Σήμερον, προβολή ταινίας: Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα...

Ο fadomduck σήμερα 12/6/2022, συμπλήρωσε αισίως, μισό αίωνα παρουσίας σε αυτό τον ψεύτη τον ντουνιά.✌

(Ως φυσικό πρόσωπο εννοείται, και όχι ως μπλογκ)

Επ' ευκαιρίαν του σημαντικότατου για τον ίδιο (και ασήμαντου ασφαλώς για εσάς) αυτού γεγονότος, σήμερα θα παρατήσει για λίγο την πολιτική, και θα γιορτάσει μαζί σας με την κατάλληλη (πιστεύει ο ίδιος) ταινία. Λάμπρος Κωσταντάρας λοιπόν και τι 30, τι 40, τι 50....😁

Δείτε το και εδώ https://ok.ru/video/1301251951327

Περί του ρωσικού χαρακτήρα. Οι Σκύθες

Μεταφράζουμε και δημοσιεύουμε το ποίημα του Αλεξάντρ Μπλοκ “Οι Σκύθες”. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Μπλοκ είναι ένας από τους αντιπρο-σωπευτικότερους ποιητές της Ρωσίας, έζησε την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ ενταγμένος στις επαναστατικές διαδικασίες ή έστω στη «πολιτική»ως μια κάποια τοποθέτηση. Η ποίηση του γενικά προσπαθεί να απεικονίσει τον συναισθηματικό κόσμο του ρώσου, του ρωσικού χαρακτήρα, του «μέσου ατόμου» της ρωσικής αυτοκρατορίας. Ανήκει στη λεγόμενη «ασημένια γενιά» των ρώσων ποιητών της Πετρούπολης, που βιώνουν πλέον την Πετρούπολη όχι στην ακμή της, αλλά στην ιστορική της δύση. Παρακάτω στην εισαγωγή, εκθέτονται οι ιδέες του Μπλοκ με τη σειρά περίπου που εμφανίζοντα και μέσα στο ποίημα του. Η μετάφραση προσπάθησε να μείνει πιστή στο πρωτότυπο διασώζοντας ταυτόχρονα την ιδιαίτερη χροιά κάποιων εκφράσεων. Ο Μπλοκ υπήρξε ιδιαίτερα συναισθηματικός ποιητής. Στο αισθητικό κομμάτι ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει υπόψιν του ότι το ποίημα στα ρώσικα είναι γραμμένο σε πλεκτή ομοιοκαταληξία με μια ιδιαίτερη μουσικότητα.

α. Οι Σκύθες ως προϊόν και ως καθρέπτης μιας ολόκληρης εποχής και διαδικασίας.

Ο μέσος κάτοικος της ρωσικής αυτοκρατορίας τότε μετά βίας ήξερε να διαβάζει, και μετά βίας αρκετοί μιλούσαν ρώσικα για να έχουν γνώση ενός κάποιου «προγονικού παρελθόντος» πέραν του χριστιανικού. Οπότε ο Μπλοκ με την ποίηση του γενικά, αφενός δεν απευθύνεται σε αυτούς, αφετέρου εκφράζει μάλλον τους πόθους της αριστοκρατίας και της αστικής τάξης για μια «ομογενοποίηση» του πληθυσμού στα πλαίσια μιας εθνικής ιδέας παρά μια υπαρκτή κατάσταση. Από την άλλη στην εποχή του η Ρωσία ήταν μια παρηκμασμένη χώρα. Σε αντίθεση όμως με άλλους σύγχρονους του ποιητές της αστικής τάξης, ο Μπλοκ δέχτηκε με ενθουσιασμό την Οκτωβριανή επανάσταση αλλά από μια ιδιόρρυθμη σκοπιά. Και εδώ είναι το ενδιαφέρον. Το ποίημα «Σκύθες» είναι ποίημα τομή για πολλούς λόγους.

Αρχικά το ποίημα, είναι γραμμένο τον Ιανουάριο του 1918 στην πόλη του Αγίου Πέτρου, η επανάσταση είναι σε εξέλιξη όπως και η επέμβαση των ευρωπαίων συμμάχων για την καταστολή της. Το ποίημα αποτελεί την τοποθέτηση του Μπλοκ σε ένα πλήθος θεμάτων, αλλά κυρίως απευθύνεται στους Ευρωπαίους που προσπαθούν να πνίξουν την επανάσταση (σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου). Έχει πολλαπλά επίπεδα. Εκ πρώτης όψεως αποτελεί ένα πατριωτικό ποίημα. Μια δεύτερη ανάγνωση, όχι ιδιαίτερα δύσκολη, αποκαλύπτει ότι ο Μπλοκ κάνει αναφορές έμμεσες στην επανάσταση αλλά την αντιλαμβάνεται όχι αποκλειστικά σαν αλλαγή της αποτυχημένης κοινωνικής οργάνωσης αλλά και σαν [ανα]συγκρότηση της Ρωσίας. Η Οκτωβριανή επανάσταση γίνεται αντιληπτή στο μυαλό του Μπλοκ ως το ιστορικό πλήρωμα μιας μακράς (εθνικής) πορείας του Ρωσικού λαού, η Οκτωβριανή επανάσταση είναι η βίαιη ανασυγκρότηση και αναστήλωση της Ρωσίας σε αυτό που της «άξιζε» πάντα να είναι. Μια κραταιά δύναμη, ένα έθνος ισχυρό αλλά με διακριτό ιστορικό χαρακτήρα. Ας δούμε όμως αυτή τη πλευρά πιο αναλυτικά.

β. Η έννοια της Ρωσίας στο ποίημα του Μπλοκ ως οντολογία.

Αρχικά ο Μπλοκ καταφέρνει μέσω των πολλαπλών επιπέδων του ποιήματος να κατασκευάσει έναν διακριτό ιστορικό χαρακτήρα για τη Ρωσία, ο οποίος όμως να αντιστέκεται στην αυστηρή ταξινόμηση. Αυτό το καταφέρνει εξ αρχής με τον τίτλο. «Ναι είμαστε Σκύθες». Είμαστε Ασιάτες». Η επιλογή να αναζητήσει το προγονικό παρελθόν της Ρωσίας στους Σκύθες είναι κάτι το κομβικό. Οι Σκύθες υπήρξαν νομαδικός πολεμικός λαός ασιατικής καταγωγής που όμως ζούσε και δραστηριοποιούταν κυρίως στην Ευρώπη, και στη περιοχή της σημερινής Ρωσίας. Εξαφανίστηκε νωρίς ιστορικά, στην ύστερη ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατά τον 3ο αιώνα μΧ. Παρόλα αυτά οι Σκύθες απέκτησαν μυθικές διαστάσεις στην δυτικοευρωπαϊκή και βυζαντινή μεσαιωνική κουλτούρα και θρησκευτική λογοτεχνία ως ένας απροσδιόριστος «ημιβάρβαρος λαός» ο οποίος καταστρέφει και κάνει επιδρομές στην Ευρώπη. Παρόλα αυτά, δεν είναι «άγνωστοι» στην Ευρώπη αλλά ένας γνώριμος εχθρός. Για τον μεσαιωνικό χριστιανισμό οι Σκύθες ήταν κάτι σαν βιβλική τιμωρία, είναι γνώριμοι αλλά και ξένοι. Αυτό το μοτίβο αμφισημίας εκμεταλλεύεται στο έπακρο ο Μπλοκ. Με αυτό το τρόπο απλώνει την εθνική ιδέα και ιστορία του «ρωσικού μετέωρου χαρακτήρα» σε όλο το βάθος του ιστορικού-μυθικού χρόνου. Η Ρωσία εμφανίζεται σαν μια πολυπρόσωπη μυστηριακή δύναμη, μετέωρη μεταξύ δύο πόλων και ταυτόχρονα ευέλικτη. Με αυτό το τρόπο ο Μπλοκ κατασκευάζει την αφήγηση της Ρωσίας σαν μια υπερδύναμη που απλώνεται πέρα από το χρόνο και χώρο, πέρα από τις συγκεκριμένες ταυτότητες και έννοιες της Δύσης ή της Ασίας, γίνεται κάτι μη λεκτικό. Ο διακριτός της χαρακτήρας έγκειται ακριβώς σε αυτό, στην απουσία συγκεκριμένης ταύτισης. Ταυτόχρονα την τοποθετεί τη Ρωσία (υπό τη μάσκα των Σκυθών, και με τη συνεχή αντιπαραβολή ενός «εμείς» με ένα «εσείς») ανάμεσα σε μια μυθική προαιώνια πάλη μεταξύ αρχέγονων δυνάμεων. Έτσι η Ρωσία αποκτά ιστορικό, προγονικό χαρακτήρα. Το ποίημα είναι ένα ποίημα εθνοποίησης.

γ. Η λειτουργία της επανάστασης μέσα στο ποίημα.

Ταυτόχρονα όμως ο Μπλοκ αναπαριστά γλαφυρά τη Ρωσία ως κάτι που ζει στη σκιά της Ευρώπης, ως κάτι παρηκμασμένο που μέλλει να σηκωθεί.

"Γρίβα 'μ' σε θέλ(j)ει ο βασιλιάς", ένα αντιμοναρχικό δημοτικό τραγούδι (πραγματικά μοναρχικά δημοτικά δεν υπάρχουν)

Θεοδωράκης Γρίβας (1797 - 24 Οκτωβρίου 1862)
_______
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα και καταγόταν από την σπουδαία οικογένεια Γρίβα της Ακαρνανίας από την Περατιά. Συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 με δικό του στρατιωτικό σώμα ενώ την περίοδο της ανεξαρτησίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Το 1836 κατέστειλε την εξέγερση της Στερεάς Ελλάδας εναντίον του Όθωνα ενώ το 1847 οργάνωσε ο ίδιος επανάσταση με σκοπό να καταψηφιστεί η κυβέρνηση Μαυροκορδάτου. Το κάστρο του Τεκέ στην Αιτωλοακαρνανία, πρώην μοναστήρι, σύμφωνα με τις πηγές παραχωρήθηκε στο Γρίβα αφότου το κατέλαβε.

Με την έκρηξη του Κριμαϊκού πολέμου εισέβαλε στην Ήπειρο. Η σημαντικότερη στιγμή όμως της πορείας του ήταν τον Οκτώβριο του 1862 όταν και επαναστάτησε εναντίον του Όθωνα καταλαμβάνοντας την Βόνιτσα. Από εκεί σχημάτισε κυβέρνηση με αρχηγό τον ίδιο και προχώρησε στο Αγρίνιο. Εν τω μεταξύ πληροφορήθηκε ότι ο Όθων είχε κηρυχθεί έκπτωτος και ότι όλη η Ελλάδα είχε επαναστατήσει. Κατέλαβε το Μεσολόγγι του οποίου την φρουρά και διέλυσε. Φήμες που κυκλοφόρησαν τότε ανέφεραν πως βάδιζε εναντίον της Αθήνας επί κεφαλής στρατιωτικού σώματος, προκειμένου να καταλάβει την εξουσία.  

Ο Μπενιζέλος Ρούφος τότε έστειλε ως απεσταλμένο τον Αθανάσιο Κανακάρη Ρούφο, ο οποίος του πρόσφερε 40.000 δραχμές (κατά τον Παύλο Καρολίδη, ο οποίος αναφέρει επίσης ότι ο Γρίβας δέχθηκε τα χρήματα), αφού πρώτα ο Μπενιζέλος Ρούφος υποθήκευσε τα κτήματά του στην Ηλεία και του προσέφερε την προαγωγή στον βαθμό του στρατάρχη, με την σύμφωνη γνώμη του Δημητρίου Βούλγαρη. Τότε ο Γρίβας λέγεται πως του έδειξε το σπαθί του και του είπε: «Αυτό θα με κάνει στρατάρχη».

Η ταινία της εβδομάδας: "οι παράνομοι" (Νίκος Κούνδουρος-1958)

Η ταινία που γυρίστηκε κρυφά σε μοναστήρι στα Μετέωρα, προβλήθηκε από το BBC, αλλά ο Νίκος Κούνδουρος αρνήθηκε να κόψει μια σκηνή και η προβολή σταμάτησε για πενήντα χρόνια.
_________
Μια ιστορία λογοκρισίας από το παρελθόν που κράτησε μια ταινία, για πενήντα χρόνια σε ένα συρτάρι. Πρόκειται για την ταινία «Οι παράνομοι», ένα δράμα του 1958, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Κούνδουρου.

Μετά το τέλος του Εμφυλίου, ο Πέτρος επιστρέφει στο χωριό του από στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Βρίσκει τον άντρα που τον είχε προδώσει και τον σκοτώνει. Καταφεύγει στο βουνό, όπου συναντά άλλους δυο φυγόδικους* και όλοι μαζί επιχειρούν να διαφύγουν προς τη θάλασσα. Τίτος Βανδής, Πέτρος Φυσσούν, Ανέστης Βλάχος, Νέλλη Αγγελίδου, Γιώργος Οικονόμου, οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν. Στην μουσικη ο Μάνος Χατζηδάκης.

Δύσκολο το θέμα, δύσκολη και η πορεία της ταινίας. Όπως αναφέρει η Finos Film, η οποία είχε την παραγωγή, το 1957 ο Νίκος Κούνδουρος καταθέτει το σενάριο της ταινίας προς έγκριση στην Επιτροπή Λογοκρισίας. Το σενάριο απορρίπτεται και η ταινία δεν παίρνει άδεια να γυριστεί. Παρ' όλα αυτά ο Νίκος Κούνδουρος με ολιγομελή ομάδα τεχνικών και ηθοποιών της Φίνος Φιλμ καταφεύγει στα Μετέωρα και φιλοξενούμενος σε ένα μοναστήρι, γυρίζει όλη την ταινία στο μαγευτικό τοπίο των Μετεώρων. Το 1958 η ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους

Εκείνη την εποχή οι ταινίες κυκλοφορούσαν κάθε Δευτέρα, οι κριτικοί τις έβλεπαν την ίδια μέρα και έγραφαν κείμενα για την Τρίτη.

Μπομπ Σφουγκαράκης: Η απεργία στον "τραγανό κάβουρα"

Εγώ πάντα το έλεγα πως ο Μπομπ Σφουγκαράκης δεν απευθήνεται (τουλάχιστον μόνο) σε παιδιά :-)

Τέλος πάντων, το συγκεκριμένο επισόδειο το έψαχνα καιρό τώρα, και επιτέλους βρέθηκε κάποιος μα το ανεβάσει.

Έχει αρκετό ενδιαφέρον, τόσο για τα θέματα που θίγει (εκμετάλλευση εργαζομένων, στάση πελατών που τελικά βάζουν την διασκέδαση τους επάνω από την αλληλεγγύη στους εργαζόμενους, το ζήτημα της έντασης ενός αγώνα και πως μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά, τον συντονισμό μεταξύ διαφορετικών βαθμίδων συνειδητότητας των εργαζόμενων κ.α.), όσο και γιατί αυτό το κάνει σε ένα σκάρτο εικοσάλεπτο, και με κάμποσο γέλιο...

Δεν γράφω περισσότερα για να μην κάνω σπόιλερ...

Karl Marx ο ηγέτης (anime-gr.subs)

 Mια ενδιαφέρουσα σειρά κινουμένων σχεδίων σε 7 επισόδεια, σε σχέση με την ζωή του Karl Marx, που βρήκαμε στο you tube, εδώ

Περί υποκειμενισμού ο λόγος (vid)

 Ένα πολύ καλό ταινιάκι μικρού μήκους (ούτε 10' δεν είναι), πάρα πολύ αστείο, και με πολλές προεκτάσεις όσο αφορά τις μεταμοντερνιές που μας έχουν κατακλύσει, κυρίως επάνω στο ζήτημα της ύπαρξης ή όχι αντικειμενικής πραγματικότητας, σε όλα τα επίπεδα.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν ελληνικοί υπότιτλοι, αλλά και με τα στοιχειώδη αγγλικά δεν υπάρχει καμμία δυσκολία να το παρακολουθήσει κάποιος.

Υ.Γ.

Ευχαριστώ την Σοφία που το έθεσε υπόψην του Fadom

_________

Εναλλακτική αριθμητική

"Εγώ δεν είμαι κομμουνιστής" (vid)

Ο Νίκος Ρίζος δεν θέλει να έχει καμία, μα καμία, σχέση με τα ξαδέρφια που φέρουν το ίδιο ονοματεπώνυμο. Ο Στέφανος Ληναίος, ο Νίκος Τσούκας και ο Νίκος Ρίζος που ερμηνεύουν τρεις διαφορετικές εκδοχές του Χρήστου Δελημάνη δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Το παράξενο είναι πώς αυτή η ταινία με την τολμηρή πολιτική σάτιρα πέρασε από τη λογοκρισία της εποχής, αν σκεφτεί κανείς ότι γυρίστηκε και προβλήθηκε μεσούσης της δικτατορίας, το 1969.

Η Άννα Φόνσου είναι η "Κόμισσα της Φάμπρικας" σε ένα ρόλο προβλέψιμης ανατροπής. Σε κάθε περίπτωση όμως η σκηνοθεσία και οι αβίαστες όσο και οι φιλότιμες ερμηνείες των ηθοποιών δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα σε μια εποχή μάλιστα που ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος πνέει τα λοίσθια.

Στη σκηνή που παρακολουθούμε ο Νίκος Ρίζος με την Γιώτα Σοϊμίρη εκπροσωπούν το προλεταριάτο και το υποπρολεταριάτο σε μια αυλή, γνώριμο σκηνικό της δεκαετίας του '60. Η "Κόμισσα της Φάμπρικας" σε σενάριο Ασημάκη Γιαλαμά, Κώστα Πρετεντέρη, σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη έκοψε ούτε λίγο ούτε πολύ 222.129 εισιτήρια.

Οι sex pistols του ποδοσφαίρου (ή αντίο Ντιεγκίτο, θα μας λείψεις)

 

Ο Εμίρ Κουστουρίτσα μας παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ το οποίο πραγματικά αξίζει να δείτε, αφού δεν επικεντρώνεται μόνο στα όσα πέτυχε εντός γηπέδων ο Μαραντόνα. 

Μας δείχνει και τις διάφορες πτυχές του ανθρώπου Ντιέγκο, τις τύψεις του για το λάθος με την κοκαΐνη και τα όσα "έχασε" λόγω των ναρκωτικών, τις πολιτικές του απόψεις, τη σχέση του με την Κούβα και τον Φιντέλ Κάστρο, την απέχθεια που έχει απέναντι στους Άγγλους και τους Αμερικανούς, το πώς ο ίδιος ερμηνεύει το περίφημο "Χέρι του Θεού" και το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στο να βγει από το αδιέξοδο των ναρκωτικών η γυναίκα του Κλαούντια.

Για όσους από εσάς αγαπάτε το ποδόσφαιρο και τον "Θεό της μπάλας" Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, το ντοκιμαντέρ αυτό θα σας συγκινήσει.

Δεν είναι απλά η ιστορία του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που έχουμε δει μέχρι τώρα αλλά επίσης η ιστορία της Λατινικής Αμερικής εναντίων των Η.Π.Α και της Γιουγκοσλαβίας εναντίων του ΝΑΤΟ. Με όλα τα πιο πάνω ο Κουστουρίτσα δίνει μηνύματα τα οποία ποτέ δεν θα περίμενε κανείς να πάρει μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ.

• Σκηνοθεσία: Emir Kusturica
• Σενάριο: Emir Kusturica
• Ηθοποιοί: Lucas Fuica, Emir Kusturica, Diego Armando Maradona
• Είδος ταινίας: Documentary
• Χώρα παραγωγής: Spain | France
   
• Ακολουθεί το βίντεο του ντοκυμαντέρ με ελληνικούς υπότιτλους:

Τα τραγούδια έχουν Ιστορία: Ο Τσιγγάνος ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ

Τραγούδι-θρύλος καταχωρισμένο αρχικά στην Τσιτσανική δημιουργία, στη συνέχεια αποδόθηκε στην Ιωάννα Γεωργακοπούλου με την οποία άλλωστε γραμμοφωνήθηκε το 1949.

Η παλιά ρεμπέτισσα αποκαλύπτει ότι ο "Τρελός Τσιγγάνος" ήταν πρόσωπο της Ιστορικής πραγματικότητας, αντάρτης του ΕΛΑΣ, μέλος της εθνικής αντίστασης, που εκτελέστηκε από τα Ες-Ες. Στον άγνωστο αυτό στρατιώτη της ελευθερίας αφιέρωσε η Γεωργακοπούλου το τραγούδι που έγραψε στα τέλη του 1943. Η ίδια τον είχε περιγράψει με δύο λέξεις: "Όμορφο και ρομαντικό". Ο Βασίλης Τσιτσάνης πρόσθεσε απλώς την εισαγωγή. Η ιδιαίτερη μελωδία του "Τσιγγάνου" γοήτευσε και τον Μάνο Χατζιδάκι. Όταν συνεργάστηκε με τον Τσιτσάνη στην κινηματογραφική ταινία "Στέλλα" χρησιμοποίησε εκ νέου τις νότες της Γεωργακοπούλου για να συνθέσει το "Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι".

Στο μεταξύ ο "Τρελός τσιγγάνος" ύστερα από αντεγκλήσεις και καβγάδες πέρασε εντέλει στο όνομα της Γεωργακοπούλου. Ο Τσιτσάνης αναγνωρίζοντας την σπουδαιότητά του διεκδικούσε μέχρι το τέλος την πατρότητά του αλλά η πολύπειρη τραγουδίστρια δεν του έκανε το χατίρι. Ο Τρικαλινός συνθέτης λίγο πριν από το 1970 πρότεινε να ανταλλάξει την παλιά πλάκα 78 στροφών με τον «Τρελλό Τσιγγάνο» και το «Φυσάει ο Μπάτης», που ήταν τραγούδια της Ιωάννας με τα δικαιώματα των τραγουδιών του από ένα LP δίσκο. Εκείνη, όμως, αρνήθηκε και του είπε:

Ενιο Μορικόνε, o μαέστρος της μουσικής των εικόνων

«Εγώ, ο Ενιο Μορικόνε, είμαι νεκρός. Αφήνω αυτό το γράμμα για να ανακοινώνω την είδηση σε όλους τους φίλους που ήταν πάντα κοντά μου και επίσης σε εκείνους που είναι λίγο μακριά. Τους χαιρετώ όλους με μεγάλη αγάπη».

Έτσι ξεκινά η επιστολή που γράφτηκε από τον μεγάλο μαέστρο, το τελευταίο του σημείωμα, αυτό με το οποίο θέλησε να κάνει γνωστό το θάνατό του. Το έγραψε ενώ νοσηλευόταν - λίγες μέρες πριν. Είχε σπάσει το μηρό του πέφτοντας και οι επιπλοκές της εγχείρησης που ακολούθησε την πτώση τον οδήγησαν στο θάνατο. Ο δικηγόρος της οικογένειας Τζιόρτζιο Ασούμα διάβασε την επιστολή του αντίο του έξω από τη Ιατρική Σχολή της Πανεπιστημιούπολη της Ρώμης. «Υπάρχει μόνο ένας λόγος που με ωθεί να χαιρετήσω όλους σας με αυτό τον τρόπο: είναι γιατί επιθυμώ μια κηδεία ιδιωτική. Δεν θέλω να ενοχλήσω κανέναν» αναφέρει χαρακτηριστικά. Ο Μορικόνε ήταν μέχρι την τελευταία μέρα του πνευματώδης: καταλάβαινε πχ πως δεν υπάρχει στην Ιταλία εκκλησία ικανή να φιλοξενήσει το μεγάλο πλήθος που θα ήθελε να τον αποχαιρετήσει. Ετσι εξέφρασε τη σεβαστή πρόθεσή του να φύγει χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα : μόνος, αλλά με τη σκέψη εκατομμυρίων ανθρώπων να τον συνοδεύουν.

Κλεισμένος στο λαβύρινθο

«Ποιος μουσικός μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά μαέστρος, δηλαδή δάσκαλος;» τον ρώτησαν σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις. «Μαέστρος δεν είναι αυτός που διευθύνει, είναι αυτός που ξέρει το τι ακριβώς θέλει να πει: αυτός που διδάσκει στο πλήθος τη μουσική του. Η διδασκαλία είναι το μυστικό κι όχι η διεύθυνση της ορχήστρας. Δούλεψα με μουσικούς πάνω από τριάντα, ίσως και σαράντα χρόνια. Καταλάβαινα ότι δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία μου στη σκηνή, δεν με είχαν ανάγκη για να συντονιστούν. Κανένας τους όμως δεν μπορούσε χωρίς εμένα να αφηγηθεί τη μουσική των εικόνων στο πλήθος».

Ο προοδευτισμός των ηλιθίων

Διαβάζουμε:

Η ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος» επέστρεψε στο HBO Max με αντιρατσιστικές επεξηγήσεις

Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1939 αποσύρθηκε πριν από δύο εβδομάδες από την πλατφόρμα εν μέσω των διαδηλώσεων κατά του συστημικού ρατσισμού και της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ.

________
Η εμβληματική ταινία «Οσα παίρνει ο Ανεμος» επέστρεψε χθες στον κατάλογο της πλατφόρμας HBO Max μαζί με μια πλαισίωση που εντάσσει το έργο στην εποχή του.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1939 (εδώ για όποιον τυχόν δεν την έχει δει) αποσύρθηκε πριν από δύο εβδομάδες από την πλατφόρμα εν μέσω των διαδηλώσεων κατά του συστημικού ρατσισμού και της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ.

Η HBO Max, που ανήκει στην WarnerMedia, ανακοίνωσε τότε ότι θα επαναφέρει την ταινία στον κατάλογό της με μια προσθήκη για το ιστορικό της πλαίσιο.

Την Τετάρτη, η ταινία 3 ωρών και 58 λεπτών, σε σκηνοθεσία του Βίκτορ Φλέμινγκ, που βασίστηκε στο δημοφιλές ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ και ακολουθεί την θυελλώδη ιστορία αγάπης της κακομαθημένης Σκαρλετ Ο’ Χάρα και του ευαίσθητου, αλλά κυνικού εραστή Ρετ Μπάτλερ, συνοδευόταν από μια τετράλεπτη εισαγωγή και από την ηχογραφημένη συζήτηση ενός πάνελ στο φεστιβάλ Turner Classic Movie (TCM), το 2019.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται κατά την διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, σε μια φυτεία της Τζόρτζια, και αυτό για το οποίο «κατηγορήθηκε» η ταινία, είναι ότι ωραιοποιεί την στάση των πλούσιων λευκών του Νότου απέναντι στους μαύρους και το καθεστώς της δουλείας, καλύπτοντας τις διαφυλετικές εντάσεις με κάποιο είδος ρομαντισμού.

Σοβιετικά καρτούν: Γιατί τα αριστουργηματικά animation film της ΕΣΣΔ δεν θα γίνουν ποτέ viral #2

Συνέχεια από το προηγούμενο:

Μουσική και εθνογραφία ένα βήμα πιο πέρα από το… μπίμπιτι μπόμπιτι

Η Πεντάμορφη και το Τέρας, 1952 (Союзмультфильм) και 1991 (Disney)

Αν σκεφτεί κανείς πως μία πληθώρα εξαιρετικών ταινιών κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους είχε κυκλοφορήσει δεκαετίες πριν το Βασιλιά των Λιονταριών, την Πεντάμορφη και το Τέρας, και τη Σταχτοπούτα, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς σε τι διέφερε η ρωσική κουλτούρα τόσο ώστε να μην ερεθίσει το ενδιαφέρον του δυτικού κοινού, και για ποιο λόγο οι ταινίες αυτές κυκλοφόρησαν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα σε βαλκανικές χώρες, ενώ μόλις τρεις-τέσσερεις από αυτές τα κατάφεραν σε διεθνές επίπεδο (και μόνο σε μορφή βιντεοκασέτας.)

Η εύκολη απάντηση είναι σίγουρα πως… δεν ήταν αρκετά καλές. Αναμφίβολα όμως ένα παιδί αναθρεμμένο σε ένα περιβάλλον με ακατανόητα γρήγορο ρυθμό εναλλασσόμενων ερεθισμάτων — ένα παιδί του καπιταλισμού, εν ολίγοις — δε δύναται να ενδιαφερθεί για μία ταινία, εάν αυτή δεν αποσκοπεί στο να το διασκεδάσει ως κλόουν. Και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλίμονο. Όλοι αγαπάμε την καλή κωμωδία και όλοι ξέρουμε πως όσο κι αν κλάψαμε όταν πέθανε ο Μουφάσα, ο θρήνος δεν ήταν αρκετός για να μας αποτρέψει από το να γελάσουμε όταν εμφανίστηκαν ο Τιμόν και ο Πούμπα και έκλεψαν την παράσταση.

Η διαφορά ανάμεσα στα αμερικάνικα «καρτούν» και τα σοβιετικά δεν είναι γεωγραφική, αλλά πολιτισμική. Μπορεί τα δεύτερα να υστερούν σε έντονα, χαρούμενα χρώματα, μπάτζετ που θα προσέθετε χλιδή, συνεχείς εναλλαγές πλάνων και εμπορικούς χαρακτήρες-καρικατούρες, όμως δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε ποιότητα.

Οι ταινίες σοβιετικής παραγωγής δεν ωραιοποιούν τίποτα, σε αντίθεση με αυτές της Disney. Δεν ισχυρίζονται πως ο Μόγλης είναι μία διασκεδαστική ιστορία όταν ο πρωταρχικός της στόχος ήταν να θίξει το ζήτημα του Ιμπεριαλισμού στην Ινδία. Η Πεντάμορφη και το Τέρας δεν χορεύουν, ούτε συζούν, ούτε ερωτεύονται, γιατί το τέρας είναι καταραμένο, δυστυχισμένο και μόνο, και η μόνη του παρηγοριά είναι να παρακολουθεί την Πεντάμορφη στα κρυφά να τραγουδάει.

Σοβιετικά καρτούν: Γιατί τα αριστουργηματικά animation film της ΕΣΣΔ δεν θα γίνουν ποτέ viral #1

Όσοι υπήρξαν παιδιά τις δεκαετίες του οδγόντα και του ενενήντα, πιθανώς ανακαλούν να θέλουν οπωσδήποτε να αποκτήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους βιντεοκασέτες της Disney. Είχε κάτι ιδιαίτερο η διαδικασία του βίντεο, που η φρενίτιδα του Νέτφλιξ δεν μπορεί να αντικαταστήσει· η επίσκεψη στο γειτονικό βίντεο κλαμπ, η αναζήτηση, ύστερα η αναμονή όσο η κασέτα γυρίζει στην αρχή γιατί ο τελευταίος που τη νοίκιασε την επέστρεψε χωρίς να την ετοιμάσει για τον επόμενο. Οι κασέτες της Disney ξεχώριζαν από τις υπόλοιπες — έβγαιναν σε χρώμα μπλε, και έφεραν ένα ασημένιο αυτοκολλητάκι ανωτερότητας στην ετικέτα τους, ώστε να μην μοιάζουν με τις απομιμήσεις.

Όσο για τις απομιμήσεις, στην Ελλάδα κυκλοφορούσαν συνήθως σε εξευτελιστικές τιμές, από μικρές και μάλλον αταβιστικές εταιρίες τύπου Τζοκόντα Βίντεο. Πρόχειρα μεταγλωτισμένες, άλλες φορές σε μισά ελληνικά και μισά ρώσικα, με περίεργα σκίτσα και μουντά χρώματα που για ένα παιδί εξοικειωμένο με τη μαγεία του Disney σίγουρα δεν ήταν και τόσο… κουλ. Αυτό που λίγοι γνωρίζουν, είναι πως στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο καθόλου για απομιμήσεις, αλλά για πρωτότυπα έργα δημιουργημένα τουλάχιστον τριάντα χρόνια πριν τα αντίστοιχα της Disney. Φυσικά, ο αριστουργηματικός σοβιετικός κινηματογράφος δε θα γίνει ποτέ viral — και εκείνα τα DVD του ενός ευρώ που κείτονται δίπλα στις χλωρίνες στο σούπερ μάρκετ είναι ίσως τα πιο αδικημένα καλλιτεχνήματα του περασμένου αιώνα.

«Θέλουμε κι εμείς Μίκι Μάους!»

Το ντεμπούτο του Γουόλτ Ντίσνεϋ το 1928 με την πρωτοποριακή δημιουργία του πασίγνωστου Μίκι Μάους αποτέλεσε έμπνευση αλλά και πρόκληση για τις υπόλοιπες ανερχόμενες εταιρίες παραγωγής ταινιών που θέλησαν να μιμηθούν, αν όχι να ξεπεράσουν το ήδη διάσημο καρτουνάκι που είχε συστήσει μία πληθώρα νέων δυνατοτήτων στον κόσμο του κινηματογράφου.

Η Σοβιετική Ένωση όχι μόνο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, αλλά φάνηκε να εκτιμά ιδιαίτερα την τεχνική κινουμένων σχεδίων. Το 1933, ο Ντίσνεϋ έστειλε στη Ρωσία μία συλλογή των πρώτων του ολιγόλεπτων δημιουργιών, ώστε να προβληθούν στο φεστιβάλ της Μόσχας. Η αντίδραση του κόσμου ήταν αναπάντεχα θετική, με τους πολίτες να ζητούν από τον Στάλιν να δημιουργήσει και αυτός κάτι όμοιο. Το σύνθημα της ημέρας ήταν «Θέλουμε κι εμείς Μίκι Μάους!» Πολύ σύντομα, η Σοβιετική Ένωση εγκαινίασε το δικό της στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων, που όμως σε τίποτα δε θύμιζε το δρόμο που είχε ξεκινήσει να χαράζει η Disney.

Ενώ οι υπόλοιπες χώρες πάσχιζαν να δημιουργήσουν ταινίες με τέσσερα ή πέντε καρέ ανά δευτερόλεπτο, η Σοβιετική Ένωση ήταν η πρώτη της εποχής της που έφτασε τα είκοσι τέσσερα, με την ποιότητα της ροής του αποτελέσματος να είναι κατά πολύ ανώτερη των δυτικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της εποχής.

Η ταινία της εβδομάδας: Σπάρτακος (1960)

Αν και κάτι άλλο είχα κατά νου για αυτή την εβδομάδα, η "ταινία της εβδομάδας" αυτής δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα τελευταίο αντίο στον τεράστιο Κερκ Ντάγκλας, που εκτός από τον κινηματογράφο  "πρωταγωνίστησε επίσης στην προσπάθεια να σπάσει η «μαύρη λίστα» στο Χόλιγουντ, ο αποκλεισμός ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων διότι συνδέονταν με το κομμουνιστικό κίνημα ή θεωρούνταν συνοδοιπόροι του τη δεκαετία του 1950. Ο ίδιος είχε εξομολογηθεί πως αισθανόταν μεγαλύτερη υπερηφάνεια για αυτό, παρά για οποιονδήποτε ρόλο του."

Ας τον τον θυμηθούμε λοιπόν εδώ, στην εμβληματικότερη ίσως (μαζί με το αντιπολέμικό αριστούργημα "σταυροί στο μέτωπο", πάλι του Κιούμπρικ), παρουσία του: 
______________
Η ταινία Σπάρτακος (Πρωτότυπος τίτλος Spartacus), είναι επικό ιστορικό δράμα παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ^[1]. Η ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάουαρντ Φαστ, διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ντάλτον Τράμπο. Η υπόθεση της ταινίας είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπάρτακου, υποκινητή της επανάστασης των σκλάβων κατά την αρχαιότητα.

Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στο ρόλο του Σπάρτακου, ο Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Μάρκου Λικίνιου Κράσου, η Τζιν Σίμονς στο ρόλο της Βαρίνιας, ο Πίτερ Ουστίνοφ στο ρόλο του εμπόρου σκλάβων, Λέντουλου Βατιάτου, ο Τζον Γκάβιν στο ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα, ο Τσαρλς Λότον στο ρόλο του Σεμβρόνιου Γράκχου και ο Τόνι Κέρτις στο ρόλο του Αντωνίνου.

Ο Ντάγκλας ταυτίστηκε τόσο με τον ρόλο

του Σπάρτακου, ώστε ενέπνευσε ακόμη

και τους δημιουργούς του "Αστερίξ"

Ο πρώτος σκηνοθέτης της ταινίας Άντονι Μαν, απολύθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων από τον Κερκ Ντάγκλας, του οποίου η εταιρία Bryna Productions έκανε την παραγωγή της ταινίας^[2]. Τη θέση του πήρε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Ντάγκλας, όταν ο ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory, 1957). Ήταν η μόνη ταινία στην οποία ο Κιούμπρικ δεν είχε τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο. Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο ήταν ένας από τους δέκα καλλιτέχνες που άνηκαν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, κατά την περίοδο του Μακαρθισμού και είχε, μαζί με τους υπόλοιπους εννιά, εξορτρακιστεί από το Χόλυγουντ με την κατηγορία ότι ήταν φιλοκομμουνιστής.

Όλιβερ Στόουν: «Οι ΗΠΑ είναι η Αυτοκρατορία του Κακού»

«Για να καταλάβετε πόσο ακροδεξιά έχει γίνει η Αμερική, έχουμε φτάσει στο σημείο η Χίλαρι Κλίντον να θεωρείται ως Δημοκρατική. Δεν μπορώ να το πιστέψω».

Οι ταινίες του Όλιβερ Στόουν έχουν κερδίσει 12 Βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων δύο Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας. Τώρα, ο διάσημος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός εστιάζει σε ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα, την Ουκρανία και τον Έντουαρντ Σνόουντεν, αντικατοπτρίζοντας τις αμφιλεγόμενες δραστηριότητες της αμερικανικής κυβέρνησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Ο Όλιβερ Στόουν, ο βραβευμένος Αμερικανός σκηνοθέτης και αδυσώπητος επικριτής των αμερικανικών διοικήσεων, χαρακτήρισε τη χώρα του ως «αυτοκρατορία του κακού».

Ο συγκεκριμένος όρος καθιερώθηκε από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν το 1983, όταν αναφερόταν στη Σοβιετική Ένωση.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ από τότε, τουλάχιστον για τον Στόουν.

«Οι αυτοκρατορίες πέφτουν. Ας προσευχηθούμε ότι αυτή η αυτοκρατορία, αυτά τα κακά πράγματα θα πέσουν επίσης... Επειδή είμαστε η αυτοκρατορία του κακού», είπε σε συνέντευξή του στο RT.

«Αυτό που είπε ο Ρέιγκαν για τη Ρωσία, στην πραγματικότητα ισχύει για εμάς τους Αμερικανούς».

H ταινία της εβδομάδας: Έρχονται οι Ρώσοι!

Σκηνοθεσία: Norman Jewison  

Σενάριο: Nathaniel Benchley, William Rose  

Ηθοποιοί: Carl Reiner, Eva Marie Saint, Alan Arkin
___________
«Όταν οι Αμερικανοί αποφασίζουν να σατιρίσουν τον εαυτό τους είναι αμίμητοι και ασυναγώνιστοι. Καθώς μάλιστα δεν υπάρχει επίσημη κινηματογραφική λογοκρισία στις Η.Π.Α. (οι ταινίες, ωστόσο, αυτολογοκρίνονται από ένα ειδικό οργανισμό της Ένωσης των Αμερικανών Παραγωγών και από μία πανίσχυρη κινηματογραφική θρησκοκρατούμενη «Ένωση»), οι ευφάνταστοι και προοδευτικοί κινηματογραφιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αφθονότατη «πρώτη ύλη» μ’ έναν τρόπο πραγματικά σπαρταριστό.

Στο «Έρχονται οι Ρώσοι» (στον πρωτότυπο τίτλο επαναλαμβάνεται η πρόταση χωρίς κόμμα ["the russians are coming the russians are coming"] , πράγμα που δημιουργεί εξ αρχής μιαν εντύπωση σύγχυσης) σαν «πρώτη ύλη» χρησιμοποιείται η παρανοϊκή κομμουνιστοφοβία, που τόσο έντεχνα και μεθοδικά εμφυτεύθηκε στον εγκέφαλο της αμερικανικής μάζας από τον παρεπιδημήσαντα εις Κύριον (ευτυχώς εγκαίρως) Μακάρθι. Αυτό το αξεπέραστο μέχρι σήμερα ταμπού διαλύεται και αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη από τον θαυμάσιο Τζιούισον, με ένα πείσμα που δίνει την εντύπωση ξαφνικού ξεσπάσματος του από χρόνια καταπιεσμένου φιλελευθερισμού του.

Το «Έρχονται οι Ρώσοι» ανήκει σ’ εκείνη τη σπανιότατη κατηγορία χολιγουντιανού κινηματογράφου βαθύτατης αυτογνωσίας και οξύτατης κριτικής. Βέβαια, ως συνήθως, το έξυπνο περικάλυμμα της σάτιρας απαλύνει την κριτική διάθεση, όμως η φαιδρή διακωμώδηση είναι συχνά πολύ πιο αποτελεσματική από τη σοβαροφανή ανατομία ενός εγκλήματος.

H ταινία της εβδομάδας: Κοίτα ποιος γύρισε

-Τι θα γινόταν άραγε εάν επέστρεφε σήμερα ο Μουσολίνι; 

«Ήσασταν ένας λαός αναλφάβητων και 80 χρόνια μετά σας ξαναβρίσκω έναν λαό αναλφάβητων», είναι τα λόγια που εκστομίζει ένα πρόσωπο που μοιάζει με τον Μπενίτο Μουσολίνι και που στη διάρκεια της ταινίας «Ξαναγύρισα» (Sono Tornato) του Λούκα Μινιέρο, ανακαλύπτουμε πως όντως πρόκειται για τον φασίστα δικτάτορα που έχει επιστρέψει στη Ρώμη 80 χρόνια μετά από τον θάνατό του. Μία κωμωδία, που μολονότι δεν θέλει να αποτελέσει μία απολογητική ταινία για τον φασισμό—περισσότερο φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ηθικό σχόλιο για την ιδιοσυγκρασία των Ιταλών—έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις και αιχμηρή αντιπαράθεση στην ιταλική κοινωνία.

Ο Μουσολίνι, στην ταινία, επανέρχεται. Σε μία χώρα που τα τελευταία 70 χρόνια έχει αλλάξει 63 κυβερνήσεις, η φιγούρα του μοιάζει εξωπραγματική κι έτσι την προσλαμβάνει, σύμφωνα με το σενάριο, και ο Αντρέα Καναλέτι, ένας νεαρός ντοκουμενταρίστας, που χωρίς να έχει πολλές επιτυχίες, τρέφει μεγάλες φιλοδοξίες. Θεωρώντας αρχικά πως ο Μουσολίνι είναι απλώς ένας κωμικός που τον μιμείται, αποφασίζει να τον κάνει πρωταγωνιστή σε ένα ντοκυμανταίρ, που επιτέλους θα του ανοίξει τις πύλες του κινηματογράφου και της επιτυχίες. Κι έτσι, οι δυό τους ξεκινούν μία υπερρεαλιστική συνύπαρξη, που θα τους φέρει απ’ ακρου εις άκρον στην Ιταλία, στα πλατώ τηλεοπτικών στούντιο και θα τους φέρει αντιμέτωπους με καταστάσεις στον δρόμο. Η πορεία τούτη προς την αναγνώριση, θα φέρει εν τέλει τον «Ντούτσε» ως πρωταγωνιστή μίας τηλεοπτικής εκπομπής, η οποία σιγά σιγά, μέσω της επιρροής της, θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την ανακατάληψη της εξουσίας.

Η κωμωδία, που δεν χαρίζεται σε κανέναν με το ανατρεπτικό και πολιτικά uncorrect πνεύμα της, θέτει ένα καίριο αν και υποθετικό ερώτημα: τι θα γινόταν εάν επέστρεφε πραγματικά ο Μουσολίνι εν ζωή;

Η ταινία, που βαδίζει ως ιδέα στην αντίστοιχη γερμανική παραγωγή «Er ist wieder da» (Να’τον πάλι) του David Wnendt, με βάση το βιβλίο του Timur Vermes για μία υποθετική επιστροφή του Αδόλφου Χίτλερ στη σημερινή Γερμανία, συνδυάζει την υπόθεση με τις αληθινές σκηνές ενός ντοκυμανταίρ-έρευνας, που έχουν γυρισθεί στον δρόμο. Καταγράφει τις πραγματικές αντιδράσεις των ανθρώπων που συναντούν τον ‘Ντούτσε’: υπάρχει κάποιος που τον βρίζει, άλλος που θέλει να αυτοφωτογραφηθεί μαζύ του, άλλος που τον χαιρετά φασιστικά.

H ταινία της εβδομάδας: 1900

Η ταινία - έπος του Μπερτολούτσι, αφηγείται την πορεία, μέσα από τις πρώτες πέντε δεκαετίες του 20ού αιώνα, της ιταλικής αγροτικής τάξης και πιο ειδικά των χωρικών της μεγάλης πεδινής περιοχής της Εμίλια.

Στο συγκεκριμένο μέρος, η σοσιαλιστική ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη από παλιά και παρακολουθούμε τις εξελίξεις, μέσα από την παράλληλη ιστορία δύο νέων που γεννήθηκαν την Πρωτοχρονιά του 1900, σε γειτονικά σπίτια: ο γιος ενός τσιφλικά (Ζεράρ Ντεπαρντιέ) και ο γιος ενός κολίγα (Ρόμπερτ Ντε Νίρο).

Τα παιδιά συνδέονται με στενή φιλία, μεγαλώνουν μαζί, ανακαλύπτουν τη φύση και τον έρωτα, μοιράζονται τις γυναίκες, αλλά όσο περνούν τα χρόνια, η ταξική διαφορά που στα νεανικά τους χρόνια είχε μικρή σημασία, αυξάνει όλο και περισσότερο, για να καταλήξει να αποτελεί ανάμεσά τους, ένα χάσμα.

Η ταινία αρχίζει με την εικόνα ενός ζωγραφικού πίνακα που παρασταίνει με επική έξαρση μια αγροτική πορεία. Πρώτα προβάλλεται σε γκρο πλάνο το κεντρικό πρόσωπο και ύστερα με οπισθοχώρηση του φακού, η συνολική σύνθεση, όπου οι κεντρικές μορφές χάνονται στη μάζα. Η ιστορία μιας ολόκληρης χώρας μέσα από μια παιδική φιλία.

Το «1900» ακολουθεί σ’ όλη τη διάρκειά του αυτή την κίνηση, περνώντας εξακολουθητικά από το άτομο στην ομάδα και κάνοντας να κυριαρχεί το συλλογικό στοιχείο πάνω στο ατομικό. Αξίζει να σημειώσουμε ότι την χαρακτηριστική μουσική σύνθεση, υπογράφει ο σπουδαίος, Ένιο Μορικόνε.

Πρόκειται για ένα έντονα πολιτικοποιημένο έργο, το οποίο είχε ως στόχο να αφηγηθεί την γέννηση των σοσιαλιστικών ιδεών, από τις αρχές του αιώνα μέχρι και την πτώση του φασισμού. Η ταινία προβλήθηκε σε δύο μέρη λόγω της μεγάλης της διάρκειας (πάνω από 5 ώρες), γεγονός που επηρέασε εύλογα την εμπορική της απήχηση.

ΠΑΜΕ: Τα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου θα μας συντροφεύουν «στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν»

Με «θλίψη και συγκίνηση» αποχαιρετά με ανακοίνωσή του το μεγάλο μουσικοσυνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ).

Ειδικότερα αναφέρει:

«Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο αποχαιρετά με θλίψη και συγκίνηση τον μεγάλο λαϊκό μουσικό, κορυφαίο εργάτη της Τέχνης, Θάνο Μικρούτσικο, που έφυγε χθες, Σάββατο 28 Δεκέμβρη, μετά από παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο.

Για το ταξικό κίνημα της Ελλάδας, η απώλεια του Θάνου Μικρούτσικου θα είναι απώλεια ενός συντρόφου που, με τα τραγούδια του, βάδιζε μαζί με τους απεργούς, τους εργάτες, τους νέους που αγωνίζονταν να ανοίξουν τον δρόμο στο αύριο. Με τη μουσική του, αλλά και πολλές φορές και με τη προσωπική του παρουσία, έδωσε δύναμη σε απεργίες, κινητοποιήσεις, διεκδικήσεις. Μετουσίωσε τους αγώνες, τον πόνο, τα βάσανα, αλλά και την ελπίδα του ανθρώπου σε τραγούδια, που τραγουδήθηκαν στις πύλες των εργοστασίων και στους δρόμους του αγώνα.

Τραγούδια με τα οποία θα μας συντροφεύει και αύριο. Τραγούδια που θα τραγουδάμε και θα τον θυμόμαστε, "…στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν".