Ν.Ζαχαριάδης: Η πραγματική σημασία των γραμμάτων του Πουλιόπουλου

Επιτέλους! Στο «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκαν τα περίφημα γράμματα του Πουλιόπουλου και τώρα καθησυχασμένος ο καθένας και με «πλήρη στοιχεία» θα μπορέσει να σχηματίσει γνώμη. Γιατί είναι απαραίτητο το κάθε μέλος του κόμματος να σχηματίσει γνώμη. Δισταγμοί, αμφιταλαντεύσεις, προσωπικές συμπάθειες και μελαγχολικές αναμνήσεις παλιών αγώνων και ένδοξων σελίδων κομμουνιστικών θυσιών και αυταπαρνήσεων πρέπει να μπουν στη μπάντα απ’ όλους που παραπάνω από κάθε άλλο βάζουν το συμφέρον του κόμματος.

Δε θ’ ασχοληθούμε δω με την εξέταση της κρίσης του κόμματος που βαστά απ’ τα τότε που ιδρύθηκε. Θα εξετάσουμε εδώ συγκεκριμένα χωρίς ιστορίες, μια, τη πιο επικίνδυνη ως τα σήμερα εκδήλωσή της, το λικβιταρισμό που ως κύριο εκπρόσωπό του έχει τον Παντελή Πουλιόπουλο, πρώην γενικό γραμματέα του κόμματος.

Για να μη πολυλογούμε, τα κύρια σημεία των γραμμάτων, που έστειλε στην ΚΕ και που δημοσιεύτηκαν στο «Ριζοσπάστη» είναι τα εξής:

1) Πλήρη άρνηση του ρόλου του ΚΚΕ στους ταξικούς αγώνες του ελληνικού προλεταριάτου.
2) Λικβιταριστική- Μενσεβικική εκτίμηση της σημερινής κατάστασης από την οποία βγαίνει και η στροφή του προς τα δεξιά (παραδοχή ως σωστής της γραμμής Αποστολίδη- Κορδάτου) .
3) Τέλειος μικροαστικός-σοσιαλδημοκρατικός προσανατολισμός στην ιδεολογική υποδούλωση του ελληνικού προλεταριάτου στο άρμα της μπουρζουαζίας με την παραδοχή της περίφημης θεωρίας του Γεωργιάδη- Σιδέρη για την «ελληνική πραγματικότητα».
4) Τέλεια σύγχυση με την παραδοχή ως ορθής της χαφιέδικης αντικομμουνιστικής δράσης του αρχείου.
5) Παραβίαση των βασικών καταστατικών θέσεων του ΚΚΕ και της Κομμουνιστικής Διεθνούς περί πειθαρχίας κτλ και ύψωση της σημαίας της διάλυσης του Κόμματος και το σπουδαιότερο.
6) Απόκρουση των προγραμματικών θέσεων του ΚΚΕ και της ΚΔ σε σειρά βασικότατων ζητημάτων, τέλεια αντιλενινιστική, σοσιαλδημοκρατική παρέκκλιση.

Πολλοί θα ρωτήσουν «είναι αλήθεια αυτά;»

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η προλεταριακή πολιτική (αποσπάσματα)

Το παρακάτω άρθρο για τα Λαϊκά Μέτωπα γράφτηκε το 1937 από τον Παντελή Πουλιόπουλο*.

1. Νέα φάση της παρακμής του καπιταλισμού

[...]
οι γιγαντιαίοι εξοπλισμοί όλων των μεγάλων Δυνάμεων δείχνουνε καθαρά ότι περάσαμε σε ένα καινούργιο στάδιο γενικής παρακμής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Ο κόσμος μπήκε σε μια νέα περίοδο πολέμων καί επαναστάσεων.

Μέσα στη μεγάλη αυτή κρίση μία και μοναδική είναι η λύση που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του προλεταριάτου και όλων γενικά των μαζών του λαού: η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και η χρησιμοποίηση της εξουσίας αυτής για την εφαρμογή του σοσιαλισμού.

2. Πώς γενικά μπορεί να καταληφθεί η εξουσία

Η εργατική τάξη μπορεί να καταλάβει την πολιτική εξουσία μόνο άμα χρησιμοποιήσει τη μέθοδο της ανεξάρτητης ταξικής πάλης. Πρέπει δηλαδή, σε οποιαδήποτε φάση της σημερινής κρίσης, να αντι­τάσσει την ασυμφιλίωτη αντίθεση της στην αστική τάξη και στο αστικό κράτος, με οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται αυτό.

Ο όγκος των μη προλεταριακών μαζών του λαού μπορεί και πρέ­πει να κερδηθεΐ με το μέρος της εργατικής τάξης καί του σοσιαλισμού. Αυτά όμως θα κατορθωθεί μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη αποδείξει ότι μπαίνει μπροστά, αποφασιστικός καί ικανός ηγέτης στην ανεξάρτητη, επαναστατική πάλη των τάξεων κατά της κεφαλαιοκρατίας που εξουθε­νώνει κι αυτές τις μάζες του πληθυσμού όπως και το προλεταριάτο.

3. Λαϊκό Μέτωπο ίσον συνεργασία των τάξεων

Μέσα στις γραμμές του εργατικού κινήματος το μεγαλύτερο εμπό­διο σε μια ανεξάρτητη ταξική πάλη είναι οι μέθοδες κ’ η ιδεολογία της συνεργασίας των τάξεων. Η ιδεολογία αυτή ενσαρκώνεται πρώτ’' απ'’ όλα στα συνθήματα του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Ριχτήκανε για πρώτη φορά από την Κομμουνιστική Διεθνή καί τα εθνικά της τμήματα. Τα συνθήματα αυτά βρήκανε τη θεωρητική τους έκφραση στις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς το καλοκαίρι του 1935. Πολύ γρήγορα την πολιτική αυτή την ασπάστηκαν και την προ­παγάνδισαν τα μεταρρυθμιστικά (σοσιαλδημοκρατικά) κόμματα, καθώς και πολλά φιλελεύθερα κόμματα σ’ όλο τον κόσμο.

Τα συνθήματα του Λαϊκού Μετώπου είναι καινούργια στη μορφή, αλλά πολύ παλιά στην ουσία τους. Αντιπροσωπεύουν άπλα και μόνο την κλασική πολιτική και τις μέθοδες της συνεργασίας των τάξεων και μάλιστα στην πιο γνήσια και ολοκάθαρη μορφή της : την κυβέρνηση συνασπισμού αστικών και εργατικών κομμάτων.

Μία ανάλυση ...διαχρονική τελικά

Π.Πουλιόπουλος

«Το ΚΚΕ …είναι
1. κόμμα της εργατικής τάξης,
2. το κόμμα των Ελλήνων εργατών,
3. ένα κόμμα επαναστατικό…
Αν μπόρεσε να διατηρήσει το πολιτικό μονοπώλιο και να ματαιώσει αλλεπάλληλες απόπειρες για τη δημιουργία άλλων εργατικών κομμάτων στη χώρα, τούτο δεν μπορεί να οφείλεται παρά στον αδιάρρηκτό του δεσμό με την εργατική τάξη και τις ιστορικές της τύχες»[16].

«Κλασσικό δείγμα στείρας κομματικής προπαγάνδας», θα μπορούσε να αναφωνήσει ίσως κάποιος λιγότερο καλόβουλος με μια πρώτη ματιά. Και όμως, το παραπάνω κείμενο δεν προέρχεται από κάποιο κομματικό έντυπο του ΚΚΕ, αλλά είναι άρθρο του Π. Πουλιόπουλου, του θεωρούμενου από πολλούς ως τον «πατέρα» του τροτσκισμού στην Ελλάδα[17].

Το άρθρο αυτό γράφτηκε ως απάντηση-παρατήρηση σε ένα δημοσίευμα της Verite, όργανο της τροτσκιστικής Γαλλικής Κομμουνιστικής Λίγκας (Αντιπολίτευση), το οποίο, ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε ότι «το παρελθόν του ΚΚΕ είναι περίπου μια προδοσία και το παρόν του σχεδόν μηδέν»(σ.σ. τι πρωτότυπία και εδώ...)

Ο συγγραφέας, χαρακτηρίζει τα παραπάνω ως «ερασιτεχνικές εντυπώσεις», οι οποίες δημιουργούν «πρωτοφανή πολιτική σύγχυση»[18].

Πηγή: ΚΟΜΕΠ

___________
[16] «Σπάρτακος», τεύχος 6, Δεκέμβρης 1930, σελ. 13-14. Ο «Σπάρτακος» άρχισε να εκδίδεται το 1928 (από το 5ο τεύχος και έπειτα, τον ίδιο χρόνο) ως «Οργανο της Αντιπολίτευσης του ΚΚΕ» ή «λικβινταριστών». (Πουλιόπουλος Π. - Γιατσόπουλος Π).
[17] Ο Παντελής Πουλιόπουλος παραιτήθηκε από Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ το 1926, ενώ αρνήθηκε να κατέβει στις εκλογές του ίδιου χρόνου ως υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος. Ενώ, λίγο πριν το 3ο Συνέδριο του ΚΚΕ το Γενάρη του 1927, επέστρεψε στο ΚΚΕ, συνέχισε τη φραξιονιστική του πολεμική με το «Γράμμα στα μέλη του ΚΚΕ», στις 15.6.1927. Το δε Γενάρη του 1928 εκδίδει τον «Σπάρτακο» (βλέπε άνω). Τελικά η ομάδα των «λικβινταριστών», όπως ονομάστηκαν, του Πουλιόπουλου διαγράφτηκε από την Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, τον ίδιο χρόνο.
[18] Οπως πριν, σελ. 13.