Αλήθεια, αυτοί που φρίττουν για όσα καταμαρτυρούνται στον Λιγνάδη, έχουν περάσει ποτέ βραδινές ώρες από την πλατεία Βάθη; Δεν μπορεί να μην είδαν παιδιά με σκούρο χρώμα (προσφυγόπουλα δηλαδή) να κάνουν πιάτσα. Ποιος τους έμαθε την πιάτσα; Ποιοι είναι οι πελάτες που περνούν με τ’ αυτοκίνητα και τα παίρνουν από την πιάτσα για να πάνε σε πολυτελή διαμερίσματα, σε βίλες και σε σουίτες ξενοδοχείων; Αν ήθελε η Ασφάλεια δεν μπορούσε να πιάσει μερικούς από αυτούς τους λεφτάδες παιδεραστές, που εκμεταλλεύονται τη φτώχεια και την απόγνωση κακοποιώντας παιδιά;
Το φαινόμενο δεν είναι, βέβαια, ειδικά ελληνικό. Eδώ στη γειτονική Ιταλία ολόκληρος πρωθυπουργός οργάνωνε τα διαβόητα «μπούνγκα-μπούνγκα πάρτι», με ναρκωτικά και κορίτσια στα οποία υποσχόταν καριέρες στον τηλεοπτικό του όμιλο. Στις ΗΠΑ, ο Χάρβεϊ Επστάιν έστησε ολόκληρη αυτοκρατορία τροφοδοσίας της επιχειρηματικής ελίτ με ανήλικα (στο τέλος αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν, γιατί ήξερε πολλά). Να θυμίσουμε τον Ντομινίκ Στρος-Καν, το «αφεντικό» του ΔΝΤ, που προαλειφόταν για πρόεδρος της Γαλλίας; ‘Η να θυμίσουμε το σκάνδαλο Ολιβιέ Ντιαμέλ (διάσημου πολιτικού σχολιαστή, πρώην ευρωβουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και προέδρου του Εθνικού Ιδρύματος Πολιτικών Επιστημών), που ασελγούσε στον ανήλικο γιο της συζύγου του (από το γάμο της με τον πρώην υπουργό Μπερνάρ Κουσνέρ), γεγονός που αποκάλυψε σε βιβλίο της η δίδυμη αδελφή του θύματος, Καμίλ Κουσνέρ;






