Ο άνθρωπος στο διάστημα!

Σαν σήμερα, στις 12 Απριλίου του 1961, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη με το διαστημόπλοιο «Βοστόκ 1».

Έγινε διάσημος και εξαιρετικά δημοφιλής παγκοσμίως και του απονεμήθηκε ένας μεγάλος αριθμός μεταλλίων και βραβεύσεων, ανάμεσά τους και αυτό του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης», η οποία ήταν και η ανώτατη διάκριση της χώρας. Η πτήση του με το «Βοστόκ 1» ήταν η μοναδική, ωστόσο υπηρέτησε ως μέλος του αναπληρωματικού πληρώματος του «Σογιούζ 1». 

Αργότερα απέκτησε τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή εκπαίδευσης στο κέντρο εκπαίδευσης κοσμοναυτών έξω από τη Μόσχα, το οποίο πήρε το όνομά του προς τιμήν του.

Ήταν Τετάρτη του Πάσχα του 1961, στις 9.07 το πρωί ώρα Μόσχας, όταν ο Γιούρι Γκαγκάριν ξεκίνησε για το ιστορικό του ταξίδι μέσα στο «Βοστόκ 1». Είκοσι πέντε λεπτά μετά την εκτόξευση μπήκε σε μια ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενος με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (27.396 χιλιόμετρα ανά ώρα). Το κωδικό του όνομα κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν «Кедр» («Κέδρος»).

Πίσω στη Γη τα νέα ήδη ξεκινούσαν για τον γύρο του κόσμου. Το σοβιετικό επιτελείο τον προήγαγε, όσο ήταν στο διάστημα, σε ταγματάρχη -για την περίπτωση που δεν γυρνούσε.

Επιστήμη και Έρευνα: Στην υπηρεσία του καπιταλιστικού κέρδους ή των λαϊκών αναγκών;*

Το παρακάτω κείμενο ας ειδωθεί σαν μια φυσική συνέχεια αυτών που δημοσιεύτηκαν σε σχέση με τον covid-19 και παρά το γεγονός πως δεν αναφέρεται άμεσα σε αυτόν αλλά σε ένα αξίσου σημαντικό για την κατανόηση της υπάρχουσας κατάστασης ζήτημα. Αυτό της "ουδετερότητας" της επιστήμης και της επιστημονικής "αυθεντίας" που κατωχυρώνεται πλέον όχι με τον ενδοεπιστημονικό διάλογο, αλλά με την συνδρομή της ...αστυνομίας

____________

Ολοκληρώνοντας τις Θέσεις για τον Φόιερμπαχ, ο Καρλ Μαρξ, που φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από τη γέννησή του, τόνισε ότι «οι φιλόσοφοι έχουν απλώς ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους, αυτό που έχει σημασία είναι να τον αλλάξουμε».

[...]

Επιβεβαιώνεται με αρνητικό τρόπο σήμερα, που βιώνουμε καθημερινά πως η καπιταλιστική βαρβαρότητα ακυρώνει τις τεράστιες δυνατότητες που έχουν δημιουργηθεί για να διασφαλιστεί η κοινωνική ευημερία.

Όποιον τομέα της παραγωγής, όποιον επιστημονικό κλάδο και αν εξετάσουμε, μπορούμε να εντοπίσουμε το μεγάλο ένοχο που εμποδίζει να αξιοποιηθούν προς όφελος των αναγκών της κοινωνίας οι μεγάλες δυνατότητες που γεννά η δουλειά των εργαζόμενων, τις οποίες διευρύνει η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας.

Την ίδια ώρα που αναπτύσσονται ραγδαία κι επαναστατικοποιούνται σε σχέση με το παρελθόν τα μέσα παραγωγής, την ίδια ώρα που αναβαθμίζονται οι υλικές συνθήκες για την ανάπτυξη της επιστήμης, βλέπουμε να δυναμώνει γύρω μας η σχετική στασιμότητα σε σχέση με το τι θα μπορούσε να παραχθεί ποσοτικά και ποιοτικά, αν δεν υπήρχε το καπιταλιστικό κέρδος ως βασικό κίνητρο, ως σκοπός της παραγωγής και της επιστημονικής έρευνας.

Η τύχη της επιστήμης…

Αυτό που λέγεται “επιστήμη”, που γεννήθηκε σαν το διαμάντι στο στέμμα της αστικής τάξης, ένα πολύτιμο στήριγμα για την κοινωνική (και την εργατική!) απελευθέρωση απ’ τα σκοτάδια και την βία του χριστιανισμού, έχει αλλάξει αισθητά στη διάρκεια της εξέλιξης του καπιταλισμού. Το πρώτο τεράστιο σοκ, που κλόνισε ίσως συθέμελα την εμπιστοσύνη στην προοδευτικότητα και την απελευθερωτική αξία της επιστήμης, προέκυψε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Όταν η επιστήμη (κάποιες επιστήμες…) έγιναν όπλα μαζικής και ανελέητης καταστροφής και θανάτου. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος αποτέλειωσε οποιαδήποτε “ελπίδα” για την ηθική ακεραιότητα της επιστήμης και των επιστημόνων: η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν τόσο ισχυρά “επιστημονικά επιτεύγματα” ώστε ήταν αδύνατο να ξεχαστούν. Έγινε πια ολοφάνερο ότι “επιστήμη” και “καπιταλισμός” είχαν δεθεί τόσο ισχυρά (υπέρ του δεύτερου) ώστε έγιναν συνεταίροι του θανάτου, όλων των θανάτων. Μόνο εξαιρέσεις θα μπορούσε να βρει κάποιος. Και αν…

Εδώ και πάνω από 80 χρόνια η κριτική στην επιστήμη, είτε από επιστημολογική, είτε από ιδεολογική, είτε από πολιτική, είτε από οικονομική άποψη (για τους στόχους, τα συμφέροντα, κλπ) είναι μεν μια σταθερά στις δυτικές κοινωνίες, έχει περάσει όμως από διαφορετικά στάδια, μεταμορφώσεις, έως και αντιστροφές. Στις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 και του ’80 ήταν η κοινωνική αριστερά που διέκρινε τις εξουσιαστικές προσφύσεις (και εφαρμογές) διάφορων επιστημών· μια κριτική που διαπνεόταν από κοινωνικά απελευθερωτικούς προσανατολισμούς. Ο πολιτικός φεμινισμός και η πολιτική οικολογία ήταν τα τελευταία μεγάλα κύματα κριτικής και αμφισβήτησης των επιστημονικών αληθειών απ’ τα κάτω· με χειραφετικό σκοπό.

Ύστερα, απ’ τα ‘90s και μετά η κοινωνική αριστερά, εξαφανίστηκε, αφομοιώθηκε· ή έγινε εξεζητημένη, μανιερίστικη, γκρουπουσκουλίαρικη περιστροφή μέσα στη δίνη της απόκτησης «ταυτοτήτων»…

Ο ρυθμός μετάδοσης πληροφοριών φαίνεται πως είναι σχεδόν ίδιος για όλες τις γλώσσες της Γης

Είτε μιλάει κανείς με ρυθμό πολυβόλου, όπως οι Έλληνες ή οι Ιταλοί, είτε χελώνας όπως οι Γερμανοί, μεταφέρει τελικά με την ομιλία του τις ίδιες πληροφορίες και αυτό ισχύει για όλες τις γλώσσες οπουδήποτε στη Γη, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, την πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα. Ο ρυθμός μετάδοσης πληροφοριών φαίνεται πως είναι σχεδόν ίδιος για όλες τις γλώσσες, ανεξάρτητα από την προέλευση και τη δομή τους: 39 bits ανά δευτερόλεπτο, περίπου διπλάσιος από τον κώδικα Μορς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον εξελικτικό γλωσσολόγο Φρανσουά Πελεγκρινό του Εργαστηρίου Δυναμικής της Γλώσσας του Πανεπιστημίου της Λιόν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science Advances", σύμφωνα με το "Science" και το "New Scientist", ανέλυσαν 17 ευρωπαϊκές και ασιατικές γλώσσες, οι οποίες διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, όσον αφορά τον αριθμό των βασικών ήχων, των συλλαβών και άλλων χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, υπάρχουν 6.949 διακριτές συλλαβές στα αγγλικά, αλλά μόνο 643 στα ιαπωνικά.

Οι επιστήμονες υπολόγισαν τη λεγόμενη πληροφοριακή πυκνότητα κάθε γλώσσας, δηλαδή πόση πληροφορία (σε bits) μεταφέρει ανά συλλαβή. Διαπιστώθηκε ότι αυτό διαφέρει από τα πέντε bits ανά συλλαβή στα βασκικά έως τα οκτώ bits ανά συλλαβή στα βιετναμέζικα.

Στη συνέχεια, δέκα άνθρωποι κλήθηκαν να μιλήσουν τη μητρική γλώσσα τους (συνολικά 170 άνθρωποι για τις 17 γλώσσες που μελετήθηκαν) και να διαβάσουν 15 κείμενα. Διαπιστώθηκε ότι ο ρυθμός ομιλίας (συλλαβές ανά δευτερόλεπτο) ποίκιλε από ομιλητή σε ομιλητή, καθώς όσοι μιλούσαν γλώσσες με μεγαλύτερη πληροφοριακή πυκνότητα, μιλούσαν κατά μέσο όρο πιο αργά από εκείνους που μιλούσαν γλώσσες, οι οποίες μεταφέρουν λιγότερες πληροφορίες ανά συλλαβή. Το ρεκόρ ταχύτητας ήταν οι 9,1 συλλαβές ανά δευτερόλεπτο, ενώ ο πιο αργός ρυθμός ήταν οι 4,3 συλλαβές ανά δευτερόλεπτο.

Η ιδιοκεντρική πλάνη*

Ιδιοκεντρισμός είναι η τάση μας να βάζουμε στο κέντρο ότι συμβαίνει να ταυτίζεται μ’ εμάς ή συμβαίνει να είμαστε μέρος του – και να σπρώχνουμε μακριά μας, στην περιφέρεια, το ξένο και το διαφορετικό.

Η πρώτη περίπτωση ιδιοκεντρισμού είναι ο «γονιδιοκεντρισμός». Είναι η πλάνη που κάνει τον ερωτευμένο και τον γονιό να βλέπει με άλλο μάτι το αντικείμενο του έρωτά του ή το παιδί του, αυτό που επιτυχημένα ονομάζουμε «τύφλωση», ερωτική ή γονική. Πρόκειται για τεχνάσματα των γονιδίων μας προκειμένου να εξυπηρετήσουν την αναπαραγωγή τους. Για τον γονιδιοκεντρισμό δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε παραπάνω. Είναι σαφώς πλάνη, και είναι πλάνη δαρβινική.

Η δεύτερη και πιο οικεία μορφή ιδιοκεντρισμού είναι ο εγωκεντρισμός. Ωθώντας την έννοια στα άκρα, εγωκεντρισμός σημαίνει να βάζω τον εαυτό μου στο κέντρο του σύμπαντος. Όπως με την ερωτική ή τη γονική πλάνη, το «βάζω» δεν σημαίνει «πιστεύω». Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι κυριολεκτικά το κέντρο του κόσμου, όμως πολλοί συμπεριφέρονται ωσάν να ήταν. Είμαστε όλοι εγωκεντρικοί, απλώς διαφέρουμε ως προς τον βαθμό. Ο εγωκεντρισμός περιλαμβάνει τον εγωισμό, αλλά είναι ευρύτερος. Αποτελεί μια στάση ενατένισης του κόσμου. Μια ενατένιση που δεν πάει πολύ μακριά, γιατί η ακτίνα μέχρι την περιφέρεια του κύκλου είναι μικρή, ο χώρος που μας επιτρέπει να δούμε είναι απελπιστικά περιορισμένος. Σε αναλογία με τον γονιδιοκεντρισμό, που είναι ο ιδιοκεντρισμός του γονιδίου, ο εγωκεντρισμός είναι ο ιδιοκεντρισμός του ατόμου.

Μετά τον εγωκεντρισμό έρχεται ο ανθρωποκεντρισμός.

Κούβα, η πρώτη χώρα εξάλειψης του ιού HIV

Η Κούβα είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που εξάλειψε την μετάδοση του ιού HIV, του AIDS και της σύφιλης από τη μητέρα στο παιδί, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τα Ηνωμένα Έθνη.

Παρά το γεγονός ότι η Κούβα είναι μια σχετικά μικρή χώρα με εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά HIV -λιγότερες από 4.000 γυναίκες φέρουν τον ιό HIV- η διευθύντρια του Παναμερικανικού Οργανισμού Υγείας, Carissa Εtienne, δήλωσε πως η εξάλειψη της Κούβας «παρέχει έμπνευση και για άλλες χώρες».

«Αυτή η επιτυχία δείχνει ότι μια οικουμενική πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική κάλυψη είναι κάτι εφικτό αλλά και το κλειδί της επιτυχίας για την καταπολέμηση τόσο μεγάλων προκλήσεων όπως το AIDS».

Το θέμα παρουσιάζεται στο παρακάτω βίντεο που ακολουθεί:

Τι σημαίνουν τα ρομπότ στην παραγωγή

Η Διεθνής Ομοσπονδία Ρομποτικής (IFR), σύνδεσμος βιομηχανιών και οργανισμών που αναπτύσσουν και προωθούν ρομποτικά συστήματα, παρουσιάζει μόνο τις θετικές πλευρές από την εισαγωγή ρομπότ στην παραγωγή, φτάνοντας μάλιστα να υποστηρίζει ότι «τα ρομπότ δημιουργούν θέσεις εργασίας»! Μιλάει για ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας «υψηλής ποιότητας», που θα δημιουργηθούν εξαιτίας της περαιτέρω εισαγωγής ρομπότ στην παραγωγή, χωρίς να αναφερθεί στις θέσεις εργασίας «χαμηλής ποιότητας» που θα χαθούν. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, στην έρευνα με θέμα «Το μέλλον της εργασίας» που διεξήγαγε, ήταν λίγο πιο σαφές: Εως το έτος 2020, από την εισαγωγή ρομπότ στη μεταποίηση και στις υπηρεσίες, θα δημιουργηθούν 2,1 εκατομμύρια και θα χαθούν 7,1 εκατομμύρια θέσεις εργασίας.

Η αλήθεια είναι ότι η εισαγωγή στην παραγωγή νέας τεχνολογίας και ιδιαίτερα ρομποτικής μειώνει την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία και μετακινεί τον δείκτη προς την πιο εξειδικευμένη εργασία, του εργάτη - ελεγκτή των ρομπότ, του μηχανικού - σχεδιαστή της αυτοματοποιημένης παραγωγικής διαδικασίας, εκείνων που θα αναλάβουν την εκπαίδευση των ρομπότ στις επιμέρους εργασίες και φυσικά όσων σχετίζονται με τη σχεδίαση και κατασκευή των ρομπότ. Αυτό ισχύει τόσο στον καπιταλισμό, όσο και στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Η διαφορά είναι ότι επειδή στο σοσιαλισμό κίνητρο της εισαγωγής της νέας τεχνολογίας δεν είναι το κέρδος, όπως στον καπιταλισμό, αλλά η διευρυνόμενη ικανοποίηση των αναγκών όλων των ανθρώπων, η μείωση της ανάγκης για ανθρώπινη εργασία, οδηγεί σε μείωση του εργάσιμου χρόνου, που μπορεί να αξιοποιηθεί στον εργατικό έλεγχο, στη διοίκηση του σοσιαλιστικού κράτους από τους ίδιους τους εργάτες παραγωγούς του πλούτου, στο ανέβασμα του πνευματικού - πολιτιστικού επιπέδου κάθε εργαζόμενου, στην ελάφρυνση των εργατριών, που φέρουν το πρόσθετο βάρος της μητρότητας, στη μείωση του χρόνου του εργασιακού βίου. Η εισαγωγή των ρομπότ στην παραγωγή βελτιώνει την παραγωγική βάση που θα παραλάβει η σοσιαλιστική εξουσία.

Στον καπιταλισμό

Στο εκμεταλλευτικό σύστημα, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Να δύο ενδεικτικές περιπτώσεις που αποκαλύπτουν τι γίνεται πραγματικά στον καπιταλισμό όταν εισαχθεί σε μεγάλη κλίμακα επαναστατική τεχνολογία στην παραγωγή:

Μακάρενκο. Διαλεχτά παιδαγωγικά έργα

Περιεχόμενα:

Σημείωμα για την έκδοση
 
Μέρος πρώτο. ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ
Σκοπός της αγωγής
Οι παιδαγωγοί σηκώνουν τους ώμους τους
Θέληση, θάρρος, στοχοπροσήλωση
Προβλήματα διαπαιδαγώγησης στο σοβιετικό σχολειό
Η διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα στο σχολειό
Ο Μαξίμ Γκόρκι στη ζωή μου
 
Μέρος δεύτερο. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Διάλεξη πρώτη. Μέθοδες διαπαιδαγώγησης
Διάλεξη δεύτερη. Πειθαρχία, καθεστώς, ποινές, και αμοιβές
Διάλεξη τρίτη. Η διαπαιδαγώγηση της ατομικής πράξης
Διάλεξη τέταρτη. Η διαπαιδαγώγηση με τη δουλιά
Διάλεξη πέμπτη. Οι σχέσεις, το στυλ και ο τόνος στην κολεχτίβα

Μέρος τρίτο. ΜΕΡΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΙΡΑ
Μερικά συμπεράσματα από την παιδαγωγική μου πείρα
Τελικός λόγος του Μακαρένκο
Οι παιδαγωγικές αντιλήψεις μου
Για την πείρα μου
Η διαπαιδαγώγηση στην οικογένεια και στο σχολειό

Μέρος τέταρτο. Η ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ας δούμε τα θαύματα με άλλο μάτι (άγιες μέρες γαρ)

Ο Ντέιβιντ Χιουμ, διάσημος Σκοτσέζος στοχαστής του 18ου αιώνα, επισήμανε κάτι έξυπνο σχετικά με τα θαύματα: αρχικά, όρισε το θαύμα ως «υπέρβαση» (ή παραβίαση) των νόμων της φύσης.

Το βάδισμα στην επιφάνεια της θάλασσας, η μετατροπή του νερού σε κρασί, η εκκίνηση ενός ρολογιού με τη δύναμη της σκέψης, η μετατροπή ενός βατράχου σε πρίγκιπα, παραβιάζουν τους νόμους της φύσης. Τέτοια θαύματα θα ήταν πολύ ενοχλητικά για την επιστήμη. Ενοχλητικά, αν ποτέ συνέβαιναν, δηλαδή! Επομένως, πώς πρέπει να απαντάμε σε ιστορίες για θαύματα;
Ο Χιουμ χρησιμοποίησε τα παρακάτω λόγια — μην ξεχνάτε ότι τα έγραψε πριν από δύο και πλέον αιώνες, και το ύφος της γλώσσας έχει από τότε αλλάξει:

Καμιά μαρτυρία δεν επαρκεί για να εξακριβωθεί η ύπαρξη θαύματος, εκτός αν η μαρτυρία είναι τέτοια ώστε η διάψευσή της να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο θαύμα από το γεγονός που η ίδια αποπειράται να εξακριβώσει.

Επιτρέψτε μου να διατυπώσω το επιχείρημα του Χιουμ με άλλα λόγια. Αν ο Γιάννης σάς αφηγηθεί μια ιστορία για ένα θαύμα, πρέπει να την πιστέψετε μόνο αν εκτιμήσετε ότι θα επρόκειτο για ακόμη μεγαλύτερο θαύμα αν η ιστορία του Γιάννη ήταν ψέμα. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε, «Θα εμπιστευόμουν στον Γιάννη τη ζωή μου, ποτέ δεν λέει ψέματα’ θα ήταν θαύμα αν ο Γιάννης έλεγε ποτέ ψέματα». Ωραία- όμως ο Χιουμ θα έλεγε το εξής: «Όσο απίθανο κι αν είναι να πει ο Γιάννης ψέμα, άραγε είναι πιο απίθανο απ’ όσο είναι το θαύμα που ισχυρίζεται ότι είδε;» Έστω ότι ο Γιάννης ισχυρίζεται πως είδε μια αγελάδα να πηδάει πάνω απ’ το φεγγάρι. Ανεξάρτητα από το πόσο ειλικρινής είναι ο Γιάννης, το ότι είπε ψέμα είναι «λιγότερο θαύμα» απ’ ό,τι ο ισχυρισμός του ότι μια αγελάδα πήδησε πάνω απ’ το φεγγάρι. Επομένως, πρέπει να προτιμήσετε την εξήγηση ότι ο Γιάννης ψεύδεται.

Ο Καρλ Μαρξ έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στην επιστημονική κοινότητα διαχρονικά

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Bloomington της Ιντιάνα των ΗΠΑ ανέπτυξαν ένα νέο σύστημα αξιολόγησης, σύγκρισης και κατάταξης όλων των επιστημόνων. Το νέο αυτό σύστημα επιτρέπει την κατάταξη των επιστημόνων που έχουν εμφανιστεί μέχρι σήμερα στις θεωρητικές, κοινωνικές και θετικές επιστήμες με βάση την επιρροή που έχουν ασκήσει στην επιστημονική κοινότητα. Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ο θεμελιωτής του επιστημονικού σοσιαλισμού Καρλ Μαρξ.

Η νέα μέθοδος βασίζεται στο δείκτη αξιολόγησης που ονομάζουν h-δείκτη (π.χ. δείκτης 20 δείχνει ότι ένας επιστήμονας έχει δημοσιεύσει τουλάχιστον 20 βιβλία ή ερευνητικά άρθρα, στα οποία έχουν γίνει τουλάχιστον 20 αναφορές από τρίτους). Ο h-δείκτης συνυπολογίζει τις αναφορές που γίνονται σε εργασίες του προς κατάταξη επιστήμονα, από όλους τους επιστημονικούς τομείς ανεξαιρέτως, σε δημοσιεύσεις άλλων επιστημόνων.

Η μέχρι τώρα, συνεχώς ανανεώσιμη, κατάταξη περίπου 35.000 ερευνητών βασίζεται στις αναζητήσεις που έγιναν μέσα από το Google Scholar και δείχνει ότι ο επιστήμονας με τη μεγαλύτερη επιρροή είναι ο Καρλ Μαρξ στο πεδίο της ιστορίας και ακολουθείται από τον Σίγκμουντ Φρόιντ στην ψυχολογία. Στην τρίτη θέση εμφανίζεται ο θεωρητικός φυσικός Έντουαρντ Γουίτεν του Ινστιτούτου Προωθημένων Μελετών του Πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ. Η κατάταξη εμφανίζεται στην ιστοσελίδα Scholarometer η οποία αναπτύχθηκε από ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Bloomington της Ιντιάνα.

Πηγή: Nature via 902

RedStar: Τώρα μπορείς και εσύ να έχεις το λειτουργικό της Λ.Δ. Κορέας!

Πρώην εργαζόμενος στη Google προσφέρει την τεχνογνωσία στην Πιονγιάνγκ που δημιουργεί το δικό της λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές, το οποίο φυσικά έχει τον τίτλο "κόκκινο αστέρι". Το RedStar διέρρευσε και για τους χρήστες του δυτικού κόσμου

Ο χρήστης ενός ανώνυμου φόρουμ προσέφερε στην παγκόσμια κοινότητα ένα μοναδικό δώρα φέτος τις γιορτές. Την ολοκαίνουρια έκδοση RedStar OS 3.0, που είναι το λειτουργικό σύστημα υπολογιστών της  Λ.Δ. Κορέας. Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, οι αρχές του κράτους δεν θα επέτρεπαν ποτέ σε μια αμερικάνικη εταιρία να εισβάλει στους υπολογιστές των πολιτών της και έτσι έχει αναπτύξει ένα δικό της λογισμικό σύστημα βασισμένο πάνω στον ανοιχτό κώδικα Linux (ιδιαίτερα δημοφιλής έκδοση που αντικαθιστά τα Windows σε αρκετούς χρήστες και στην Ελλάδα, βασισμένη στο Linux, είναι το Ubuntu).

Το Linux είναι ένα λειτουργικό σύστημα που αποτελείται από ελεύθερο λογισμικό το οποίο μπορεί να εγκατασταθεί σε μια σειρά από συσκευές, από κινητά τηλέφωνα, τάμπλετ και υπολογιστές, μέχρι μεγάλα υπολογιστικά συστήμα και υπερυπολογιστές. Για την ακρίβεια, αν και στους προσωπικούς και φορητούς υπολογιστές εν λόγω σύστημα χρησιμοποιείται από ποσοστό μόλις 2% των χρηστών, το 97% των ισχυρότερων υπερυπολογιστών χρησιμοποιούν κάποια έκδοση Linux.
Η αρχές της  Λ.Δ. Κορέας ανέπτυξαν λοιπόν το δικό τους λειτουργικό σύστημα, βασιζόμενες πάνω στο Linux, προκειμένου να έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανεξαρτησία από εταιρίες κολοσσούς στο παγκόσμιο στερέωμα. Ο χρήστης Slipstream, όπως ονομάζεται ο υπεύθυνος της εξάπλωσης του RedStar εκτός της  Λ.Δ. Κορέας, έδωσε ένα αρχείο torrent (Μπορείτε να το κατεβάσετε με τον απαραίτητο πάροχο).

Ο ρόλος της «αυτοεξημέρωσης» στο πέρασμα από τον πίθηκο στον άνθρωπο

Οι χιμπατζήδες εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά...

Αν για μια στιγμή αφήσουμε κατά μέρος όλα τα ανώτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, προϊόντα της κοινωνικής οργάνωσης, δηλαδή της κοινωνικής εργασίας και του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στη βάση της, αν ξεχάσουμε προς στιγμή την ικανότητα του ανθρώπου να χρησιμοποιεί εργαλεία και τους εφευρετικούς τρόπους που μπορεί να εκφράζεται μέσα από τη γλώσσα και την τέχνη, τότε μια βασική διαφορά ανάμεσα στο είδος μας και τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά (πίθηκοι) είναι ότι μπορούμε να καθήσουμε ήσυχα κατά εκατοντάδες σε ένα θέατρο γεμάτο αγνώστους, χωρίς στο τέλος της παράστασης να έχει γρονθοκοπηθεί κανείς από τους άντρες, ούτε να έχει μείνει έγκυος καμία από τις γυναίκες.

«Αν βάλετε εκατό άγνωστους μεταξύ τους χιμπατζήδες σε ένα δωμάτιο, θα γίνει αιματοχυσία», λέει ο Στίβεν Τσόρτσιλ, παλαιοανθρωπολόγος του πανεπιστημίου Ντιουκ. Η ικανότητα να ανέχεται ο ένας τον άλλο και να συνεργαζόμαστε ήταν σημείο - κλειδί στην εξέλιξη από τον πίθηκο στον άνθρωπο. Βοήθησε τους προγόνους μας να μοιράζονται τη γνώση, έτσι που να μπορούν να φτιάχνουν όλο και πιο περίτεχνα εργαλεία. Ο εξελικτικός βιολόγος Μπράιαν Χάρε, επίσης του πανεπιστημίου Ντιουκ των ΗΠΑ, είναι μέλος μιας μικρής ομάδας επιστημόνων που θεωρούν ότι έχουν ανακαλύψει πώς οι ανθρωπίδες ανέπτυξαν αυτήν την ικανότητα πριν από 5 έως 7 εκατομμύρια χρόνια, όταν διαχωρίστηκαν εξελικτικά από τους προγόνους των σημερινών πιθήκων.

Αλεπούδες με συμπεριφορά σκυλιών

...σε αντίθεση με τους κοντινότερους συγγενείς τους,

 τους μπονόμπο, που είναι πιο κοινωνικοί και ήμεροι

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, ο Χάρε μελέτησε την ικανότητα των σκυλιών να ακολουθούν τις χειρονομίες και το βλέμμα των ανθρώπων για να ανακαλύπτουν κρυμμένη τροφή. Στη συνέχεια, επιβεβαίωσε ότι αυτό το ταλέντο το έχει και ένας πληθυσμός από ασημί αλεπούδες, που μέσω τεχνητής επιλογής επί πολλές γενιές είχαν εξημερωθεί από τον Σοβιετικό ακαδημαϊκό Ντμίτρι Μπελιάεφ. Μαζί με άλλους ερευνητές ανακάλυψαν ότι η επιλογή για αναπαραγωγή των πιο ήμερων ζώων σε κάθε γενιά έχει ως αποτέλεσμα οι απόγονοί τους να εμφανίζουν πλειάδα παράπλευρων εξελικτικών συνεπειών, που ξεκινούν από αλλαγές στην εμφάνιση (όπως κρεμαστά αντί όρθια αυτιά, διάστικτο αντί μονόχρωμο τρίχωμα, λευκές λωρίδες κ.τ.λ.) μέχρι νέα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά. Πρόκειται για το επονομαζόμενο «σύνδρομο της εξημέρωσης». «Οι αλεπούδες (σ.σ. του Μπελιάεφ), ποτέ δεν επιλέχτηκαν με βάση την ικανότητά τους να ερμηνεύουν ανθρώπινες χειρονομίες», λέει ο Χάρε.

Τι θα είχε συμβεί εάν δεν έβαζαν ταφόπλακα στους σοβιετικούς υπολογιστές

Παρ’ ότι οι σοβιετικοί υπολογιστές ουδόλως υστερούσαν από τους Δυτικούς, η σοβιετική ηγεσία, με μια απερίσκεπτη απόφαση, «ενταφίασε» τα σχέδια ανάπτυξής τους. Αν η ΕΣΣΔ συνέχιζε, τότε θα είχε δημιουργήσει τον καλύτερο προσωπικό υπολογιστή στον κόσμο.

Αμέσως μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, τη σοβιετική κυβέρνηση, υπό τον Στάλιν, απασχόλησε η ανάγκη για τεχνική εξέλιξη στη βιομηχανία και επιστήμη. Ο Ψυχρός Πόλεμος, εξάλλου, απαιτούσε την κινητοποίηση του πνευματικού δυναμικού του έθνους. Ως τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 είχε δημιουργηθεί στην ΕΣΣΔ μια σύγχρονη βιομηχανία υπολογιστών, η οποία ήταν εφάμιλλη σε επίπεδο ανάπτυξης με την αμερικανική.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, η ηγεσία της χώρας αποφάσισε να σταματήσει τα -μοναδικών χαρακτηριστικών- προγράμματα και να ασχοληθεί με την πειρατική αντιγραφή των Δυτικών συστημάτων. Το αποτέλεσμα ήταν να διαλυθεί ένας ολόκληρος κλάδος, και αυτό ήταν μια απώλεια για ολόκληρο τον επιστημονικό κόσμο.

Η πρώτη γυναίκα-κοσμοναύτης: «Θα ήθελα να πετάξω στον Άρη»

Η Βαλεντίνα Τερεσκόβα πέταξε στ’ αστέρια στις 16 Ιουνίου 1963 με το διαστημόπλοιο Vostok-6. Σήμερα είναι βουλευτής του Ρωσικού Κοινοβουλίου* (στην Κάτω Βουλή). Η Rossiyskaya Gazeta μίλησε με την Τερσκόβα στο γραφείο της στο κτίριο της Κρατικής Δούμας.

ΕΡ: Είστε από τη φύση σας άνθρωπος που του αρέσουν οι ακραίες καταστάσεις;
ΑΠ: Ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό μου ακραίο. Κάθε άνθρωπος κάνει τη δουλειά του, συναντά δυσκολίες και τις ξεπερνά. Πολλοί βέβαια θα ήθελαν να πετάξουν στο διάστημα. Βέβαια, το «άλμα» που πραγματοποίησε ο Γκαγκάριν, συνεπήρε τον κόσμο εντελώς, ιδιαίτερα τους αθλητές που ασχολούνταν με ιπτάμενα σπορ.

Στα τέλη του 1961 με κάλεσαν να περάσω από την επιτροπή επιλογής. Απ’ όλη τη χώρα (πάνω από χίλιες υποψηφιότητες), επέλεξαν πέντε κοπέλες. Μας ανέθεσαν να δοκιμάσουμε τον νέο εξοπλισμό. Έλεγχαν τα πάντα απολύτως, τη φυσική προετοιμασία, την ψυχολογική αντοχή. Από τις αρχές του 1962 ξεκίνησε η εντατική προετοιμασία. Ο διοικητής της ομάδας, ο Γιούρι Γκαγκάριν, παρά την εξαιρετική στάση του απέναντί μας, ήταν πολύ απαιτητικός. Στην εκπαίδευση μπορώ να πω ότι μας προετοίμαζαν περισσότερο ψυχολογικά, παρά σωματικά. Είχαμε έρθει ως αλεξιπτωτιστές, και πραγματοποιούσαμε πτώσεις μέρα και νύχτα, σε ξηρά και θάλασσα.

Γιατί ο εγκέφαλος προτιμά το χαρτί

Ενα από τα πιο πολυσυζητημένα βίντεο των δύο τελευταίων ετών στο YouTube είναι εκείνο που δείχνει μωρό ενός έτους να παίζει με iPad και στη συνέχεια όταν περιεργάζεται ένα περιοδικό να προσπαθεί μάταια να σύρει το δάχτυλό του ή να κάνει κλικ στις εικόνες. Ο πατέρας που έδωσε το iPad στο παιδί του σε τόσο απίστευτα πρώιμη ηλικία βγάζει μάλιστα το συμπέρασμα ότι "τα περιοδικά είναι τώρα άχρηστα και αδύνατο να γίνουν κατανοητά» από όσους γεννήθηκαν στην ψηφιακή εποχή".

Τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1980 ερευνητές στην ψυχολογία, στην επιστήμη των υπολογιστών και τη βιβλιοθηκονομία έχουν δημοσιεύσει περισσότερες από 100 μελέτες σχετικά με τις διαφορές στο πώς διαβάζουν και κατανοούν οι άνθρωποι κείμενα σε χαρτί και στην οθόνη. Πριν από το 1992 τα περισσότερα πειράματα συμπέραιναν ότι οι άνθρωποι διαβάζουν πιο αργά στην οθόνη και θυμούνται λιγότερα. Καθώς η ανάλυση των οθονών σε όλες τις ψηφιακές συσκευές βελτιωνόταν, άρχισε να εμφανίζεται ένα πιο ανάμεικτο σύνολο ευρημάτων. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αν και οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμα προτιμούν το χαρτί, ιδίως όταν χρειάζεται να μείνουν συγκεντρωμένοι για πολλή ώρα σε κάποιο ανάγνωσμα, υπάρχει τάση αλλαγής της ισορροπίας, καθώς οι υπολογιστές τύπου τάμπλετ και η τεχνολογία ανάγνωσης κειμένων εξελίσσονται και διαδίδεται η αναζήτηση ψηφιακών πληροφοριών και ψυχαγωγικού υλικού. Στις ΗΠΑ πάνω από το 20% των βιβλίων πωλούνται σε ψηφιακή μορφή. Στην Ελλάδα οι πωλήσεις τάμπλετ ξεπέρασαν φέτος τις πωλήσεις όλων των άλλων ειδών υπολογιστών (αν και ο κύριος λόγος αγοράς τους δεν είναι το διάβασμα βιβλίων).