Εμπλοκή στον πόλεμο κάτω από ξένες σημαίες

 Του Γιώργου Μαργαρίτη*

Παρακολουθώντας τις τρέχουσες εξελίξεις µπορούµε πλέον να εξηγήσουµε τους χρησµούς του κ. ∆ένδια.

Ο πρόεδρος Μακρόν, είναι βέβαιο, δεν θα καταγραφεί στην Ιστορία ως ο πλέον δηµοφιλής ηγέτης της Γαλλίας. Εδώ και πολύ καιρό κυβερνά τη χώρα του µε ιδιόµορφους, συνταγµατικά και θεσµικά, τρόπους αναζητώντας ισορροπίες που θα τον κρατήσουν στην εξουσία. Σε αυτό το πεδίο δεν είναι µόνος του. Πολλοί Ευρωπαίοι οµόλογοί του βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση. Ο ηµέτερος κ. Μητσοτάκης είναι ένας από αυτούς.

Οι ηγέτες αυτής της κατηγορίας αναζητούν άλλους τρόπους για να καταγραφούν στην Ιστορία ερήµην της ανύπαρκτης δηµοφιλίας τους. Ο πλέον διακριτός από αυτούς είναι η εµπλοκή της χώρας τους σε έναν µεγάλο πόλεµο. Ο εχθρός έχει βρεθεί, είναι η Ρωσία. Η ευκαιρία, η αφορµή, αναζητείται. Ισως η έκκληση του Ζελένσκι για διεθνή διασφάλιση συνθηκών ασφαλείας ενόψει εκλογών στην Ουκρανία να είναι η επιζητούµενη ευκαιρία. Με το πρόσχηµα της διασφάλισης της εκλογικής διαδικασίας, ευρωπαϊκά στρατεύµατα θα βρεθούν στο έδαφος της χώρας.

Καθώς η ευκαιρία παρουσιάστηκε, οι σχετικές διαδικασίες επιταχύνθηκαν. Η Γαλλία έθεσε τα στρατεύµατά της σε ετοιµότητα και ανήγγειλε µεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις στον Βορρά, σε έδαφος που µοιάζει πολύ µε το ουκρανικό. Αιχµή του δόρατος θα είναι µια µεγάλη µονάδα του γαλλικού στρατού, η 7η Ταξιαρχία Αρµάτων. Εδώ, ξαφνικά µεν, αναµενόµενα δε, εµφανίζεται ο ελληνικός παράγοντας. Είναι γνωστό ότι η Γαλλία δεν έχει επαρκή αριθµό ετοιµοπόλεµων αρµάτων µάχης. Η Ελλάδα έχει – ή λέει ότι έχει. Οπότε µε περηφάνια ανακοινώθηκε η συµβολή της.

Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα για ποιoν;

Σε μόνιμο πονοκέφαλο εξελίσσονται πλέον για τον Μακρόν οι διαδηλώσεις για την απόσυρση του νομοσχεδίου για την «ασφάλεια», που εδώ και πάνω από δυο βδομάδες έχει ξεσηκώσει τον κόσμο. Για δεύτερη συνεχή βδομάδα το περασμένο Σάββατο το Παρίσι μετατράπηκε σε πεδίο σφοδρών συγκρούσεων διαδηλωτών με την αστυνομία, η οποία έριξε χημικά και χρησιμοποίησε υδραντλίες για να τους διαλύσει. Ταυτόχρονα, πάνω από 90 διαδηλώσεις έγιναν σε όλη τη Γαλλία, με το υπουργείο Εσωτερικών να αναφέρει ότι στο Παρίσι διαδήλωσαν 5.000 και σε όλη τη Γαλλία 50.000 άτομα. Την προηγούμενη βδομάδα το υπουργείο Εσωτερικών μιλούσε για 130.000 διαδηλωτές, με τους διοργανωτές να υποστηρίζουν ότι κατέβηκε μισό εκατομμύριο κόσμος σε όλη τη χώρα.

«Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα για ποιoν;» ήταν ένα από τα πιο εύστοχα συνθήματα στα πλακάτ των διαδηλωτών, σε μία χώρα που ακόμα κι αυτή η αστική «δημοκρατία» όλο και περιορίζεται για χάρη της «ασφάλειας». Χάριν αυτής της «ασφάλειας» το νομοσχέδιο ποινικοποιεί τη φωτογράφιση των μπάτσων όταν είναι «επί το έργον», με 45 χιλιάρικα πρόστιμο και ένα χρόνο στο «φρέσκο».

Προκειμένου να τιθασεύσει τις αντιδράσεις, ο Μακρόν υποσχέθηκε να αναθεωρήσει το άρθρο 24 που επιβάλλει αυτές τις υπέρογκες ποινές.

"Je suis Charlie", η αλήθεια με τα πόδια επάνω...

To κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Γενάρη του '15 με αφορμή τα τότε γεγονότα στην Γαλλία, που σχετίζονταν και πάλι με το κακόφημο περιοδικό Charlie Hedbo. Noμίζω πως λίγα πράγματα θα άλλαζα στον βασικό του πυρήνα, αν το έγραφα για το όσα συμβαίνουν σήμερα εκεί, με την αντι-ισλαμική υστερία και την συνακόλουθη μουσουλμανική αντίδραση, και πάλι με πυροκροτητή αυτό το "σατυρικό" -λυσσασμένο απολογητή του γαλλικού ιμπεριαλισμού- έντυπο.

Ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια που ακολούθησαν την πρώτη ανάρτηση.

______________
«Αυθόρμητες» συγκεντρώσεις «αλληλεγγύης» σε σειρά πόλεων ιμπεριαλιστικών χωρών υπέρ των θυμάτων της επίθεσης στην γαλλική σατυρική εφημερίδα Charlie Hebdo.

Από κοντά και οι κολαούζοι της ψωροκώσταινας.

Στην ανακοίνωση τους, την οποία προμοτάρει και η «κυβερνώσα αριστερά»,  διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

«...Κανένας αυταρχισμός, καμία ιδεολογία, καμία επίκληση σε θρησκείες, καμία βία δεν θα μας φοβίσει να λέμε, να γράφουμε και να ζωγραφίσουμε αυτά που θέλουμε. Κανένας δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα να συνυπάρχουμε ειρηνικά με τους μετανάστες, κανείς δεν θα χωρίσει τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν σε κοινωνίες αμοιβαιότητας και κοινών κανόνων. Δεν φοβόμαστε!...»

Η αλήθεια με τα πόδια επάνω και το κεφάλι κάτω. Είναι λοιπόν οι μουσουλμάνοι, οι άραβες, γενικά οι «άλλοι» αυτοί που «φοβίζουν» και «στερούν δικαιώματα» από τους «πολιτισμένους» και «ανοιχτόμυαλους» ευρωπαίους.

Πίνακας ανακοινώσεων CGT...

"Λόγω της αύξησης των μεταδοτικών νόσων απαγορεύεται από εδώ και στο εξής, το γλύψιμο του κ#λου των αφεντικών"...

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ

Ο Αμερικανός πρέσβης Πάιατ

σε πρόσφατη στρατιωτική άσκηση στο Λιτόχωρο

Νέα σημεία στο χάρτη της επικίνδυνης ιμπεριαλιστικής εμπλοκής με έμφαση σε χώρες της Μέσης Ανατολής που παρουσιάζουν έντονο ενδιαφέρον για τις ΗΠΑ, στον ανταγωνισμό τους με Ρωσία και Κίνα

Βαθαίνει συνεχώς η εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά στρατιωτικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ σε όλα τα μέτωπα. Ξεδιπλώνοντας τον σχετικό χάρτη:

Στη Σαουδική Αραβία

Σε εφαρμογή της ειλημμένης απόφασης να στείλει συστοιχία «Patriot» συν το αναγκαίο προσωπικό (έως και 130 άτομα) στη Σαουδική Αραβία (για ενίσχυση της αντιπυραυλικής - αντιαεροπορικής ομπρέλας της κόντρα στο Ιράν, σε υλοποίηση σχετικών αμερικανικών σχεδιασμών), ήδη μια πρώτη ομάδα αρμόδιων στελεχών μετέβη στην αραβική χώρα για κατόπτευση του χώρου προς κατάρτιση της σχετικής αναφοράς.
Στο εξής αναμένεται η σχετική απόφαση του ΚΥΣΕΑ, ώστε να μπει μπροστά η φάση της υλοποίησης. Ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας, Ν. Παναγιωτόπουλος, μιλώντας την Πέμπτη στη Βουλή, υπερασπίστηκε την αποστολή της συστοιχίας, λέγοντας ότι «η Σαουδική Αραβία είναι μία χώρα, με την οποία ανακαλύπτουμε κοινά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή»...

Στο Μάλι

Επίσης, ουσιαστικά επιβεβαίωσε πληροφορίες ότι στην πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη - Μακρόν στο Παρίσι, ο Γάλλος Πρόεδρος έβαλε θέμα αποστολής Ελλήνων στρατιωτών και στο Μάλι.

Οι Γάλλοι συνδικαλιστές (CGT) που κόβουν το ρεύμα σε συνεργάτες της κυβέρνησης Μακρόν

Το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία, εργαζόμενοι ηλεκτρισμού του συνδικάτου CGT-Énergie έχουν γίνει γνωστοί ως οι «Ρομπέν των Δασών»: κόβουν την παροχή ρεύματος σε επιχειρήσεις, αστυνομικά τμήματα και κυβερνητικά κτίρια, ενώ επανασυνδέουν το ρεύμα σε φτωχά νοικοκυριά που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τις τιμές ρεύματος.

Το τελευταίο τους «χτύπημα» ήταν η διακοπή ηλεκτροδότησης στις 20 Ιανουαρίου στα γραφεία του συνδικάτου CFDT, της παλαιότερης και πιο συμβιβαστικής συνδικαλιστικής ένωσης στη Γαλλία.

Από την αρχή των απεργιών διαρκείας ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Μακρόν, το CFDT αρνήθηκε να κηρύξει απεργία, βρισκόταν στο τραπέζι των συνομιλιών, ενώ ο πρόεδρός του Λοράν Μπερζέρ έχει στηρίξει δημόσια τη μεταρρύθμιση, ακόμα και τα τμήματά της που θίγουν τα δικαιώματα εργαζομένων που ανήκουν στο συνδικάτο CFDT.

Απεργοί υπό την καθοδήγηση άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων κατέλαβαν τη Δευτέρα 20 Ιανουαρίου την κεντρική αίθουσα των γραφείων του CFDT, και έπειτα το ρεύμα στα γραφεία κόπηκε.

Σε ανακοίνωσή τους, οι εργαζόμενοι της CGT-Énergie επιβεβαίωσαν και ανέλαβαν την ευθύνη για την διακοπή ηλεκτροδότησης. Το κείμενο έχει τον τίτλο «Κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης: Οι Ρομπεν των Δασών στερούν τον ηλεκτρισμό από τον Μπερζέρ», και συνεχίζει:

Ο στρατός στην Ευρώπη βγήκε στο δρόμο και μπορεί ακόμη και να πυροβολεί!

Μπορεί ο στρατός να έχει ήδη βγει στους δρόμους ευρωπαϊκών πόλεων υπό το φόβο "τρομοκρατίας" όμως τώρα θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον διαδηλωτών.

Η Ευρώπη πάει όλο και καλύτερα! Η απόφαση Μακρόν να βγάλει τον στρατό στο δρόμο για να αντιμετωπίσει τα Κίτρινα Γιλέκα, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογων αποφάσεων που ελήφθησαν με αφορμή τρομοκρατικές επιθέσεις. Τώρα η Ευρώπη πάει ένα βήμα…μπροστά κι αρχίζει να χρησιμοποιεί τον στρατό και εναντίον διαδηλωτών.
Το χειρότερο όμως είναι ότι οι Γάλλοι στρατιώτες που θα αναλάβουν υπηρεσία σε πόλεις της Γαλλίας αυτό το Σαββατοκύριακο, υπό προϋποθέσεις έχουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους!

Ωστόσο ο Γάλλος στρατηγός Bruno Le Ray, δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι οι κανόνες εμπλοκής παραμένουν ίδιοι σε περίπτωση που απειληθεί η ζωή στρατιωτών. Σ΄ αυτή τη περίπτωση μπορούν να ανοίξουν πυρ.

Με λίγα λόγια, ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Κίτρινα γιλέκα: Γιατί φλέγεται η Γαλλία; Έλληνες του Παρισιού απαντούν σε κρίσιμες ερωτήσεις

Έλληνες που ζουν, εργάζονται και δημιουργούν στο Παρίσι αναλύουν τις αιτίες της εμφάνισης του κινήματος των "κίτρινων γιλέκων" και αναλύουν τη μέχρι στιγμής δράση του.

Ανέκαθεν το ελληνικό στοιχείο ήταν πολύ ενδιαφέρον και δραστήριο στη Γαλλία και ιδιαίτερα στο Παρίσι. Σε μία προσπάθεια να ανιχνεύσουμε λοιπόν τις ρίζες, τις αιτίες και τα αποτελέσματα της δράσης του κινήματος των "κίτρινων γιλέκων" απευθυνθήκαμε σε δύο Ελληνες που ζουν, εργάζονται και δημιουργούν στη γαλλική πρωτεύουσα και παρατηρούν από απόσταση αναπνοής τα γεγονότα και τον τρόπο που αυτά "πλάθονται" στους δρόμους του Παρισιού και των άλλων γαλλικών μεγαλουπόλεων.

Πρώτος παίρνει το λόγο ο Ελληνας μουσικός Γιάννης Τζιάλλας, ο οποίος κατοικεί μόνιμα στο Παρίσι από το 2010.

-Διακρίνουμε ότι το κίνημα των γιλέκων δεν έχει πολιτική στόχευση και ότι είναι καθαρά αυθόρμητο. Είναι έτσι;

"Ας ξεκινήσουμε από το αυθόρμητο ή μη του κινήματος. Στο βαθμό που το κίνημα θέτει αιτήματα που αφορούν υπαρκτά και σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητας στη Γαλλία, θα έλεγε κανείς ότι οι αιτίες δημιουργίας του σε τελική ανάλυση εστιάζονται στην ενορχηστρωμένη επίθεση που δέχονται οι πολίτες από την πλευρά της κυβέρνησης κ αφορούν όχι μόνο στην αύξηση της τιμής των καυσίμων, αλλά σε ένα μπαράζ νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που αφορούν κάθε πλευρά της ζωής (εργασιακά, περικοπές σε υγεία, παιδεία, κοινωνικά επιδόματα κ.α.). Κινήματα τα οποία προηγήθηκαν χρονικά, αναφέρω ενδεικτικά αυτό των αγανακτισμένων, τις μεγάλες απεργίες ενάντια στην εργασιακή μεταρρύθμιση, τις μαζικές καταλήψεις στο μαθητικό κ φοιτητικό χώρο, την απεργία των μηχανοδηγών κ.α. αφήνουν πίσω τους μια μαγιά για το μέλλον και μια «παράδοση» οργάνωσης κ έκφρασης πολυποίκιλη, μέρος της οποίας είναι κ τα σόσιαλ μίντια, τα οποία δεν είναι πια μόνο ένα δίκτυο ενημέρωσης κ συντονισμού δράσεων, αλλά ταυτόχρονα μια «δεξαμενή ανάδειξης προσωπικοτήτων» που εμφανίζονται λιγότερο ή περισσότερο ως εμπνευστές, διοργανωτές κ εκπρόσωποι διαφόρων δράσεων, ακόμα κ του ίδιου του κινήματος.

Ως εκ τούτου, θα έλεγα ότι πολιτική στόχευση υπάρχει, αλλά είναι αντίστοιχα πολυποίκιλη με το κίνημα κι όσο περισσότερο κανείς αναζητά πολιτικό βάθος πέρα από τα άμεσα αιτήματα προς ικανοποίηση, έρχεται αντιμέτωπος με ένα χάος πλαισίων που μπορεί να κυμαίνονται από το «παραιτηθείτε» μέχρι ένα ρομαντικό «περιορίστε τις τράπεζες», το «δημοψήφισμα» ή ακόμα κ ένα μειοψηφικό «ανατρέψτε τον καπιταλισμό».

«50 χρόνια μετά… φανερές και αθέατες όψεις του Μάη '68»

Η ομιλία του Μάκη Παπαδόπουλου

«Ασχολούμαστε σήμερα με το Μάη του '68 όχι μόνο για να αποκαλύψουμε τους μύθους της αστικής προπαγάνδας, που θέλουν να σκεπάσουν την πραγματικότητα, τους μύθους που αρνούνται τον πρωταγωνιστικό ρόλο της εργατικής τάξης, της CGT και του ΓΚΚ στους αγώνες, ενώ την ίδια στιγμή φορτώνουν προκλητικά μόνο σ' αυτούς την αποκλειστική πολιτική ευθύνη για τη γρήγορη εκτόνωση του κινήματος. Τους αστικούς μύθους που προβάλουν με επιμονή δηλωμένους αντικομμουνιστές τυχοδιώκτες, όπως ο Κον Μπεντίτ, ως τους αυθεντικούς επαναστάτες και παρουσιάζουν το Μάη ως απλή φοιτητική εξέγερση.

Ασχολούμαστε με το Μάη του '68, γιατί η αυτοκριτική εξέταση της θετικής πείρας, αλλά και των λαθών, των αδυναμιών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μας κάνει σήμερα πιο δυνατούς, για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, για να φέρουμε πιο γρήγορα το μέλλον, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το σοσιαλισμό.

Ο Μάης απέδειξε ότι η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού οξύνει τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας και τροφοδοτεί αντικειμενικά την αυξανόμενη δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας, των λαϊκών στρωμάτων. Ανέδειξε ότι καμιά αστική πολιτική, κανένας τεχνολογικός εκσυγχρονισμός την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όπου το σύστημα σαπίζει, δεν μπορεί να συγκαλύψει πλήρως και για πάντα τη διάσταση ανάμεσα στις δυνατότητες να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της κοινωνίας, που αυξάνονται και στη θυσία αυτών των αναγκών στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Αντίθετα, όσο προχωρά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στον καπιταλισμό, τόσο αυτή η διάσταση μεγαλώνει, τόσο περισσότερο μπορεί να αναδειχθεί ότι αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί, αλλά αντιστρατεύεται την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της κοινωνίας, που διευρύνονται και μεταβάλλονται.

Όμως, η επιδείνωση της κατάστασης και της δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης δεν οδηγεί αυτόματα στην ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Μέρα της πτώσης της Βαστίλης σήμερα...

Στις 14 Ιούλη 1789 ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση. Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1789, η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», ένα κείμενο με κοσμοϊστορική σημασία.

«Οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα», τονίζεται στη Διακήρυξη, σε μια εποχή που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι ήταν ακόμη δούλοι.

Σε κείνες τις συνθήκες της φεουδαρχικής και απολυταρχικής τάξης πραγμάτων, οι αντιφεουδαρχικές και αστικοδημοκρατικές αρχές της Διακήρυξης παίζουν ρόλο προοδευτικό για τη Γαλλία, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Το σπέρμα, βέβαια, των πεπερασμένων ορίων της αστικής κοινωνίας, ως μιας ακόμα εκμεταλλευτικής κοινωνίας, υπάρχει μέσα από την ίδια τη γέννησή της. Το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, ως ιερής και απαραβίαστης αρχής της νέας αστικής κοινωνίας, συνιστά την είσοδο σε μια νέα μορφή εκμετάλλευσης - καπιταλιστική αυτή τη φορά - ανθρώπου από άνθρωπο.

Οπως ακριβώς και η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση, η Γαλλική Επανάσταση ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων ιστορικών γεγονότων με παγκόσμιο αντίκτυπο και περιεχόμενο.

«Η αστική τάξη έπαιξε στην Ιστορία ένα ρόλο επαναστατικό, ποδοπάτησε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις, για να μην αφήσει να υπάρχει άλλος θεσμός ανάμεσα σε άνθρωπο με άνθρωπο από το ψυχρό συμφέρον, τη σκληρή "πληρωμή τοις μετρητοίς"», τονίζουν στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» οι Μαρξ - Ενγκελς, περιγράφοντας τον κόσμο που δημιουργήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση.

Γαλλία: Σαρρωτική η επικράτηση Μακρόν στον α' γύρο των βουλευτικών εκλογών, στο 51% η αποχή

Σαρωτική, όπως άλλωστε αναμενόταν, ήταν η επικράτηση του κόμματος του Μακρόν στον α' γύρο των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία. Με την αποχή σε επίπεδα ρεκόρ, το κόμμα του προέδρου κινείται προς τις 400 με 440 έδρες στον β' γύρο.

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, το κόμμα La Republique en Marche (REM) του προέδρου και οι σύμμαχοί του πήραν το 32,32%, η Δεξιά και οι σύμμαχοί της το 21,56%, το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν το 13,2%, η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν 11,02%, το ΚΚ Γαλλίας 2,72% και το άλλοτε κραταιό Σοσιαλιστικό Κόμμα το 9,51%.

Σε έδρες (συνολικά 577) τα ποσοστά μεταφράζονται: Το REM από 400 έως 440, η Δεξιά από 95 έως 132, το Σοσιαλιστικό Κόμμα από 15 έως 25, η Αριστερά από 13 έως -23 και η Λεπέν από 2 έως 5 έδρες.

Η αποχή στον α' γύρο κινήθηκε στο 51%, όταν στον α' γύρο του 2012 ήταν πολύ κάτω από το 50%.

Τα αποτελέσματα προκάλεσαν ευφορία στην κυβέρνηση, η οποία εκτίμησε ότι οι πολίτες ζητούν την άμεση εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε ο νέος πρόεδρος.

Αμόν: Εμείς «φτιάξαμε» τη Λεπέν!

Συνέντευξη στην Τζένη Τσιροπούλου
______
Το ραντεβού με τον Μπενουά Αμόν δόθηκε στο γραφείο του, στην Rue Aristide Briand, απέναντι από το κτίριο της γαλλικής Βουλής. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε όταν μπήκα, ήταν το πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα και πότε θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές μας. Δε δίνει συνεντεύξεις αυτήν την περίοδο σε γαλλικά ΜΜΕ, αλλά δέχτηκε να μιλήσει αποκλειστικά στο TPP.

Ο 49χρονος πρώην υπουργός Παιδείας αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη στις προκριματικές εκλογές του Σοσιαλιστικού Κόμματος, νικώντας τον πρώην πρωθυπουργό Εμανουέλ Βαλς και λαμβάνοντας έτσι το χρίσμα για την υποψηφιότητα της προεδρίας.

Στις 23 Απριλίου, όμως, ο Αμόν υπήρξε ασυζητητί ο μεγάλος ηττημένος του πρώτου γύρου των προεδρικών, με το ιστορικό χαμηλό του 6,36%. Εμφανώς χαλαρωμένος που μιλά εκτός γαλλικού κοινού, απάντησε στις ερωτήσεις μας σε ένα διάλειμμά του από την προετοιμασία για τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου.

Τις τελευταίες εβδομάδες η Ευρώπη συζητάει εκ νέου την άνοδο και την «κανονικοποίηση» της ακροδεξιάς με αφορμή τις γαλλικές εκλογές και την αύξηση της δημοτικότητας της Λεπέν. Γιατί κέρδισε τόσο έδαφος η ακροδεξιά και στη Γαλλία;

Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία δεν είναι απόρροια μόνο της πενταετίας του Φρανσουά Ολάντ. Πρόκειται για το αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόσαμε την τελευταία εικοσαετία. Πολιτικές που υποβάθμισαν τις δημόσιες υπηρεσίες, την κοινωνική ασφάλιση και όξυναν τις κοινωνικές ανισότητες. Ειδικά στη Γαλλία, έχουμε την εντύπωση ότι δεν υπάρχει πρόβλημα ανισοτήτων, αλλά στα προάστια του Παρισιού ή σε πιο απομονωμένες περιοχές, απουσιάζουν οι δημόσιες υπηρεσίες ακόμα και οι έννοιες της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.
Πάνε 20 χρόνια που αυτές οι πολιτικές ήρθαν από την Ευρώπη στη Γαλλία. Όλα αυτά ανέδειξαν το Εθνικό Μέτωπο που είχε μια απάντηση αντιμεταναστευτική και υπέρ της προστασίας των δημόσιων υπηρεσιών.

Γαλλικό ΚΚ: Όταν o κομματικός μηχανισμός απομακρύνεται από τη βάση του

By Julian Mischi, valia and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση)

Η εξασθένηση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος οφείλεται σε πολλές αιτίες. Μια από αυτές, η οποία μάλιστα επιτάχυνε την καθοδική του πορεία, ήταν η επιθυμία του να προσαρμόσει τον λόγο του στις προσδοκίες της μεσαίας τάξης.

Παρίσι, Ιανουάριος του 2014. Φτάνουμε στην έδρα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF), στην πλατεία Κολονέλ Φαμπιέν (1), για να ζητήσουμε στοιχεία για τα μέλη του. Πόσα είναι; Και, κυρίως, ποιοι είναι; Σύμφωνα με όλους τους δείκτες, οι λαϊκές τάξεις έχουν ολοένα και μικρότερη παρουσία στα ηγετικά κλιμάκια της οργάνωσης. Τι συμβαίνει όμως στη βάση; Θεωρητικά, θα έπρεπε να είναι εύκολο να έχουμε μια απάντηση στο το ερώτημα. Από το 2009, το τμήμα «Κομματική Ζωή» συγκεντρώνει τις πληροφορίες που διαθέτει το κόμμα για τα μέλη του: ηλικία, φύλο, τόπο κατοικίας, κλάδο επαγγελματικής δραστηριότητας… Ωστόσο, ούτε λέξη για την κοινωνικοεπαγγελματική κατηγορία στην οποία ανήκουν. Γνωρίζουμε ότι το τάδε μέλος του κόμματος εργάζεται στον Γαλλικό Οργανισμό Σιδηροδρόμων ή στον τομέα της αεροναυπηγικής, όχι όμως και το εάν είναι στέλεχος ή εργάτης. Η έλλειψη ενδιαφέροντος για την κοινωνική θέση των μελών συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο μια τάση η οποία εντείνεται στους κόλπους του ΚΚΓ εδώ και τριάντα χρόνια: το ζήτημα της εκπροσώπησης των λαϊκών τάξεων, από κομβικό ζήτημα άλλοτε, έχει σήμερα μετατραπεί σε δευτερεύον.

Από την απελευθέρωση της χώρας από την γερμανική κατοχή έως τη δεκαετία του 1970, το ΚΚΓ μπορούσε να εμφανίζεται ως η φωνή της εργατικής τάξης, καθώς τα ηγετικά του στελέχη προέρχονταν κατά κύριο λόγο από τις λαϊκές τάξεις, ο Μορίς Τορέζ, ο ιστορικός ηγέτης του από το 1930 ώς το 1964 ήταν ανθρακωρύχος. Ο Βαλντέκ Ροσέ, ο διάδοχός του, ήταν αγρότης, ο δε Ζακ Ντικλό, υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1969, όπου απέσπασε το 21% των ψήφων, υπήρξε μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης πριν μετατραπεί σε επαγγελματικό στέλεχος. Το ίδιο συνέβαινε και σε τοπικό επίπεδο: Πριν γίνει δήμαρχος της Ομπερβιλιέ (1945-1953), ο Σαρλ Τιγιόν εργαζόταν ως εργάτης εφαρμοστής. Οι διάδοχοί του, Εμίλ Ντιμπουά (1953-1957) και Αντρέ Καρμάν (1957-1984), ήταν εργάτες, στο εργοστάσιο φωταερίου ο πρώτος και φρεζαδόρος ο δεύτερος. Καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε επιλέξει την προώθηση στελεχών με ταπεινή κοινωνική καταγωγή στη σφαίρα της εξουσίας, την οποία μέχρι τότε νέμονταν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, είχε κατορθώσει να αναστατώσει τη γαλλική πολιτική ζωή και την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Ο λαϊκός χαρακτήρας της οργάνωσης εκλαμβανόταν εκείνη την εποχή ως μια αναγκαιότητα, έτσι ώστε ο στόχος της χειραφέτησης των εργαζόμενων να εντάσσεται άμεσα στις πρακτικές του κόμματος. 

Η βάση του ΚΚΓ υπέστη ένα τρομερό πλήγμα από τις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που υπέστησαν οι λαϊκές τάξεις από τη δεκαετία του 1970. Όταν ο κόσμος των εργατών βρέθηκε αντιμέτωπος με την εργασιακή επισφάλεια και την αύξηση της ανεργίας, έχασε την κοινωνική συνοχή του. Ωστόσο, η κρίση του κόμματος δεν μπορεί να αποδοθεί σε μια υποθετική εξαφάνιση των εργατών, οι εργάτες εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού, ενώ η μείωση του αριθμού των μελών του ΚΚΓ ακολούθησε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από εκείνους με τους οποίους πραγματοποιήθηκε η διάβρωση της εργατικής τάξης. Το 1975, υπήρχαν στη Γαλλία 8.200.000 εργάτες, ενώ το 1999 υπήρχαν ακόμα 7.000.000, τη στιγμή που –εντωμεταξύ- το ΚΚΓ είχε χάσει περισσότερα από τα μισά μέλη του, περνώντας από τις 500.000 στις 200.000. Επίσης, με την άνοδο που γνώρισε η τάξη των υπαλλήλων, νέες λαϊκές μορφές έκαναν την εμφάνισή τους, προερχόμενες από τον τομέα των υπηρεσιών. Αν και οι εργάτες και οι υπάλληλοι εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία του γαλλικού ενεργού πληθυσμού, οι μεταβολές που επήλθαν στις συνθήκες ζωής τους (χωροταξικές, καθώς αναγκάστηκαν να μετακινηθούν σε μακρινά προάστια λόγω της κερδοσκοπίας στην αγορά κατοικίας και στις μειωμένες επενδύσεις σε κοινωνική κατοικία) και στην εργασία τους (αλλαγές στον καταμερισμό εργασίας), υπονόμευσαν το πέρασμά τους στην πολιτική δράση.

Έτσι, η εξασθένηση του ΚΚΓ αντανακλά τις βαθύτερες κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές που έχουν υποστεί οι λαϊκές τάξεις: εκφράζει την υποχώρηση του εργατικού κινήματος. Η παρακμή, η οποία σηματοδοτεί την εξάντληση μιας φάσης έντονης πολιτικοποίησης της γαλλικής κοινωνίας κατά την περίοδο που ακολούθησε τον Μάη του 1968, εξηγείται επίσης και από τις ανατροπές που συνέβησαν στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, κυρίως με την κατάρρευση του σοβιετικού μοντέλου, αλλά και από τις αλλαγές στο γαλλικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απέκτησε τα τελευταία πενήντα χρόνια κυρίαρχη θέση, με παράλληλη σημαντική ενίσχυση του δικομματισμού.

Ουμανισμός και δημοκρατία στην καρδιά του «παρισινού Μανχάταν»

Ωστόσο, οι παραπάνω ερμηνείες δεν αφορούν το εσωτερικό του κόμματος και δεν αποδεικνύονται αρκετές. Θα ήταν απλουστευτικό να δούμε την παρακμή του ΚΚΓ μονάχα κάτω από το πρίσμα μιας μηχανιστικής και δρομολογημένης εξέλιξης, από την οποία δεν θα μπορούσαμε να αντλήσουμε κανένα δίδαγμα.

Για να κατανοήσουμε την απομάκρυνση του ΚΚΓ από τις λαϊκές τάξεις και την εκλογική του κατάρρευση (από 15,3% στις προεδρικές εκλογές του 1981, έπεσε στο 1,9% στις αντίστοιχες του 2007), οφείλουμε να αναλύσουμε τις εξελίξεις που επήλθαν στον λόγο του κόμματος και στην οργανωτική δομή του. Από τη δεκαετία του 1980 –και κυρίως του 1990- το ΚΚΓ επιδιώκει να εκπροσωπήσει όχι πλέον μονάχα τις λαϊκές τάξεις, αλλά και ολόκληρη τη Γαλλία μέσα στη «διαφορετικότητά» της. Η ανάλυση της κοινωνίας που στηρίζεται σε ταξικούς όρους υποχωρεί και αντικαθίσταται από θεματικές όπως η «συμμετοχή των πολιτών» ή η «επαναδημιουργία του κοινωνικού ιστού». Όπως συνέβη στην περίπτωση του Μοντρέιγ, η κομμουνιστική ηγεσία των δήμων των εργατικών προαστίων υιοθετεί σε μεγάλο βαθμό τη θεματική του «κοινωνικού αποκλεισμού» στις «υποβαθμισμένες συνοικίες», επικυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποπολιτικοποίηση των προβλημάτων (2).

Γαλλία: Απαγόρευση διαδήλωσης, οργή συνδικάτων

Οι γαλλικές αρχές ζήτησαν από τους επικεφαλής των συνδικαλιστικών ενώσεων να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους να διαδηλώσουν στο Παρίσι και να περιορίσουν τις κινητοποιήσεις σε μια και μόνο συγκέντρωση σε συγκεκριμένο χώρο, επικαλούμενοι τον φόβο να δημιουργηθούν επεισόδια.

Τα συνδικάτα, που οργανώνουν εδώ και μήνες πορείες εναντίον του νομοσχεδίου για την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, απάντησαν ότι το να επιβληθεί απαγόρευση σε μια πορεία είναι κάτι το απαράδεκτο και ότι θα επιμείνουν στα σχέδιά τους να διαδηλώσουν στους δρόμους της πρωτεύουσας της Γαλλίας την προσεχή Πέμπτη.

Η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει την πραγματοποίηση μιας πορείας διαμαρτυρίας εάν οι συνδικαλιστικές ενώσεις δεν συμμορφωθούν με τα αιτήματά της.

Η ένταση εξάλλου μεταξύ των κυβερνώντων και των εκπροσώπων των εργαζομένων που αντιτίθενται στις αλλαγές, ανάμεσά τους το CGT, αυξήθηκε ραγδαία μετά την κλιμάκωση των επεισοδίων βίας κατά τη διάρκεια μιας πορείας στους δρόμους του Παρισιού την προηγούμενη εβδομάδα.

Εκατοντάδες άνθρωποι κατέστρεψαν βιτρίνες και προσόψεις καταστημάτων, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, προκάλεσαν φθορές σε πεζοδρόμια και έσπασαν τα τζάμια των παραθύρων σε ένα παιδικό νοσοκομείο κατά τα διάρκεια οδομαχιών την περασμένη Τρίτη.

Η αστυνομία απάντησε με χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού υπό πίεση και δεκάδες τραυματίστηκαν.

«Δεδομένης της έντασης και των πρόσφατων συγκρούσεων… το να πραγματοποιηθεί άλλη μια πορεία όπως αυτή την 23η Ιουνίου δεν είναι πιθανό» δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ σε μια επιστολή προς τον πρόεδρο του CGT Φιλίπ Μαρτινέζ.

Οι Κούρδοι παραχώρησαν στρατιωτική βάση στους Γάλλους στη βόρεια Συρία*

Η Γαλλία έχει αρχίσει να στήνει μια στρατιωτική βάση στην Κόμπανι, στο συριακό Κουρδιστάν (Ροζάβα), σύμφωνα με αξιωματούχο των υπό κουρδική διοίκηση Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Η ίδια πηγή επιβεβαίωσε μιλώντας στο BasNews ότι ο γαλλικός στρατός έχει ξεκινήσει την εγκατάσταση μια στρατιωτικής βάσης στον λόφο Μουστανούρ, νοτιοανατολικά της Κόμπανι, και ένας αριθμός Γάλλων στρατιωτικών συμβούλων επιβλέπει την κατασκευή της.

Η ίδια πηγή αποκάλυψε ότι δεκάδες Γάλλοι και Βρετανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι έχουν φτάσει στη Ροζάβα (βόρεια Συρία – δυτικό Κουρδιστάν), η οποία ελέγχεται από το κουρδικό σοσιαλιστικό κόμμα της Συρίας PYD, για να βοηθήσουν στον πόλεμο ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Γάλλοι και Βρετανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι επίσης παρέχουν την υποστήριξή τους στην επιχείριση των "Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων" (SDF) δυτικά του Ευφράτη που αποσκοπεί στην απελευθέρωση της κατεχόμενης από το Ισλαμικό Κράτος Μανμπίτζ.

Να σημειώσουμε εδώ ότι οι Κούρδοι έχουν ήδη παραχωρήσει ένα παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο στη βόρεια Συρία, που βρίσκεται στα εδάφη τους, στους Αμερικανούς. 

Πηγή: Tribune

*H είδηση αναδημοσιεύεται με κάθε επιφύλαξη, καθώς δεν στάθηκε δυνατό να διασταυρωθεί και από άλλη πηγή.

-Βαρεθήκατε τις απεργίες; (η χιουμοριστική-ενημερωτική προσέγγιση των Γάλλων)

Το πρωτότυπο το βρήκαμε εδώ:

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ: Εμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης και πολύτιμη ανταλλαγή πείρας

Η αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ με απεργούς σιδηροδρομικούς

Συζήτηση του «Ριζοσπάστη» με την Γιώτα Ταβουλάρη, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, η οποία πήρε μέρος στην αντιπροσωπεία που βρέθηκε στη Γαλλία, ενώ συνεχίζονται οι μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες για την απόσυρση του νόμου «Ελ Κομρί»
_______
Παρακολουθώντας τις μαζικές κινητοποιήσεις που συνεχίζονται αυτήν την περίοδο στη Γαλλία, ενάντια στο νόμο «Ελ Κομρί», που σμπαραλιάζει μια σειρά από εργατικές κατακτήσεις, δύο είναι τα συμπεράσματα που πρέπει κανείς να κρατήσει σίγουρα: Το ένα, για την κρίσιμη σημασία που έχει ο ταξικός προσανατολισμός της οργάνωσης και των αγώνων των εργαζομένων, που επιδρά καθοριστικά σε κάθε γύρο κινητοποιήσεων, την αντοχή, τη μαζικότητα, την προοπτική τους. Το δεύτερο, για την πολύτιμη αξία της διεθνιστικής αλληλεγγύης, που ενισχύει τη δύναμη των αγωνιζόμενων, προβάλλει την πάλη τους και τα διδάγματά της, συμβάλλει στην ανταλλαγή της εμπειρίας, στον αγωνιστικό συντονισμό κατά των μονοπωλίων των οποίων η δράση δε γνωρίζει σύνορα.

Ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με την Γιώτα Ταβουλάρη, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Φάρμακο και τα Συναφή Επαγγέλματα Ελλάδας (ΟΕΦΣΕΕ) και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (ΠΑΜΕ) που πριν μερικές μέρες βρέθηκε στη Γαλλία με την αποστολή αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ. Η κουβέντα καταγράφει χρήσιμα δεδομένα και συμπεράσματα από τον αγώνα των Γάλλων εργαζομένων, που έχουν σημασία για τους εργατικούς αγώνες σε κάθε χώρα.

Να τονίσουμε ότι στη Γαλλία βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα και αποστολή της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, με επικεφαλής τον ΓΓ της Γιώργο Μαυρίκο, η οποία, ανάμεσα σε άλλα, παραβρέθηκε και χαιρέτισε σε απεργιακή διαδήλωση με πάνω από 45.000 άτομα, στη Μασσαλία.

Γόνιμες συναντήσεις
Στόχος της αποστολής του ΠΑΜΕ ήταν αφενός να εκφραστεί η έμπρακτη αλληλεγγύη του ΠΑΜΕ προς τη γαλλική εργατική τάξη, αφετέρου να μεταφερθεί η εμπειρία από τις κινητοποιήσεις των Ελλήνων εργαζομένων, την πάλη του ταξικού εργατικού κινήματος της χώρας μας απέναντι στην κυβέρνηση, την εργοδοσία και τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, εξηγεί η Γ. Ταβουλάρη, σημειώνοντας: «Μέσα από αυτήν την ανταλλαγή πείρας, να αναδειχθεί ότι ο εχθρός των εργαζομένων είναι κοινός, είμαστε αντιμέτωποι με μια κοινή επίθεση από την πλευρά της εργοδοσίας, που δε γνωρίζει σύνορα, αφού είναι οι απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου που επιβάλλουν τέτοια μέτρα (σ.σ. όπως ο νόμος «Ελ Κομρί»), για να ενισχυθεί η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητά του. Και αυτό γίνεται σε όλες τις χώρες, είτε υπάρχουν μνημόνια είτε όχι, είτε είναι μεγάλο το δημόσιο χρέος είτε όχι, γιατί βάση είναι η ίδια η κοινή στρατηγική του κεφαλαίου και των πολιτικών δυνάμεων που το υπηρετούν».

Ακόμα, «βγαίνουν συμπεράσματα και για κυβερνήσεις που βγήκαν με την εντύπωση ότι θα κάνουν κάτι καλύτερο για τους εργαζόμενους, όπως είναι οι σημερινές σε Γαλλία και Ελλάδα, που τελικά αποδείχθηκαν στρατευμένες στις ανάγκες του κεφαλαίου».

ΓΑΛΛΙΑ: Η ΠΣΟ στο πλευρό των απεργών και των αγωνιζόμενων εργατών

Η αντιπροσωπεία της ΠΣΟ στη χτεσινή

 διαδήλωση στη Μασσαλία

Αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας με επικεφαλής τον γγ, Γιώργο Μαυρίκο, συμμετείχε χτες σε μεγάλη διαδήλωση στη Μασσαλία

Την έμπρακτη στήριξη του παγκόσμιου ταξικού εργατικού κινήματος μετέφερε στους απεργούς και τους αγωνιζόμενους εργατοϋπαλλήλους της Γαλλίας αντιπροσωπεία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ) που βρέθηκε στη χώρα και είχε επαφές με συνδικαλιστές από διάφορους χώρους.

Χτες, η αντιπροσωπεία της ΠΣΟ, της οποίας επικεφαλής είναι ο γενικός γραμματέας, Γιώργος Μαυρίκος, συμμετείχε σε μεγάλη απεργιακή διαδήλωση στη Μασσαλία, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας και όπου οι εργαζόμενοι στη πετροχημική βιομηχανία (π.χ. διυλιστήρια) συμμετέχουν αποφασιστικά στις πολυήμερες κινητοποιήσεις ενάντια στην αντεργατική μεταρρύθμιση. Καθοριστική για τη συνέχεια του αγώνα είναι η συμβολή της κλαδικής Ομοσπονδίας Federacion Nationale des Industries Chimiques - FNIC CGT (Εθνικής Ομοσπονδίας εργαζομένων στις Χημικές Βιομηχανίες), που είναι ενταγμένη στη δύναμη της ΠΣΟ.

Η συμμετοχή στην κινητοποίηση ξεπέρασε τις 45.000, ενώ από το βήμα της συγκέντρωσης απηύθυνε αγωνιστικό χαιρετισμό και ο Γιώργος Μαυρίκος, ξεκαθαρίζοντας ότι θέση της ΠΣΟ είναι η συνολική απόσυρση του αντεργατικού εκτρώματος «Ελ Κομρί». Πρόσθεσε ότι αποτελεί συνολική κατεύθυνση της ΕΕ η προώθηση της στρατηγικής υπέρ των μονοπωλίων, σε κάθε χώρα, ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν ή όχι «μνημόνια», ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο είναι το δημόσιο χρέος, επισήμανε, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι βασική προτεραιότητα είναι το συνολικό χτύπημα και του δικαιώματος στην απεργία, χαρακτηριστικό τού πόσο ολόπλευρα κλιμακώνεται η επίθεση στους αγώνες των εργατών.

ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΠΕΡ ΛΑΣΑΙΖ

Προχτές, 28 Μαϊου 2016, συμπληρώθηκαν 145 χρόνια από τη μέρα που ο στρατός των αστών εκτέλεσε στον τοίχο του νεκροταφείου του Περ Λασαίζ τους τελευταίους ηρωικούς μαχητές της παρισινής κομμούνας. Ένα όργιο εκτελέσεων ξέσπασε στις λαϊκές συνοικίες πάνω από τις οποίες κυριαρχούσε πάλι η αστική νομιμότητα και κυμάτιζε η τρίχρωμη σημαία του έθνους στη θέση της κόκκινης σημαίας της εργατικής τάξης.

Εννοείται ότι οι αστοί που διέταξαν την καταστολή της εξέγερσης ήταν, κατά βάση, φιλελεύθεροι. Άλλωστε είναι γνωστός ο ρόλος των πάσης φύσεως και νοηματοδοτήσεως κεντροαριστερών πολιτικών, από το 1789 έως το 1871 στο Παρίσι και από το Βερολίνο του ΄19 έως την Αθήνα του ΄44. Πρωτοπορία, ουρά, φύλλο συκής των λούμπεν και των φασιστών, όταν η αστική τάξη κινδυνεύει να χάσει την κουτάλα, ο ρόλος τους εναλλάσσεται, αλλά πάντα ο ίδιος μένει.

Τις μέρες αυτές εξελίσσεται στη Γαλλία ένας νέος κύκλος εξεγέρσεων. Βίαια επεισόδια στους δρόμους, αποκλεισμοί μονάδων παραγωγής ενέργειας και προοπτική να γίνει χαμός στη διάρκεια του Euro. H Κομμούνα του 1871, βέβαια, δεν ταυτίζεται με όλα αυτά. Τότε, οι κομμουνάροι είχαν ως στόχο τη λαϊκή εξουσία και το χτύπημα στην κοινωνική αδικία. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των απεργών και διαδηλωτών στοχεύει σε πολύ λιγότερα: Να διατηρήσουν τα ψίχουλα αξιοπρέπειας που τους πετάει κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες ο ευρωκαπιταλισμός.

Είναι όμως κάτι, μπορεί να γίνει και μια νέα αρχή. Είναι μια ελπίδα.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην άνευ μνημονίου, αλλά εντός καπιταλιστικών νόμων, Γαλλία, στην Ελλάδα, πλήθος παραιτημένων από κάθε συλλογική δράση διοργανώνουν πολιτιστική εκδήλωση στο Σύνταγμα υπό τον τίτλο "Παραιτηθείτε", επιδιώκωντας την παραίτηση του Αλέξη, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ.

H ταξική πάλη στην Γαλλία

Το Γαλλικό «παράδοξο»

Παρακολουθούμε τους δύο τελευταίους μήνες στην Γαλλία μια σειρά από οξύτατους ταξικούς αγώνες, και μάλιστα με αναβαθμισμένες μορφές πάλης και εντός ενός κράτους που εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετά τις επιθέσεις του Νοέμβρη του ’15 στο Παρίσι και αλλού.

Αιτία για όλα αυτά, είναι ο νέος εργασιακός νόμος της υπουργού Μιριάμ Ελ Κομρί που δεν αφήνει πραγματικά λίθο επί λίθου στα εργασιακά-συνδικαλιστικά δικαιώματα του γαλλικού λαού.

Παρά το γεγονός πως ανάλογες νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» γίνονται λίγο έως πολύ σε όλο το μήκος και πλάτος της ΕΕ (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ελλάδα των «μνημονίων», που βέβαια δεν εφαρμόζει κάτι άλλο, παρά ότι κάνουν και όλες οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, με ή χωρίς «μνημόνια»), στην Γαλλία είναι η πρώτη φορά που η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη βρίσκει μια τόσο πεισματώδη και αποφασιστική αντίσταση.

-Ποιό είναι το «παράδοξο»;

Πως η αντίσταση αυτή λαμβάνει χώρα σε ένα μέρος του κόσμου, που το ΚΚ του είναι από δεκαετίες τώρα καρικατούρα του παλιού ένδοξου εαυτού του.

Το ακόμη πιο παράδοξο της ιστορίας αυτής είναι πως, της αντίστασης της Γαλλικής εργατικής τάξης ηγείται ακριβώς η συνδικαλιστική συνομοσπονδία CGT (ουσιαστικά το συνδικαλιστικό σκέλος του ΓΚΚ, παρότι δεν έχει οργανική σχέση μαζί του ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90), μπροστάρηδες του αγώνα είναι πρώην ή και νυν μέλη του ΓΚΚ, ενώ η μόνη εφημερίδα που έχει πάρει ανοιχτά το μέρος των αγωνιζόμενων απεργών είναι το πρώην όργανο του ΓΚΚ, η «Ουμανιτέ».