Τέρμα τα άρθρα, σειρά σας τώρα

Του Μιχάλη Λεάνη

Δέχθηκα αμέτρητα μηνύματα μετά την δολοφονία του Άλκη. Μιχάλη γράψε κάτι, Μιχάλη εσύ που είσαι απ’ εδώ και γνωρίζεις πρόσωπα και καταστάσεις, που έχεις γνώση από πότε ξεκίνησαν όλα αυτά, εσύ ξέρεις!

Όχι δεν ξέρω τίποτα! Το μόνο που ξέρω και το υπογράφω αν θέλετε είναι ότι δυστυχώς ο Άλκης δεν θα είναι το τελευταίο αίμα!

Γι’ αυτό δεν θέλω να γράψω πλέον τίποτα. Αδυνατώ! Με αφορμή το τραγικό περιστατικό έψαξα στο αρχείο μου και το ψάξιμο αποδείχθηκε μια επώδυνη καταβύθιση στο παρελθόν.

Ένα σωρό άρθρα για την βία με την υπογραφή μου αλλά και την υπογραφή άλλων φίλων και συναδέλφων, για την εγκληματική συμπεριφορά συμμοριών που λιμαίνουν τον χώρο που ποδοσφαίρου, τραμπούκοι, έμμισθοι φονιάδες μια κινούμενη άμμος που αργά αργά μας παρασέρνει στον βυθό του βούρκου.

Ένα σωρό καταγγελτικά , οργισμένα άρθρα για ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν , οι πίσω μου σελίδες με κοιτάζουν με ύφος απλανές θαρρείς και είναι βαλσαμωμένες , ίδιες και απαράλλαχτες με την βαλσαμωμένη πλέον συμπεριφορά μας.

Ακόμη ένα άρθρο τι; Ακόμη ένα άρθρο γιατί; Για ποιο λόγο;

Τέρμα τα άρθρα. Από εδώ και πέρα δεν έχει να γράψουμε κάτι. Φτάσαμε στο τέρμα. Ηττημένοι!

Σύγκριση συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης

Εδώ και λίγο καιρό ο Καναδάς συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για τη γενοκτονία του ιθαγενούς πληθυσμού. Πέρα από τις υπόλοιπες διώξεις που υπέστησαν οι φυλές των αυτόχθονων, από το 1880 μέχρι το 1990, η καναδική κυβέρνηση άρπαξε βιαίως τουλάχιστον 150.000 παιδιά (αγόρια και κορίτσια) ιθαγενών και τα έκλεισε σε ορφανοτροφεία που διηύθυνε η Καθολική Εκκλησία.

Τα παιδιά αυτά υπέστησαν κάθε είδους βασανιστήρια, προκειμένου να αποκοπούν από την κουλτούρα των φυλών τους. Στην ημερήσια διάταξη ήταν και οι βιασμοί, αγαπημένο… σπορ των… αγίων της Καθολικής Εκκλησίας.

Τα παιδιά που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν δε δίσταζαν ακόμα και να τα σκοτώσουν. Χιλιάδες αγόρια και κορίτσια «αγνοούνται», ενώ συνεχώς ανακαλύπτονται ομαδικοί τάφοι παιδιών. Η «Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης» υπολογίζει ότι «εξαφανίστηκαν» περίπου 5.000 παιδιά. Ο ιθαγενής Μάρεϊ Σινκλέρ, πρώην δικαστικός, θεωρεί ότι ο πραγματικός αριθμός ξεπερνά τα 10.000 παιδιά.

Μιλάμε για ναζισμό χωρίς τους ναζί του Χίτλερ. Προσέξτε τις ημερομηνίες: από το 1880 μέχρι το 1990. Μέχρι πρόσφατα δηλαδή. Για πάνω από έναν αιώνα το «ένοχο μυστικό» κρατιόταν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Πολλοί ήξεραν και δεν μιλούσαν, άλλοι δεν ήξεραν, άλλοι παρίσταναν ότι δεν ήξεραν. Τίποτα δε θα ερχόταν στο φως, όπως έγινε με ανάλογες απόπειρες στο παρελθόν, αν οργανώσεις ιθαγενών δεν επέμεναν και δεν είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν υπόγεια ραντάρ σύγχρονης τεχνολογίας, με τα οποία ανακάλυψαν ομαδικούς τάφους. Παντού: στη Βρετανική Κολούμπια, στο Καμλούπς, τη Μανιτόμπα, το Μπράντον. Πλέον, το «ένοχο μυστικό» έπαυσε να είναι μυστικό.

Γιατί συνέβη αυτό το έγκλημα; Η απάντηση είναι απλή: για να αρπάξουν τη γη στην οποία ζούσαν οι φυλές των ιθαγενών. Χτύπησαν μέχρι και τους Ινουΐτ στον παγωμένο Βορρά, στον αρκτικό κύκλο. Τους Εσκιμώους όπως τους λέμε εμείς. Ηθελαν να ψάξουν για ενεργειακά κοιτάσματα. Τους μάζεψαν σε άθλιους καταυλισμούς και άρχισαν να αρπάζουν τα παιδιά τους και να τα στέλνουν στα οικοτροφεία-κολαστήρια, όπου υπέφεραν από τους ξυλοδαρμούς σαδιστών δασκάλων και τους βιασμούς διεστραμμένων παπάδων, καλόγερων και καλογριών.

Αστικό κράτος και Εκκλησία συνεργάστηκαν αρμονικά σ’ αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος εκπολιτισμού που ξέρει ο καπιταλισμός. Οπου επεκτάθηκε, από την Αφρική μέχρι την Ασία και από την Αρκτική μέχρι τα δάση του Αμαζόνιου (περνώντας από την επικράτεια αυτών που σήμερα ονομάζονται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής), έφερνε τον "πολιτισμό" με το κνούτο και το μουσκέτο, με τον ξυλοδαρμό και το βιασμό, με το φόνο.

Στον αντίποδα έχουμε το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενωσης, της πρώτης χώρας που το προλεταριάτο κατάφερε να πάρει επαναστατικά την εξουσία.

Kαι ναι, παραμένουμε άνθρωποι...

 

Σε προηγούμενη ανάρτηση (αθλητικού περιεχομένου) μας ήρθε ένα σχόλιο (και μάλιστα δις) που χοντρικά μας έλεγε "εδώ ο κόσμος καίγεται, και εσείς ασχολείστε με την μπάλλα".

Αυτό μας δίνει μια πολύ καλή πάσα για δηλώσουμε ανερυθρίαστα πως:

Πράγματι λοιπόν, ο κόσμος καίγεται, και σαν συνειδητοί εργάτες πέρα από το καθήκον μας να τον μπουρλώσουμε μια ώρα αρχίτερα, εξακολουθούμε να ενδιαφερόμαστε για το ποδόσφαιρο, να ακούμε μουσική, να βλέπουμε ταινίες και θέατρο, να συγκινούμαστε από την αγάπη, να  εκτιμάμε την ποίηση, να απολαμβάνουμε το χαμόγελο μιας γυναίκας, και όλα τα υπόλοιπα που μας κάνουν εν ολίγοις ανθρώπους, σε μια απάνθρωπη κοινωνία, και σε πείσμα της αποστεωμένης καρικατούρας που εχουν χτίσει για εμάς οι ταξικοί μας εχθροί.

Ελπίζω πως έγινα κατανοητός...

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ ΛΟΓΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ!

Ο αποκλεισμός του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΓΚΚ, Deutsche Kommunistische Partei – DKP) από τις προσεχείς γερμανικές ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την κείμενη γερμανική νομοθεσία, επιφέρει και την ταυτόχρονη έκπτωση του ΓΚΚ από την ιδιότητα του ανεγνωρισμένου πολιτικού κόμματος στην ΟΔ της Γερμανίας, γεγονός που θεωρείται προάγγελος του να τεθεί προσεχώς το ΓΚΚ εκτός νόμου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο αποκλεισμός αποφασίστηκε από την λεγόμενη Ομοσπονδιακή Εφορευτική των Εκλογών Επιτροπή, η οποία εγκρίνει ποια πολιτικά κόμματα επιτρέπεται να συμμετάσχουν στις ομοσπονδιακές εκλογές, και έγινε με βάση εντελώς αστήρικτους λόγους γραφειοκρατικής υφής, δηλαδή ότι δήθεν το ΓΚΚ δεν είχε έγκαιρα υποβάλει τους οικονομικούς του απολογισμούς για τα προηγούμενα οικονομικά έτη.

Η Ομοσπονδιακή Εφορευτική των Εκλογών Επιτροπή αποτελείται από υπηρεσιακούς παράγοντες και από εκπροσώπους όλων των εκλεγμένων στην παρούσα Ομοσπονδιακή Βουλή (Μπούντεσταγκ, Bundestag) πολιτικών κομμάτων.

Θα ζήσουμε λοιπόν την Αγγλία σε τελικό!

-Θα τα έχουμε δει όλα, λοιπόν, σε αυτό τον ποδοσφαιρικό πλανήτη;

-Η Αγγλία σε τελικό μιας μεγάλης διοργάνωσης;

Σαν ψέμα ακούγεται αν και μέσα στο γήπεδο τα τρία λιοντάρια φέτος αποδείχθηκαν ανώτερα από κάθε άλλο αντίπαλο. Μένει μόνο η Ιταλία...

Υπάρχει ένας μύθος γύρω από το αγγλικό ποδόσφαιρο. Μπορεί να είναι κατασκευασμένος, γιατί σίγουρα το σπορ γεννήθηκε στο νησί, πολλές φορές όμως παίχθηκε καλύτερα μακριά απ' αυτό. Μπορεί πάλι να είναι αληθινός, να προέρχεται από τα παιδικά μας χρόνια, που καθηλωμένοι στις ασπρόμαυρες οθόνες περιμέναμε πως και πως το "Αθλητικό Απόγευμα" κάθε Σαββάτου στην ΥΕΝΕΔ, για να δούμε μπάλα στα συνήθως λασπωμένα τερέν του αγγλικού πρωταθλήματος.

Λένε ότι (μας) έγινε προπαγάνδα, κάτι σαν πλύση εγκεφάλου, από τους δημοσιογράφους της εποχής. Μα ο πατριάρχης της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας, Γιάννης Διακογιάννης, έχει γαλλικές καταβολές από την πλευρά της μητέρας του, θαύμαζε τον Ραϊμόν Κοπά και είναι βέβαια μέγας φίλος της Ρεάλ Μαδρίτης. Όταν όμως, για τις ανάγκες της δημόσιας τηλεόρασης μετέδιδε κάθε χρόνο τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, δεν μπορούσε να μην παραδεχθεί τη μυσταγωγία του Γουέμπλεϊ και να μη λατρέψει τη Λίβερπουλ,.

Ο Γιάννης Αργυρίου, ο οποίος επίσης έχει ... στοχοποιηθεί για "αγγλική προπαγάνδα" ναι μεν είναι φαν της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, κάθε Τετάρτη όμως μετέδιδε και αγώνες βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, με Φλαμένγκο, Φλουμινένσε και δεν συμμαζεύεται. Μαζί μας ... έπαιρνε ο ύπνος. Ήταν και βαθύ το χορτάρι τότε στα βραζιλιάνικα γήπεδα, χανόταν η μπάλα στην κυριολεξία. Πιο μετά, ο Μανώλης Μαυρομμάτης, αν δεν κάνω λάθος, μετέδιδε για την ΕΡΤ, μαγνητοσκοπημένους αγώνες της Μπουντεσλίγκα. Όσο κι αν προσπαθούσε ο έξοχος Μανώλης να ζωντανέψει με τον τρόπο του τα παιχνίδια, δύσκολα μας συγκινούσε...

Συγγνώμη, αλλά όταν η ΥΕΝΕΔ έδειχνε το Big Match (με τον Μπράιαν Μουρ) η ανυπομονησία ξεκινούσε από την υπέροχη μουσική εισαγωγή

Ανακοινωσούλα...

Το μπλογκ θα συνεχίσει να "φυτοζωεί" τουλάχιστον μέχρι το τέλος του μήνα, λόγω "φόρτου εργασίας" που λένε και οι "επίσημοι".

Μετά ελπίζω σιγά-σιγά να μπορέσει να επανέλθει η κανονική του ροή...

Πέθανε ο Κώστας Σαραντίδης, ο Έλληνας που πολέμησε μαζί με τους Βιετμίνχ

Πέθανε ο Κώστας Σαραντίδης, ο Νγκουιέν Βαν Λαπ, ο Έλληνας που πολέμησε στο πλευρό των Βιετμίνχ την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας στο Βιετνάμ.

Ο Κώστας Σαραντίδης γεννήθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Με επτά αδέρφια και εκτός σχολείου την περίοδο της γερμανικής κατοχής, αναγκάστηκε από μικρός να βγει στο μεροκάματο. Συνελήφθη από Ελληνες Γκεσταπίτες και στις 22/9/43 πέρασε τα σύνορα με προορισμό τη Γερμανία ώστε να οδηγηθεί σε ναζιστικό στρατόπεδο για καταναγκαστικά έργα. Στη Γιουγκοσλαβία κατάφερε να δραπετεύσει. Σύντομα βρέθηκε στη Βιέννη μαζί με μία γερμανική στολή που είχε κλέψει και του επέτρεπε να περνάει απαρατήρητος και να παραμείνει ελεύθερος. Εκεί έκανε διάφορες δουλειές μέχρι το τέλος του πολέμου για να επιβιώσει. Επειτα βρέθηκε στην Ιταλία, όπου γνώρισε έναν Ελληνα που ήταν στη Λεγεώνα των Ξένων και στις 16/8/1945 εντάχθηκε κι αυτός χωρίς να γνωρίζει τι πραγματικά ήταν.

Τον Φλεβάρη του 1946 φτάνει στη Σαϊγκόν της τότε Ινδοκίνας. Επειτα από δύο μήνες αυτομολεί και προσχωρεί στις αντάρτικες ομάδες των Βιετμίνχ.

Γίνονται βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ; Θεός φυλάξοι…

Ρωτήθηκε η Πελώνη σχετικά με τον τετραήμερο άγριο ξυλοδαρμό Γεωργιανού στη ΓΑΔΑ, προκειμένου να ομολογήσει ότι αυτός σκότωσε την Καρολάιν Κράουτς, και έδωσε την εξής… τροχονομική απάντηση: 

«Είναι πολύ ειδικό αυτό που ρωτάτε. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι στο πλαίσιο της έρευνας για το έγκλημα εξετάστηκε ο εν λόγω ύποπτος με βάση τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά το αρχηγείο της ΕΛΑΣ».

Είναι πραγματικά καταπληκτικό. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ερωτάται για ένα σοβαρό ζήτημα (εκτός αν δεν είναι σοβαρό ζήτημα ο βασανισμός ενός ανθρώπου από την Αστυνομία) και αντί να απαντήσει με το καθιερωμένο «θα ρωτήσω και θα σας ενημερώσω στο επόμενο μπρίφινγκ», παρέπεμψε τους πολιτικούς συντάκτες στην… Αστυνομία.

Από ΜΜΕ της Δεξιάς, που δε θέλουν να βλέπουν τον Χρυσοχοΐδη ούτε ζωγραφιστό, η απάντηση της Πελώνη ερμηνεύτηκε ως «άδειασμα» του Χρυσοχοΐδη, συνδυαζόμενη και με την απάντηση του Σκέρτσου σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, στο ερώτημα αν «συνεχίζει να έχει την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη»: «Ολοι οι υπουργοί έχουν την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού μέχρι να υπάρξει κάποια αλλαγή», είχε απαντήσει ο Σκέρτσος. 

Συνέδριο για την “υπογονιμότητα”: λίγο πέρα από τα προφανή και κάποια γάλατα που άρχισαν προφανώς να σφίγγουν...

Αρκετή φασαρία έγινε τις τελευταίες μέρες για το περίφημο συνέδριο για την υπογονιμότητα και κυρίως για το διαφημιστικό του σποτ που συνοψίζει το μύνημα του στο “άσε τις σπουδές μωρή και κοίτα μην μείνεις στο ράφι”. Τα παραπάνω αρκετά αποκρουστικά από μόνα τους δεν θα μπούμε στον κόπο να τα σχολιάσουμε, σαν αυτονόητα αναχρονιστικά και προσβλητικά όχι μόνο για το γυναικείο φύλο, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας σαν τέτοιας.

Εκείνο που έχει ένα μεγάλο (πέρα από τα παραπάνω προφανή) ενδιαφέρον, είναι πως πολύς κόσμος επισήμανε -και σωστά- πως είναι αντιφατικό να επικαλείσαι “δημογραφικό πρόβλημα” την στιγμή που έχεις νομοθετήσει έναν σκασμό αντικίνητρα προκειμένου για να τεκνοποιήσει ένα νέο ζευγάρι.

Μηδέν εργασιακή προστασία της μητρότητας (και της πατρότητας φυσικά), μηδέν εργασιακή ασφάλεια, μηδέν δυνατότητα προγραμματισμού της καθημερινότητας που θα περιλαμβάνει και την ανελαστική υποχρέωση ανατροφής ενός παιδιού (σε αυτό προσθέστε και τηω πρόσφατη επιδίωξη για την κατάργηση του 8ωρου), σχεδόν μηδέν μέριμνα για παιδικούς σταθμούς, προβληματική υγεία και παιδεία, και άλλα πολλά...

Από τα παραπάνω το συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα, είναι πως η άρχουσα τάξη μας ποσώς ενδιαφέρεται για την “υπογονιμότητα” ή για κάποιο “δημογραφικό πρόβλημα”.

Ίσα-ίσα, εφόσον η ανατροφή των παιδιών εντάσεται στο κομμάτι της απαραίτητης για την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης απώλειας υπεραξίας, κάνει ένα τυπικό ιμπεριαλιστικό “τρικ” προκειμένου να απαλλαγεί όσο μπορεί από αυτήν.

Με τα συνθήματα των δωσίλογων η φανέλα της εθνικής Ουκρανίας στο Euro2020

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουκρανίας πυροδότησε οργή στο Διαδίκτυο μετά την αποκάλυψη του συνθήματος που αναγράφεται στην φανέλα της για το Euro 2020, που δεν είναι άλλο από την κραυγή των δωσίλογων – Ναζί συνεργατών των “SS” κατά τον Β’ΠΠ που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δολοφονία Εβραίων και Πολωνών κατά τη διάρκεια του Πολέμου.

Το κίτρινο και μπλε μπλουζάκι, που παρουσιάστηκε στο κοινό την Κυριακή, φέρει την ένδειξη «δόξα στην Ουκρανία» και «δόξα στους ήρωες». Παρότι τα συνθήματα έχουν μακρά ιστορία, που χρονολογείται από τα γραπτά του εθνικού ποιητή της χώρας, Τάρα Σεβτσένκο, το 1800, έκτοτε έχουν αποκτήσει διαφορετική σημασία. Και οι δύο φράσεις χρησιμοποιήθηκαν από μέλη της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN) και του Ουκρανικού Στρατού Ανταρτών (UPA), παραστρατιωτικών ομάδων που οι ιστορικοί λένε ότι πολέμησαν μαζί με τους Ναζί και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις γενοκτονίες του πολέμου.

Η ακροδεξιά OUN, με επικεφαλής τον Stepan Bandera, θεωρείται ότι ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις αιματηρές σφαγές έως 100.000 Πολωνών από το 1943-45. Μαζί με το UPA, συμμετείχε στη δολοφονία περισσότερων από ένα εκατομμυρίων Εβραίων σε ολόκληρη τη χώρα, που είδε την πιο βάναυση καταστροφή του πληθυσμού της στα χέρια των φασιστικών στρατευμάτων.

Γράφοντας στο Twitter, ο Eduard Dolinsky, γενικός διευθυντής της ουκρανικής εβραϊκής επιτροπής, έκανε την σύνδεση μεταξύ των συνθημάτων και των δραστηριοτήτων του OUN-UPA, που υποστήριξε ότι “είναι η οργάνωση πολέμου Ουκρανών εθνικιστών που συμμετείχαν έντονα στο Ολοκαύτωμα και σκότωσαν 100.000 Πολωνούς στην εθνοκάθαρση.”

Από το 2014 που ξέσπασαν τα γεγονότα στην Ουκρανία με την στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ (Euromaidan), ομάδες, ιστορικά συνδεδεμένες με τους νεοναζί και την ακροδεξιά, έχουν δει την αποκατάσταση της φήμης τους από τους κύριους πολιτικούς στην Ουκρανία, που αναγνωρίζονται σαν “μαχητές για την ελευθερία της χώρας”.

Όταν η πολιτική ασχετοσύνη συναντά την ποδοσφαιρική άγνοια

Διάβάζα σήμερα ένα άρθρο του κ. Κώστα Γουλή στο sport24, όπου αφού ο άνθρωπος βγάζει τον πόνο για το φετεινό χάλι του Παναθηναϊκού (σαν ποδοσφαιρόφιλοι συμπονάμε) λέει μεταξύ πολλών άλλων:

“Να με συμπαθάτε όμως, μετά και το χθεσινοβραδινό, είναι η πρώτη φορά που –ειλικρινά- δεν βλέπω πως μπορεί να σταθεί αυτή η ομάδα, έτσι όπως είναι δομημένη (και) την επόμενη χρονιά. Ακόμη και με έναν νορμάλ, φυσιολογικό και πολύ πιο σύγχρονο -κι όχι μεγαλωμένο στις λογικές του σοβιέτ του ’70- προπονητή.“

Δεν ξέρω τι να πιάσεις και τι να αφήσεις από το παραπάνω.

-Πώς ο Μπόλονι είναι Ρουμάνος και όχι “σοβιετικός”;

Νικολάε Τσαουσέσκου και Μπάμπης Δρακόπουλος στο Βουκουρέστι

-Πως η Ρουμανία ήταν το αγαπημένο παιδί της δύσης, και κατά τους “ευρωκομμουνιστές” του “εσωτερικού” αποτελούσε μάλιστα “όαση σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, εντός του σταλινικού μοντέλου της ανατολικής Ευρώπης;” οπότε κατά συνέπεια μόνο “σοβιετική” δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί;

Τέτοιες απαιτήσεις δεν έχουμε. Καταλαβαίνουμε πως στο θολωμένο πολιτικά μυαλό του αρθρογράφου έννοιες όπως “σοβιετικό”, “ανατολικό”, “κομεκόν”, “σύμφωνο Βαρσοβίας”, “Λαϊκή Δημοκρατία”, “Σοσιαλιστικό στρατόπεδο” κλπ είναι ένας δυσεπίλυτος, στις διαφορές τους, γρίφος. Και στην τελική ανάλυση, αθλητικογράφος είναι ο άνθρωπος και δεν υποχρεούται να τα ξέρει όλα ετούτα.

Με την υποσημείωση πάντα, πως εάν δεν ξέρεις κάτι, καλό είναι να μην αναφέρεσαι δημόσια σε αυτό, στην περίπτωση τουλάχιστον που δεν θές να γίνεσαι και δημόσια ρεζίλι.

Αφού λοιπόν πάρουμε σαν δεδομένο πως με την λέξη “σοβιέτ” ο Κύριος Γουλής εννοεί κυριολεκτικά ο,τιδήποτε σχετίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τις σοσιαλιστικές χώρες και τις Λαϊκές Δημοκρατίες που ύπηρξαν στην Ευρώπη από τέλος του Β'ΠΠ ως και το τέλος της δεκαετίας του '80, να πάμε και σε αυτά που είναι υποχρεωμένος να ξέρει:

Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα: "Αχώριστοι γίνανε, φτάχνοντας τραστ"

Ακολουθεί το ρεπορτάζ από την "Καθημερινή", και μετά κάποια δικά μας σχόλια:
___________
«Βόμβα» που απειλεί να συνταράξει συθέμελα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, έχοντας ήδη προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε πολλά επίπεδα, αποτελεί η κίνηση 12 εκ των κορυφαίων συλλόγων για τη σύσταση νέας ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας.

Πρόκειται ουσιαστικά για τις πλουσιότερες ομάδες Αγγλίας, Ισπανίας και Ιταλίας, δηλαδή τις Ρεάλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Σίτι, Λίβερπουλ, Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους, Άρσεναλ, Ατλέτικο Μαδρίτης, Ίντερ, Μίλαν, Τσέλσι και Τότεναμ.
Το σχέδιο

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των 12, κάθε χρόνο θα συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα 20 ομάδες, εκ των οποίων οι 15 θα έχουν μόνιμο συμβόλαιο ως ιδρυτικά μέλη. Οι άλλες πέντε θα προκρίνονται με βάση την παρουσία τους στις εγχώριες διοργανώσεις και σε προκριματικούς αγώνες.

Οι αγώνες θα διεξάγονται μεσοβδόμαδα, επιτρέποντας έτσι στους συλλόγους να συμμετέχουν κανονικά στα εγχώρια πρωταθλήματα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την Ευρωλίγκα στο μπάσκετ.

Το σχέδιο υποστηρίζεται από τις εταιρίες Key Capital και JP Morgan, έχοντας σαφή προσανατολισμό από τις αμερικανικές αθλητικές διοργανώσεις που έχουν απόλυτη προτεραιότητα τη μεγιστοποίηση των κερδών. 

Τα κίνητρα των «12»

Πίσω από την τελευταία πρόταση, κρύβεται και ο λόγος που φαίνεται πως οδήγησε τους συγκεκριμένους συλλόγους στην εν λόγω κίνηση.

-Στραπάτσο;

Η εξέλιξη με κωδικό «oxford/astrazeneca» δεν είναι καθόλου μα καθόλου εκείνη που θα ήθελαν τα αφεντικά του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος! Είναι μια ήττα (και στους δύο πολέμους αν και με διαφορετική την εν δυνάμει διαχείρισή της, θα επανέλθουμε στη συνέχεια) που έχει ήδη εκτεταμένες συνέπειες.

Έχουν ακουστεί διάφορες βλακώδεις τερατολογίες για να δημιουργηθεί σύγχιση ως προς το ζήτημα· και μάλιστα από ομιλούσες κεφαλές που με την άνεση πορδής κατηγορούσαν όσους προειδοποιούσαν ότι η γενετική μηχανική είναι επικίνδυνη σαν «συνωμοσιολόγους» και «ψεκά». Η αιτία της αποκάλυψης της επικινδυνότητας της συγκεκριμένης πλατφόρμας είναι απλή: παρότι υπάρχουν και στο ελλαδιστάν κλινικοί γιατροί που θα έπρεπε να έχουν εντοπίσει και συσχετίσει κατ’ αρχήν τις φονικές θρομβοεμβολές, ήταν τέτοιοι γιατροί αλλού, σε άλλα κράτη, που τιμώντας τον όρκο που έχουν δώσει έβαλαν τις φωνές. Κυριολεκτικά. Οι δικές τους φωνές προκάλεσαν την πρώτη φάση «παγώματος» στη χρήση της συγκεκριμένης πλατφόρμας, σε πολλά σημεία της ευρώπης…

Ύστερα ήρθε το κουκούλωμα, απ’ τον ΕΜΑ. Όμως, καθώς τα περιστατικά πολλαπλασιάζονταν, αυτοί πάλι δεν το βούλωσαν.

Η «ισότητα» στην υπηρεσία των ελαστικών μορφών απασχόλησης

Ο εργάτης και η γυναίκα του κολχόζ, το διάσημο γλυπτό

της Βέρα Μούχινα (Μόσχα, 1937), σύμβολο της ισότητας

των δύο φύλων στην οικοδόμηση του κομμουνισμού

Ξαφνικό ενδιαφέρον για την… ισότητα των δύο φύλων στους εργασιακούς χώρους και την ισορροπία οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής δείχνει τελευταία το υπουργείο Εργασίας. Οπως διαβάζουμε σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου, πρόκειται για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα SHARE, που σκοπό του έχει «την προώθηση της συμφιλίωσης μεταξύ επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής, από τις μικρές, μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, ώστε να αντιμετωπιστούν οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι εντός της οικογένειας».

Μάλιστα, οι επιχειρήσεις που θα υιοθετήσουν και θα μπουν -πάντα… εθελοντικά- στο πρόγραμμα αυτό, θα έχουν την ευκαιρία να επιμορφώσουν δωρεάν τα στελέχη τους σε θέματα ισότητας των φύλων στο «εταιρικό περιβάλλον». Και αν υιοθετήσουν τις προτεινόμενες πολιτικές, θα πάρουν και ως επιβράβευση κάποιο… «Σήμα Ισότητας». Οταν τους αποδοθεί αυτό το «Σήμα», θα μπορούν να βελτιώσουν το εργοδοτικό τους προφίλ απέναντι στους νέους και τις νέες εργαζόμενους που θα αναζητήσουν δουλειά σε αυτές τις εταιρίες!

-Τι… ευγενής άμιλλα των καπιταλιστών, που γίνεται πάντα για το καλό των εργαζόμενων και την ισότητα των δύο φύλων, είναι αυτή! Για τους κυβερνώντες, η ισότητα είναι αποκλειστικά ζήτημα «κουλτούρας» που πρέπει να εμπεδωθεί στους εργοδότες καπιταλιστές, με ταυτόχρονη απεύθυνση και στο… φιλότιμο των εργαζόμενων ανδρών. Δεν είναι μια αντικειμενική κατάσταση, που βασίζεται σε ένα πλέγμα νόμων και κανόνων που ισχύουν υποχρεωτικά και υποστηρίζονται από ένα δίκτυο κοινωνικών παροχών. Αυτά είναι… ξεπερασμένα πράγματα.

«Με το πρόγραμμα SHARE», αναφέρει χαρακτηριστικά η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαρία Συρεγγέλλα, «στόχος μας είναι να ενθαρρύνουμε τον πατέρα και το ρόλο του ώστε να αναλάβει ισότιμα το καθήκον της φροντίδας των παιδιών αλλά και των ηλικιωμένων και αδύναμων μελών της οικογένειας. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε την καθημερινότητα γυναικών και ανδρών, να ενισχύσουμε την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας και να συμβάλλουμε στην ευημερία των επιχειρήσεων χτίζοντας ένα παραγωγικό εργατικό δυναμικό, κάθε φύλου, ηλικίας και βαθμίδας». Αυτά λοιπόν συμβαίνουν στο θαυμαστό κόσμο των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, με την καθοδήγηση του πάντα ευαίσθητου υπουργείου Εργασίας!

Τα πράγματα, όμως, δεν είναι καθόλου «αθώα».

Ο άνθρωπος στο διάστημα!

Σαν σήμερα, στις 12 Απριλίου του 1961, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη με το διαστημόπλοιο «Βοστόκ 1».

Έγινε διάσημος και εξαιρετικά δημοφιλής παγκοσμίως και του απονεμήθηκε ένας μεγάλος αριθμός μεταλλίων και βραβεύσεων, ανάμεσά τους και αυτό του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης», η οποία ήταν και η ανώτατη διάκριση της χώρας. Η πτήση του με το «Βοστόκ 1» ήταν η μοναδική, ωστόσο υπηρέτησε ως μέλος του αναπληρωματικού πληρώματος του «Σογιούζ 1». 

Αργότερα απέκτησε τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή εκπαίδευσης στο κέντρο εκπαίδευσης κοσμοναυτών έξω από τη Μόσχα, το οποίο πήρε το όνομά του προς τιμήν του.

Ήταν Τετάρτη του Πάσχα του 1961, στις 9.07 το πρωί ώρα Μόσχας, όταν ο Γιούρι Γκαγκάριν ξεκίνησε για το ιστορικό του ταξίδι μέσα στο «Βοστόκ 1». Είκοσι πέντε λεπτά μετά την εκτόξευση μπήκε σε μια ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενος με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (27.396 χιλιόμετρα ανά ώρα). Το κωδικό του όνομα κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν «Кедр» («Κέδρος»).

Πίσω στη Γη τα νέα ήδη ξεκινούσαν για τον γύρο του κόσμου. Το σοβιετικό επιτελείο τον προήγαγε, όσο ήταν στο διάστημα, σε ταγματάρχη -για την περίπτωση που δεν γυρνούσε.

Σκοτώνουν και λογαριασμό δε δίνουν

Τη Παρασκευή 12 Μαρτίου, έξω από τη Bουλή, ένας μοτοσiκλετιστής παρασύρθηκε από υπηρεσιακό-μπατσικό αυτοκίνητο που έβγαινε από τη Bουλή. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση (πληροφορίες αναφέρουν ότι το παιδί είναι εγκεφαλικά νεκρό).

Τις πρώτες ώρες του συμβάντος, η είδηση παρουσιάστηκε από τα περισσότερα μέσα ως ένα τυπικό τροχαίο ατύχημα που απλά συνέβη μπροστά στη Βουλή και εμπλεκόταν ένα υπηρεσιακό όχημα. Τις επόμενες ώρες, όμως, βίντεο που βγήκε στη δημοσιότητα δείχνει έναν αυτόπτη μάρτυρα, επίσης μοτοσικλετιστή, ταχυμεταφορέα, ο οποίος σταματάει με το μηχανάκι του και διαμαρτυρόμενος στους τροχαίους λέει ότι «το παιδί ήταν με πράσινο και το τσακίσατε». Τότε ο υπεύθυνος τροχόμπατσος που βρισκόταν στο σημείο τού λέει να κάνει στην άκρη, δίνοντας εντολή σε έναν αλλο τροχαίο να τον γράψει: «Γράψ’ τον, να μη λέει χαζομάρες». Και απευθυνόμενος στον μάρτυρα: «Εσύ τι είσαι, ο δικηγόρος του διαβόλου; Ασε το παιδί, εσύ φοράς το κράνος σου; Αντε τώρα σήκω φύγε από δω, εξαφανίσου»! Μιλάμε, δηλαδή, για εκδίωξη αυτόπτη μάρτυρα σοβαρού τροχαίου ατυχήματος, που είχε τελικά ως αποτέλεσμα το βαρύτατο τραυματισμό ενός νέου, εικοσιατριάχρονου ανθρώπου.

Την επόμενη μέρα (Σάββατο), άρχισαν να «βουΐζουν» τα social media και αποκαλύφθηκε ότι το υπηρεσιακό αυτοκίνητο που βγήκε από τη Βουλή ήταν της φρουράς της Ντόρας Μπακογιάννη. Η συγκεκριμένη «λεπτομέρεια» μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής είχε θαφτεί από όλα τα Μέσα και μόνο το μεσημέρι και μετά από το θόρυβο που είχε δημιουργηθεί, η Μπακογιάννη αναγκάστηκε να δηλώσει μέσω του επίσημου λογαριασμού της στο fb:

Λουΐζα Ράζου στην ΕΦ.ΣΥΝ: -Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ξαναέβγαλε τις «αύρες» στους δρόμους;

Μέσα σε λίγες ημέρες αν όχι πρωτόγνωρων, σίγουρα καθοριστικών για μια ευνομούμενη πολιτεία γεγονότων, το ΚΚΕ παίρνει θέση, αρνείται την οποιαδήποτε συμπόρευση με άλλα κόμματα και καταγγέλλει τα περισσότερα ΜΜΕ για συγκάλυψη της αλήθειας. Η Λουίζα Ράζου, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. μιλά στην «Εφ.Συν.»

Καθώς το ΚΚΕ έχει κλείσει πάνω από 100 χρόνια ιστορίας, άρα έχει «δει» και «ζήσει» πολλά, συμφωνείτε με αυτό που ακούγεται από πολλές μεριές πως πλέον δεν μιλάμε καν για «δημοκρατία» με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση;

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. υλοποιεί μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, επιχειρώντας να βάλει λαϊκές αντιδράσεις και διεκδικήσεις στον γύψο. Η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας και καταστολής πάει χέρι χέρι με την επίθεση στα εργασιακά και τα μορφωτικά δικαιώματα του λαού και της νεολαίας.

Συνοδεύεται από την κυβερνητική επιμονή να διαχειρίζεται την πανδημία με μέτρα που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του λαού, για να μην κινδυνέψουν οι στόχοι ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Γι’ αυτό και δεν έχει πάρει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της ζωής των εργαζομένων, πέρα από τα αλλεπάλληλα μέτρα της περιβόητης «κοινωνικής αποστασιοποίησης».

Αυτή η πολιτική είναι λογικό να έχει φουντώσει το αίσθημα οργής και αγανάκτησης μεγάλου μέρους του λαού μας.

«Οι νέοι ναζί είναι χίπστερ»

Ο Κρίστιαν Σβόκοφ του «Je Suis Karl» μιλά στο Flix

Το «Je Suis Karl» διαδραματίζεται στο σύγχρονο Βερολίνο, αλλά κι όχι μόνο. Ξεκινά από τις βάρκες στη Λέσβο, με έναν Σύριο μετανάστη που γνωρίζεται με ένα ζευγάρι ακτιβιστών Γερμανών και του προσφέρουν λύση για τη Δύση και την γεμάτη ελπίδες Ευρώπη. Συνεχίζει τη δράση του στη γερμανική μητρόπολη, που το ζευγάρι υποδέχεται από τις σπουδές της στο Παρίσι την 20χρονη Μάξι, την κόρη τους. Ηρθε για διακοπές στους γονείς και τα 5χρονα δίδυμα αδέλφια της. Μόνο που μια βομβιστική επίθεση στο κτίριο τους σκοτώνει όλους: εκτός από την Μάξι και τον (στα μάτια της) αδύναμο, άβουλο, δειλό πατέρα της. Οταν την πλησιάζει ο Καρλ, ένας όμορφος νεαρός που της προτείνει να τον ακολουθήσει σε καλοκαιρινές διακοπές στην Πράγα, «σε κατασκήνωση νέων που ενδυναμώνονται και ονειρεύονται μια άλλη Ευρώπη», η Μάξι χωρίς να το καταλάβει γίνεται μέλος μιας ναζιστικής νεολαίας. Μιας νεολαίας που μιλάει για μία «βιασμένη» Ευρώπη από τον ισλαμισμό και τους μετανάστες που δεν τη σεβάστηκαν. «Μια Ευρώπη που θα ξυπνήσει ασφαλής, δυνατή, με σεβασμό στα νιάτα τους, τα όνειρά τους, την αριστεία, τη διαφορετικότητα...»

Παρακολουθώντας την ταινία (η οποία έχει ένα δυνατό, τολμηρό, μοντέρνο θέμα, αλλά δεν καταφέρνει κι ένα παρόμοιων χαρισμάτων σινεμά) αυτή η λέξη μένει να κρέμεται, να εκρεμμεί, ενώ η σκηνή έχει αλλάξει, η δράση έχει προχωρήσει.  

«Διαφορετικότητα;» Μιλούν οι νέοι φασίστες για σεβασμό στη διαφορετικότητα;

Ηταν και η πρώτη ερώτηση που κάναμε στον Κρίστιαν Σβόκοφ, σκηνοθέτη 3 ακόμα ταινιών αλλά και τηλεοπτικών σειρών (μάλιστα έχει υπογράψει και 2 επεισόδια του τρίτου κύκλου του «The Crown»), o οποίος μοιάζει να αγωνιά ιδιαίτερα για την οπισθοδρόμηση της χώρας του στο φασισμό: και η προηγούμενη ταινία του, «Germany: History X», ασχολείται με τις ναζιστικές νεολαίες, αλλά, και η επόμενη φέρει τον τίτλο «Μόναχο '38».

Γελούσαμε. Τους λέγαμε καραγκιόζηδες. Λάθος μας. 

«Οκτώ χρόνια πριν, όταν ξεκίνησα την έρευνα για την προηγούμενη ταινία μου, το "Germany: History X", πολλά δείγματα στην πολιτική ατμόσφαιρα έμοιαζαν με φιξιόν εφιάλτη.

Άσκοπες μετακινήσεις

-Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε το βίαιο σπρώξιμο συμπεριφορών και πρακτικών από τον urban «αναλογικό» χώρο στις ψηφιακές προσομοιώσεις τους. Στις νέου τύπου μηχανές! Αυτό θα ήταν ιδεώδες για τον Taylor και την «φιλοσοφία» του, αν μπορούσε πριν έναν αιώνα να το φανταστεί…

-Ποιο είναι το όφελος απ’ αυτό το σπρώξιμο, και για ποιούς; Το όφελος είναι η εξουδετέρωση των «νεκρών (δηλαδή μη παραγωγικών ή καταναλωτικών) χρόνων» λόγω μετακίνησης σε συνθήκες «ώριμων» (δηλαδή: πολυάνθρωπων) urban συγκεντρώσεων. Είτε η μετακίνηση αφορά την παραγωγή (: εργασία), είτε την κατανάλωση, συμπεριλαμβανόμενης της διασκέδασης, της εκπαίδευσης, της υγείας…

"Τα λοκ-ντάουν βελτιώνουν αθόρυβα τις πόλεις ανά τον κόσμο"

Έχουμε ταυτόχρονα την γενικευμένη μηχανική (: ψηφιακή) μεσολάβηση όσο το δυνατόν περισσότερων διαδικασιών, καθημερινών πρακτικών· και την εντατικοποίησή τους. Έχουμε την «τεχνική ορθολογικοποίηση» των συμπεριφορών απ’ τις οποίες αφαιρέθηκε ο «χαμένος χρόνος» τους, θεωρούμενος σαν χρόνος «υγιειονομικά επικίνδυνος»… Όχι επειδή είναι πράγματι τέτοιος, αλλά επειδή «υγεία» είναι πια ένας άλλος τρόπος να ονομαστεί η εν-σωμάτωση του μηχανικού (: ψηφιακού) «ορθολογισμού», η εν-σωμάτωση δηλαδή της σχέσης ενέργεια – έργο – απόδοση με βάση τις προδιαγραφές (απόδοση, προς κοινωνικό όφελος, ήταν και το βασικότερο επιχείρημα του Taylor). Έχουμε επίσης την τυποποίηση – μέσω – της – ψηφιακής – μεσολάβησης: τα big, very big data… Έχουμε, τέλος, ένα μεγάλο άλμα στην ανακατασκευή του δημόσιου χώρου / χρόνου: εμφανίζεται σαν αναπαράσταση της αναπαράστασης στις οθόνες, εξατομικευμένος και αδιαφοροποίητος.

Ανακατασκευάζοντας τα περιβάλλοντα ανακατασκευάζονται και οι συμπεριφορές:

Είκοσι «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

Κατά περιόδους, συχνά – πυκνά, είναι αδύνατο να αποφύγουμε τον διαρκή βομβαρδισμό εκφώνησης του κατηγορήματος: «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

Αστοί μικροαστοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ακόμη και σφουγγοκωλάριοι του συστήματος το έχουν δηλητήριο προς πάσαν έναν που θα τολμήσει να διαχωρίσει τη βία σε μαμή της ιστορίας και σε μαμή της καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής κυριαρχίας.

Αποδεχόμενοι πλήρως το κατηγόρημα, αρχίζουμε κι εμείς τις καταδίκες της βίας «ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ»:
________________________
1. Καταδικάζουμε τη βία του Σπάρτακου κατά των δουλοκτητών,

2. Καταδικάζουμε τη βία των δουλοπάροικων κατά των τσιφλικάδων,

3. Καταδικάζουμε τη βία των Αμερικανών επαναστατών κατά των Άγγλων αποικιοκρατών,

4. Καταδικάζουμε τη βία των επαναστατών της 1ης γαλλικής δημοκρατικής επανάστασης,

5. Καταδικάζουμε τη βία κατά της Μαρίας Αντουανέτας και του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄,

6. Καταδικάζουμε κάθε βία κατά βασιλικών οικογενειών,

7. Καταδικάζουμε τη βία των Ελλήνων επαναστατών του 1821, κατά Τούρκων και Οθωμανών,