Η αποστασιοποίηση από τη Δύση ως προϋπόθεση αυτοσυντήρησης της Ελλάδας

Eίναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί μια ψυχική και διανοητική απόσταση από τη Δύση, όχι απλώς για λόγους ηθικής ή συμφέροντος αλλά κυρίως για λόγους αυτοσυντήρησης.

Οι κεντρικές δυτικές κοινωνίες, με προεξέχουσα την αμερικανική, είναι βαθύτατα άρρωστες. Και το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό, δηλαδή το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην ασθένειά τους και στη διάγνωσή της αλλά, επιπλέον, και στην αδυναμία θεραπείας τους. Στις άρρωστες κεντρικές κοινωνίες της Δύσης η πολιτική δε λειτουργεί πλέον ως θεραπεία αλλά ως δηλητήριο. Οι κοινωνίες αυτές έχουν χάσει την επαφή με μια ιστορική παράδοση -την οποία, δυστυχώς, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε και εμείς- όπου η πολιτική λειτουργούσε ως θεραπεία.

Η ελληνική κοινωνία δε μοιράζεται αυτονόητα ούτε τα ίδια συμφέροντα, ούτε διαπερνάται από την ίδια ηθική ούτε έχει τις ίδιες ανάγκες με αυτές τις κοινωνίες. Ούτε η αυτοκατανόηση αυτών των κοινωνιών και η πρόσληψη του κόσμου ταυτίζεται με τη δική μας αυτοκατανόηση και τον τρόπο που εμείς προσλαμβάνουμε τον κόσμο. Ούτε ο δικός μας προσανατολισμός στον κόσμο, που πρέπει να έχει ως τέλος και σκοπό τη δική μας αυτοσυντήρηση, συμπίπτει με τον δικό τους. Εκτιμώ ότι, σταδιακά, αυτή η συνειδητοποίηση γίνεται ολοένα και πιο έντονη, ακόμα και αν δεν ομολογείται ανοιχτά.

Αν είναι να διαλυθεί ή να θυσιαστεί μια κοινωνία, ας το κάνει τουλάχιστον υπερασπιζόμενη τα δικά της συμφέροντα, τη δική της ηθική και για χάρη της δικής της αυτοσυντήρησης.

Η χώρα πρέπει και οφείλει να αποκτήσει, ή το λιγότερο να συνειδητοποιήσει ότι χρειάζεται, μια δική της πολιτική και ηθική κουλτούρα που θα αποστασιοποιείται από το χάος και την παράνοια που εξάγουν κεντρικές δυτικές κοινωνίες, και ιδίως η αμερικανική. Η συνεχής εισαγωγή δυτικών και ιδιαίτερα αμερικανικών πολιτικών και ιδεολογικών ζητημάτων και θεματολογιών στην Ελλάδα δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην κοινωνία και τη χώρα. Μπορεί να έχει προσφέρει στη διαμόρφωση τοπικών επιτροπών, παραρτημάτων και αντιπροσώπων ξένων πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών κέντρων επιρροής στην Ελλάδα, αλλά όχι στην ίδια την ελληνική κοινωνία.

Η τεχνητή Νοημοσύνη και το "Αόρατο" ΚΚΕ

Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) μπαίνει δυναμικά στην καθημερινότητά μας — από τον προσωπικό μας βοηθό μέχρι… "σύμβουλο ψήφου" — ένα σοβαρό ζήτημα έχει αρχίσει να διαφαίνεται: τι βλέπει, τι κρίνει και τι αποκλείει ένας υπολογιστικός αλγόριθμος;

Πρόσφατα έκανα ένα πείραμα. Ζήτησα από μια γνωστή πλατφόρμα ΤΝ (το ChatGPT) να με βοηθήσει να προσδιορίσω το ιδεολογικό μου προφίλ με βάση τις πολιτικές μου απόψεις. Μέχρι εκεί όλα καλά. Όμως όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία, δεν μου πρότεινε καν ως πιθανή επιλογή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ), παρόλο που οι απαντήσεις μου ταίριαζαν απόλυτα με πάγιες θέσεις του. -Ο λόγος; Όπως προέκυψε, το ΚΚΕ δεν ήταν στις "default επιλογές" της πλατφόρμας. Γιατί; Διότι — σύμφωνα με τη λογική της — θεωρείται «ακραίο». Και εκεί αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.

Είναι το ΚΚΕ "ακραίο";

Το ΚΚΕ είναι ένα κοινοβουλευτικό κόμμα με συνεχή παρουσία στη Βουλή από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, με ιστορική συμμετοχή ακόμα και σε κυβερνήσεις, όπως το 1989 στην κυβέρνηση Τζανετάκη (δεν κρίνω εδώ αν αυτή ήταν σωστή ή λάθος πολιτικά-προσωπικά την θεωρώ λάθος, αλλά κρίνω  το πως η ΤΝ δεν το έλαβε καν υπόψην της σαν αντικειμενικό γεγονός, όταν ο αλγόριθμός της κατέταξε το ΚΚΕ ως "ακραίο"). Διαθέτει σταθερό εκλογικό ακροατήριο και δημόσιο πολιτικό λόγο. Στην ελληνική πολιτική ζωή δεν θεωρείται ούτε περιθωριακό ούτε "εξτρεμιστικό" — ακόμα και από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Το να το χαρακτηρίζει ένας αλγόριθμος ως «ακραίο» και να το αφαιρεί από τη λίστα κομμάτων σε ένα τεστ πολιτικού προφίλ, δεν είναι "ουδέτερο" ή "τεχνικό" θέμα. Είναι πολιτική απόφαση.

Παλμοί της ιστορίας στο Ντονιέτσκ

Νέα πρόσφατη εξέλιξη: το σύνολο των περιουσιών 140 Ουκρανών και φιλο-Ουκρανών ολιγαρχών στο κρατίδιο του Ντονιέτσκ κρατικοποιούνται χωρίς αποζημίωση. Δημεύονται εργοστάσια, πλοία και μέσα ενημέρωσης των περισσότερων κεφαλαιοκρατών που είχαν την εξουσία στην περιοχή μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ. Η τοπική κυβέρνηση δημοσίευσε πριν λίγες μέρες τα ονόματά τους και το σχετικό διάταγμα. Οι περιουσίες αυτές με τις λειτουργικές επιχειρήσεις, θα ανήκουν πλέον στο κρατίδιο του Ντονιέτσκ, στα πλαίσια της συνένωσης με την Ρώσικη Ομοσπονδία. Με εξαίρεση ίσως την Βενεζουέλα που συνέβη και συμβαίνει κάτι οικονομικώς παρόμοιο, πρόκειται για την πιο διευρυμένη, βίαιη κρατικοποίηση μεγάλου κεφαλαίου που έχει γίνει στον 21ο αιώνα.

Η κοινωνία του Ντονιέτσκ για 8 χρόνια υποφέρει από τον ουκρανικό ναζισμό με την στρατιωτική κατοχή κομματιών της από το τάγμα Αζόφ και άλλα συναφή “ευαγή ιδρύματα”. Η περιοχή αυτή έγινε στόχος εθνοκάθαρσης από το Ουκρανικό κράτος, που απαγόρευσε τις γλώσσες της (τα ρώσικα και τα ελληνικά μιλιούνται σε ποσοστό πάνω από 90% του ντόπιου πληθυσμού) και νομοθέτησε εθνοτικούς, ρατσιστικούς διαχωρισμούς εις βάρος της. Πρόκειται επίσης για μία κοινωνία με έντονα φιλοσοβιετικές και αντιναζιστικές μνήμες, καθώς υπήρξε βιομηχανικός κόμβος με πληθυσμιακή πλειοψηφία εργατών/τριών επί ΕΣΣΔ, πεδίο πολύνεκρων εκτεταμένων μαχών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σχετικά μεγάλα ποσοστά του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας όσο ήταν ακόμη νόμιμο πριν το 2014.

Από το πραξικόπημα Μαϊντάν μέχρι σήμερα, έχουν λάβει χώρα πολύ ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην περιοχή αυτή:

1. Το Ντονιέτσκ αυτονομείται από την Ουκρανία το 2014, μαζί με το γειτονικό Λουγκάνσκ, μετά από δημοψηφίσματα που οργάνωσε ο ίδιος ο λαός.
2. Σχεδόν για μία δεκαετία, μέρος του πληθυσμού έχει πάρει τα όπλα εθελοντικά, φτιάχνοντας τον δικό του στρατό, στα ιστορικά πρότυπα διοίκησης και συμμετοχής των “Λαϊκών Πολιτοφυλακών”.
3. Η συλλογική στρατιωτική έκφραση του λαού αυτού μάχεται για 8 χρόνια αυτοτελώς και από τον Φλεβάρη μαζί με τον ρώσικο στρατό, ενάντια στο καθεστώς του Κιέβου. Οι συγκρούσεις διεξάγονται εναντίον των ναζιστικών ταγμάτων και του ουκρανικού εθνικιστικού στρατού, που κατέχουν ΝΑΤΟϊκά όπλα, εκπαίδευση και καθοδήγηση.
4. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού του Ντονιέτσκ, υποστηρίζει ενεργά αυτές τις πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές, όπως και την ένωσή του με την Ρώσικη Ομοσπονδία (είναι ξεκάθαρα τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων του 2014 και του 2022).

Πόλεμος και κοινωνικός μετασχηματισμός

Ο εν εξελίξει παγκόσμιος πόλεμος καθίσταται ήδη η μήτρα ενός μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού, ο οποίος είναι μοιραίο να απλωθεί σχεδόν όπου θα φτάσει ο πόλεμος.
___________
Η αντεπίθεση του ΝΑΤΟ δια των Ουκρανών εναντίον της Ρωσίας συνεχίζεται. Οι τίτλοι είναι πηχυαίοι και περιγράφουν έναν περίπου θριαμβεύοντα ουκρανικό στρατό. Το CNN μας δίνει βεβαίως (ακόμα και αυτό) μια καλύτερη εικόνα ως προς το τι συμβαίνει. Σύμφωνα με τη ναυαρχίδα της προπαγάνδας των ΗΠΑ, το μέγιστο ανάπτυγμα των ρωσικών δυνάμεων στα ουκρανικά εδάφη, από τις 23 Φεβρουαρίου είχε αποφέρει έλεγχο 119.000 τ.χ. ή περίπου του 20% της προγενέστερης επικράτειας της Ουκρανίας. Μετά την έναρξη της ΝΑΤΟ- ουκρανικής αντεπίθεσης, η Ρωσία έχει απωλέσει περίπου 3.000 τ.χ., εκ των 119.000 τ.χ.

Με άλλα λόγια, η Ρωσία μετρά απώλειες περίπου της τάξης του 2,52% των εδαφών που ήλεγξε από την έναρξη των επιχειρήσεων. Παρά τους μιντιακούς τίτλους, οι επιτυχίες της αντεπίθεσης μέχρι σήμερα, δεν μπορούν να θεωρηθούν εντυπωσιακές. Μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κερδών προέκυψε χωρίς να δοθούν μάχες από ρωσικής πλευράς, στην περιοχή του Χαρκόβου. Ωστόσο και πάλι, δεν αποκτούμε την πλήρη εικόνα παραθέτοντας μόνο τα εδαφικά μεγέθη. Άλλωστε αν διαθέτεις τις αναγκαίες και κατάλληλες εφεδρείες, όπως και οπλισμό, μπορείς να κατοχυρώσεις τα εδαφικά σου κέρδη και να προωθηθείς περαιτέρω. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν, είναι το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων από πλευράς ανθρωπίνου δυναμικού και υλικών.

Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια τις απώλειες. Γνωρίζουμε όμως ότι η μεν Ρωσία υπέφερε συγκριτικά λίγες απώλειες λόγω της συντεταγμένης υποχώρησης των δυνάμεών της από τα διαφορετικά σημεία των πλέον προωθημένων γραμμών της, ενώ ιδίως τις τελευταίες μέρες, η ουκρανική πλευρά μετρά μεγάλο αριθμό θυμάτων, τα οποία μετρούνται σίγουρα σε εκατοντάδες και ενδεχομένως σε χιλιάδες.

Η Ρωσία θα είναι το επόμενο θύμα (ένα κείμενο του 1999)

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε το μακρινό 1999, από την τότε ΓΓ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Έχει νομίζω μια αξία να ξαναδιαβαστεί με τα μάτια του σήμερα....

____________

Σχολιάζοντας τη στάση Ρωσίας και τις κινητοποιήσεις του ρώσικου λαού, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:

"Εμείς, παρά το γεγονός ότι δεν είμαστε με τη ρώσικη ηγεσία, χαιρετίσαμε τη στάση της ρώσικης κυβέρνησης γιατί αντικειμενικά διευκόλυνε να διευρυνθεί το μέτωπο κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μακάρι να το έκαναν και άλλες κυβερνήσεις φιλοκαπιταλιστικές ή καπιταλιστικές, αλλά δεν το έκαναν. Εδώ πραγματικά όμως φαίνεται και μία άλλη πλευρά. Το επόμενο θύμα θα είναι η Ρωσία. Η ρώσικη ηγεσία ξέρει πολύ καλά ότι μέσα από το δρόμο των Βαλκανίων, αλλά και μέσα από το δρόμο της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας περισφίγγει ο κλοιός τη Ρωσία. 

Γιατί ο ρώσικος λαός, έχει μέσα του, παρά την απογοήτευση και την πικρία, αυτές τις μεγάλες ηρωικές, πατριωτικές, διεθνιστικές παραδόσεις. Δεύτερον, γιατί η Ρωσία έχει πλούτο και θέλουν να τον ελέγξουν, όπως θέλουν να ελέγξουν και τις άλλες Δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ.

Προσοχή, είναι προβοκάτορες!

Δήλωση της Επιτροπής Νεολαίας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ).

Το παραδοσιακό φεστιβάλ της ελληνικής κομμουνιστικής νεολαίας, ΚΝΕ, πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα με μεγάλη επιτυχία. Το πρόγραμμα του φόρουμ ήταν γεμάτο από ενδιαφέρουσες και ενημερωτικές πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και έλαβε επάξια θετικές κριτικές από τους ξένους επισκέπτες. Ωστόσο, όπως λέει και η ρωσική παροιμία, υπήρξε ένα κουταλάκι πίσσας που χάλασε το βαρέλι με το μέλι.

Μια συγκεκριμένη ομάδα μισής ντουζίνας τουριστών από τη Ρωσία προσπάθησε να αυτοπαρουσιαστεί ως RKSM(b) – Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας (Μπολσεβίκοι). Στην πραγματικότητα, αυτή η ομάδα αποστατών έχει διαγραφεί από τις τάξεις του ΚΕΚΡ και δεν έχει δικαίωμα να εκπροσωπεί την οργάνωση νεολαίας του κόμματος, την RCSM(b). Αυτοί δεν είναι απλώς αποστάτες, αλλά επιδρομείς που έχουν κλέψει ιστότοπους από το Κόμμα και την Κομσομόλ, έχουν πάρει το δρόμο της σύγκρουσης με το Κόμμα και στην πραγματικότητα βοηθούν το αστικό καθεστώς.

Το Καταστατικό της RKSM(b), το οποίο μπορεί να βρεθεί ακόμη και σήμερα στην κλεμμένη από την Κομσομόλ αποστάτρια πηγή (https://rksmb.org/charter-komsomol/ Το Καταστατικό της RKSM(b) (rksmb.org), λέει: 

“Η RKSM(b) ασπάζεται τις βασικές προγραμματικές θέσεις του Ρωσικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος εντός του ΚΚΣΕ (ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ) – της πιο συνεπούς επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης που δραστηριοποιήθηκε στην πρώην ΕΣΣΔ. Το έργο της RKSM(b) θα πρέπει να συμβάλει στην αύξηση των δυνάμεων του ΚΕΚΡ-ΚΚΣΕ και στην ανανέωσή του”.

Η ομάδα έχει πάρει το δρόμο της ανοιχτής σύγκρουσης με το κόμμα, κλείνοντας την πρόσβαση στον επίσημο ιστότοπό του. Έχουν εγκαταλείψει τόσο την κόκκινη σημαία όσο και τα σύμβολα του ΡΟΤ ΦΡΟΝΤ, αφήνοντας όλα αυτά τα διακριτικά μόνο για εξωτερική επίδειξη στα διεθνή φόρουμ, τα οποία θέλουν να αποτελέσουν την κύρια μορφή εργασίας τους.

Η πλήρης ομιλία του Β.Πούτιν για την ενσωμάτωση των νέων επαρχιών

Αξιότιμοι πολίτες της Ρωσίας, πολίτες των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, κάτοικοι των περιοχών Ζαπορόζιε και Χερσώνας, βουλευτές της Κρατικής Δούμας, γερουσιαστές της Ρωσικής Ομοσπονδίας,

Όπως γνωρίζετε, στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ και στις περιφέρειες Ζαπορόζιε και Χερσώνας διεξήχθησαν δημοψηφίσματα. Τα ψηφοδέλτια έχουν καταμετρηθεί και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ο λαός έκανε την επιλογή του, μια ξεκάθαρη επιλογή.

Σήμερα θα υπογράψουμε τα Σύμφωνα για την προσχώρηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, της Περιφέρειας Ζαπορόζιε και της Περιφέρειας της Χερσώνας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ομοσπονδιακή Συνέλευση θα υποστηρίξει τους συνταγματικούς νόμους για την προσχώρηση στη Ρωσία και τη δημιουργία τεσσάρων νέων περιφερειών, τεσσάρων νέων συνιστωσών οντοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διότι αυτή είναι η βούληση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Και αυτό αναμφίβολα είναι δικαίωμά τους, ένα εγγενές δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναφέρεται ευθέως η αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών.

Επαναλαμβάνω, είναι ένα εγγενές δικαίωμα των ανθρώπων. Βασίζεται στην ιστορική μας ενότητα, στο όνομα της οποίας οδηγούνταν στις νίκη γενιές προγόνων μας, εκείνων που έχτισαν και υπερασπίστηκαν τη Ρωσία για αιώνες με αφετηρία την αρχαία Γη των Ρως.

Εδώ, στη Νοβορωσία, ο [Πιοτρ] Ρουμιάντσεφ, ο [Αλεξάντρ] Σουβόροφ και ο [Φιόντορ] Ουσακόφ έδωσαν τις μάχες τους, η Μεγάλη Αικατερίνη και ο [Γκριγκόρι] Ποτέμκιν ίδρυσαν νέες πόλεις. Οι παππούδες και οι προπάπποι μας πολέμησαν εδώ μέχρι τέλους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Θα θυμόμαστε πάντα τους ήρωες της Ρωσικής Άνοιξης, εκείνους που αρνήθηκαν να δεχτούν το νεοναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014, όλους εκείνους που πέθαναν για το δικαίωμα να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, να διατηρούν τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και για το ίδιο το δικαίωμα να ζουν. Θυμόμαστε τους μαχητές του Ντονμπάς, τους μάρτυρες του «Khatyn» της Οδησσού, τα θύματα των απάνθρωπων τρομοκρατικών επιθέσεων, που πραγματοποίησε το καθεστώς του Κιέβου. Μνημονεύουμε τους εθελοντές και τους πολιτοφύλακες, τους αμάχους, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους, τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, τους ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, τον αληθινό λαϊκό ηγέτη του Ντονιέτσκ Αλεξάντρ Ζαχάρτσενκο, τους διοικητές τμημάτων Αρσέν Πάβλοφ και Βλαντίμιρ Ζόγκα, την Όλγα Κοτσούρα και τον Αλεξέι Μοζγκοβόι, τον εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ Σεργκέι Γκορένκο, τον αλεξιπτωτιστή Νουρμαγκομέντ Γκαντζιμαγκομέντοφ και όλους τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς μας που έπεσαν όπως οι γενναίοι κατά τη διάρκεια της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Είναι ήρωες.

Ήρωες της μεγάλης Ρωσίας. Σας παρακαλώ να τιμήσουμε τη μνήμη τους με ενός λεπτού σιγή.
[Ενός λεπτού σιγή]
Σας ευχαριστώ.

Πίσω από την επιλογή εκατομμυρίων κατοίκων στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, στις περιοχές Ζαπορόζιε και Χερσώνα, βρίσκεται το κοινό μας πεπρωμένο και η χιλιόχρονη ιστορία μας. Οι άνθρωποι μεταβίβαζαν αυτή την πνευματική σύνδεση στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Παρ’ όλες τις δοκιμασίες που υπέστησαν, μετέφεραν την αγάπη για τη Ρωσία μέσα στα χρόνια. Και αυτό το συναίσθημα κανείς δεν μπορεί να το καταστρέψει μέσα τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο οι παλαιότερες γενιές, όσο και οι νέοι, όσοι γεννήθηκαν μετά την τραγική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ψήφισαν υπέρ της ενότητάς μας, υπέρ του κοινού μας μέλλοντος.

Το 1991 στην Belovezhskaya Pushcha, οι εκπρόσωποι της τότε κομματικής ελίτ πήραν την απόφαση να διαλύσουν τη Σοβιετική Ένωση, χωρίς να ρωτήσουν τους απλούς πολίτες τι ήθελαν και οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά αποκομμένοι από την πατρίδα τους. Αυτό διέλυσε και διαμέλισε την εθνική μας κοινότητα και προκάλεσε μια εθνική καταστροφή. Ακριβώς όπως κάποτε, μετά την επανάσταση του 1917, οριοθετήθηκαν παρασκηνιακά τα σύνορα των Σοβιετικών Δημοκρατιών, έτσι και οι τελευταίοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, σε αντίθεση με την άμεση έκφραση της βούλησης της πλειοψηφίας του λαού στο Δημοψήφισμα του 1991, κατέστρεψαν τη μεγάλη μας χώρα και απλώς έθεσαν τους λαούς της προ τετελεσμένου γεγονότος.

Δεν αποκλείεται ότι δεν είχαν πλήρη συνείδηση του τι έκαναν και ποιες συνέπειες θα είχαν αναπόφευκτα οι πράξεις τους. Όμως αυτό δεν έχει πλέον σημασία.

-Ποιος φοβάται την Τζόρτζια Μελόνι; Όχι πάντως οι αγορές

Ο θρίαμβος της δεξιάς συμμαχίας και προσωπικά της Τζόρτζια Μελόνι, ηγέτιδας ενός μεταφασιστικού κόμματος, στις ιταλικές εκλογές έχει προκαλέσει ισχυρές πολιτικές δονήσεις ανά την Ευρώπη. Άλλοι προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί οι Ιταλοί στράφηκαν στην ακροδεξιά και άλλοι πιστεύουν πως η Μελόνι επικράτησε ακριβώς επειδή οι Ιταλοί αδιαφορούν για την ιδεολογική ετικέτα που φέρει. Η εξέλιξη σε κάθε περίπτωση λέει πολλά για τον αντίκτυπο των αλλεπάλληλων κρίσεων που έχει βιώσει η γηραιά ήπειρος τις τελευταίες δεκαετίες και το πόσο βαραίνει στην ψήφο το ενεργειακό σοκ του σήμερα. Τις ανησυχίες και την ταραχή αυτή όμως δεν τις μοιράζονται οι αγορές. Και θα εξηγήσουμε το γιατί.

Σήμερα το Χρηματιστήριο του Μιλάνου υποδέχθηκε με τη νίκη Μελόνι με ικανοποίηση. Ο FTSE MIB ενισχύεται περίπου 1% στις 12:00 ώρα Ελλάδος την ώρα που οι βασικοί δείκτες σε Φραγκφούρτη, Παρίσι και Λονδίνο καταγράφουν οριακή μόνο άνοδο και ο πανευρωπαϊκός Stoxx 600 υποχωρεί ελαφρώς. H άνετη πλειοψηφία του συναπισμού Μελόνι - Σαλβίνι - Μπερλουσκόνι σε Βουλή και Γερουσία «υπόσχεται» μία σταθερή κυβέρνηση και αυτό είναι στο οποίο εστιάζουν οι επενδυτές.

Στην αγορά ομολόγων η απόδοση του ιταλικού 10ετους σήμερα ανεβαίνει στο 4,4%. Πολύ κοντά στα επίπεδα αυτά όμως ήταν και την περασμένη εβδομάδα, με τις πιέσεις να αποδίδονται περισσότερο στις επιθετικές αυξήσεις επιτοκίων που αναμένουμε από την ΕΚΤ και σε μικρότερο βαθμό από τις πολιτικές εξελίξεις.

Σε σημερινά τους σημειώματα, οι αναλυτές των Capital Economics και Unicredit επισημαίνουν ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε ισχυρό αντίκτυπο από τη νίκη της ακροδεξιάς στα ιταλικά ομόλογα - τουλάχιστον όχι άμεσα.

«Η αγορά καθησυχάστηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τους προσεχτικούς τόνους της Τζόρτζια Μελόνι στη δημοσιονομική πολιτική και το γεγονός ότι έριξε τους τόνους στις σχέσεις της με την Ε.Ε. Επιπλέον τα πρόσωπα που προορίζονται για τις κορυφαίες θέσεις του οικονομικού επιτελείου θεωρούνται έμπειρα και με πραγματιστικές θέσεις» σημειώνει η CE.

Ρωσικό δημοσίευμα: Γιατί η Ελλάδα θα πληρώσει από τις πρώτες για τη ρωσοφοβία

Το ρώσικο άρθρο

«Γιατί η Ελλάδα θα πληρώσει για τη ρωσοφοβία από τις πρώτες», είναι ο τίτλος του άρθρου στη ρωσική ιστοσελίδα «Ρεπόρτερ» (topcor.ru) που υπογράφει ο Κονσταντίν Κότλιν, αρθρογράφος στρατιωτικών-πολιτικών αναλύσεων.

Ελλάδα πρόκειται να μεταφέρει στην Ουκρανία «απίστευτη ποσότητα» όπλων και πυρομαχικών. Αυτό αναφέρουν κορυφαία ελληνικά ειδησεογραφικά μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες, σημειώνει ο ρώσος συντάκτης Κονσταντίν Κότλιν, σε άρθρο του στη ρωσική ιστοσελίδα topcor.ru).
Οι αποστολές όπλων

Και συνεχίζει (ακολουθεί το άρθρο του):
______________
«Σύμφωνα με τα μέσα αυτά, περισσότερα από εκατόν είκοσι τεθωρακισμένα οχήματα πεζικού BMP-1, εξήντα φορητά αντιαεροπορικά συστήματα πυραύλων FIM-92 Stinger και είκοσι χιλιάδες τυφέκια AK-47 Kalashnikov, μαζί με φυσίγγια, σχεδιάζονται να παραδοθούν από την ελληνική δημοκρατία.

Στις αρχές Μαρτίου, η Ελλάδα έστειλε ήδη δύο στρατιωτικά μεταφορικά C-130 στην Πολωνία, μεταφέροντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ, αρκετές χιλιάδες καλάσνικοφ, καθώς και εκτοξευτές χειροβομβίδων που προορίζονται για την Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή, ο έλληνας υπουργός Αμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος ανακοίνωσε μόλις στα μέσα Απριλίου ότι δεν σχεδιάζονταν νέες προμήθειες όπλων στο καθεστώς του Κιέβου.

«Ο στρατιωτικός εξοπλισμός που έχουμε ήδη στείλει στην Ουκρανία ελήφθη από αποθήκες. Δεν τίθεται θέμα αποστολής ακόμη περισσότερων», ανέφερε ο Παναγιωτόπουλος στο ευρωπαϊκό δίκτυο μέσων ενημέρωσης Euractiv.

Ωστόσο, όπως δείχνει η πρακτική, ο επικεφαλής του ελληνικού υπουργείου Αμυνας, δεν επρόκειτο να κρατήσει τον λόγο του.

Αρνητική στάση οι Ελληνες

Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι γενικά οι Ελληνες έχουν έντονα αρνητική στάση απέναντι στην προμήθεια όπλων στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με κοινωνιολογική έρευνα του ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού MEGA TV, το 66% του ελληνικού πληθυσμού, η συντριπτική πλειοψηφία, είναι αντίθετο με τη μεταφορά όπλων στο Κίεβο.

Αυτή είναι η πολιτική θέση του ελληνικού λαού, που πρέπει να ληφθεί υπόψη από μια δημοκρατική κυβέρνηση.

Ωστόσο, οι σύγχρονοι πολιτικοί στην Αθήνα δεν ενδιαφέρονται πραγματικά.

Το καθεστώς της ιστορικής πατρίδας της δημοκρατίας για την ελληνική ηγεσία σε αυτή την περίπτωση αποδείχθηκε μια κενή φράση.

Να πιστεύει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι μπορεί να μην ξέρει ποιες διαθέσεις κυριαρχούν στην κοινωνία του, τουλάχιστον είναι αφελές.

Οχι, είναι πιο πιθανό να υπάρξει πλήρης αδιαφορία για τις απόψεις των δικών του ανθρώπων για χάρη των συμφερόντων των επιμελητών στο εξωτερικό.

Αν και θα άξιζε να ακούσουμε τους απλούς Ελληνες. Αλλωστε, η στάση τους απέναντι στη Ρωσία έχει αρκετές πραγματικές ιστορικές προϋποθέσεις.

[...]

Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας γίνονται όλο και χειρότερες τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος είναι εδαφικές διαφορές σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και τα όρια κατά μήκος των οποίων βρίσκεται η αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι στις αμφισβητούμενες περιοχές βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, τα οποία, δεδομένης της εξελισσόμενης ενεργειακής κρίσης, χρειάζονται επειγόντως από όλους.

Είναι σαφές ότι μέχρι να αξιοποιηθούν, η κρίση μπορεί να τελειώσει, αλλά αυτό δεν μειώνει τη σκληρότητα του αγώνα για ενεργειακούς πόρους και τα πράγματα αργά αλλά σταθερά οδεύουν προς τον πόλεμο.

Ο πραγματικός Ζελένσκι: Από διάσημος λαϊκιστής, αντιδημοφιλής πινοσετικός νεοφιλελεύθερος

Η Ουκρανή ακαδημαϊκός Όλγκα Μπέισα περιγράφει την υιοθέτηση ευρέως μισητών νεοφιλελεύθερων πολιτικών και πώς οι πράξεις του τροφοδότησαν τον πόλεμο με τη Ρωσία.

Συνέντευξη στην Natylie Baldwin

Kωμικός ηθοποιός ο οποίος ανήλθε στο υψηλότερο αξίωμα της χώρας του το 2019, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ήταν πρακτικά άγνωστος στον μέσο Αμερικανό, εκτός ίσως από τη μικρή συμμετοχή του στο θέατρο της πολιτικής δίωξης του Τραμπ. Όμως όταν η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία την 24η Φεβρουαρίου του 2022, ο Ζελένσκι ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε διασημότητα πρώτης κατηγορίας για τα μέσα ενημέρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι καταναλωτές της αμερικανικής ειδησεογραφίας βομβαρδίστηκαν από εικόνες ενός άνδρα, ο οποίος φαινόταν καταβεβλημένος από τα τραγικά γεγονότα, ενδεχομένως ανεπαρκής, όμως τελικά συμπαθητικός. Δεν πήρε πολύ ώστε αυτή η εικόνα να εξελιχθεί στον ντυμένο στα χακί, ακούραστο ήρωα που κυβερνά μια αποφασισμένη μικρή δημοκρατία και αποτρέπει με τα ίδια του τα χέρια τους βάρβαρους της απολυταρχίας από τα ανατολικά.

Όμως πέρα από αυτή την προσεκτικά κατασκευασμένη μιντιακή εικόνα βρίσκεται κάτι πολύ πιο περίπλοκο και λιγότερο κολακευτικό. Ο Ζελένσκι εξελέγη με το 73% των ψήφων με την υπόσχεση της επιδίωξης της ειρήνης, ενώ η υπόλοιπη πλατφόρμα του ήταν ασαφής. Την παραμονή της εισβολής, ωστόσο, το ποσοστό αποδοχής του είχε βουλιάξει στο 31% λόγω της υλοποίησης βαθιά αντιδημοφιλών πολιτικών.

Η Ουκρανή ακαδημαϊκός, Όλγκα Μπέισα, συγγραφέας του βιβλίου «Δημοκρατία, Λαϊκισμός, και Νεοφιλελευθερισμός στην Ουκρανία: Στις Παρυφές του Εικονικού και του Πραγματικού», έχει μελετήσει την άνοδο του Ζελένσκι στην εξουσία και το πώς αυτός έχει ασκήσει την εξουσία από τότε που έγινε πρόεδρος. Στην παρακάτω συνέντευξη, η Μπέισα συζητά την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού και αυξανόμενα του απολυταρχισμού από τον Ζελένσκι, τον τρόπο με τον οποίον οι πράξεις του συνέβαλαν στον τωρινό πόλεμο, την αντιπαραγωγική και εγωκεντρική ηγεσία του καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, τις περίπλοκες πολιτισμικές και πολιτικές απόψεις και ταυτότητες των Ουκρανών, τη συνεργασία μεταξύ των νεοφιλελεύθερων και της ακροδεξιάς κατά τη διάρκεια του Μαϊντάν και έπειτα από αυτό, και το ενδεχόμενο μια ρωσική κατάληψη ολόκληρης της περιοχής του Ντονμπάς να είναι λιγότερο δημοφιλής στον τοπικό πληθυσμό από ότι θα ήταν το 2014.

Πείτε μας για τον εαυτό σας. Από πού κατάγεστε και πώς ενδιαφερθήκατε για το τωρινό αντικείμενο μελέτης σας;

Είμαι εθνικά Ουκρανή και έχω γεννηθεί στο Χάρκοβο, μια ουκρανική πόλη στα σύνορα με τη Ρωσία, όπου ο πατέρας μου και άλλοι συγγενείς ζουν ακόμα. Πριν τον τωρινό πόλεμο, το Χάρκοβο ήταν ένα από τα κορυφαία εκπαιδευτικά και επιστημονικά κέντρα της Ουκρανίας. Οι κάτοικοι της πόλης είναι περήφανοι που ζουν στη «διανοητική πρωτεύουσα» της Ουκρανίας. Το 1990, ιδρύθηκε εκεί η πρώτη ελεύθερη από κομματικό έλεγχο τηλεοπτική εταιρεία – σύντομα, μεταδόθηκε το πρώτο της ειδησεογραφικό πρόγραμμα. Μέχρι τότε, είχα ήδη αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Χαρκόβου, και μια μέρα, ένας φίλος από το πανεπιστήμιο με προσκάλεσε να εργαστώ ως δημοσιογράφος σε αυτό το πρόγραμμα. Την επόμενη μέρα, χωρίς προηγούμενη εμπειρία, ξεκίνησα το ρεπορτάζ. Μέσα σε δύο μήνες, ήμουν παρουσιάστρια ειδήσεων. Η ταχύτατη εξέλιξη της καριέρας μου δεν αποτελούσε εξαίρεση.

Νέα ανεξέλεγκτα μέσα ενημέρωσης, ο αριθμός των οποίων αυξανόταν με τεράστιο ρυθμό καθημερινά, απαιτούσαν ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτοί ήταν νέοι φιλόδοξοι άνθρωποι χωρίς καμία δημοσιογραφική εκπαίδευση ή εμπειρία ζωής. Αυτό που μας ένωσε ήταν η επιθυμία να δυτικοποιηθούμε, μια έλλειψη κατανόησης των κοινωνικών αντιθέσεων, οι οποίες χαρακτηρίζουν τη μετα-σοβιετική μετάβαση, και η κώφωση στις ανησυχίες των εργαζόμενων που αντιτίθονταν στις μεταρρυθμίσεις. Κατά τη δική μας άποψη, οι τελευταίοι ήταν «οπισθοδρομικοί»: δεν κατανοούσαν το νόημα του πολιτισμού.

«Η παραφροσύνη του νέου Ψυχρού Πολέμου οδηγεί στον όλεθρο»

Το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού γεωπολιτικού αναλυτή, σε επιθεώρηση-βήμα πληροφορημένου και αμερόληπτου ορθολογισμού, εισφέρει -μεταξύ άλλης τροφής για έλλογη σκέψη- την αποκάλυψη ότι η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία και η μυστική υπηρεσία της, με διαρροές δικών της σωστών πληροφοριών και διαπιστώσεων από τον Πόλεμο στην Ουκρανία σε δημοφιλή αμερικανικά μέσα ενημέρωσης διαψεύδει την προπαγάνδα της φρίκης και μίσους που εξωθεί σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Μετάφραση / εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού
__________
By Nicolas J.S. Davies, Fair Observer

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει φέρει στο προσκήνιο την πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, επισημαίνοντας πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν επεκτείνει το ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, έχουν υποστηρίξει ένα πραξικόπημα και τώρα έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία, έχουν επιβάλει κύματα οικονομικών κυρώσεων και έχουν ξεκινήσει μια εξουθενωτική κούρσα εξοπλισμών τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο απροκάλυπτος στόχος είναι να πιέσουμε, να αποδυναμώσουμε και τελικά να εξαλείψουμε τη Ρωσία, ή μιαν εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας, ως στρατηγικό ανταγωνιστή της αμερικανικής αυτοκρατορικής δύναμης.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες μορφές βίας και εξαναγκασμού εναντίον πολλών χωρών. Σε κάθε περίπτωση υπήρξαν καταστροφικές για τους ανθρώπους που επλήγησαν άμεσα, είτε πέτυχαν τους πολιτικούς τους στόχους είτε όχι.

Οι πικροί καρποί της αμερικανικής παρέμβασης

Οι πόλεμοι και οι βίαιες αλλαγές καθεστώτος στο Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ, την Αϊτή και τη Λιβύη έχουν αφήσει τους λαούς βυθισμένους σε ατελείωτη διαφθορά, φτώχεια και χάος. Οι αποτυχημένοι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Σομαλία, τη Συρία και την Υεμένη έχουν δημιουργήσει ατελείωτους πολέμους και ανθρωπιστικές καταστροφές. Οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Κούβας, του Ιράν, της Βόρειας Κορέας και της Βενεζουέλας έχουν εξαθλιώσει τους λαούς τους, αλλά δεν κατάφεραν να αλλάξουν τις κυβερνήσεις τους.

Εν τω μεταξύ, τα πραξικοπήματα που υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ στη Χιλή, τη Βολιβία και την Ονδούρα έχουν αντιστραφεί αργά ή γρήγορα από λαϊκά κινήματα για την αποκατάσταση της δημοκρατικής, σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Οι Ταλιμπάν κυβερνούν ξανά το Αφγανιστάν μετά από έναν 20ετή πόλεμο για την απέλαση ενός στρατού κατοχής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, μετά τον οποίο οι θλιβεροί ηττημένοι αδιαφορούν τώρα για την λιμοκτονία εκατομμυρίων Αφγανών.

Αλλά οι κίνδυνοι και οι συνέπειες του Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ στη Ρωσία είναι διαφορετικής τάξεως. Ο σκοπός κάθε πολέμου είναι να νικήσεις τον εχθρό σου. Αλλά πώς μπορείτε να νικάτε έναν εχθρό που ρητά δεσμεύεται να αντιδράσει στην προοπτική της υπαρξιακής ήττας του καταστρέφοντας ολόκληρο τον κόσμο;

Αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή

Αυτό είναι στην πραγματικότητα μέρος του στρατιωτικού δόγματος των ΗΠΑ και της Ρωσίας οι οποίες μαζί κατέχουν άνω του 90% των παγκόσμιων πυρηνικών όπλων. Αν κάποιος από αυτούς αντιμετωπίσει υπαρξιακή ήττα, είναι έτοιμοι να καταστρέψουν τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα που θα σκοτώσει Αμερικανούς, Ρώσους και ουδέτερους.

Τον Ιούνιο του 2020, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα στο οποίο αναφέρει:

-Προς μια συλλογική αυτοκτονία της Ευρώπης;

Γερμανικές φωνές σωφροσύνης

Professeur Heinrich Wohlmeyer Reseau International

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι Υποτελείς πρέπει να τολμήσουν να σκεφτούν!

Στο τεύχος 6 του Ορίζοντες και των Συζητήσεων στις 22 Φεβρουαρίου 2022, ο Eberhard Hamer ανέλυσε την κάτω πλευρά της ουκρανικής σύγκρουσης και εξέφρασε την ελπίδα ότι η Ρωσία δεν θα πέσει στην «παγίδα ΗΠΑ-Ουκρανίας» Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η παγίδα έκλεισε.

Η Ρωσία, προσωποποιημένη από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δυστυχώς δεν έχει δει άλλη διέξοδο μετά από χρόνια συστηματικών προκλήσεων και ταπεινωτικές διαψεύσεις δοσμένων υποσχέσεων. Ο συνεχιζόμενος επανεξοπλισμός και ενσωμάτωση των συνταγμάτων Αζόφ – δολοφονίας τα ων Ρώσων, η αναγγελία της κατάκτησης της Κριμαίας και του Ντονμπάς, η μαζικοποίηση των στρατευμάτων στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός με το Ντονμπάς, η ζήτηση για πυρηνικά όπλα, η κρυφή δραστηριότητα μας και στρατιωτικών συμβούλων του ΝΑΤΟ, η ύπαρξη εργαστηρίων βιολογικών όπλων κ.λπ., δεν άφησαν πλέον την επιλογή από την άποψη του ρωσικού στρατού. Δεν ήθελαν να είναι εντελώς περικυκλωμένοι και ανυπεράσπιστοι. Και ήλπιζαν σε ένα blitzkrieg καθώς και σε μια υποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και των μαριονετών τους στην Ουκρανία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αντίθεση με τους ΠΟΛΈΜΟΥΣ του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Ρώσοι δεν κατέστρεψαν κρίσιμες υποδομές (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και νερό) όπου ήταν στρατηγικά κρίσιμες.

-Ποιος Σκαμπαρδώνης;

Η προσπάθεια «ξεπλύματος της δράσης του «Αζόφ» κι άλλων «ταγμάτων θανάτου» στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε «εργολαβία».

Τα γεγονότα στην Ουκρανία και η εδώ και δύο μήνες εξελισσόμενη ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στο έδαφός της και σε αυτό του Ντονμπάς αποτέλεσαν, με τον τρόπο τους, έναν ιδιόμορφο «καταλύτη», διαχωρίζοντας με τον πλέον σαφή τρόπο τους υποστηρικτές της μίας ή της άλλης πλευράς της διένεξης (αλλά και τους λεγόμενους «ισαποστάκηδες», οι οποίοι εν προκειμένω λειτουργούν, εκόντες-άκοντες, υπέρ της μίας από τις δύο πλευρές).

Σε ό,τι αφορά, τώρα, τα ΜΜΕ και τη σφαίρα των πληροφοριών γενικά, τα γεγονότα αυτά ανέδειξαν με τον πλέον εμφανή τρόπο τον επικοινωνιακό πόλεμο που διεξάγεται ανάμεσα στη «συλλογική Δύση» και τη Ρωσία πολύ πριν ξεκινήσει η στρατιωτική επιχείρηση της τελευταίας και έβγαλαν στην επιφάνεια ένα σωρό «ιδεολογήματα», αλλά και τεχνικές μαζικής εξαπάτησης και επιβολής της «μίας και μοναδικής αλήθειας» που «πρέπει» να φτάνει στα μάτια και τ’ αυτιά του μέσου πολίτη στις χώρες της Δύσης σχετικά με το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και στο Ντονμπάς τα τελευταία οκτώ και πλέον χρόνια και ειδικότερα τους τελευταίους δύο μήνες.

Τα πιο γνωστά «trend» αυτής της μαζικής επικοινωνιακής εκστρατείας είναι: 

• α) Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη αναφορά περί «επιτιθέμενης» Ρωσίας και «αμυνόμενης» Ουκρανίας,
• β) Η «δαιμονοποίηση» της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ρωσίας μέσα από στοχευμένα δημοσιεύματα περί «παρανοϊκών», «χασάπηδων», «μακελάρηδων» κοκ που διοικούν το Κρεμλίνο, 
• γ) Η κατά το μέγιστο δυνατό τρόπο ανάδειξη της δήθεν «κτηνωδίας» των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων έναντι του άμαχου πληθυσμού στις περιοχές όπου διεξάγονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, 
• δ) Η πλήρης αποσιώπηση της ιστορίας της σύγχρονης Ουκρανίας από το χουντικό πραξικόπημα της 22ης Φεβρουαρίου και μετά και ο «ακήρυχτος» εμφύλιος πόλεμος της εξουσίας του Κιέβου με τις δύο αυτοανακηρυγμένες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, με τις χιλιάδες νεκρούς αμάχους πολίτες και 
• ε) Το «ξέπλυμα» της δράσης των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» στο Ντονμπάς αλλά και στη «μητροπολιτική» Ουκρανία, όπως και την αποσιώπηση της στενής σχέσης ανάμεσα τα νεοναζί αποβράσματα και την «επίσημη» ουκρανική εξουσία των τελευταίων οκτώ ετών.
  

Ειδικά αυτό το τελευταίο από τα πέντε σημεία που προαναφέρθηκαν, βρίσκεται τον τελευταίο καιρό σε μεγάλη έξαρση και «δημοφιλία» τόσο στα εγχώρια, όσο και στα εκτός Ελλάδας συστημικά ΜΜΕ. Την ιδέα ότι «ναι, μεν, είναι εθνικιστές / φασίστες / νεοναζί, αλλά πολεμούν για την πατρίδα τους» την εξέφρασε, βεβαίως, ευθαρσώς και όχι μία φορά ο ίδιος ο «πρόεδρος» της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Στον οποίο, μάλιστα, η ελληνική Βουλή παραχώρησε πρόσφατα και βήμα για να απευθυνθεί με μαγνητοσκοπημένο μήνυμα και μας έφερε «πεσκέσι» στο βίντεο 2 μαχητές του νεοναζιστικού «Αζόφ», υποτίθεται ελληνικής καταγωγής (για τον έναν από τους δύο, που παρουσιάστηκε με το όνομα «Μιχαήλ» και μάλλον δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό της Ουκρανίας, αναφέρθηκε πως σκοτώθηκε λίγες μέρες μετά στη Μαριούπολη, σε μάχη εναντίον ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων έξω από το εργοστάσιο «Ιλίτς»). Η προσπάθεια ««ξεπλύματος», ωστόσο, της ύπαρξης και της δράσης όχι μόνο του «Αζόφ» (που ως πιο πολυπληθές και έντονο στη δημόσια παρουσία του μέσω των social media έγινε πιο γνωστό), αλλά και του συνόλου των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» («Αϊντάρ», «Ντνιεπρ-1», «Ντονμπάς» κ.ά.) έχει μετατραπεί σε «εργολαβία», πλέον, από τα συστημικά ΜΜΕ και έχουμε φτάσει σε σημείο να διαβάζουμε, πλέον, πραγματικά «τερατουργήματα» γύρω από το θέμα.
______________
Στην αντίληψη του γράφοντος υπέπεσε, λοιπόν, άρθρο δημοσιευμένο στις 25/04 στη γνωστή ειδησεογραφική ιστοσελίδα ιn.gr με την υπογραφή του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το άρθρο ονομάζεται «Ποιο τάγμα;» και μπορεί κανείς να το βρει εδώ.

Πριν προχωρήσουμε στην αναγκαία (κατά την άποψη του γράφοντος) αποδόμηση των βασικών επιχειρημάτων του εν λόγω εμέσματος, καλό θα ήταν να θυμηθούμε μαζί κάποια πράγματα που έχουν αναφερθεί στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν[...]
Τα περισσότερα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» τύπου «Αζόφ» δημιουργήθηκαν τυπικά μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος του «Μαϊντάν» στις 22/02/2014, με την αγαστή σύμπνοια και συνεργασία των κρατικών λειτουργών της «μετά-Μαϊντάν» ουκρανικής εξουσίας, όπως πχ ο επί 7 συναπτά έτη Υπουργός Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ, αλλά και τη χρηματοδότηση από Ουκρανούς ολιγάρχες, όπως οι Ίγκορ Κολομόισκι, Ρινάτ Αχμέτοφ, Βίκτορ Πιντσούκ κ.ά.

Ωστόσο, η πολιτική και στελεχική τους βάση βρισκόταν σε ήδη υπαρκτούς σχηματισμούς, όπως η Svoboda (πρώην Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ουκρανίας), ο «Δεξιός Τομέας», ο «Εθνικός Κορμός» κοκ Κάποιοι από αυτούς τους σχηματισμούς λειτουργούσαν και ως πολιτικά κόμματα, συμμετείχαν σε βουλευτικές εκλογές και πριν από το «Μαϊντάν» και εξέλεγαν και βουλευτές. Τα περί «ελάχιστης επιρροής» στην ουκρανική κοινωνία είναι ένα τεράστιο ψέμα, αφού η ιδεολογική και, κυρίως, η πολιτική επιρροή του ουκρανικού εθνικισμού και νεοναζισμού δεν περιορίζεται στις «καθεαυτού» δυνάμεις που εκφράζουν αυτές τις ιδεοληψίες, αλλά στο σύνολο των συστημικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Αλεξάντρ Τουρτσίνοφ, πρώην Πρόεδρος της ουκρανικής Βουλής (Ανώτατης Ράντας), όταν αποφάσιζε να στείλει τον ουκρανικό στρατό να βομβαρδίσει το Λουγκάνσκ και τις άλλες πόλεις και χωριά του Ντονμπάς; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Πετρό Ποροσένκο, όταν έλεγε ότι «τα μικρά Ουκρανόπουλα θα έχουν φαγητό, παιχνίδια και σχολεία για να πηγαίνουν, ενώ τα παιδιά του Ντονμπάς όχι» και προμήνυε για τα τελευταία ένα «μόνιμο μέλλον» μέσα στα πολεμικά καταφύγια; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» είναι ο (κατά τα λοιπά «Εβραίος» και «ρωσόφωνος») Βολοντίμιρ Ζελένσκι, όταν αποδέχεται ως «φυσιολογική» την ύπαρξη και τη δράση αυτών που οι πρόγονοί τους δολοφονούσαν μαζικά και χωρίς οίκτο τους δικούς του ομοεθνείς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ουκρανία τη δεκαετία του ‘40 του περασμένου αιώνα;

Τέλος, όπως ο γράφων έχει επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, τα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» δεν αποτελούν, ουσιαστικά, ξεχωριστές δομές από τις τακτικές ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, αλλά οργανικό τμήμα τους και, κυρίως, ιδεολογικό «ταγό» τους. Δεν είναι διόλου τυχαίο, πως το σύνθημα του UPA, δηλαδή του αιμοσταγούς στρατού του Στεπάν Μπαντέρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ναζί και ευθύνεται για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων Σοβιετικών πολιτών της Ουκρανίας την περίοδο εκείνη, το διαβόητο «Slava Ukraini! Geroyam Slava!»

Το τέλος της δυτικής κυριαρχίας

Για τον Θουκυδίδη, η φιλοδοξία της Σπάρτης και της Αθήνας

ήταν η ίδια και δεν μπορούσε παρά μόνο να τις οδηγήσει σε

πόλεμο μεταξύ τους. Αντίθετα, οι Ρώσοι και Κινέζοι ηγέτες

οραματίζονται έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο ο καθένας

θα μπορεί να έχει διαφορετικές φιλοδοξίες. Τίποτα δεν θα τους

ωθούσε επομένως να πολεμήσουν μεταξύ τους.

Οι δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που αποφασίστηκαν μονομερώς από την Ουάσιγκτον, παρουσιάζονται ως "δίκαιη τιμωρία" για την επίθεση κατά της Ουκρανίας. Αλλά, για να μην αναφέρουμε την παρανομία τους στο διεθνές δίκαιο, ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει ότι δεν φτάνουν τον στόχο τους. Στην πράξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες απομονώνουν τη Δύση ελπίζοντας να διατηρήσουν την ηγεμονία τους έναντι των συμμάχων τους.
___________
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που συμμετείχαν μόνο καθυστερημένα στους Παγκόσμιους Πολέμους και δεν υπέστησαν απώλειες στο έδαφός τους, βγήκαν νικήτριες από τις παγκόσμιες συγκρούσεις. Κληρονομώντας ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, ανέπτυξαν ένα σύστημα κυριαρχίας κάνοντάς τους τον «αστυνομικό του κόσμου». Ωστόσο, η ηγεμονία τους ήταν εύθραυστη και δεν μπορούσε να αντέξει στην ανάπτυξη μεγάλων εθνών.

Ήδη από το 2012, ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες άρχισαν να περιγράψουν την «παγίδα του Θουκυδίδη» κατ’ αναλογία με την εξήγηση την οποία είχε δώσει ο Έλληνας στρατηγιστής για τους πολέμους μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας. Σύμφωνα με αυτούς, η άνοδος της Κίνας έκανε επίσης αναπόφευκτη την αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σημειώνοντας ότι, εάν η Κίνα έγινε η πρώτη παγκόσμια οικονομική δύναμη, η Ρωσία έχει γίνει η πρώτη στρατιωτική δύναμη, η Ουάσιγκτον αποφάσισε να τις πολεμήσει τη μία μετά την άλλη.

Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η Ουάσιγκτον τον παρουσιάζει ως «ρωσική επίθεση», υιοθετεί κυρώσεις και αναγκάζει τους συμμάχους της να τις πάρουν και αυτοί. Η πρώτη παρατήρηση που έρχεται στο μυαλό είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζοντας ότι είναι κατώτερες στρατιωτικά, αλλά ανώτερες οικονομικά, αποφάσισαν να επιλέξουν το πεδίο της μάχης τους. Ωστόσο, η ανάλυση των εμπλεκόμενων δυνάμεων και των μέτρων που ελήφθησαν διαψεύδει αυτή την ανάγνωση των γεγονότων.

Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα

Η Ουάσιγκτον δολοφόνησε τον Ιρακινό πρόεδρο Σαντάμ

Χουσεΐν και τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι επειδή

τόλμησαν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του δολαρίου.

Στη συνέχεια, λεηλάτησαν τις κεντρικές τους τράπεζες.

Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δημιουργήθηκε από τις Συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς το 1944. Στόχος τις ήταν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο για τον καπιταλισμό πέρα από την κρίση του 1929, για την οποία ο ναζισμός δεν είχε πετύχει να είναι η λύση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν το νόμισμά τους ως μετατρέψιμη αναφορά σε χρυσό. Ούτε η Σοβιετική Ένωση ούτε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας συμμετείχαν σε αυτό το συνέδριο.

Το 1971, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον αποφάσισε να τερματίσει ανεπίσημα την ισοτιμία του δολαρίου σε χρυσό. Μπόρεσε με αυτό το τρόπο να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο του Βιετνάμ. Συγκεκριμένα, δεν υπήρχαν πλέον σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Το μέτρο δεν επισημοποιήθηκε παρά μόνο μόλις τελείωσε ο πόλεμος, το 1976. Ήταν επίσης εκείνη τη στιγμή που η Κίνα σχημάτισε συμμαχία με τις αγγλοσαξονικές πολυεθνικές. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ο πρόγονος της Ένωσης) προσαρμόστηκε ρυθμίζοντας τις κυμαινόμενες πλέον συναλλαγματικές ισοτιμίες το 1972 (το «νομισματικό φίδι»), στη συνέχεια δημιουργώντας το ευρώ.

Από το 1981, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να αφήνουν το χρέος τους να ξεφύγει. Από το 40% του ΑΕΠ τους, έφτασε στο 130% σήμερα.

Συμμαχίες και συμφέροντα

Του Αλέξη Παπαχελά*

Ξεκινάμε µε δύο βασικές παραδοχές. Η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική βορειο- ή κεντρο-ευρωπαϊκή χώρα. Δεν το λέμε ούτε για κακό ούτε για καλό. Απλά δεν είναι. Το γιατί δεν έχει μεγάλη σημασία και, εν πάση περιπτώσει, είναι ζήτημα που πρέπει να λύσουν οι ιστορικοί, διότι δεν προέκυψε χθες… Οι εταίροι και σύμμαχοι δεν το καταλαβαίνουν και αυτό είναι πρόβλημα, διότι (α) δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις μας και (β) έχουν ανεδαφικές προσδοκίες. Το πώς αντιδρούμε, το με τι θυμώνουμε, το πώς βλέπουμε τη Δύση ή τη Ρωσία τούς παραξενεύουν. Μπερδεύονται για το αν είμαστε μια «ανατολική χώρα που ανήκει στη Δύση», όπως σχολίασε πρόσφατα ένας Κινέζος φίλος, η «μια δυτική χώρα κοντά στην Ανατολή».

Η δεύτερη παραδοχή έχει να κάνει με το τι είναι σημαντικό για εμάς. Οι χώρες που έχουν ανοικτά και ζωτικά προβλήματα στη γειτονιά τους αντιμετωπίζουν τις συμμαχίες τους μέσα από την ανάγκη της επιβίωσης. Να το πούμε διαφορετικά, αλλιώς βλέπει το Ισραήλ τις συμμαχίες του και αλλιώς η Ολλανδία. Για το Ισραήλ θεμιτό είναι ό,τι ενισχύει τα συμφέροντά του και το προστατεύει απέναντι στις απειλές που έχει απέναντί του.

Ο Ραμζάν Καντίροφ για την "παράξενη" συμπεριφορά μέρους της ρωσικής ελίτ

Τον τελευταίο καιρό, ο Ραμζάν Καντίροφ, επικεφαλής της Τσετσενικής Δημοκρατίας και Αντιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία, επικρίνει σταθερά ενέργειες και δηλώσεις μέρους του κατεστημένου του Κρεμλίνου. 

Στις 3 Απριλίου, ο Ραμζάν Καντίροφ δημοσίευσε μια άλλη δήλωση επικρίνοντας τις ενέργειες του γραμματέα Τύπου του Προέδρου της Ρωσίας Ντμίτρι Πεσκόφ. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ είναι γνωστός για τους δεσμούς του με το φιλελεύθερο τμήμα του ρωσικού κατεστημένου, καθώς και με τις δυτικές και τουρκικές ελίτ.

 «Δεν είχα ιδέα, αλλά αποδεικνύεται ότι για να γίνεις πατριώτης της χώρας σου, πρέπει να επικρίνεις τις ενέργειες της Ρωσίας δυνατά και μεγαλόπρεπα, να πας στο εξωτερικό, να δημιουργήσεις διαφημιστική εκστρατεία γύρω σου και μετά, όταν η πολιτική αντιπαράθεση έχει υποχωρήσει, να έρθεις πίσω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Αυτό το σχέδιο λειτουργεί, χρησιμοποιήστε το. Αυτό έκανε περίπου ο Ivan Urgant (Ρώσος σόουμαν που έφυγε από τη Ρωσία μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία), και ο οποίος πρόσφατα χαρακτηρίστηκε «μεγάλος πατριώτης» για αυτό, από τον Ντμίτρι Πεσκόφ. 

Είναι τόσο εύκολο να είσαι πατριώτης, έτσι δεν είναι; Δεν είναι σαν να τρέχεις ανάμεσα σε σωρούς από τούβλα και τσιμεντένιους τοίχους φορώντας στολή και να κάθεσαι σε παγωμένα χαρακώματα για μέρες. 

Προφανώς, δεν έχουμε παρατηρήσει, ότι έχει επαναξιολογηθεί η ίδια η έννοια του πατριωτισμού.

Ο Πούτιν και οι Ολιγάρχες

Στο χθεσινό μας άρθρο αναφερθήκαμε στον κεντρικό ρόλο του Ανατόλι Τσουμπάις στην είσοδο του καπιταλισμού στη Ρωσία και τον χαρακτηρίσαμε ως το σύμβολο της (μεταβαλλόμενης ασφαλώς) «ισορροπίας» ανάμεσα στην πολιτική εξουσία της χώρας, την οικονομική δύναμη της «Ολιγαρχίας», τη Δύση και τη ρωσική κοινωνία. Για αυτό η παραίτησή του από τη θέση του ειδικού προεδρικού απεσταλμένου και η αναχώρησή του από τη Ρωσία εκφράζει στην πραγματικότητα την αδυναμία να διατηρηθούν αυτές οι ισορροπίες, σε συνθήκες κλιμακούμενης σύγκρουσης ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία. Είναι η ίδια η δυναμική του πολέμου, όχι κάποιες υποκειμενικές διαθέσεις ο βαθύτερος λόγος που συμβαίνει αυτό.

Από τη μια μεριά ο πρόεδρος Πούτιν είναι και θα είναι όλο και περισσότερο υποχρεωμένος, για τις ανάγκες της σύγκρουσης και εξαιτίας των πρωτοφανών κυρώσεων, να «αναδιατάξει» την ρωσική οικονομία, ερχόμενος σε αντίθεση με τον οικονομικό ρόλο και τα ιδιαίτερα συμφέροντα μεγάλου μέρους της Ολιγαρχίας. Είναι υποχρεωμένος να το πράξει και για πολύ πιο άμεσους λόγους, πολιτικής (και φυσικής ακόμα) επιβίωσης, απέναντι σε μία τάξη ανθρώπων που έχουν λόγους να θέλουν την ανατροπή του καθεστώτος.

Ένα σημαντικό μέρος της ρωσικής Ολιγαρχίας θέλει ενστικτωδώς την ενσωμάτωση της Ρωσίας στη Δύση, και για να εξυπηρετεί τα ιδιαίτερα οικονομικά της συμφέροντα, αλλά και γιατί θεωρεί την ενσωμάτωση αυτή εγγύηση για την περιουσία της, πόσο μάλλον που είναι πολύ πρόσφατη η ανάμνηση του πώς αυτή αποκτήθηκε. Η Αμερική από την πλευρά της, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους Ολιγάρχες. Κατάσχοντας και απειλώντας να κατασχέσει τις περιουσίες τις δικές τους και των παιδιών τους, τους ζητάει να ανατρέψουν ή να σκοτώσουν τον Πούτιν. Φαίνεται ότι δεν της πέρασε από το μυαλό ότι στο τέλος, το αποτέλεσμα των πιέσεών της μπορεί να είναι η… εθνικοποίηση των Ολιγαρχών, δηλαδή η εξάλειψη του σημαντικότερου δυτικού μοχλού πίεσης εντός της Ρωσίας! Ο νόμος των μη σκοπούμενων συνεπειών.

Eίναι η ίδια δυναμική της σύγκρουσης με τη Δύση που υποχρέωσε τον Ρώσο Πρόεδρο να αυξήσει τις συντάξεις τον περασμένο Ιανουάριο, σε επίπεδα ελαφρώς υψηλότερα του πληθωρισμού, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των λαϊκών, πληβειακών στρωμάτων της Ρωσίας στην επερχόμενη σύγκρουση. 

Η τρομερή προειδοποίηση από το Κρεμλίνο

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο μακριά θα πάει η σύγκρουση Πούτιν-Ολιγαρχών, ούτε να προβλέψουμε τι μορφές μπορεί να πάρει και σε ποια χρονικά πλαίσια θα εκδηλωθεί, μπορούμε όμως να αναγνωρίσουμε τη βασική τάση και δυναμική.

Το μινόρε της "Αυγής"...

Αφορμή για να σπάσει η σιωπή του μπλογκ, είναι τα τελευταία τεκτενόμενα σε σχέση με την εφημερίδα “Αυγή”, το κομματικό έντυπο του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, που βρέθηκε στα πρόθυρα της “αυτοκτονίας”.

-Τι συμβαίνει πραγματικά; Όντως δεν μπορεί κοτζαμάν “κόμμα εξουσίας” όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ βαυκαλίζεται πως είναι, να συντηρίσει ένα καθημερινό φύλο, την στιγμή που μπορεί το “ταπεινό” ΚΚΕ π.χ. Του 5%; Δεν μοιάζει πολύ πειστικό κάτι τέτοιο.

Και δεν μοιάζει πειστικό γιατί ο ίδιος ΣΥΡΙΖΑ έχει προφανώς αρκετά χρήματα για να συντηρεί τις δικές του στρατιές τρολ στα σόσιαλ, έναν ραδιοφωνικό σταθμό, και μια αναγνωστική βάση που συντηρεί τουλάχιστον δύο τουλάχιστον“ανεξάρτητες” κομματικές του ντουντούκες, το Documento και την ΕΦ.ΣΥΝ.

-Τι συμβαίνει λοιπόν με την “Αυγή”;

Όπως με τα περισσότερα περί τον ΣΥΡΙΖΑ πράγματα, και εδώ η αλήθεια είναι πολιτική*, και καλά κρυμμένη.
 

Οι πολύωρες συνεδριάσεις του ΚΣ του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το τι μέλλει γεννέσαθαι αναφορικά με το κομματικό του φύλο, δεν είχαν ποτέ σχέση με τα υπαρκτά ή μη οικονομικά προβλήματα της εφημερίδας (όπως είπαμε, για άλλα προγανδιστικά μέσα -λεφτά μια χαρά υπάρχουν), αλλά με την εσωκομματική πάλη εξουσίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Τσίπρας και οι συν αυτώ ΠΑΣΟΚοι που έχουν μαζευτεί εκεί μέσα, την Αυγή την θεωρούν ουσιαστικά ένα βαρίδι που πλέον κανέναν λόγο ύπαρξης δεν έχει, σε ένα αστικό κόμμα εξουσίας, που μπορεί να χρησιμοποιεί τα πολύ πιο δυνατά αστικά μέσα για την προπαγάνδα του.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΦΙΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ

 

Ασυμετρία της γνώσης

Οι ιοί μεταλλάσσονται – οι τακτικές και η στρατηγική των αφεντικών όχι. Έχουμε υποδείξει ότι πιθανότατα υπάρχει κάποια πολιτικο-οικονομική «ιδιαιτερότητα» στα μέρη μας, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του συμπλέγματος, κάποιες ιδιαίτερες συμφωνίες των οποίων η τήρηση απαιτεί απ’ τις ντόπιες πολιτικές βιτρίνες και τους σταβλισμένους ειδικούς να είναι πολύ πιο ύαινες από τους αντίστοιχους άλλων κρατών. Αυτό το ζήτημα θα το παρακάμψουμε όμως προς το παρόν για χάρη ενός άλλου: τι είναι εκείνο που επιτρέπει στην κρατική, παρακρατική και επιχειρηματική τρομοκρατία να δουλεύει μετά από τόσους μήνες ψεμμάτων πάνω σε ψέμματα; Ή, για να το ρωτήσουμε διαφορετικά: τι είναι αυτό που κάνει την άγουρη, αδιαμόρφωτη, ενστικτώδικη, σε σύγχυση κοινωνική αντίδραση άλλοτε υποχείριο της ακροδεξιάς ρεζέρβας του συστήματος και άλλοτε φτερό στον άνεμο μπροστά στις καινούργιες τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως π.χ. η απειλή-της-μετάλλαξης-Δ;

Η απάντησή μας (και σας καλούμε να την σκεφτείτε πολύ σοβαρά) είναι: η άγνοια. Απ’ όλα τα επιμέρους ζητήματα της καθημερινής ζωής εκείνο που λέγεται «υγεία» είναι ίσως το πεδίο όπου (εκείνο που επίσημα ονομάζεται) ασυμμετρία γνώσης έχει τις πιο καταλυτικές συνέπειες. 

Σκεφτείτε: 

• μπορεί να είναι κάποιος «αντι-μπάτσος» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι το σύγχρονο κράτος· 
• μπορεί να είναι «αντι-φασίστας» αγνοώντας τα σημαντικότερα σχετικά με τον φασισμό· 
• οι εργάτες σε μια δουλειά μπορούν να απεργήσουν απαιτώντας αυξήσεις χωρίς να έχουν ιδέα για το τι είναι η πρωταρχική συσσώρευση και η υπεραξία·
•  η «σύγκρουση των γενεών» μέσα στις οικογένειες μπορεί να γίνει άνετα χωρίς οι νεότεροι να έχουν διαβάσει τον εξαιρετικό Έγκελς για την οικογένεια· 
• κάποιος μπορεί να δηλώνει «αναρχικός» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι ένα σύνταγμα· 

όμως κανείς δεν μπορεί να κοντράρει τον Χ γιατρό που του πουλάει ένα παραμύθι (για να βγάλει φράγκα…) για το έντερό του ή για την εγκυμοσύνη της αν δεν ξέρει όσο το δυνατόν περισσότερα για την κατάστασή του / της– και τις όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Η «γνώση σαν εξουσία» είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για τα πάντα: απ’ το νόμισμα και το χρήμα ως την πυρηνική φυσική.