65 σελίδων, έγινε βιβλίο με τίτλο «Στο δρόμο προς τη Δύση». Οπως μας πληροφορεί η… καλή εφημερίδα, το βιβλίο «πηγαίνει τον αναγώστη από μία ανοιξιάτικη μέρα του 1944 στο Χαντίβτσι της Ουκρανίας μέχρι την Πρωτοχρονιά (σ.σ. του επόμενου έτους) στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου του Fussen, την ημέρα και τοποθεσία που το ζεύγος αναχώρησε για Βρετανία». Ομως, σύμφωνα με τη βιογραφία που αναφέραμε παραπάνω αλλά και με τα όσα αναφέρει ο ίδιος ο Γουόροπεϊ στο βιβλίο του «Ο ένατος κύκλος», ο Γουόροπεϊ έμεινε στη Γερμανία τουλάχιστον μέχρι το 1948. Αρα το δημοσίευμα λέει ψέματα ότι έφυγε πρωτοχρονιά του 1945, ίσως για να αποκρύψει το γεγονός ότι ο Γουόροπεϊ δεν ήταν αιχμάλωτος πολέμου (όπως υπονοεί) αλλά συνεργάτης των Γερμανών, που την κοπάνησε μαζί τους όταν απελευθερώθηκε η χώρα του από τη ναζιφασιστική κατοχή.

Πάντως, δεν είχαμε την τύχη να βρούμε το ημερολόγιο αυτό, στο οποίο, όπως λέει η εφημερίδα, περιλαμβάνεται «μία σύντομη περίληψη και φωτογραφίες από τις περιπέτειες του ζεύγους»! Εδώ οι ναζί έσφαζαν, οι περιπέτειες του ουκρανού συνεργάτη τους μας μάραναν!

Για όλα αυτά δεν λέει κουβέντα στον πρόλογό του ο κύριος Τζέιμς Μέις, που ήταν και ο εκδότης του βιβλίου «Ο Ενατος κύκλος» το 1983. Ουτε φυσικά και ο ίδιος ο Γουόροπεϊ, που αναφέρει με πολλές λεπτομέρειες τα συμβάντα στη σοβιετική Ουκρανία το 1933.

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #3

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα δεν το βάζει κάτω

Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, η σκυτάλη περνά στον Ρόμπερτ Κόνκουεστ με το ογκώδες βιβλίο «Harvest of Sorrow» (Συγκομιδή της Θλίψης), 408 σελίδων παρακαλώ, που εκδόθηκε το 1986 στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής υστερίας της κυβέρνησης Ρίγκαν στις ΗΠΑ. Ο Κόνκουεστ ήταν εντεταλμένος ειδικής «ερευνητικής ομάδας» του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, προκειμένου να οργανώσει την αντισοβιετική και αντικομμουνιστική προπαγάνδα το 1948. Στο πόστο αυτό έμεινε μέχρι το 1956, για να συνεχίσει ως «ανεξάρτητος ιστορικός».

Μια από τις πηγές του Κόνκουεστ (που καταλαμβάνει τις 55 από τις 237 αναφορές του 12ου κεφαλαίου του βιβλίου του, που αναφέρεται στο λιμό) ήταν το δίτομο βιβλίο με τίτλο «Οι μελανές πράξεις του Κρεμλίνου» (The Black Deeds of the Kremlin). Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1953 (είκοσι χρόνια μετά τα γεγονότα) από Ουκρανούς αντισοβιετικούς μετανάστες στο Τορόντο του Καναδά.

Στον πρώτο τόμο του βιβλίου αυτού διαβάζουμε μαρτυρίες μεταναστών που παρουσιάζουν τη «σοβιετική τρομοκρατία» χειρότερα από τη ναζιστική. Η τελευταία δε φαίνεται να τους ενοχλούσε ιδιαίτερα. Για την ακρίβεια, αυτή φαίνεται να βοήθησε στην… «αποκάλυψη του λιμού»! Για παράδειγμα, στη σελ. 283 του βιβλίου αυτού διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά:

«Το χωριό Ριάζκα βρίσκεται στην άκρη της επαρχίας Πόλταβα… Ηταν πολυπληθές πριν από το λιμό του 1933, με 9.000 άτομα. Πολλοί απ’ αυτούς πέθαναν εκείνο το μοιραίο έτος κι ο κόσμος συχνά αναρωτιόταν πόσοι ήταν συνολικά. Ηταν αδύνατο να το μάθουμε αυτό κατά τη διάρκεια της ρωσικής εξουσίας, όμως όταν ήρθαν οι Γερμανοί, μία ενδελεχής έρευνα αποκάλυψε ότι συνολικά έφτασε στον τρομακτικό αριθμό των 3.441 ατόμων. Οι μεγαλύτεροι του χωριού πήραν άδεια από τις γερμανικές αρχές να στήσουν ένα μνημείο για τα θύματα του λιμού. Το μεγάλο μνημείο χτίστηκε το 1942 στο σημείο που το 1933 ορθωνόταν μία εκκλησία. Στο επάνω μέρος του, τοποθετήθηκε ένας τεράστιος δρύινος σταυρός που έφερε την επιγραφή “Στη μνήμη των 3.441 θυμάτων του μπολσεβίκικου καθεστώτος το έτος 1933”. Τότε, την Κυριακή της Πεντηκοστής εκείνου του έτους, έγινε ένα μαζικό μνημόσυνο που το παρακολούθησαν όλοι οι χωρικοί. Υπήρξαν πολλοί ομιλητές μετά τον εκκλησιασμό, όμως η πιο σπαρακτική ομιλία ήταν από μία δασκάλα που έκανε περίπου 5.000 ανθρώπους να κλάψουν και ορισμένους να λιποθυμήσουν».

Δηλαδή, τη στιγμή που οι γερμανοί ναζίδες αποδεκάτιζαν τον κόσμο στην Ουκρανία, με το πογκρόμ να έχει ξεκινήσει από το Φθινόπωρο του 1941, με 1,5 εκατομμύριο Ουκρανούς να οδηγούνται στο θάνατο, στο χωριό Ριάζκα οι κάτοικοι, αντί να κάνουν αντίσταση, έχτιζαν μνημεία για τα θύματα του σταλινισμού, ο αριθμός των οποίων αποκαλύφθηκε επί γερμανικής κατοχής!

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #2

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Αλλα μέτρα, άλλα σταθμά

Στην ιστοσελίδα που έχει φτιαχτεί για τη ζωή και το έργο του θα διαβάσετε τόνους παρόμοιων αντικομμουνιστικών δημοσιευμάτων. Αντίθετα, για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ και το πογκρόμ κατά των επικριτών του, ο «δαιμόνιος ρεπόρτερ» μόνο μία αράδα καταδέχεται να γράψει σε δημοσίευμά του τον Ιούνη του 1933 με τίτλο «Η Γερμανία υπό την εξουσία του Χίτλερ: Θανατηφόρο χτύπημα στη Δημοκρατία»:

«Εχουν (σ.σ. οι Ναζί) φυλακίσει δεκάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες για τις πολιτικές τους απόψεις και τους κρατούν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εχουν καταργήσει την ελευθερία του Τύπου κι έχει πέσει βαρύ το χέρι ενάντια σε οποιονδήποτε συντάκτη τόλμησε να κριτικάρει τον ηγέτη και την πολιτική του».

Τι φοβερή ανακάλυψη, τι εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ, μα την αλήθεια! Ωστόσο, φαίνεται να δικαιολογεί κάπως την αναμφισβήτητη δικτατορία του Χίτλερ (την οποία δεν αρνείται), ως αποτέλεσμα της φτώχειας, αφού την ίδια στιγμή παραδέχεται ότι οι Γερμανοί «έχουν επιχειρήσει έναν ηθικό εξαγνισμό της ζωής στις μεγάλες πόλεις και έχουν επιτεθεί με θάρρος ενάντια στα κοινωνικά κακά. Εχουν αποκαλύψει και καταδικάσει τη διαφθορά στη δημόσια ζωή και έχουν θέσει τους δημόσιους υπαλλήλους υπό ένα υψηλό ιδανικό της υπηρεσίας για χάρη του έθνους και όχι για το ιδιωτικό κέρδος»!

Οχι, αγαπητοί μου, ο φασισμός δεν ήταν επιλογή της γερμανικής μπουρζουαζίας για να συντρίψει το ανερχόμενο κομμουνιστικό κίνημα και να κερδίσει «ζωτικό χώρο» ο γερμανικός ιμπεριαλισμός (κυρίως εις βάρος της Ρωσίας). Ηταν αποτέλεσμα της διαφθοράς και της φτώχειας ,που ο Χίτλερ και οι ναζίδες (σε αντίθεση με τους σοβιετικούς) πέτυχαν να εξαλείψουν!!! Τώρα, αν επέβαλαν δικτατορία, αυτό δεν είναι καλό, αλλά τι να κάνουμε, ίσως η Γερμανία να μην είναι ακόμα έτοιμη για τη δημοκρατία, όπως έγραφε ο ίδιος σε άλλο δημοσίευμα το 1933!

Σε άλλο άρθρο του, που περιγράφει το μίσος ενάντια στους Εβραίους, ο «δαιμόνιος ρεπόρτερ» δηλώνει ότι δεν έχει δει να χτυπούν Εβραίους, αν και παραδέχεται ότι τέτοιες πράξεις έχουν γίνει εναντίον τους, ωστόσο θεωρεί ότι τα θύματα δεν είναι κυρίως αυτά που ξυλοκοπούνται στους δρόμους ή τα ναζιστικά καφενεία, αλλά αυτά που χτυπιούνται με οικονομικούς όρους!

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #1

Η ουκρανική διένεξη έχει φέρει εδώ και χρόνια στην επιφάνεια την αντικομμουνιστική υστερία που πλέον έχει γίνει το νέο credo της ουκρανικής δυτικόφυλης πλευράς όλων των αποχρώσεων, από τη «φιλελεύθερη» μέχρι την εθνικο-φασιστική. Στο αντικομμουνιστικό τους οπλοστάσιο κυρίαρχη θέση έχει μία παλιά ιστορία που ενορχηστρώθηκε από τους γερμανούς ναζί πρoτού δώσουν τη σκυτάλη στους Αμερικάνους. Μιλάμε για τον περιβόητο λιμό της Ουκρανίας, μία δοκιμασία του Ουκρανικού λαού στις αρχές της δεκαετίας του ’30, που οδήγησε στο θάνατο αδιευκρίνιστου αριθμού ατόμων.

Τόνοι λάσπης έχουν χυθεί ενάντια στο σοβιετικό καθεστώς και τον ίδιο τον Στάλιν για το θέμα αυτό, σε σημείο που το 2006 το ουκρανικό κοινοβούλιο να ψηφίσει νόμο που χαρακτηρίζει το λιμό (γνωστό ως Γολοντομόρ) ως «γενοκτονία», ποινικοποιώντας όσους τον αμφισβητούν. Παράλληλα, το αμερικάνικο Κογκρέσο έχει στήσει ολόκληρο άγαλμα στη μνήμη των πεσόντων από το… βάρβαρο σταλινικό κομμουνισμό!

Αντιφασίστας παρτιζάνος στην Ουκρανία

Ο αριθμός των θυμάτων αυτής της «γενοκτονίας» ποικίλλει. Από ένα μέχρι και 15 εκατομμύρια, λένε οι διάφοροι «ιστορικοί», δηλαδή πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ουκρανίας την εποχή εκείνη! Είναι απορίας άξιο, πώς λίγα χρόνια αργότερα υπήρξε ουκρανική αντίσταση στους ναζί και δεν πήγαν όλοι συλλήβδην με τους ναζιφασίστες κατακτητές! Ο Στάλιν και οι μπολσεβίκοι εφάρμοσαν… γενοκτονία, αλλά οι Ουκρανοί αγωνίστηκαν κατά των κατακτητών υπερασπίζοντας τη σοβιετική εξουσία! Σε τέτοια τερατουργήματα καταλήγει κανείς αν πιστέψει τις ανιστόρητες ανοησίες των Ναζί και των επιγόνων τους! 

Από πού ξεκίνησε ο μύθος

Ο μύθος ότι στη Σοβιετική Ενωση ο πληθυσμός λιμοκτονούσε ήταν το αγαπημένο θέμα του επίσημου οργάνου του γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, του «Λαϊκού Παρατηρητή» (VölkischerBeobachter), ήδη από το 1933. Χρησιμοποιώντας φωτογραφίες από το λιμό του 1921 (τον οποίο η νεαρή Σοβιετική Εξουσία ποτέ δεν έκρυψε και δεν ήταν δικό της φταίξιμο αλλά αποτέλεσμα των συνεχών πολέμων που αποδεκάτισαν τη σοβιετική οικονομία) και ψεύτικες «ανταποκρίσεις», οι ναζίδες θέλησαν να ρίξουν λάσπη στο κομμουνιστικό όραμα. Ας μην ξεχνάμε ότι στη Γερμανία το κομμουνιστικό κίνημα ήταν ισχυρό προτού το τσακίσει ο Χίτλερ και γι’ αυτό η φασιστική προπαγάνδα είχε ανάγκη από τέτοιες «αποκαλύψεις».

H ταινία της εβδομάδας: Έρχονται οι Ρώσοι!

Σκηνοθεσία: Norman Jewison  

Σενάριο: Nathaniel Benchley, William Rose  

Ηθοποιοί: Carl Reiner, Eva Marie Saint, Alan Arkin
___________
«Όταν οι Αμερικανοί αποφασίζουν να σατιρίσουν τον εαυτό τους είναι αμίμητοι και ασυναγώνιστοι. Καθώς μάλιστα δεν υπάρχει επίσημη κινηματογραφική λογοκρισία στις Η.Π.Α. (οι ταινίες, ωστόσο, αυτολογοκρίνονται από ένα ειδικό οργανισμό της Ένωσης των Αμερικανών Παραγωγών και από μία πανίσχυρη κινηματογραφική θρησκοκρατούμενη «Ένωση»), οι ευφάνταστοι και προοδευτικοί κινηματογραφιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αφθονότατη «πρώτη ύλη» μ’ έναν τρόπο πραγματικά σπαρταριστό.

Στο «Έρχονται οι Ρώσοι» (στον πρωτότυπο τίτλο επαναλαμβάνεται η πρόταση χωρίς κόμμα ["the russians are coming the russians are coming"] , πράγμα που δημιουργεί εξ αρχής μιαν εντύπωση σύγχυσης) σαν «πρώτη ύλη» χρησιμοποιείται η παρανοϊκή κομμουνιστοφοβία, που τόσο έντεχνα και μεθοδικά εμφυτεύθηκε στον εγκέφαλο της αμερικανικής μάζας από τον παρεπιδημήσαντα εις Κύριον (ευτυχώς εγκαίρως) Μακάρθι. Αυτό το αξεπέραστο μέχρι σήμερα ταμπού διαλύεται και αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη από τον θαυμάσιο Τζιούισον, με ένα πείσμα που δίνει την εντύπωση ξαφνικού ξεσπάσματος του από χρόνια καταπιεσμένου φιλελευθερισμού του.

Το «Έρχονται οι Ρώσοι» ανήκει σ’ εκείνη τη σπανιότατη κατηγορία χολιγουντιανού κινηματογράφου βαθύτατης αυτογνωσίας και οξύτατης κριτικής. Βέβαια, ως συνήθως, το έξυπνο περικάλυμμα της σάτιρας απαλύνει την κριτική διάθεση, όμως η φαιδρή διακωμώδηση είναι συχνά πολύ πιο αποτελεσματική από τη σοβαροφανή ανατομία ενός εγκλήματος.

Ιστοριο-κάθαρση

Ο 20ος αιώνας υπήρξε γεμάτος, ξεχείλισε απ’ τα καλύτερα και τα χειρότερα της ανθρωπότητας· τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις του κόσμου. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως αντιλαμβάνονταν οι πρωτοκοσμικοί, στις αρχές του 20ου αιώνα, τον 19ο – που κι αυτός ήταν απίστευτα γεμάτος. Ο Μαρξ κάπου σημειώνει ότι το παρελθόν βαραίνει στους ώμους των ζωντανών· έχει δίκιο. Πόσο μακριά, άραγε, κουβάλησαν στις πλάτες τους τον 19ο αιώνα οι μακρινοί μας πρόγονοι στις αρχές του 20ου; Δεν ξέρουμε.

Ξέρουμε όμως ότι ο 20ος αιώνας βαραίνει τους ώμους όλων στις πρώτες δεκαετίες του 21ου. Οι πιο ευάλωτοι, για να κουμαντάρουν το βάρος πάνω τους, διαλέγουν μια περικοπή απ’ τον 20ο αιώνα, στα μέτρα τους – και πορεύονται έτσι, σαν τους τυφλούς στον άδη, κοιτώντας προς τα πίσω. Οι πιο απατεώνες τον «ξαναγράφουν», για να τον πουλήσουν χοντρική / λιανική – αυτοί καμαρώνουν, σαν τεχνικοί του ψέμματος. Οι πρώτοι ξεδοντιάζονται, γίνονται ακίνδυνοι. Οι δεύτεροι τροχίζουν τους κυνόδοντές τους: αποικίζουν τον κοινωνικό χρόνο που δεν τους ανήκει.

Δεν θέλουν απλά την κατοχή, την ιδιοκτησία στο παρελθόν. Θέλουν μέσω αυτής την κυριότητα στο σήμερα και στο αύριο. Δεν είναι «αντισταλινικοί» όπως υποκρίνονται. Είναι γνήσιοι υπηρέτες των μηχανών του Θεάματος.

(φωτογραφία: Στις 29 Νοέμβρη του 1943, κατά τη διάρκεια της «διάσκεψης της Τεχεράνης» ο Τσώρτσιλ, προσέφερε στον Στάλιν εκ μέρους του βασιλιά Γεωργίου του 6ου, παρόντος του Ρούσβελτ, το ξίφος του Στάλινγκραντ. Το διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους και με χρυσή λαβή ασημένιο σπαθί, ήταν δώρο αναγνώρισης του Λονδίνου στον αγώνα του «κόκκινου στρατού». Πάνω γράφει σε αγγλικά και ρωσικά: στους ατσαλένιους πολίτες του Στάλινγκρνατ – δώρο του βασιλιά Γεωργίου του 6ου…

Δεν είχε σκεφτεί τότε ο αγγλικός ιμπεριαλισμός τα περί «συνυπευθυνότητας»… Περίεργο…)

Εθνικοί ήρωες της Πολωνίας έγιναν οι συνεργάτες των ναζί και δολοφόνοι των Εβραίων

Συντάκτης: Sergey Shirokolobov

Γιορτάζοντας την 75η επέτειο από το σχηματισμό
της Ταξιαρχίας Σβιτιόκτζησκι

Στη Βαρσοβία, στις 11 Αυγούστου, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Πολωνίας, Άντρζεϊ Ντούντα, έλαβε χώρα ο επίσημος εορτασμός της 75ης επετείου από τη δημιουργία της Ταξιαρχίας της Ετνιετοκραζίας, ενός σχηματισμού που συνεργάστηκε με τους Ναζί και συμμετείχε στις δολοφονίες των Εβραίων. Η Πολωνία ακολουθεί την ίδια πορεία με την Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής, όπου οι συνεργάτες των ναζί και οι τοπικοί άνδρες των SS γίνονται σταδιακά οι κύριοι εθνικοί ήρωες.

Η εκδήλωση με την ευκαιρία της 75ης επετείου από τη δημιουργία της Ταξιαρχίας της Οκβιετορτζσκι καλύφθηκε ευρέως από φιλοκυβερνητικά και κρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και συγκέντρωσε αντιπροσωπευτική σύνθεση των συμμετεχόντων, όπως η αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου Malgozhata Gosevskaya, ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης Yaroslav Sharek, οι βουλευτές του κοινοβουλίου Andrzej Melyak και Robert Vinnitsky. Ο Πρόεδρος Άντρζεϊ Ντούντα δεν ήταν παρών στις εορταστικές εκδηλώσεις, αλλά τους απένειμε φόρο τιμής.

Σύμφωνα με την τρέχουσα επίσημη ιστορική αφήγηση που διανέμεται από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης, η ταξιαρχία Σβιιέτορτζιζικα αγωνίστηκε για την ελευθερία της πατρίδας και πολέμησε εξίσου με τους Ναζί, τους κομμουνιστές. Εντούτοις, όλοι στη χώρα δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη, πιστεύοντας ότι αυτή η σχηματοποίηση έχει κηλιδωθεί από τη συνεργασία με τους Ναζί και έλαβε μέρος στις δολοφονίες των Εβραίων.
Ο εορτασμός των συνεργατών των ναζί και ιδιαίτερα ο φόρος τιμής του Προέδρου Άντρζεϊ Ντούντα, ήταν αναμφίβολα παράταιρη στην Πολωνία και προκάλεσε την οργή μέρους της πολωνικής κοινωνίας.

Έτσι, ο ραβίνος της Πολωνίας Michael Schudrich αρνήθηκε να παραστεί στην τελετή, όσον αφορά την πρόσκληση όχι μόνο ως προσωπική προσβολή, αλλά και ως βεβήλωση «της μνήμης όλων των Πολωνών πολιτών που πέθαναν στον αγώνα κατά της Γερμανίας».
Οι απόγονοι των αξιωματικών του στρατού της Κραϊόβα απευθύνθηκαν στον Άντρζεϊ Ντούντα, στον οποίο η επιστολή τους υπενθύμισε τα γεγονότα της συνεργασίας της μονάδας με τους Γερμανούς κατακτητές και εξέφρασε την αγανάκτησή τους για την υποστήριξη των εορτασμών από τον Πολωνό πρόεδρο.

-Το μέλλον δεν μπορεί να απαγορευτεί!

Με πρωτοβουλία της ΚΝΕ, 28 Οργανώσεις Νεολαίας, που παίρνουν μέρος στις εκδηλώσεις του 45ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», έχουν υπογράψει έως τώρα κοινό ψήφισμα καταδίκης της νέας αντικομμουνιστικής επίθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εκδηλώθηκε με το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό κοινό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου.

Στο ψήφισμα των Νεολαιών σημειώνεται, μεταξύ άλλων, η καταδίκη στο κείμενο αυτό γιατί: 

«Προωθεί την ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό, στην πραγματικότητα αθωώνοντας τους φασίστες και τη δράση τους.

Φτάνει στο σημείο να διαστρεβλώσει την Ιστορία, σε σημείο που να χαρακτηρίσει τη Σοβιετική Ένωση και τον Κόκκινο Στρατό, οι οποίοι έδωσαν πάνω από 20 εκατομμύρια νεκρούς στην πάλη για τη συντριβή του ναζισμού, "ως σύμμαχο και συνεργάτη της ναζιστικής Γερμανίας"».

Και καταλήγουν: "Το μέλλον δεν μπορεί να απαγορευτεί! Το μέλλον της νεολαίας είναι ο Σοσιαλισμός!"

• Όσα ψηφίσματα και αποφάσεις και να πάρει η Ευρωπαϊκή Ένωση είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε τους εφιάλτες τους πραγματικότητα.
• Ο αντικομμουνισμός και η παραχάραξη της Ιστορίας δεν θα περάσουν! Η ιστορική αλήθεια θα διαλύσει τα ψέματα και τις προβοκάτσιες».

Οι Οργανώσεις που υπογράφουν είναι:

Ντελίριο ωμού αντικομμουνισμού και άθλια παραχάραξη της Ιστορίας

Σε νέα επίπεδα εκτοξεύουν τον αντικομμουνισμό τα κατάπτυστα ψηφίσματα που κατατέθηκαν προχτές στο Ευρωκοινοβούλιο από τις ομάδες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (CR) και των Φιλελευθέρων (Renew Europe), ζητώντας με αφορμή την επέτειο από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα και το αύριο ακόμα πιο σκληρά αντικομμουνιστικά μέτρα, απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων και μέτρα καταστολής κατά των Κομμουνιστικών Κομμάτων, που χαρακτηρίζουν εγκληματικές οργανώσεις!

Η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ, αντιδρώντας άμεσα με επιστολή της προς τους Έλληνες και Κύπριους ευρωβουλευτές, τους καλεί να καταδικάσουν και να καταψηφίσουν τα άθλια αυτά ψηφίσματα.

Χαρακτηριστικό του περιεχομένου των εν λόγω ψηφισμάτων με τον τίτλο: «Για τη σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης» είναι εκείνο που υπογράφεται από ομάδα ευρωβουλευτών του ΕΛΚ, με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάνε να καταδικαστούν η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός που συνέτριψαν τις ναζιστικές ορδές -το πιο γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού- ως… συνεργάτες των ναζί!

Συμφωνία του Μονάχου: Όλα τα μωρά στην πίστα....

Αποθρασυμένοι απ’ την αντικομμουνιστική εκστρατεία της ΕΕ, με «έμπνευση» από αντίστοιχα κείμενα, όπως τη Διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – μνημείο αντικομμουνισμού που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Μάη και μιλάει για «σιδηρούν παραπέτασμα», και συνολικά από τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη ιδεολογία της ιμπεριαλιστικής ένωσης, οι συγγραφείς του ψηφίσματος με αφορμή την 80ή επέτειο από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αναμασούν το σάπιο κατασκεύασμα της ταύτισης κομμουνισμού – φασισμού και τα περί «ανάγκης διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων», τα περί «θυμάτων του σταλινισμού και του ναζισμού».

Αναπαράγουν την πολυκαιρισμένη προβοκάτσια που σχετίζεται με το Σύμφωνο «Μόλοτοφ – Ρίμπεντροπ», που τάχα «διαίρεσε την Ευρώπη και τα εδάφη ανεξάρτητων κρατών σε σφαίρες επιρροής των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων» και «άνοιξε το δρόμο για την εκδήλωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», και όλα τα υπόλοιπα που επιστρατεύουν οι ιμπεριαλιστές, για να κρύψουν τις κολιγιές τους με τους ναζιστές, όπως π.χ. τη Συμφωνία του Μονάχου που είχε προηγηθεί, όσο και τους ευσεβείς πόθους τους να στρέψουν μια ώρα αρχύτερα τη ναζιστική Γερμανία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.

Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ: Άκου (κρυφο)φασιστάκο #3

Συνέχεια από το προηγούμενο

Η ΕΣΣΔ στον πόλεμο
     

 Ο,τι και να κάνουν, όμως, η Ιστορία έχει γραφτεί με τρόπο που θα στοιχειώνει για πάντα. Και έχει γραφτεί με το κόκκινο του αίματος. Με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.
Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.  
Ήταν 9 Μάη του 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, που η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.
Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.
Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
• Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
• Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

    Έτσι γράφτηκε η Ιστορία. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
    Η Ιστορία γράφτηκε:
    Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
    Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.
    Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.
    Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…
     Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που αυτή η αλήθεια δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα: