Πρόλογος:
Ο Γιώργος Βιτσιώρης ήταν επιφανές προπολεμικό στέλεχος του Ελληνικού Τροτσκισμού*. Έτσι η κριτική που κάνει για την στάση των ομοϊδεατών του κατά την διάρκεια της κατοχής και του Δεκέμβρη του 1944, παρουσιάζει ένα οπωσδήποτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αναδημοσιεύουμε εδώ τμήμα από γράμμα που έστειλε το Φλεβάρη του 1946 στους έλληνες Τροτσκιστές. Είναι μια κριτική εκτίμηση πάνω στο ζήτημα του ΕΑΜ, του κινήματος στη χιτλεροκρατούμενη Ευρώπη και στις σοβαρότατες σεχταριστικές παρεκκλίσεις που παρατηρήθηκαν στις γραμμές του τροτσκιστικού κινήματος τον καιρό της Κατοχής.
Ο Γιώργος Βιτσιώρης ήταν επιφανές προπολεμικό στέλεχος του Ελληνικού Τροτσκισμού*. Έτσι η κριτική που κάνει για την στάση των ομοϊδεατών του κατά την διάρκεια της κατοχής και του Δεκέμβρη του 1944, παρουσιάζει ένα οπωσδήποτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αναδημοσιεύουμε εδώ τμήμα από γράμμα που έστειλε το Φλεβάρη του 1946 στους έλληνες Τροτσκιστές. Είναι μια κριτική εκτίμηση πάνω στο ζήτημα του ΕΑΜ, του κινήματος στη χιτλεροκρατούμενη Ευρώπη και στις σοβαρότατες σεχταριστικές παρεκκλίσεις που παρατηρήθηκαν στις γραμμές του τροτσκιστικού κινήματος τον καιρό της Κατοχής.
Πηγή: Πολιτικό ΚαφενείοΗ κριτική του Βιτσώρη στις θέσεις των Ελλήνων Τροτσκιστών
Ο χαρακτηρισμός του ΕΑΜ σαν ένα κίνημα που αποτελεί προέκταση του αγγλοσαξονικού μετώπου επιχειρήσεων στο εσωτερικό της χώρας, είναι όχι μόνο στείρος, μα και αντικειμενικά αντεπαναστατικός. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός εκμεταλλεύτηκε τα κινήματα αντίστασης στις χώρες που ήταν κατειλημμένες από τις δυνάμεις του Άξονα. Βοήθησε σ’ αυτό από τις ρεφορμιστικές και σταλινικές ηγεσίες. Αλλά αυτά τα κινήματα ήταν πάνω από όλα κινήματα καταπιεσμένων μαζών για την υπεράσπιση των οικονομικών τους κατακτήσεων και των ελευθεριών τους. Ήταν η προσφορά της πάλης τους ενάντια στους δικούς τους καπιταλισμούς. Και η πάλη ενάντια στον καπιταλισμό δεν γίνεται με αφορισμούς γενικού τύπου. Γίνεται με απεργίες, με διαδηλώσεις, με συμπλοκές. Και όταν οι μάζες μπαίνουν στον αγώνα και πολεμάνε με τις γροθιές τους ή με όπλα, δεν έχουν μπροστά τους ούτε τους Λοβέρδους, ούτε τους Μποδοσάκηδες, αλλά τις οπλισμένες τους δυνάμεις: την εποχή της γερμανικής κατοχής την Γκεστάπο, τα SS και τους βασιλικούς με τους ντόπιους πράκτορες τους – σήμερα, τα συντάγματα του Σκόμπι. Φυσικά, η γερμανική κατοχή γέννησε μεγάλες πατριωτικές αυταπάτες και οι ηγεσίες, σταλινική και ρεφορμιστική, έβαλαν τα δυνατά τους για να δυναμώσουν αυτές τις αυταπάτες: σύγχυσαν το κίνημα των καταπιεσμένων μαζών με το εθνικιστικό κίνημα της μπουρζουαζίας. Το καθήκον μας ήταν όχι να γυρίσουμε την πλάτη στις μάζες και να μείνουμε “πάνω από το ρεύμα”, αλλά να μπούμε μέσα στον αγώνα με το πρόγραμμα και τα συνθήματα μας και να προσπαθήσουμε να του δώσουμε ένα ταξικό και διεθνιστικό χαρακτήρα. “Ενάντια στο ρεύμα” δεν σημαίνει “πάνω από το ρεύμα”.
