Ο κ.Καρανίκας και οι “αριστερές” μπα(ρου)φολογίες

Κατ’ αρχάς μια επιβεβλημένη αναφορά: 

Οποιος έπεσε στο λούκι των ναρκωτικών και χάθηκε είναι ένα καρφί στην ψυχή μας. Οποιος έχει βυθιστεί σ’ αυτό το μαρτύριο είναι ευθύνη του καθενός μας να του απλώσει το ένα χέρι και με το άλλο χέρι σφιγμένο γροθιά να διεκδικεί και να αγωνίζεται για ένα κράτος που θα σταθεί αρωγός στον άνθρωπο και με αμείλικτο τρόπο απέναντι στον φονιά του. Οποιος πάλεψε, σηκώθηκε και στάθηκε όρθιος στη μάχη με αυτή την γάγγραινα έχει την απέραντη εκτίμηση και τον σεβασμό μας για την δύναμη, την θέληση και την γενναιότητά του.

Πάμε τώρα στο θέμα μας.

O κ.Νίκος Καρανίκας, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικός σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού, παραχώρησε συνέντευξη στην τηλεόραση του «Αλφα» (μπορείτε να την δείτε εδω). Ανάμεσα στα άλλα, είπε (αντιγράφουμε από το Lifo) και τα εξής:  

«Έχω κάνει κοκαΐνη, ηρωίνη εις γνώσιν μου. Θέλω να σου πω ότι από τα 14 μου είμαι στρατευμένος στην Αριστερά. Ό,τι έκανα, το έκανα μέσα σε μια λογική ελέγχου, μέτρου, πιο πολύ για μια εμπειρία που μπορούμε να μιλήσουμε και να απομυθοποιήσουμε τον εχθρό».

Σημείωση: Δεν ξέρουμε σε ποιο «αριστερό» εγχειρίδιο αναφέρεται το «ψάξου με τα ναρκωτικά». Δεν ξέρουμε ποια «διαλεκτική» σκέψη συνηγορεί στην αντίληψη πάρε ηρωίνη, πάρε κοκαίνη, για να μάθεις πόσο κακά είναι… Ισως – αν υπάρχουν τέτοια εγχειρίδια – να περιλαμβάνουν μέσα κι άλλες «αριστερές» προτροπές, όπως: Ψήφισε και εφάρμοσε Μνημόνια για να δεις πόσο κακά είναι. Αποθέωσε σαν «αγγελικό» τον Τράμπ για να δεις πόσο κακός είναι. Εφάρμοσε τον ΕΝΦΙΑ και τα χαράτσια για να δεις πόσο κακά είναι. Συνεργάσου με το Ισραήλ για να δεις πόσο κακοί είναι οι δολοφόνοι των Παλαιστινίων. Νομοθέτησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για να δεις πόσο κακοί είναι. Ξεπούλησε τα αεροδρόμια για να μάθεις πόσο κακό είναι το ξεπούλημα. Θέσπισε την οικειοθελή «φορολόγηση» των εφοπλιστών για δεις πόσο κακό είναι. Κάνε το «όχι» – «ναι» σε ένα δημοψήφισμα για να δεις πόσο κακό είναι…

Αν υπάρχουν, λοιπόν, τέτοια «αριστερά» εγχειρίδια, καμιά τέτοια «αριστερά» θα αφορούν.

«Δεν πιστεύω – είπε ο κ.Καρανίκας – ότι οι επιστήμονες λένε ότι το χασίς είναι προθάλαμος ναρκωτικών. Αυτό το λένε ανίδεοι, οι αμόρφωτοι, οι δεισιδαιμονικοί. Δεν είναι η κάνναβη ναρκωτικό και κακώς θεωρείται ναρκωτικό. Ξέρεις πού το είχαμε; Άλφα κατηγορία, οπιούχο. Ποιος επιστήμονας λέει ότι είναι οπιούχο; Κανένας. Είναι πιο ακίνδυνο, πολύ πιο ευεργετικό από τη βότκα και το ουίσκι. Η κάνναβη δεν είναι για να την υπερκαταναλώνουμε. Τίποτα δεν είναι για υπερκατανάλωση, ούτε το νερό ούτε το ψωμί. Η κάνναβη δημιουργεί μία ευφορία, είναι ακίνδυνη. Είναι πιο ακίνδυνη από το αλκοόλ».

Σημείωση: Πράγματι είναι κακό πράγμα οι δεισιδαιμονίες.

«Οι νέοι ναζί είναι χίπστερ»

Ο Κρίστιαν Σβόκοφ του «Je Suis Karl» μιλά στο Flix

Το «Je Suis Karl» διαδραματίζεται στο σύγχρονο Βερολίνο, αλλά κι όχι μόνο. Ξεκινά από τις βάρκες στη Λέσβο, με έναν Σύριο μετανάστη που γνωρίζεται με ένα ζευγάρι ακτιβιστών Γερμανών και του προσφέρουν λύση για τη Δύση και την γεμάτη ελπίδες Ευρώπη. Συνεχίζει τη δράση του στη γερμανική μητρόπολη, που το ζευγάρι υποδέχεται από τις σπουδές της στο Παρίσι την 20χρονη Μάξι, την κόρη τους. Ηρθε για διακοπές στους γονείς και τα 5χρονα δίδυμα αδέλφια της. Μόνο που μια βομβιστική επίθεση στο κτίριο τους σκοτώνει όλους: εκτός από την Μάξι και τον (στα μάτια της) αδύναμο, άβουλο, δειλό πατέρα της. Οταν την πλησιάζει ο Καρλ, ένας όμορφος νεαρός που της προτείνει να τον ακολουθήσει σε καλοκαιρινές διακοπές στην Πράγα, «σε κατασκήνωση νέων που ενδυναμώνονται και ονειρεύονται μια άλλη Ευρώπη», η Μάξι χωρίς να το καταλάβει γίνεται μέλος μιας ναζιστικής νεολαίας. Μιας νεολαίας που μιλάει για μία «βιασμένη» Ευρώπη από τον ισλαμισμό και τους μετανάστες που δεν τη σεβάστηκαν. «Μια Ευρώπη που θα ξυπνήσει ασφαλής, δυνατή, με σεβασμό στα νιάτα τους, τα όνειρά τους, την αριστεία, τη διαφορετικότητα...»

Παρακολουθώντας την ταινία (η οποία έχει ένα δυνατό, τολμηρό, μοντέρνο θέμα, αλλά δεν καταφέρνει κι ένα παρόμοιων χαρισμάτων σινεμά) αυτή η λέξη μένει να κρέμεται, να εκρεμμεί, ενώ η σκηνή έχει αλλάξει, η δράση έχει προχωρήσει.  

«Διαφορετικότητα;» Μιλούν οι νέοι φασίστες για σεβασμό στη διαφορετικότητα;

Ηταν και η πρώτη ερώτηση που κάναμε στον Κρίστιαν Σβόκοφ, σκηνοθέτη 3 ακόμα ταινιών αλλά και τηλεοπτικών σειρών (μάλιστα έχει υπογράψει και 2 επεισόδια του τρίτου κύκλου του «The Crown»), o οποίος μοιάζει να αγωνιά ιδιαίτερα για την οπισθοδρόμηση της χώρας του στο φασισμό: και η προηγούμενη ταινία του, «Germany: History X», ασχολείται με τις ναζιστικές νεολαίες, αλλά, και η επόμενη φέρει τον τίτλο «Μόναχο '38».

Γελούσαμε. Τους λέγαμε καραγκιόζηδες. Λάθος μας. 

«Οκτώ χρόνια πριν, όταν ξεκίνησα την έρευνα για την προηγούμενη ταινία μου, το "Germany: History X", πολλά δείγματα στην πολιτική ατμόσφαιρα έμοιαζαν με φιξιόν εφιάλτη.

Τα στραβά μάτια της FIFA...

Σοκάρουν και προβληματίζουν τα στοιχεία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Γκάρντιαν».

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της, περισσότεροι από 6.500 μετανάστες, εργαζόμενοι από την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα, έχουν πεθάνει στο Κατάρ την τελευταία δεκαετία μετά την ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην αραβική χώρα. Κατά μέσον όρο δηλαδή, δώδεκα μετανάστες εργαζόμενοι τη βδομάδα έχουν πεθάνει μέσα σε αυτό το διάστημα. Μάλιστα, ο συνολικός αριθμός φαίνεται να είναι σημαντικά υψηλότερος, καθώς αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν θανάτους από χώρες όπως οι Φιλιππίνες και η Κένυα, οι οποίες στέλνουν μεγάλο αριθμό εργαζομένων στο Κατάρ, ενώ παραλείπονται οι θάνατοι που σημειώθηκαν τους τελευταίους μήνες του 2020. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

-Τι απαντάει λοιπόν η Οργανωτική Επιτροπή; Αναφέρει επισήμως ότι μόλις 37 θάνατοι εργατών συνδέονται απευθείας με τα έργα για το Παγκόσμιο Κύπελλο και από αυτούς μόνο τρεις συνέβησαν την ώρα των εργασιών! Πώς μπορεί όμως κάτι τέτοιο να γίνει πιστευτό όταν πολλές οργανώσεις έχουν επανειλημμένα καταγγείλει και στηλιτεύσει τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των μεταναστών εργατών; Η ΦΙΦΑ... σφυρίζει αδιάφορα, τονίζοντας απλά ότι «έχοντας λάβει πολύ αυστηρά μέτρα για την ασφάλεια και υγεία των εργατών, η συχνότητα των ατυχημάτων στις κατασκευές για το Μουντιάλ του Κατάρ είναι πολύ χαμηλή σε σχέση με άλλα αντίστοιχα πρότζεκτ σε όλο τον κόσμο». Γενικολογίες δηλαδή και το κλασικό επιχείρημα ότι... υπάρχουν και χειρότερα.

Από την πλευρά του ο «Γκάρντιαν» απαντά πως, πέρα από τις προαναφερθείσες γενικολογίες, τόσο η ΦΙΦΑ όσο και η Οργανωτική Επιτροπή «Κατάρ 2022» δεν παρουσίασαν κανένα στοιχείο που να υποστηρίζει και να τεκμηριώνει τα λεγόμενά τους.

Ιδεοκοινωνικό, ταυτοτικό dumping

Ίσως κάποιοι / κάποιες ξέρετε τι σημαίνει dumping, και επίσης τι σημαίνει μισθολογικό dumping. Στην αρχική του έννοια αφορά τον ανταγωνισμό μεταξύ ομοειδών επιχειρήσεων και τον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ τους με όρους τιμών· κυρίως το «πουλάω κάτω του κόστους» (για να οδηγήσω τους ανταγωνιστές μου σε χρεωκοπία πετώντας τους έξω απ’ την αγορά… Μόλις την κατακτήσω ανεβάζω τις τιμές κατά βούληση και υπερ-ρεφάρω.)

Το μισθολογικό dumping είναι, κατά κάποιον τρόπο, προέκταση αυτού του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Φτιάχνω (ή αξιοποιώ) συνθήκες «χαμηλού εργατικού κόστους» για να πετάξω απ’ την αγορά ανταγωνιστές μου που πληρώνουν μεγαλύτερους μισθούς. Πέρα και δίπλα απ’ το στενά εννοημένο πεδίο των συγκρούσεων μεταξύ αφεντικών, το μισθολογικό dumping επιδιώκει (και συχνά πετυχαίνει) την σύγκρουση μεταξύ εργατών: οι «ακριβοί» εναντίον των «φτηνών» και το ανάποδο. Οι τρόποι, φυσικά, που δημιουργούνται δια της βίας οι «φτηνοί», είναι γνωστοί. Αν, όμως, αγνοηθούν (κυρίως απ’ τους «ακριβούς») κι αν επικρατήσει η αναμέτρηση εμείς ενάντια σ’ εσάς μέσα στην τάξη μας, με όρους «φτήνιας» (που είναι εκβιασμένη), είναι εύλογο ποιοί κερδίζουν συνήθως: τα αφεντικά.

-Τι θα μπορούσε να είναι το ιδεοκοινωνικό, ταυτοτικό dumping (εκτός από δικός μας αυθαίρετος όρος);

Περί υποκειμενισμού ο λόγος (vid)

 Ένα πολύ καλό ταινιάκι μικρού μήκους (ούτε 10' δεν είναι), πάρα πολύ αστείο, και με πολλές προεκτάσεις όσο αφορά τις μεταμοντερνιές που μας έχουν κατακλύσει, κυρίως επάνω στο ζήτημα της ύπαρξης ή όχι αντικειμενικής πραγματικότητας, σε όλα τα επίπεδα.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν ελληνικοί υπότιτλοι, αλλά και με τα στοιχειώδη αγγλικά δεν υπάρχει καμμία δυσκολία να το παρακολουθήσει κάποιος.

Υ.Γ.

Ευχαριστώ την Σοφία που το έθεσε υπόψην του Fadom

_________

Εναλλακτική αριθμητική

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ #5

Συνέχεια από το προηγούμενο

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ «ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

Η θεωρία για το «τέλος της Ιστορίας» επανήλθε στο προσκήνιο με το έργο του Φ. Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος». Σύμφωνα με το έργο αυτό, μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, η ανθρωπότητα διέρχεται ένα τελικό στάδιο όπου κυριαρχεί η αστική δημοκρατία και ο οικονομικός φιλελευθερισμός. Πριν από αυτόν, αλλά και μετά, οι μεταμοντέρνοι διακήρυξαν τη δική τους εκδοχή του «τέλους της Ιστορίας», μια εκδοχή που δε θα μπορούσε παρά να θυμίζει το «αριστερό» τους παρελθόν.

Ετσι, το μεταμοντέρνο «…«τέλος» της ιστορίας (…) σημαίνει απλώς όλα δεκτά»[43] που πολύ απλά σημαίνει ότι όλα είναι πιθανά και όλα επιτρέπονται, αλλά δεν μπορεί να γίνει καν αποδεκτή οποιαδήποτε αξίωση επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, οι μεταμοντέρνοι επιστρέφουν στο φιλοσοφικό μοτίβο της ανθρωπολογικής αδυναμίας. Ο Baudrillard μάλιστα αξιώνοντας τον τίτλο του προφήτη αυτής της αδυναμίας υποστηρίζει:

«Αντίθετα με τους παραδοσιακούς προφήτες, οι οποίοι αναγγέλλουν πάντα κάτι που θα γίνει, εγώ είμαι ο αντίστροφος προφήτης ο οποίος αναγγέλλει ότι κάτι δε θα γίνει» και συνεχίζει πιο αποκαλυπτικά γράφοντας ότι «μπροστά μας δεν είναι πλέον το μέλλον, αλλά η αδυναμία να τελειώνουμε με αυτό ταυτόχρονα με την αδυναμία να δούμε επέκεινα», ενώ εκφράζοντας και τις πολιτικές του στοχεύσεις καταλήγει στο γνωστό και καθόλου καινοτόμο επιχείρημα της αστικής σκέψης, ως εξής: «…η κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, μάλλον σηματοδότησε μια τεράστια μεταμέλεια της ιστορίας, που αντί να χαράζει νέες προοπτικές εκρήγνυται σε σκόρπια θραύσματα, επανεπικαιροποιώντας γεγονότα και συγκρούσεις που θεωρούνται για πάντα ξεπερασμένες»[44].
Είναι, κατά τη γνώμη μας, εμφανές ότι σε αυτό το σημείο οι μεταμοντέρνοι, στην προσπάθειά τους να στοχαστούν πέρα και αντίθετα από την κλασσική αστική σκέψη, καταλήγουν σε μια μεταφυσική αντίληψη της ροής της ιστορίας, η οποία όπως είναι αναμενόμενο, συνδυάζεται με την άκρως πολιτική τοποθέτηση απέναντι στις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών.

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ #4

Συνέχεια από το προηγούμενο

Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Εφόσον η γλώσσα αποτελεί το θεμέλιο ύπαρξης της κοινωνίας, συνιστά επίσης και τον παράγοντα εκείνον που δημιουργεί τις εξουσιαστικές δομές. Ετσι, σύμφωνα με το Λυοτάρ, «Ο εαυτός είναι κάτι ελάχιστο, αλλά δεν είναι απομονωμένος, έχει εμπλακεί μέσα σε ένα υφάδι σχέσεων πιο περίπλοκο και πιο ευκίνητο από ποτέ. Είναι πάντα (…) τοποθετημένος σε «σταυροδρόμια» κυκλωμάτων επικοινωνίας, έστω και αν είναι μηδαμινά (…) ακόμα και ο πιο απόκληρος δε στερείται ποτέ την εξουσία πάνω σε αυτά τα μηνύματα που τον διαπερνούν…»[36].

Επηρεασμένη από την αντίληψη του Φουκό για την πρωταρχικότητα των μη κρατικών μορφών εξουσίας και εμπλουτισμένη με το νεοθετικιστικό λόγο περί πρωταρχικότητας της γλώσσας, η αντίληψη αυτή για την εξουσία θα αποτελέσει μια θεωρητική αφετηρία για τη μικροπολιτική (άσκηση πολιτικής για τα ειδικά ζητήματα) και την ενδυνάμωση του σοσιαλδημοκρατικού ιδεολογικού οπλοστασίου.

Η διάχυση της εξουσίας σε αποκεντρωμένα και ανταγωνίσιμα σημεία (και όχι υποκείμενα) θα καταλήξει σε έναν πολιτικό σχετικισμό του τύπου «όλα επιτρέπονται» (μην ξεχνάμε το «αριστερό» παρελθόν) και μια ελευθεριακή και συνάμα τεχνοκρατική πρόταση αναμόρφωσης της κοινωνικής πραγματικότητας όπου «…το κοινό προσπελάζει ελεύθερα τις μνήμες και τις τράπεζες πληροφοριών»[37]. Μπορεί όμως αυτή η «γραμμή πάλης»- που μας θυμίζει έντονα το ιδεολόγημα της «κοινωνίας της γνώσης»- να δράσει ανατρεπτικά; Αν ακολουθούσαμε την καθαρή και ουδέτερη μικροπολιτική των μεταμοντέρνων θα απαντούσαμε πως δεν τίθεται καν τέτοιο ζήτημα. Κι όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο Λυοτάρ μας καθησυχάζει λέγοντας ότι το γεγονός της απώλειας της αφήγησης διόλου δε συνεπάγεται καταδίκη στη βαρβαρότητα (εδώ ως βαρβαρότητα εννοείται οτιδήποτε υπερβαίνει τα όρια της αστικής δημοκρατίας) και ότι αυτή η γλωσσική αλληλενέργεια, μέσα από την αντιθετικότητά της, καθορίζει τους όρους συγκράτησης του κοινωνικού ιστού. Με αυτό όμως τον τρόπο ο Λυοτάρ καταλήγει σε μια άλλη «μεγάλη αφήγηση», το φιλελευθερισμό.

Ομως, η απάντησή στο ερώτημα που θέσαμε αρχικά δεν έχει ακόμα δοθεί ολόπλευρα. Για μια όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη απάντηση απαιτείται να φωτίσουμε εκείνη την πλευρά που αφορά στη στάση του μεταμοντέρνου απέναντι στο επαναστατικό κίνημα και το σοσιαλισμό.

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ #3

Συνέχεια από το προηγούμενο

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ;

Η απάντηση από έναν μεταμοντέρνο στοχαστή στο παραπάνω ερώτημα θα προσέκρουε εξαρχής σε μια αναμενόμενη σκεπτικιστική στάση εκ μέρους του. Του ερωτήματος για το αν υπάρχει επαναστατικό υποκείμενο, προηγείται η αρνητική απάντηση στην ύπαρξη υποκειμένου[27] γενικά.

Τις φιλοσοφικές ρίζες αυτής της αρνητικότητας τις συναντάμε στη θεωρία του Νίτσε περί θανάτου του θεού και την εξαφάνιση του ανθρώπου ενώ συνεχιστής αυτής της σκέψης θεωρείται ο Φουκό για τον οποίον, όπως τονίσαμε προηγούμενα, τίθεται με τέτοιο τρόπο το ζήτημα της ύπαρξης του γνωρίζοντος υποκειμένου ώστε να κηρύττει το «θάνατο του υποκειμένου». Η μεταμοντέρνα προσέγγιση του υποκειμένου πραγματοποιείται υπό το πρίσμα της απώλειας και της αδυναμίας του ανθρώπου να συλλάβει, να κατανοήσει και να μετασχηματίσει τους όρους της ζωής του, ενώ εκφράζει τις γλωσσολογικές αφετηρίες της σύμφωνα με τις οποίες «μέσα σε αυτή την διασπορά των παιχνιδιών της γλώσσας, εκείνο που φαίνεται να διαλύεται είναι το ίδιο το κοινωνικό υποκείμενο»[28].

Σύμφωνα με το Γ. Βέλτσο, το υποκείμενο έχει μια σχέση με «…μια γλώσσα από την οποία αποκλείεται, μια εμπειρία οριακή που το υπερβαίνει, μια υλικότητα που αδιαφορεί για τη διαλεκτική, έναν «κόσμο της ζωής» που θέλει στο παρόν να ζήσει, θεωρώντας εξωτερική τη σχέση του τόσο με την Ιστορία όσο και με την κοινωνία…»[29].

Είναι προφανές πως το απόσπασμα αυτό αποδίδει ανάγλυφα την εσωστρέφεια της μεταμοντέρνας σκέψης ως προς το ζήτημα του υποκειμένου, η οποία πηγάζει από την άρνηση της αντικειμενικής πραγματικότητας, την υποτίμηση σε βαθμό ειρωνείας απέναντι στο βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας καθώς και την ιδιαίτερη σχέση του με τη φιλοσοφική και επιστημονική παράδοση του στρουκτουραλισμού[30]. Μια άλλη πλευρά όμως εξηγείται από την εμμονή του συνόλου της ύστερης αστικής σκέψης στις έννοιες του τέλους και της κρίσης (τέλος της εργατικής τάξης, των ιδεολογιών, κρίση του κομμουνισμού κ.ά.), που η μαζική και καθημερινή χρησιμοποίησή τους συμβάλουν στην εμπέδωση ενός αισθήματος αδυναμίας από τις λαϊκές μάζες. Αυτό όμως που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι η αντιιστορική διάθεση των μεταμοντέρνων η οποία παίρνει από τους ίδιους το χαρακτήρα μιας «αντικειμενικής απόδοσης» της πραγματικότητας.

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ #2

Συνέχεια από το προηγούμενο

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ

Η απάντηση στο βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας, αυτό της σχέσης της νόησης με το Είναι συνδέεται άμεσα με το ερώτημα της σχέσης των σκέψεών μας με τον κόσμο που μας περιβάλλει και της δυνατότητας του ανθρώπου, μέσω των παραστάσεων και των εννοιών του για τον πραγματικό κόσμο, να συνθέσει ένα σωστό αντικαθρέφτισμα της πραγματικότητας.

Σε αυτά τα ερωτήματα το μεταμοντέρνο δεν παίρνει μια σαφή θέση. Ακολουθώντας τη φιλοσοφική παράδοση του νεοθετικισμού αλλά και της σκέψης του Νίτσε, δίνει έμφαση στην απάντηση στο δεύτερο κυρίως ερώτημα, αυτό της δυνατότητας του υποκειμένου να γνωρίσει την αντικειμενική πραγματικότητα.

Ενδειξη αυτής της φιλοσοφικής στάσης είναι η τοποθέτηση του Φουκό σύμφωνα με τον οποίο «…το θέμα είναι να εκλείψει το δίλημμα του γνωρίζοντος υποκειμένου…»[12], ενώ χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Λυοτάρ ως προς το ζήτημα της αντικειμενικής πραγματικότητας. Ο γάλλος στοχαστής υποστηρίζει πως «με τη σύγχρονη επιστήμη συμβαδίζει, με όποιο τρόπο κι αν τη χρονολογήσουμε, ένας κλονισμός της πίστης και τρόπον τινά, ως επακόλουθο της ανακάλυψης άλλων πραγματικοτήτων, η ανακάλυψη πόσο λίγο πραγματική είναι η πραγματικότητα»[13].

Είναι φανερό ότι διατυπώσεις τέτοιου είδους βασίζονται στη στρεβλή κατανόηση των πορισμάτων των φυσικών επιστημών σε συνάρτηση με τη νεοθετικιστική παράδοση[14] και τη Νιτσεϊκή σύνδεση μεταξύ αλήθειας και δύναμης[15]. Συνείδηση αυτής της επιρροής από τις εξελίξεις στις θετικές επιστήμες φαίνεται να έχουν και οι ίδιοι αφού αναγνωρίζουν ότι η μεθοδολογία και η γλώσσα της γνωστικής διαδικασίας είναι αυτή των θετικών επιστημών. Περίοπτη θέση στην γνωσιολογία των μεταμοντέρνων έχει η φιλολογία περί συνηγορίας των πορισμάτων της κβαντικής θεωρίας και της μικροφυσικής στη μεταμοντέρνα απάντηση στο ζήτημα της γνωστικής ικανότητάς μας να αναπαραστήσουμε την πραγματικότητα[16]. Απέναντι σε αυτήν την, κατά βάθος, φιλοσοφική τοποθέτηση και κατανόηση της κβαντικής δεν τοποθετήθηκαν μόνο μαρξιστές επιστήμονες αλλά και άλλοι προοδευτικοί επιστήμονες οι οποίοι αναγνώρισαν σε αυτήν μια τάση ανορθολογισμού στην επιστήμη και ακύρωσης των νόμων του φυσικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Ετσι, η άρνηση της δυνατότητας στον άνθρωπο να γνωρίσει - άρα και να μεταμορφώσει τον κόσμο- θα συνδεθεί άμεσα με τη μετωπική επίθεση στους νόμους της αιτιότητας[17].

Στο σημείο αυτό, οι κατηγορίες της αιτιότητας και της νομοτέλειας θα γίνουν αντικείμενο κριτικής υπό το πρίσμα της σχέσης τους με τις διαφωτιστικές αξίες και ιδανικά. Ο κύριος όμως στόχος είναι η μαρξιστική φιλοσοφία και η θεμελίωση των νόμων του ιστορικού υλισμού άρα και της επαναστατικής δράσης των μαζών. Σύμφωνα με το Jean Baudrillard, η έννοια της αναγκαιότητας είναι ηθική έννοια υπαγορευμένη από την πολιτική οικονομία. Ο μαρξισμός, υποστηρίζει, «…έχει κρατήσει τη θρησκεία, έχει κρατήσει αυτό το ηθικολόγο φάντασμα μιας Φύσης που πρέπει να υπερνικηθεί, έχει υιοθετήσει χωρίς να περιστείλει την ιδέα της Αναγκαιότητας, εκκοσμικεύοντάς την κάτω από την οικονομική έννοια της στέρησης»[18].

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Η συζήτηση για το μεταμοντέρνο δεν είναι νέα. Στις μέρες μας επιβάλλεται ακόμα πιο επιτακτικά να ασχοληθούμε με αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα αλλά και τη γενικότερη φιλολογία περί μεταμοντέρνου αφού αποτελεί ένα μόνιμο συνοδευτικό- αιτιολογικό πολλών πλευρών της ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης της αστικής τάξης και ταυτόχρονα, η λογική αλλά και η στάση του απέναντι σε επίκαιρα πολιτικά ζητήματα προωθείται με διάφορους τρόπους μέσα από μια ποικιλία φορέων.

Το πρόθεμα «μετα» μπροστά από ένα επίθετο -προσδιοριστικό μιας συγκεκριμένης ιστορικής συγκυρίας- αποτελεί ένα μόνιμο ιδεολογικό μοτίβο της αστικής φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας. Εκφράζει κατά τη γνώμη μας δυο βασικές πλευρές του αδιεξόδου της αστικής σκέψης όπως αυτή αναπτύσσεται κατά την περίοδο του ιμπεριαλισμού. Οι δυο πτυχές αφορούν:

α) Στην εγγενή ανικανότητα και απροθυμία της αστικής σκέψης να στοχαστεί, φιλοσοφικά και ιστορικά, πέρα από τα όρια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, και

β) Στον αντικειμενικό περιορισμό της αστικής φιλοσοφίας που την οδηγεί να θεωρεί ότι η τεχνική πλευρά της διαδικασίας παραγωγής, οι παραγωγικές δυνάμεις και ιδιαίτερα η τεχνολογία που ενσωματώνεται σε αυτές, είναι το καθοριστικό στοιχείο σε μια κοινωνία[1] και όχι οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους κατά τη διαδικασία της παραγωγής.

Το μεταμοντέρνο λοιπόν αναπτύσσεται ιστορικά «κουβαλώντας» όλη την προηγούμενη παράδοση της αστικής φιλοσοφίας. Παρ’ όλα αυτά αρνείται την καταγωγή του και μάλιστα αυτή η άρνηση γίνεται ακόμα πιο πεισματική όσο στα πλαίσια του συνυπάρχουν οι πιο διαφορετικές αποχρώσεις και ρεύματα της αστικής φιλοσοφίας, δείγμα και αυτό του πλουραλισμού των αδιεξόδων της αστικής φιλοσοφίας.

-Τι είναι όμως το μεταμοντέρνο; Ας αφήσουμε τους ίδιους τους μεταμοντέρνους να προσδιορίσουν αυτό το ρεύμα:

«Απλοποιώντας υπερβολικά, μπορούμε να πούμε ότι θεωρούμε «μεταμοντέρνα» τη δυσπιστία απέναντι στις μετααφηγήσεις. Αναμφίβολα αυτή η δυσπιστία είναι επακόλουθο της προόδου των επιστημών…»[2].

Κατά τους μεταμοντέρνους, με τον όρο αφήγηση υποδηλώνεται η φιλοσοφική στάση απέναντι στα ερωτήματα της φύσης των πραγμάτων και της γνωσιμότητας του κόσμου. Ακόμα, με τον όρο μετααφήγηση, ορίζεται η νομιμοποίηση της επιστήμης μέσω της φιλοσοφίας. Σύμφωνα με αυτούς, ο ρόλος της φιλοσοφίας αλλάζει και διέρχεται μια κρίση η οποία αντιστοιχεί στην μεταμοντέρνα κατάσταση της γνώσης.

Ο προοδευτισμός των ηλιθίων #2

Γράψαμε σε προηγούμενα άρθρα για την λογοκρισία ως "δημοκρατική απαίτηση", γράψαμε και για τον "προοδευτισμό την ηλιθίων", που φτάνει στο σημείο να λογοκρίνει κλασσικά καλιτεχνικά έργα ή να τα ντύνει υποχρεωτικά με την δική του οπτική σαν εισαγωγή σε αυτά.
Μιλήσαμε για τον κίνδυνο του ανοιχτού πλέον δρόμου για την υποχρεωτική εισαγωγή μιας παράθεσης των "εγκλημάτων του κομμουνισμού" πριν από κάθε ταινία του Αϊζενστάιν ή κάθε ποιητική συλλογή του Ελιάρ και του Μπρεχτ ("ολοκληρωτισμός" αφού).

Τελικά μας έχουν πάρει φαλάγγι και δεν βλέπω καν την διατύπωση κάποιου δημόσιου προβληματισμού από τους αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους επάνω σε αυτό.
Είναι τόσο μεγάλη η ιδεολογική τρομοκρατία (+αποχαύνωση) που έχει επιβάλει το μεταμοντέρνο "πολιτικώς ορθόν" στον χώρο της αριστεράς και στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο που έχει χάσει και τα στοιχειώδη αντανακλαστικά του. Και αυτό είναι που πραγματικά τρομάζει...

Διαβάζουμε λοιπόν από το χθεσινό ρεπορτάζ:

Coca – cola: Παγώνει τις διαφημίσεις στα social media – «Δεν υπάρχει χώρος για ρατσισμό»

 Και που είναι το μεμπτό μπορεί να αναρωτηθεί ίσως κάποιος αφελής.
-Δεν είναι θεάρεστο πως μέχρι και μεγάλες πολυεθνικές ευαισθητοποιούνται κατά του ρατσισμού;

Μια και θεωρώ περιττό το άνοιγμα της συζήτησηςγια την "κοινωνική ευαισθησία" των παραπάνω πολυεθνικών, που έχει αποδειχτεί αυτονόητα ανύπαρκτη, θα προχωρήσω κατευθείαν στο ζουμί.

Ο προοδευτισμός των ηλιθίων

Διαβάζουμε:

Η ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος» επέστρεψε στο HBO Max με αντιρατσιστικές επεξηγήσεις

Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1939 αποσύρθηκε πριν από δύο εβδομάδες από την πλατφόρμα εν μέσω των διαδηλώσεων κατά του συστημικού ρατσισμού και της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ.

________
Η εμβληματική ταινία «Οσα παίρνει ο Ανεμος» επέστρεψε χθες στον κατάλογο της πλατφόρμας HBO Max μαζί με μια πλαισίωση που εντάσσει το έργο στην εποχή του.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1939 (εδώ για όποιον τυχόν δεν την έχει δει) αποσύρθηκε πριν από δύο εβδομάδες από την πλατφόρμα εν μέσω των διαδηλώσεων κατά του συστημικού ρατσισμού και της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ.

Η HBO Max, που ανήκει στην WarnerMedia, ανακοίνωσε τότε ότι θα επαναφέρει την ταινία στον κατάλογό της με μια προσθήκη για το ιστορικό της πλαίσιο.

Την Τετάρτη, η ταινία 3 ωρών και 58 λεπτών, σε σκηνοθεσία του Βίκτορ Φλέμινγκ, που βασίστηκε στο δημοφιλές ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ και ακολουθεί την θυελλώδη ιστορία αγάπης της κακομαθημένης Σκαρλετ Ο’ Χάρα και του ευαίσθητου, αλλά κυνικού εραστή Ρετ Μπάτλερ, συνοδευόταν από μια τετράλεπτη εισαγωγή και από την ηχογραφημένη συζήτηση ενός πάνελ στο φεστιβάλ Turner Classic Movie (TCM), το 2019.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται κατά την διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, σε μια φυτεία της Τζόρτζια, και αυτό για το οποίο «κατηγορήθηκε» η ταινία, είναι ότι ωραιοποιεί την στάση των πλούσιων λευκών του Νότου απέναντι στους μαύρους και το καθεστώς της δουλείας, καλύπτοντας τις διαφυλετικές εντάσεις με κάποιο είδος ρομαντισμού.

Politicaly correct: Απλά μαθήματα γελοιοποίησης του αντιρατσισμού

Διαβάζουμε:

"Κατά των ανισοτήτων το ρύζι Uncle Ben, αλλάζει ταυτότητα"

και ακολουθεί το ρεπορτάζ:
___________
Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας "Uncle Ben", Mars, αποφάσισε να αλλάξει την ταυτότητα της εταιρίας, στον απόηχο των μαζικών κινητοποιήσεων κατά του ρατσισμού. Η επιχείρηση έχει βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο, καθώς κατηγορείται ότι προάγει ρατσιστικά και επικίνδυνα στερεότυπα*.

Σε δήλωσή του μέσω της ιστοσελίδας της εταιρίας, ο Mars έγραψε "Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να εξελίξουμε το brand του Uncle Ben, συμπεριλαμβανομένης και της οπτικής του ταυτότητας. Και θα το κάνουμε".

Σύμφωνα με το CNN και την ιστοσελίδα της εταιρίας Uncle Ben, το όνομα χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1946 ως αναφορα σε έναν μαύρο αγρότη, γνωστό ως Uncle Ben, ο οποίος και εξειδικευόταν στην παραγωγή ρυζιού. Ο εικονιζόμενος είναι στην πραγματικότητα ο Frank Brown, ένας αγαπητός σεφ και σερβιτόρος από το Σικάγο.

Παρ' όλα αυτά, ο τίτλος "θείος" και "θεία" χρησιμοιείτο ως "τιμητική προσφώνηση" από τους λευκούς του αμερικανικού νότου προς τους ηλικιωμένους μαύρους, καθώς αρνούνταν να τους αποκαλέσουν "κύριο" και "κυρία".

"Εγκλημασκέψης"

Ένας αυθεντικός αντι-σημίτης σαν το ψόφιο κουνάβι (Βλέπε Ντόναλντ Τράμπ) ετοιμάζεται να υπογράψει ένα νόμο υπέρ του «αντισημιτισμού 2.0». Και ένας «νεοφιλελεύθερος» ρημαδοΚούλης ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο.

Ο καινούργιος ορισμός, ο «αντισημιτισμός 2.0», είναι έργο κουραστικής δουλειάς της διεθνούς συμμαχίας για την μνήμη του Ολοκαυτώματος. Μιας οργάνωσης που δημιουργήθηκε απ’ το Τελ Αβίβ μόλις το 1998, με φανερό σκοπό την διατήρηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος (ως εδώ σωστά), αλλά με πραγματικό στόχο να συνδράμει το ρατσιστικό, απαρτχάιντ κράτος για να ξανακερδίσει διεθνώς το χαμένο έδαφος «ηθικής ανωτερότητας» απέναντι στον απελευθερωτικό αγώνα των παλαιστινίων, το έδαφος που είχε χάσει οριστικά μετά την πρώτη intifada.

Τι ήθελε το Τελ Αβίβ μετά την στρατηγική ιδεολογική ήττα που υπέστη απ’ την εξέγερση των παλαιστινίων ανάμεσα στο 1987 και στο 1992, όπου ο αληθινός Δαβίδ φορούσε πια keffiyeh και κρατούσε πέτρες και ο αληθινός Γολιάθ ήταν το ισραηλινό κράτος με αρβύλες και τανκς; Ήθελε μια στρατηγική ιδεολογική «αναβάθμιση», μια ιδεολογική προσθήκη / διαστροφή που θα μπορούσε να αξιοποιήσει την παγκόσμια μνήμη του Ολοκαυτώματος όχι εναντίον κάθε είδους φασισμού (όπως μέχρι τότε) αλλά υπέρ ενός συγκεκριμένου πρωτοκοσμικού φασισμού, εκείνου του ισραηλινού κράτους και των διεθνών συμμάχων του.

Αυτή ήταν η συνεισφορά του IHRA: μαζί με τους πάγιους και ευνόητους ιστορικούς αντιφασιστικούς ορισμούς του αντισημισμού (όπως, για παράδειγμα, «μια συγκεκριμένη αντίληψη για τους εβραίους που μπορεί να εκφραστεί σαν μίσος απέναντί τους») πρόσθεσε και ανακάτεψε την κριτική απέναντι στο κράτος του ισραήλ αν θεωρείται εβραϊκό.

Για το δεύτερο φρόντισε αυτό ακριβώς το κράτος, όταν πριν σχεδόν 1,5 χρόνο (στις 19 Ιούλη του 2018) έκανε συνταγματικό νόμο τον αυτοπροσδιορισμό του ως «κράτος των εβραίων» – αποκλειστικά και χωρίς δεύτερη κουβέντα.

H λογοκρισία ως "δημοκρατική απαίτηση"*

Η έρευνα (δειγματοληπτική…) έγινε στις Ε.Π.Α. απ’ την εκστρατεία για την ελευθερία του λόγου (“campaign for free speech”). Συνεπώς, απ’ αυτήν την άποψη, δεν μπορεί να κατηγορηθεί για χειραγώγηση. Ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν αντίθετο: το 61% όσων ρωτήθηκαν θεωρούν ότι η (αμερικανική) κυβέρνηση πρέπει να βάλει όρια στην ελευθερία λόγου. Και πάνω απ’ τους μισούς πιστεύουν ότι η θεμελειώδης και θρυλική «πρώτη τροποποίηση» του αμερικανικού συντάγματος (απαγορεύει οποιονδήποτε περιορισμό στην έκφραση άποψης) πρέπει να αναδιατυπωθεί· για να ταιριάζει με τις τωρινές νόρμες (που επιδιώκουν απαγορεύσεις).

Πρόκειται για ανοικτή έκκληση / υποστηρίξη στη λογοκρισία! Τα ενδιαφέροντα σημεία της έρευνας είναι τουλάχιστον δύο.

• Πρώτον, ότι – ειδικά στις νεώτερες ηλικιακά ομάδες – υπάρχει πλειοψηφική καταδίκη των «λόγων μίσους», παρότι τα άτομα αυτών των ηλικιών δεν μπορούν να ορίσουν τι είναι οι «λόγοι μίσους». Είναι σίγουροι / ες ωστόσο ότι πρέπει το κράτος να φροντίσει για τον περιορισμό – εκείνου που δεν μπορούν να προσδιορίσουν, άρα θα το προσδιορίσει το κράτος… 
• Δεύτερον, ανάλογα με τα υποκειμενικά χαρακτηριστικά όσων απάντησαν, το κράτος πρέπει να απαγορεύσει την έκφραση απόψεων εναντίον τους. Εναντίον των ομοφυλόφιλων ή των trans· αλλά και εναντίον των «πατριωτών» που υπερασπίζονται την αμερικανική προτεσταντική λευκότητα…

Γενικά μιλώντας όλοι (όσες αντιθέσεις κι αν έχουν μεταξύ τους, και ακριβώς εξαιτίας αυτών των αντιθέσων) θέλουν πια το κράτος στο πλευρό τους…

Wolin R. Η γοητεία του ανορθολογισμού. Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό

Από το πισθόφυλλο:

Η αποκάλυψη πριν από δεκαπέντε χρόνια των πολιτικών ατοπημάτων του Μάρτιν Χάιντεγκερ και του Πωλ ντε Μαν συντάραξε τη διανόηση της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ο Ρίτσαρντ Γουόλιν καταδεικνύει ότι η σαγήνη που άσκησε ο φασισμός στον μεταμοντερνισμό δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο αλλά έχει, αντιθέτως, ευρείες διαστάσεις και παρελθόν. Ο Γουόλιν αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι ο μεταμοντερνισμός κρατάει τα σκήπτρα της αριστερής ιδεολογίας, δείχνοντας την προϊστορία της σχέσης της μεταμοντέρνας σκέψης με την άκρα Δεξιά. Οι ρίζες του μεταμοντερνισμού στους πρωτοφασίστες literati της δεκαετίας του ’30 αποκαλύπτουν μια σκοτεινή πολιτική κληρονομιά. Οι ανομολόγητες συγγένειες ανάμεσα στο κίνημα του αντι-Διαφωτισμού και τον μεταμοντερνισμό συνιστούν το αφηγηματικό νήμα του Γουόλιν. Η κοινή αντιπάθεια που έτρεφαν τόσο οι μεταμοντέρνοι όσο και οι υπερασπιστές του αντι-Διαφωτισμού για τον ορθό λόγο και τη δημοκρατία προδίδει μια σημαίνουσα στρατηγική συμμαχία...

e-ΣΥΡΙΖΑ…κι ο Τσίπρας αυτοκράτορας

Μάχη οπισθοφυλακών δίνουν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζονται να υπερασπίζονται την «αριστεροσύνη» του ΣΥΡΙΖΑ από τους «βαρβάρους» του παλιού ΠΑΣΟΚ. Ο κύβος έχει ριφθεί εδώ και χρόνια και τώρα -με την άνεση της αντιπολίτευσης και με τον αέρα του εκλογικού ποσοστού της 7ης του Ιούλη- ο Τσίπρας και οι στενοί του συνεργάτες προσπαθούν να υλοποιήσουν το σχέδιο με τρόπο που θα εξασφαλίζει την παντοκρατορία τους και την περιθωριοποίηση του «βαθέος ΣΥΡΙΖΑ».

Οπως εξηγούσαμε την περασμένη βδομάδα, ο καυγάς στην πραγματικότητα γίνεται για το «πάπλωμα», για την κατανομή της κομματικής εξουσίας, διότι την «αριστεροσύνη» την εξανέμισαν σε τεσσεράμισι χρόνια μνημονιακής διακυβέρνησης, ενώ τους πασόκους τους έχουν πάρει σε διάφορα κύματα προσχωρήσεων: από τους παλιούς (Κουρουμπλή, Κοτσακά, Σπίρτζη κτλ.), μέχρι τους νεότερους (Τζάκρη, Μπόλαρη κτλ.) και τους νεότατους (Ραγκούση, Ξενογιαννακοπούλου, Μωραΐτη, Τόλκα κτλ.).

Αλλο όμως τα στελέχη, που δεν έχουν οργανική σχέση με τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, και άλλο οι απλοί πασόκοι, που αν γίνουν μέλη θα αλλάξουν τους συσχετισμούς στον κομματικό μηχανισμό. Αυτός ο κομματικός μηχανισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των στελεχών που δεν ανήκουν στην ομάδα των Τσιπραίων (ή προεδρικών). Χωρίς αυτόν τον μηχανισμό και την εκπροσώπηση που τους εξασφαλίζει στα κομματικά όργανα, θα καταστούν όλοι έρμαια του Τσίπρα και της παρέας του. Κι αυτό το φοβούνται, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι στην αστική πολιτική δεν υπάρχει έλεος. Ο Τσίπρας και η παρέα του δε θα διστάσουν να επιφυλάξουν την τύχη του Αλαβάνου ακόμα και σε στελέχη που για χρόνια συμπορεύτηκαν μαζί τους (Φίλης, Βούτσης, Σκουρλέτης κ.ά.).

Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, όμως, και το μόνο που μένει σ' αυτά τα στελέχη είναι να δώσουν μια μάχη οπισθοφυλακών, προσπαθώντας να πετύχουν τον καλύτερο δυνατό συμβιβασμό και να προσπαθήσουν στη συνέχεια να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Και τη δίνουν αυτή τη μάχη σε δυσμενείς γι' αυτούς συσχετισμούς, γιατί μπορεί να έχουν μια δύναμη στον υπάρχοντα κομματικό μηχανισμό (ο οποίος ανταποκρίνεται στον «ΣΥΡΙΖΑ του 4%»), όμως ούτε σε κοινωνικό επίπεδο διαθέτουν ιδιαίτερη επιρροή, ούτε στα μίντια που ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ (αυτός ο έλεγχος χτίστηκε κυρίως επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, άρα χτίστηκε από τους Τσιπραίους), ούτε στις τάξεις των πρώην πασόκων και δημαριτών, οι οποίοι έχουν ως μοναδικό σημείο αναφοράς τον Τσίπρα.

Ο δεκάλογος του μεταμοντέρνου

1. Ο Σοσιαλισμός δεν λειτουργεί, όπως δεν λειτουργεί και καμιά άλλη μεγάλη αφήγηση. Οι ιδεολογίες που συνδέονται με αυτές είναι πάντα λανθασμένες.

2. Οι τάξεις εκφυλίζονται και εξαφανίζονται, ενώ οι απόπειρες ανάλυσης με βάση τις τάξεις είναι περιοριστικές και λάθος. Υπάρχουν πολλές σημαντικές πηγές ταυτότητας και σύγκρουσης, όπως το φύλο, η φυλή ή οι σεξουαλικές προτιμήσεις.

3. Το κράτος είναι πάντα επικίνδυνο και δεν μπορεί να επιφέρει αποτελεσματική κοινωνική ευημερία. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από την κοινωνία των πολιτών.

4. Οποιασδήποτε μορφής κεντρικός σχεδιασμός είναι ανεπαρκής και τείνει στη διαφθορά. Οι αγορές είναι ο μοναδικός μηχανισμός ο οποίος επιτρέπει τη δίκαιη διανομή.

Was ist SYRIZA? Κόμμα του μεταμοντέρνου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού

Τι ονομάζουμε "μεταμοντέρνο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό" και με ποια έννοια αποτελεί κάτι τέτοιο θεμέλιο της δύναμης και θελκτικότητας του σχηματισμού που ονομάζεται "ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ"; Για να ξεκινήσουμε να απαντάμε σ' αυτό το ερώτημα θα πρέπει να εξετάσουμε τι καταργεί ο μεταμοντέρνος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο κλασικός, λενινιστικός δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Παραθέτω παλιότερη ανάρτηση για τα βασικά στοιχεία αυτού του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού:

Ο καθορισμός των μελών: Οι διαφορετικοί οργανισμοί έχουν πολύ διαφορετικές αντιλήψεις για το στάτους του "μέλους". Μια μικρή ομάδα στρατιωτών πίσω απ' τις γραμμές του εχθρού έχει μια πολύ αυστηρή αντίληψη για το ποιους περιλαμβάνει, και κατά συνέπεια, μια πολύ αυστηρή έννοια για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις κάθε μέλους. Ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα, απ' την άλλη, έχει μια θολή μόνο αντίληψη του ποιος είναι μέλος, και τα μέλη του έχουν μόνο περιορισμένη αφοσίωση. Ο Λένιν επεξεργάστηκε τις αρχές του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού σε σχέση με το εργατικό Πολιτικό Κόμμα, το οποίο δρα υπό συνθήκες παρανομίας, και επέμεινε συνεπώς για πολύ ξεκάθαρα κριτήρια για τη συμμετοχή ως μέλος -- τη συμφωνία με το κομματικό πρόγραμμα και την υποχρέωση εργασίας υπό τη διεύθυνση μιας από τις οργανώσεις του [Βλ. Λένιν, "Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω."]

Είναι ξεκάθαρο πως τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των μελών διαφέρων ανάλογα με το κριτήριο της συμπερίληψης κάποιου ως μέλους. Από την άλλη πλευρά, είτε η οργάνωση είναι συνδικάτο, είτε κοινωνικό κίνημα, είτε μυστική κομματική ομάδα, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των μελών, είτε είναι πολλά είτε λίγα, πρέπει να βρίσκονται "σε ισορροπία."