Εκεί που κρεμούσαν οι κατπεταναίοι τ' άρματα, κρεμάν οι γύφτοι τα νταούλια

Στην Airbnb το «σπίτι» του Άρη Βελουχιώτη στη Γαύδο!

Σε τουριστικό κατάλυμα έχει μετατραπεί το σπίτι που έχτισε ο Άρης Βελουχιώτης μαζί με άλλα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, όταν εξορίστηκαν στη Γαύδο, τη δεκαετία του ΄30. Τι κι αν υπάρχει σχετική απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού, από το 1999, η οποία το χαρακτηρίζει “ιστορικό διατηρητέο μνημείο”… Στο σπίτι έχουν αρχίσει οι παρεμβάσεις από την αμέσως επόμενη χρονιά του χαρακτηρισμού του. Αρχικά, μετατράπηκε σε καφενείο και εδώ και λίγο καιρό ακολούθησε την πορεία του μεγάλου ποσοστού των ακινήτων στην Ελλάδα. Μισθώνεται μέσω… Airbnb!

Το “ιστορικό διατηρητέο μνημείο” που ενοικιάζεται προς 17 ευρώ την ημέρα

«…Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.1469/50, το κτίριο που κατασκευάστηκε απ’ τον Άρη Βελουχιώτη και τους συνεξορίστους του στην περιοχή Σαρακήνικο της νήσου Γαύδου, Ν. Χανίων, ιδιοκτησίας Σταύρου Καρυδάκη, με τον περιβάλλοντα χώρο του στα όρια της ιδιοκτησίας, διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα κτιρίου τοπικής αρχιτεκτονικής και είναι σημείο αναφοράς για τους κατοίκους του νησιού, εφόσον συνδέεται άμεσα με τον Άρη Βελουχιώτη και άλλα πρόσωπα της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας» αναφέρει η απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού (ΦΕΚ 428, τ.2/ 22.4.1999), υπογεγραμμένη από την τότε υπουργό Πολιτισμού, Ελισάβετ Παπαζώη.

Δεν πέρασε ένας χρόνος από την έκδοση αυτής της απόφασης και κτιριακές επεμβάσεις στο αρχικό κτίσμα, όπως προσθήκες δωματίων και πέργκολες έκαναν αγνώριστο το «Σπίτι του Άρη», το μετέτρεψαν σε κάτι σαν καφενείο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εδώ και λίγο καιρό, το συγκεκριμένο κτίριο λειτουργεί και ως ξενώνας, μάλιστα φιγουράρει και στην Airbnb, από όπου προσκαλεί τουρίστες να μείνουν εκεί, με αντίτιμο 17 ευρώ τη βραδιά.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη καταχώριση, προς ενοικίαση διατίθενται σκηνές, με ένα κρεβάτι, χωρίς τουαλέτα. Το συγκεκριμένο κατάλυμα έχει μεγάλη ζήτηση.

Η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ για τον Άρη Βελουχιώτη

«Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Ως στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Μετά την απόλυσή του ανταποκρίθηκε σε διάφορες κομματικές χρεώσεις και διώχθηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλιο 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ, η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αυτό το καθήκον ο Άρης το έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο. Τον Μάη 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ανέλαβε καπετάνιος του.

Ο Άρης Βελουχιώτης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεμένη. Στο διάστημα Φεβρουάριος - Απρίλιος 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ.

Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλιος 1945) διέγραψε τον Άρη και τον αποκήρυξε, δίχως να δώσει την απόφαση στη δημοσιότητα.

Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα που ο Άρης αυτοκτόνησε περικυκλωμένος από τον αστικό στρατό, στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση του ΠΓ που κατήγγειλε τον Βελουχιώτη, κάνοντας αναφορά και στην απόφαση της 11ης Ολομέλειας. Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιούνη 1945, ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο με τίτλο «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ» έγραψε για τον Άρη:

Για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα)

Με αφορμή την μαύρη επέτειο από τον θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ πριν από 70 χρόνια, τέτοιες μέρες πάνω-κάτω (15/6/1945), αναδημοσιεύουμε εδώ δύο κεφάλαια από το βιβλίο του Πέτρου Ρούσου,  Η Μεγάλη Πενταετία 1941–1945, μαζί με κάποια κομμάτια από την εισαγωγή του φίλου με το ψευδώνυμο "Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής" που είχε την καλωσύνη να τα ανεβάσει προ ημερών στο ιστολόγιο Lenin reloaded.
_______
[...]

Επειδή λόγω της συγκεκριμένης επετείου περιμένω να γραφούν πολλά και διάφορα, σου στέλνω προς ανάρτηση τα δύο σχετικά κεφάλαια («ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ» και «ΟΙ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΔΕΣ») από το βιβλίο αυτό (πρβλ. Πέτρου Ρούσου, Η Μεγάλη Πενταετία 1941–1945. Η Εθνική Αντίσταση και ο ρόλος του ΚΚΕ, Τόμος Πρώτος, Βιβλίο Β΄: Η Άνοδος (1942), Αθήνα 1976, σσ. 237–246). Άσχετα με τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις κι ενστάσεις που μπορεί κανείς να προβάλει ή να εγείρει αναφορικά με τις απόψεις του Π. Ρούσου για τον Άρη, είμαι της γνώμης ότι αυτές οι απόψεις πρέπει να διαβαστούν προσεκτικά και να αποτιμηθούν ανάλογα για μια σειρά από σοβαρούς λόγους εκτός από το γεγονός ότι σήμερα «Η Μεγάλη Πενταετία» και εξαντλημένο βιβλίο είναι και μη προσβάσιμη παραμένει στο διαδίκτυο. Ένας λόγος είναι ότι ο Π. Ρούσος είναι ένας από τους λίγους που έγραψαν για τον Άρη έχοντάς τον γνωρίσει καλά πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ο Π. Ρούσος φέρνοντας προσωπικά μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για την υπογραφή του «Συμβολαίου του Λιβάνου» είναι υποχρεωμένος να πάρει θέση και για τον Άρη συνεκτιμώντας αυτοκριτικά ―το πώς και πόσο είναι άλλο ζήτημα― αυτήν του την ευθύνη απέναντι στις κριτικές τοποθετήσεις του Άρη σχετικά με την στρατηγική και τακτική του ΚΚΕ κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας τελευταίος λόγος είναι η προσπάθεια του Π. Ρούσου που ως μαρξιστής ιστορικός δεν υπήρξε διόλου ευκαταφρόνητος, το αντίθετο μάλιστα, να καταλήξει μ’ ένα σχετικά βραχύ κείμενο σε μιαν εξισορροπημένη ανάλυση κι εκτίμηση της προσωπικότητας και του έργου του Άρη, πράγμα που κατά την ταπεινή μου γνώμη το πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Προτού κλείσω το εισαγωγικό αυτό σημείωμα, ας μου επιτραπεί να προσθέσω και μιαν προσωπική μου ανάμνηση, αφού τον Π. Ρούσο τον είχα γνωρίσει κι είχαμε συνεργαστεί μαζί στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είχε τότε κυκλοφορήσει ο πρώτος τόμος της «Μεγάλης Πενταετίας» και τον ρώτησα ―τι ενδιαφέροντα έχει κανείς άμα είναι νέος!― πώς και γιατί ο Άρης «εξετράπη» ως δημοσιογράφος στην υπόθεση του υπουργού Νικόλαου Αβραάμ με αποτέλεσμα να κλείσει ο «Ριζοσπάστης» και μετά ν’ αλλάξει τίτλο. Θυμάμαι την θυμόσοφη απάντηση του Π. Ρούσου: «Ε, είχε κι ο Άρης τις ευθύνες του, αλλά να μην ξεχνάμε πως ήταν και το γενικότερο κλίμα της εποχής που ευνοούσε μιαν τέτοιου τύπου δημοσιογραφική προσέγγιση…». Επισημαίνω πως αριθμοί σελίδων μεταξύ καθέτων γραμμών παραπέμπουν στο πρωτότυπο, οφθαλμοφανή λάθη στοιχειοθεσίας του οποίου έχουν σιωπηρά διορθωθεί. 
____________
|σελ. 237|ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Μια από τις εξέχουσες προσωπικότητες που ανέδειξε η Ελληνική Εθνική Αντίσταση στάθηκε ο Άρης Βελουχιώτης. Στην ιστοριογραφία δόθηκαν ως τώρα, γύρω στο όνομά του, οι πιο ακραίες αντιφατικές κρίσεις. Από τους πιο ανεπιφύλαχτους διθύραμβους, μέχρι τους πιο υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Το φαινόμενο δεν εξηγείται μόνο με την ταξική, πολιτική ή και απλώς προσωπική τοποθέτηση των ιστοριογράφων ή κριτικών. Περισσότερο από άλλους της Αντίστασης, ο Άρης υπήρξε ίσως μια προσωπικότητα αντιφατική και δραματική. Το τραγικό τέλος του, αποτέλεσμα της ξεκομμένης από το εαμικό κίνημα περιπλάνησής του στα βουνά, ύστερ’ από την εκδήλωση της αντίθεσής του με τη συμφωνία της Βάρκιζας, τροφοδότησε μαζί με το ηρωικό-μαρτυρικό στοιχείο και συναισθηματισμούς, αλλά και μύθους και συγχύσεις γύρω στον Άρη Βελουχιώτη.

"Bon viveur" ο Άρης!

"Ε, ζαγάρια, η ιστορία δεν γράφεται με αστειάκια, κίτρινη μελάνη και αντικομμουνισμό", είπε ο Αρης Βελουχιώτης, σε όλους τους "εθελοντές" ιστοριογράφους του, που τους μάζεψε γύρω του για να τους ειδοποιήσει, γιατί ήξερε τι θα του συνέβαινε στο μέλλον. "Την πατρίδα δεν τη "χαλάει" μόνον ο κατακτητής", τους φώναξε, "τη "χαλάει" και το ψέμα, η συκοφαντία, η διαστρέβλωση. Τα παραμύθια που πουλιούνται για αλήθεια". Τη "χαλάει" ο φασισμός, γενικά!

Δίπλα του στέκονταν όλοι αυτοί, που θα μέναν και στο μέλλον πιστοί και κουνούσαν περίλυποι το κεφάλι, καθώς και άλλοι, που θα τράβαγαν - ο καθένας για τους "λόγους" του - άλλους δρόμους. Και τον άκουσαν όλοι, έτσι που να μην υπάρχει δικαιολογία, "που εγώ δεν άκουσα, δεν ήμουν εκεί, έτσι μου είπαν". Ηταν ακόμα εκεί που όλοι οι άλλοι! Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι... όλα αυτά τα "μολύβια", που - από την πρώτη στιγμή του Αντάρτικου - κόλλησαν πάνω στον αγώνα σαν τις βδέλλες και ρουφάνε - από το τότε - το αίμα των αγωνιστών κάνοντας τη νύχτα - μέρα. Ηταν εκεί η ίδια η πραγματικότητα, που κανένας "ιστορικός" δεν μπορεί να την αλλάξει.

Αρης Βελουχιώτης: Ένας από τους πρωτοπόρους του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα

Μια και πολύ μεγάλη σπέκουλα άρχισε να πέφτει πάλι αυτές τις ημέρες, με αφορμή την χρήση του ονόματος του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ από τους ανεκδιήγητους του ΣΥΡΙΖΑ (και με τον Βελουχιώτη και με ΕΕ-ΝΑΤΟ δεν γίνεται, όσο και να το τραβάς από τα μαλλιά), αναδημοσιεύουμε εδώ σε μορφή pdf λόγω μεγέθους (12 σελίδες word), ένα παλιότερο αφιέρωμα του ριζοσπάστη στον Άρη Βελουχιώτη (Θ.Κλάρα).

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ένας από τους πρωτοπόρους του απελευθερωτικού αγώνα by Trash_200

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ Ενας από τους πρωτοπόρους του απελευθερωτικού αγώνα

Με την ευκαιρία της πολιτικής αποκατάστασης του Θ.Κλάρα (Αρη Βελουχιώτη) αναδημοσιεύεται ένα εκτενέστατο αφιέρωμα του "Ριζοσπάστη" για τα 60 χρόνια από τον θάνατο του καπετάνιου.
Περιέχει σημαντικές πληροφορίες, αλλά απαντάει και σε κάποιους μύθους που κυκλοφορούν δεξιά και αριστερά, αφού έχει τις σύγχρονες με την δολοφονία του καταγγελίες από τον κομματικό τύπο, δηλαδή δεν τον θυμήθηκε τώρα το ΚΚΕ τον Βελουχιώτη αλλά ήδη από το '45, όταν η "ελεύθερη Ελλάδα" έγραφε: "Το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα αποκήρυξε ΕΝΑΝ ΑΠΕΙΘΑΡΧΟ ΟΠΑΔΟ ΤΟΥ αλλά ο Δοσιλογισμός εκρέμασε το κεφάλι ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ", μιλάει για τις δηλώσεις μετάνοιας στην Κέρκυρα, το πως έβλεπε ο ίδιος ο Κλάρας το κόμμα του, και πολλά άλλα.
Νομίζω πως αξίζει μία ματιά, ανάμεσα στην φιλολογία (και την εκτεταμένη παραφιλολογία) των ημερών.

Εξήντα χρόνια από το θάνατό του

Την Τρίτη 19 Ιουνίου του 1945, η εφημερίδα του Πολιτικού Συνασπισμού Κομμάτων του ΕΑΜ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ» ανήγγειλε στο βασικό θέμα της πρώτης της σελίδας την επιβεβαίωση μιας συγκλονιστικής είδησης για όλο το ΕΑΜικό κίνημα εθνικής αντίστασης 1941-1944, ιδιαίτερα δε για τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ. Η είδηση, που κυκλοφορούσε ως φήμη από τις προηγούμενες ημέρες, αφορούσε το θάνατο του Θανάση Κλάρα, του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, που πλέον περνούσε στην ιστορία με το αντιστασιακό του όνομα ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ. Εγραφε η «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ» στον τίτλο του βασικού της θέματος: «Ο ΑΡΗΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥΩΡΗ ΣΥΜΠΛΟΚΗ - Το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα αποκήρυξε ΕΝΑΝ ΑΠΕΙΘΑΡΧΟ ΟΠΑΔΟ ΤΟΥ αλλά ο Δοσιλογισμός εκρέμασε το κεφάλι ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ». Ο τίτλος αυτός απέδιδε πλήρως την αλήθεια των πραγμάτων. Δεν μπορεί να συγχέεται ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το ΚΚΕ και το ΕΑΜικό κίνημα τον Αρη Βελουχιώτη, μετά την απόφαση του τελευταίου να αντιταχθεί εμπράκτως στην πολιτική του κινήματος, όπως αυτή εκφραζόταν στο πλαίσιο της Συμφωνίας της Βάρκιζας, με τη στάση που κράτησε απέναντί του η αντίδραση.

3 αποκαταστάσεις και μπόλικο θράσος#2(το Θράσος)

Συνέχεια από εδώ

Το θράσος αρχικά όλων αυτών, από το ...ΠΑΣΟΚ μέχρι τους ...αναρχικούς, που τολμάνε να επικαλούνται το όνομα «Αρης Βελουχιώτης» κατά κύριο λόγο (αλλά και άλλων, με αγαπημένο τους άλλο παράδειγμα τον Πλουμπίδη) προκειμένου να χτυπήσουν το κόμμα για το οποίο αυτοί οι άνθρωποι έζησαν και πέθαναν. Γιατί αν δεν αποτελεί αυτό σκύλευση πτωμάτων, τότε τι; Και σάματι φταίμε εμείς αν αυτοί οι πολιτικοί χώροι δεν γέννησαν ήρωες; Γιατί να είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε για τους δικούς μας, λες και πέφτει λόγος και αλλού για αυτούς;

3 αποκαταστάσεις και μπόλικο θράσος#1

Μαθαίνουμε από τον «Ριζοσπάστη» πως  το ΚΚΕ  υλοποιώντας τις αποφάσεις της πανελλαδικής συνδιάσκεψης της 16^ης /7/2011, προχωράει σε δημόσιες εκδηλώσεις για τις κομματικές αποκαταστάσεις Ν.Ζαχαριάδη, Ν.Βαβούδη, και την πολιτική αποκατάσταση του Θ.Κλάρα (Αρη Βελουχιώτη).

Καιρός του ήτανε λοιπόν, και μπράβο στο κόμμα που έστω και με καθυστέρηση αποφάσισε επιτέλους να κάνει το αυτονόητο, και να επανεντάξει στην κομματική εξιστόρηση τρεις αγωνιστές – πραγματικά υποδείγματα για κάθε κομμουνιστή- κάθε αγωνιστή που σέβεται τον εαυτό του, στην θέση που τους πρέπει.

Πολλά έχουν γραφτεί τόσο από τον αστικό (βλ.  Το Βήμα) όσο και τον οπορτουνιστικό τύπο (βλ. «Αυγή»)σε σχέση με αυτές. Αυτά έχουν σχέση με το «θράσος» του τίτλου, αλλά σε σχέση με αυτό θα επανέλθουμε στην συνέχεια.