Ντελίριο ωμού αντικομμουνισμού και άθλια παραχάραξη της Ιστορίας

Σε νέα επίπεδα εκτοξεύουν τον αντικομμουνισμό τα κατάπτυστα ψηφίσματα που κατατέθηκαν προχτές στο Ευρωκοινοβούλιο από τις ομάδες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (CR) και των Φιλελευθέρων (Renew Europe), ζητώντας με αφορμή την επέτειο από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα και το αύριο ακόμα πιο σκληρά αντικομμουνιστικά μέτρα, απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων και μέτρα καταστολής κατά των Κομμουνιστικών Κομμάτων, που χαρακτηρίζουν εγκληματικές οργανώσεις!

Η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ, αντιδρώντας άμεσα με επιστολή της προς τους Έλληνες και Κύπριους ευρωβουλευτές, τους καλεί να καταδικάσουν και να καταψηφίσουν τα άθλια αυτά ψηφίσματα.

Χαρακτηριστικό του περιεχομένου των εν λόγω ψηφισμάτων με τον τίτλο: «Για τη σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης» είναι εκείνο που υπογράφεται από ομάδα ευρωβουλευτών του ΕΛΚ, με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάνε να καταδικαστούν η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός που συνέτριψαν τις ναζιστικές ορδές -το πιο γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού- ως… συνεργάτες των ναζί!

Συμφωνία του Μονάχου: Όλα τα μωρά στην πίστα....

Αποθρασυμένοι απ’ την αντικομμουνιστική εκστρατεία της ΕΕ, με «έμπνευση» από αντίστοιχα κείμενα, όπως τη Διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – μνημείο αντικομμουνισμού που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Μάη και μιλάει για «σιδηρούν παραπέτασμα», και συνολικά από τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη ιδεολογία της ιμπεριαλιστικής ένωσης, οι συγγραφείς του ψηφίσματος με αφορμή την 80ή επέτειο από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αναμασούν το σάπιο κατασκεύασμα της ταύτισης κομμουνισμού – φασισμού και τα περί «ανάγκης διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων», τα περί «θυμάτων του σταλινισμού και του ναζισμού».

Αναπαράγουν την πολυκαιρισμένη προβοκάτσια που σχετίζεται με το Σύμφωνο «Μόλοτοφ – Ρίμπεντροπ», που τάχα «διαίρεσε την Ευρώπη και τα εδάφη ανεξάρτητων κρατών σε σφαίρες επιρροής των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων» και «άνοιξε το δρόμο για την εκδήλωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», και όλα τα υπόλοιπα που επιστρατεύουν οι ιμπεριαλιστές, για να κρύψουν τις κολιγιές τους με τους ναζιστές, όπως π.χ. τη Συμφωνία του Μονάχου που είχε προηγηθεί, όσο και τους ευσεβείς πόθους τους να στρέψουν μια ώρα αρχύτερα τη ναζιστική Γερμανία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.

-Πως τον θέλετε τον κομμουνιστή σας;

Ανάμεσα στις απόψεις που με τόση κουτοπονηριά διαδίδουν οι διάφοροι καλοθελητές επαναστάτες του καναπέ, ανιστόρητοι και αγράμματοι καθώς είναι, η πιο αηδιαστική είναι εκείνη για το πως πρέπει να είναι ο κομμουνιστής:

1.Ο κομμουνιστής πρέπει να είναι ρακένδυτος γιατί είναι ένα είδος ερημίτη,
2.Να ζει σε παγκάκια ή σε υπόγεια
3.Ο κομμουνιστής πρέπει να τρώει φακές γιατί τα κοψίδια είναι για τους πλούσιους, το ιδανικό θα ήταν να τρώει ακρίδες χωρίς μέλι(βλ1)
4.Ο κομμουνιστής πρέπει να πηγαίνει με τα πόδια στη δουλειά, για να δίνει το καλό παράδειγμα,
5.Ο κομμουνιστής πρέπει να τους σώσει ενώ αυτοί θα κάνουν διακοπές,
6.Ο κομμουνιστής πρέπει να περάσει από το σπίτι τους να τους πάρει από το χεράκι,
7.Ο κομμουνιστής πρέπει να τους λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν με τρόπο που να καταλαβαίνουν και τα νήπια,
8.Ο κομμουνιστής πρέπει να είναι ο κομπάρσος σε μιούζικαλ του Δαλιανίδη,
9.…Βάζει ο καθείς ότι νομίζει…

___________
Ο κομμουνιστής είναι αυτός που μέσω της οργανωμένης πάλης, στην κοινωνία και τον εργασιακό του χώρο παλεύει να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Είναι ο κομμουνισμός αποκλειστικός;

"...να μην επιτραπεί πια η χρησιμοποίηση ορισμένων λέξεων, όπως «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «μόρφωση», «παραγω-γικότητα», «τόλμη», «εντιμότητα», προτού ξεκαθαριστεί η πραγματική σημασία τους, δηλαδή πριν καθαριστούν από τη βρωμιά, που κόλλησε επάνω τους στη διάρκεια της λειτουργίας τους μέσα στην αστική κοινωνία. Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο."

Πολλοί, σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας» μάς είπαν, ότι αυτή η παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο. Μίλησαν γι' αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους κονικλοτρόφους ή τους παίχτες σκακιού, δηλαδή, σαν κάτι που αφορά πολύ λίγους ανθρώπους και που, προπαντός, δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους άσχετους με τα κουνέλια ή το σκάκι. Αν όμως δεν ενδιαφέρεται για τον κομμουνισμό όλος ο κόσμος, ο κομμουνισμός ενδιαφέρεται για όλον τον κόσμο.  

Ο κομμουνισμός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας ανάμεσα στους άλλους. Ξεκινάει ριζικά από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και αντιπαρατάσσεται προς όλες τις τάσεις που παρά τις μεταξύ τους τυχόν διαφορές, είναι βασικά υπέρ της διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας. Προβάλλει την απαίτηση να είναι η άμεση και μοναδική συνέχεια της μεγάλης δυτικής φιλοσοφίας και σαν τέτοια ο ριζοσπαστικός αναμορφωτής της, όπως είναι η μοναδική πρακτική συνέχεια της δυτικής (καπιταλιστικής) ανάπτυξης και σαν τέτοια ταυτόχρονα ο ριζοσπαστικός αναμορφωτής της αναπτυγμένης οικονομίας.

Μπορούμε και πρέπει να τονίσουμε ότι οι θέσεις μας δεν είναι καθόλου περιορισμένες και υποκειμενικές, αλλά αντίθετα αντικειμενικές και γενικά δεσμευτικές. Εμείς δεν είμαστε μια μικρή μερίδα της ανθρωπότητας, που αγωνίζεται για τα ατομικά της συμφέροντα. Είμαστε αυτή η μερίδα της, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ολόκληρης (και όχι ενός μέρους) της ανθρωπότητας.

-Κι όταν ηγούνται της Επανάστασης οι ...οπορτουνιστές;

Ο Μπέλα Κουν μιλάει στο ουγγρικό προλεταριάτο

Εν οψη της επετείου των 98 χρόνων απο την Μεγάλη Σοβιετική Επανάσταση και μιάς και το διαδύκτιο θα γεμίσει απο διθυράμβους (εντός και εκτός εισαγωγικών ) ,αλλα και αισχρές διαστρεβλώσεις απο εθνικιστές (φασίστες) το ιστολόγιο επέλεξε μια αλλη ...Σοβιετική Επανάσταση που απέτυχε! Εκείνη που δυό χρόνια μετά στην Ουγγαρία οι κομμουνιστές υπέπεσαν στο έγκλημα του ...οπορτουνισμού πιστεύοντας στις αυταπάτες του και κάνοντας κολεγιά με τους αιώνιους προδότες της εργατικής ταξης και τους βαστάζους του καπιταλισμού ...Ετσι για να μαθαίνουμε οι νεώτεροι ...
____________
Στις 21 Μάρτη του 1919, και σαν αποτέλεσμα πολλαπλών ευτυχών για το εργατικό κίνημα συγκυριών, η Ουγγαρία έγινε Σοβιετική Δημοκρατία αναίμακτα και χωρίς ένοπλη σύγκρουση. Ο "ούγγρος Κερένσκι" Μιχάλι Κάρολι, αν και είχε την υποστήριξη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, του κεφαλαίου και της εκκλησίας, είχε αποτύχει παταγωδώς να φέρει σε πέρας την αστικοδημοκρατική επανάσταση που για μια σειρά ιστορικών και οικονομικών λόγων είχε καταστεί αναγκαία για τις ίδιες τις προνομιούχες τάξεις της χώρας. Η κυβερνητική εξουσία δόθηκε "στο χέρι" ενός νεότευκτου και άπειρου ακόμα Κομμουνιστικού Κόμματος με μοναδική προϋπόθεση την εθελούσια αυτοδιάλυσή του και την συγχώνευσή του στην κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες. Και του δόθηκε από τους Σοσιαλδημοκράτες, που ενώ, μιμούμενοι τους γερμανούς ομολόγους τους, είχαν λίγο πρωτύτερα καταστείλει άγρια τους κομμουνιστές, αποφάσισαν, μετά την κρίση που ανάγκασε τον Κάρολι να αναζητήσει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, να τους επισκεφθούν στη φυλακή και να διαπραγματευτούν μαζί τους τη συγκυβέρνηση.

Ο Λένιν, όπως είδαμε, δεν συμμεριζόταν απόλυτα την αισιοδοξία για το απρόσμενα ευτυχές και πρωτόγνωρο των συγκυριών.

Οι κομμουνιστές μαχητές του Ντονμπάς τίμησαν τον κόκκινο Οκτώβρη

Τα μέλη της Κομμουνιστικής Εθελοντικής Μονάδας του Ντονμπάς και άλλοι μαχητές της Ταξιαρχίας Φάντασμα (Prizrak) τίμησαν σήμερα 7/11, την επέτειο του Κόκκινου Οκτώβρη με μια μικρή παρέλαση στο χωριό Ντονέτσκι του Λουγκάνσκ, όπου και στρατοπεδεύουν. Παράλληλες εκδηλώσεις από κομμουνιστές έγιναν τόσο στην πόλη του Ντονιέτσκ, όσο και στο Λουγκάνσκ ενώ στην υπόλοιπη Ουκρανία οι εκδηλώσεις ήταν απαγορευμένες.

Δείτε εδώ φωτογραφίες από την σημερινή (σ.σ. χθεσινή) εκδήλωση τιμής:

(Ενοποιημένο) ΚΚ Συρίας: “Αφοσίωση στην εξάλειψη της τρομοκρατίας”

Πραγματοποιήθηκε το 12^ο συνέδριο του ΚΚ Συρίας, με βασικό του ζώτημα την «υπεράσπιση της πατρίδας και καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Στο συνέδριο του (Ενοποιημένου) ΚΚ Συρίας που πραγματοποιήθηκε το περασμένο διήμερο στην Δαμασκό, συζητήθηκαν ακόμη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, ενώ έγινε και η εκλογή της ηγεσίας του Κόμματος.

Σύμφωνα με το Συριακό Αραβικό πρακτορείο ειδήσεων SANA, ο ΓΓ του κόμματος Hannin Nimr δήλωσε πως «ο συριακός λαός, ο οποίος πήρε το έμβλημα της πολιτικής λύσης στο ένα χέρι και το έμβλημα της αντίστασης στο άλλο, θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και αποκατάσταση της ασφάλειας της Συρίας σε όλους τους τομείς»

Ο Γενικός Γραμματέας επεσήμανε επίσης ότι το κύριο καθήκον τους είναι τώρα «να υπερασπίσουν την πατρίδα και να συνεχίσουν την εξάλειψη της τρομοκρατίας."

Πηγή: international communist press

Κωνσταντινούπολη: Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της 17ης Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων

Ολοκληρώθηκαν σήμερα με επιτυχία στην Κωνσταντινούπολη οι εργασίες της 17ης Διεθνούς Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, που φιλοξένησε το ΚΚ στην Τουρκία.

Νωρίτερα, το Σάββατο, με ενθουσιασμό και χειροκροτήματα έγινε δεκτή από τους αντιπροσώπους των ΚΚ η είδηση πως μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ανάρτησαν στην Ακρόπολη πανό αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες και καταδίκης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών κι επί 3 ημέρες οι εκπρόσωποι 60 κομμουνιστικών κομμάτων από κάθε γωνιά του πλανήτη συζήτησαν τις τρέχουσες εξελίξεις, τα καθήκοντα των κομμουνιστών για την ενίσχυση της πάλης της εργατικής τάξης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στον φασισμό. Στο επίκεντρο βρέθηκε η παρουσίαση των εμπειριών από τη δράση των κομμουνιστικών κομμάτων, όπως και της στρατηγικής του κάθε κόμματος για το σοσιαλισμό.

Βεβαίως, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, σε αυτές τις συναντήσεις διεξάγεται σφοδρή ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για μια σειρά ζητημάτων, όπου υπάρχουν σοβαρές διαφορές στις προσεγγίσεις των κομμάτων κι οι οποίες, σαφώς, και δεν μπορούν να επιλυθούν μέσα στις συναντήσεις.

Δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Χρυσή Αυγή και τη δίκη των στελεχών και μελών της

Ο κατάλογος των μαρτύρων κατηγορίας που κλήθηκαν από την πολιτική αγωγή στη δίκη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής αναγνώστηκε σήμερα Πέμπτη 9 Ιούλη. Ανάμεσά τους είναι και ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει προταθεί από την πολιτική αγωγή των κομμουνιστών συνδικαλιστών που δέχθηκαν των επίθεση των χρυσαυγιτών στο Πέραμα. Με αυτή την αφορμή το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε στη δημοσιότητα γραπτή δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Χρυσή Αυγή και τη δίκη των στελεχών και μελών της.

Ολόκληρη η δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:
________
«Η Χρυσή Αυγή από την άποψη της ιδεολογίας, της οργάνωσης και των εκδηλώσεών της είναι ένα κακέκτυπο του Χιτλερισμού - Ναζισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι ο Ναζισμός μπορεί να στηρίζεται στη φασιστική θεωρία του Μουσολίνι, όμως στην πράξη εξελίχθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ σε μια τεράστια εγκληματική μηχανή, που ξεπερνά σε βαρβαρότητα όλες τις απάνθρωπες πράξεις μέσα στην παγκόσμια ιστορία. Ο Χίτλερ, καλλιεργώντας συστηματικά τα εγκληματικά ένστικτα των οπαδών του, δημιούργησε μιαν απάνθρωπη μηχανή φόβου, πόνου και θανάτου με την ομαδική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς διάκριση εθνοτήτων, φυλών και ηλικιών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο φασισμός όσο και ο ναζισμός είχαν ως βασικό τους στόχο την εξόντωση του κομμουνισμού. Δεν υπολόγισαν όμως σωστά τη θέληση των λαών και την απόφαση της ιστορίας να είναι ο κομμουνισμός ο νεκροθάφτης τους. Μπροστά σ’ αυτή την τιτάνια μάχη ανάμεσα στους δύο θανάσιμους εχθρούς, η προσπάθεια ορισμένων μαύρων πολιτικών αντιπάλων σήμερα να εξομοιώσουν αυτούς τους δύο, καταντά γελοία και βλάσφημη απέναντι στους χιλιάδες νεκρούς, που με επικεφαλής τον Κόκκινο Στρατό έμπηξαν την κόκκινη σημαία στην καρδιά του τέρατος στο Βερολίνο, στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η σημαντική ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής οφείλεται στη βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση που πλήττει τη χώρα και το λαό μας τουλάχιστον τα πέντε τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την αδυναμία της πολιτικής εξουσίας που αντί να βρει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που μας καταδυναστεύουν, μας οδηγεί σε όλο και βαθύτερες δοκιμασίες. Εννοείται ότι δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε και την πολύπλευρη στήριξη που είχε η Χρυσή Αυγή από μηχανισμούς του συστήματος και από διάφορα συμφέροντα εντός και εκτός Ελλάδος.

Αλεξέι Μαρκόφ (2 άρθρα+1 video)

Το βίντεο της ομιλίας δημοσιεύτηκε εδώ και μεταφράζεται μετά από σχετικές παρακλήσεις αναγνωστών. Η ομιλία έγινε για την επέτειο της ημέρας "Υπεράσπισης της πατρικής γης" στις 23 Φλεβάρη. Λόγω της κακής ποιότητας της αγγλικής μετάφρασης, η μετάφραση δεν είναι απόλυτα αξιόπιστη.
LR
---

- Και τώρα προσκαλώ για να απευθύνει χαιρετισμό τον Κομισσάριο του Κομμουνιστικού Τάγματος Εθελοντών της ΛΔ του Λουγκάνσκ, Αλεξέι Μαρκόφ.

- Γεια σας σύντροφοι.

Μου ζήτησαν να σας συγχαρώ όλους για την ημέρα του Σοβιετικού στρατού, την 23η Φλεβάρη. Δε μπορώ να πω ψέματα, κι έτσι θα πω τι πραγματικά πιστεύω.

Οι πρόγονοί μας υπεράσπισαν τις κατακτήσεις της Οκτωβριανής επανάστασης, έδιωξαν τους παρεμβατιστές και κέρδισαν τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι πρόγονοί μας απελευθέρωσαν την Ευρώπη από το φασισμό και κέρδισαν τον σπουδαιότερο πόλεμο της ιστορίας. Οι πατεράδες μας εξερεύνησαν το διάστημα, έφτασαν στο Βόρειο Πόλο, δημιούργησαν τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου και εξασφάλισαν 40 χρόνια ειρηνικής ζωής για μας.

Αλλά τι να πούμε για μας, σήμερα, όταν κοιτάμε την εικόνα τους; Ότι το 1991 αφήσαμε σιωπηρά τη χώρα μας να διαλυθεί; Ότι κοιτάζαμε αμίλητοι όταν το 1993, όταν τα τανκ του πρώην Σοβιετικού στρατού πυροβολούσαν άλλους Σοβιετικούς; Ότι είδαμε τη Λουφτβάφε να βομβαρδίζει το Βελιγράδι, όπως έκανε και πριν 50 χρόνια;

Οπότε, μας ανήκει αλήθεια αυτή, η σημερινή γιορτή;

Ντράπηκα πάρα πολύ. Και η ντροπή με έκανε να έρθω, όπως και άλλοι, στη Νοβορωσία. Γιατί εκεί δεν πολεμάμε μόνο για την υπεράσπιση των ντόπιων πολιτών από τους φασίστες, δεν πολεμάμε μόνο για την απελευθέρωση της αδελφικής Ουκρανίας, πολεμάμε επίσης για τη μελλοντική Ρωσία, μια Ρωσία όπου δεν θα κρύβουν από δειλία το Μαυσωλείο του Λένιν στις 9 του Μάη, τη χώρα όπου έγινε και η παρέλαση της Νίκης το 1945 και αυτή στις 7 Νοέμβρη 1941. Σ' αυτή τη μελλοντική Ρωσία δεν θα ζουν "βουβοί απόγονοι αυτών που νίκησαν με το βάρος του αριθμού τους και με ωμή ισχύ" αλλά άξιοι απόγονοι των μεγάλων προγόνων τους.

Η συμβολή των κομμουνιστών στην Αντίσταση των λαών

1944: Οι Βούλγαροι παρτιζάνοι μπαίνουν στην Σόφια

Οι κομμουνιστές των κατεχόμενων χωρών πρωτοστάτησαν στην οργάνωση του αγώνα επιβίωσης και αντίστασης των λαών, με απεργίες, συλλαλητήρια, κ.ά. μορφές πάλης, μεταξύ των οποίων βεβαίως και της ένοπλης: Σχεδόν 2.000.000 μαχητές και μαχήτριες επάνδρωσαν τα παρτιζάνικα Σώματα απ' άκρη σ' άκρη της ευρωπαϊκής ηπείρου, ενεργώντας χιλιάδες σαμποτάζ, δίνοντας εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες, καθηλώνοντας δεκάδες μεραρχίες του εχθρού.

Ιταλοί παρτιζάνοι απελευθερώνουν την Βενετία

Οι δυνάμεις αυτές συντέλεσαν τα μέγιστα και στην απελευθέρωση: Οι Γάλλοι κομμουνιστές, επικεφαλής 35.000 μαχητών και 50.000 πολιτοφυλάκων του Παρισιού, οργάνωσαν την ένοπλη λαϊκή εξέγερση και απελευθέρωση της πρωτεύουσας στις 19-25 Αυγούστου του 1944. Ενοπλες λαϊκές εξεγέρσεις με πρωτοβουλία των κομμουνιστών πραγματοποιήθηκαν επίσης στη Ρουμανία (24 - 29 Αυγούστου 1944), στη Βουλγαρία (7 - 9 Σεπτέμβρη 1944), στη Σλοβακία (Αύγουστος - Οκτώβρης 1944) και την Τσεχία (1 - 9 Μάη 1945), καθώς και στη βόρεια Ιταλία (10 - 26 Απρίλη 1945), όπου οι κομμουνιστές παρτιζάνοι απελευθέρωσαν 125 μεγάλες πόλεις πριν καν ακόμα φθάσουν εκεί τα αγγλοαμερικανικά στρατεύματα. Ο λαϊκός στρατός της Αλβανίας απελευθέρωσε ο ίδιος τη χώρα του (29 Νοέμβρη 1944).

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ

Κι επειδή το ήθος της αριστεράς χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως και ερμηνεύεται κατά το δοκούν από κάθε πικραμένο, από τον Σπ. Λυκούδη που ανακοινώνοντας την αποχώρησή του από τη ΔΗΜΑΡ ελπίζει κάθε πλευρά «να επιδείξει την ευπρέπεια και το ήθος που ταιριάζει στην Αριστερά», τον Α.Τσίπρα που στην ομιλία του στο φεστιβάλ νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαίωσε ότι σαν παράταξη είναι «καλά εξοπλισμένοι σε ήθος, σε ιδέες, σε αποφασιστικότητα, σε πείρα, σε μόρφωση» μέχρι και τον Β. Μιχαλολιάκο που στην προεκλογική του ομιλία στις δημοτικές εκλογές επικαλέστηκε «το ιστορικό ήθος της αριστεράς» φαίνεται αναγκαίο να οριστεί, με τα λόγια του Λένιν, η κομμουνιστική ηθική, που ευσχήμως συγχέεται με την όλο και πιο νεφελώδη αριστερή ηθική.

«(…)Υπάρχει όμως μια κομμουνιστική ηθική; Και βέβαια υπάρχει. Συχνά το ζήτημα αυτό το παρουσιάζουν έτσι, σάμπως εμείς να μην έχουμε την ηθική μας, και πολύ συχνά η αστική τάξη μας κατηγορεί ότι εμείς οι κομμουνιστές αρνιόμαστε κάθε ηθική. Αυτό είναι ένας τρόπος να νοθεύει τις έννοιες, να ρίχνει στάχτη στα μάτια των εργατών και των αγροτών (…)

Εμείς λέμε ότι η δική μας ηθική υποτάσσεται ολοκληρωτικά στα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου. Η δική μας ηθική βγαίνει από τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου.
Η παλιά κοινωνία στηριζόταν στην καταπίεση όλων των εργατών και των αγροτών από τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές. Έπρεπε να την γκρεμίσουμε, έπρεπε να τους πετάξουμε, αλλά για το σκοπό αυτό έπρεπε να δημιουργήσουμε μα συσπείρωση. Ο θεούλης δεν μπορεί να δημιουργήσει τέτοια συσπείρωση.

Τα ΚΚ Ιταλίας και Γαλλίας στις «Εθνικές Κυβερνήσεις» (1944 - 1947)

Ιταλοί παρτιζάνοι κατά την απελευθέρωση της Φλωρεντίας

Σε περιόδους κλονισμού της σταθερότητας του αστικού κοινοβουλευτισμού, όταν δηλαδή αδυνατίζει η αυθόρμητη αναπαραγωγή της εργατικής - λαϊκής συναίνεσης στην αστική εξουσία, ως καταφύγιο του αστικού πολιτικού κόσμου αναδεικνύεται ο εγκλωβισμός των αξιώσεων του εργατικού - λαϊκού κινήματος στα όρια του αστικού εποικοδομήματος. Αποκορύφωμα του εγκλωβισμού αποτελεί η ψευδαίσθηση της δυνατότητας ύπαρξης μιας «φιλολαϊκής», «αριστερής», «αντικαπιταλιστικής» κ.ο.κ. κυβέρνησης που διαδίδεται από τα σοσιαλδημοκρατικά και οπορτουνιστικά κόμματα με κοινωνικό - ταξικό στήριγμα τα μεσαία στρώματα. 

Η συγκεκριμένη ψευδαίσθηση βασίζεται στο «βίαιο», αντιδιαλεκτικό χωρισμό των αντιλαϊκών συνεπειών της αστικής πολιτικής διαχείρισης από την καπιταλιστική οικονομία στην οποία στηρίζεται και την οποία αναπαράγει. Ομως, απαραίτητος όρος για την καθολική επικράτησή της είναι η εγκατάλειψη της ταξικά αυτόνομης στρατηγικής εκ μέρους των ΚΚ, ώστε να συμβάλλουν στο ρετουσάρισμα της αστικής εξουσίας μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνήσεις συνεργασίας με αστούς και οπορτουνιστές. Τμήμα της αστικής και μικροαστικής συγχορδίας αποτελεί η δικαιολόγηση της συγκεκριμένης επιλογής, στο όνομα των έκτακτων συνθηκών και της αδυναμίας άμεσης κατάκτησης της εργατικής εξουσίας. Η παραπάνω φόρμουλα αποτελεί τη συμπύκνωση του ρεφορμισμού από το Μπέρνσταϊν ως τις μέρες μας, παρά τις επιμέρους τροποποιήσεις και τις αναγκαίες προσαρμογές στις εκάστοτε συνθήκες της ταξικής πάλης.

Ωστόσο, στο παρόν κείμενο, θα επικεντρωθούμε στην εμπειρία των δυτικοευρωπαϊκών κυβερνήσεων εθνικής ενότητας που σχηματίστηκαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Το συγκεκριμένο ιστορικό παράδειγμα έχει ιδιαίτερη σημασία, εξαιτίας των πολιτικών συσχετισμών της εποχής. Τα δυτικοευρωπαϊκά ΚΚ «απολάμβαναν» αυξημένο κύρος, λόγω του πρωταγωνιστικού τους ρόλου στην ένοπλη αντιφασιστική πάλη και του βαρύ φόρου αίματος που προσέφερε η ΕΣΣΔ στην ήττα του φασισμού. Παράλληλα, μεγάλο μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου είχε απολέσει την αξιοπιστία του, διότι συνεργάστηκε με τις δυνάμεις του Αξονα ή επειδή δεν προσπάθησε να οργανώσει την αντίσταση απέναντί τους. Και όλα αυτά, ενώ ο λαϊκός παράγοντας ήταν οπλισμένος, οργανωμένος σε μαζικές λαϊκές οργανώσεις και «εκπαιδευμένος» στις φλόγες του πολέμου να αγωνίζεται για την επιβίωση και τα δικαιώματά του με το όπλο στο χέρι. 

Με αυτή την έννοια, οι μεταπολεμικές συνθήκες προσφέρονται για την αποτίμηση όχι μόνο των υποστηρικτών της συμμετοχής των ΚΚ στην αστική πολιτική διαχείριση, αλλά και όσων ραφιναρισμένων (και γι' αυτό επικινδυνότερων) οπορτουνιστών υποστηρίζουν σήμερα ότι η «φιλολαϊκή» διακυβέρνηση αποκτά νόημα όταν ο λαϊκός παράγοντας είναι οργανωμένος και πιέζει για αλλαγές.

Ο πραγματισμός των κομμουνιστών

Σε μια πολύ πρόσφατη, αυστηρά ακαδημαική, ομιλία-παρουσίαση έρευνας συγκριτικής ανάλυσης κομμάτων, με βασικό αντικείμενο ανάλυσης και τα κομμουνιστικά κόμματα, έγινε αναφορά στην περίπτωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (το οποίο πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ρεύματος του "ευρωκομμουνισμού") σαν ένα κόμμα που φάνηκε στην πορεία του πιο ρεαλιστικό μιας και πέταξε τα κομμουνιστικά οράματα και τα περί προλεταριάτου, επικεντρώθηκε στο τώρα, σε αντίθεση με άλλα που παρέμειναν στην μαρξιστική-λενινιστική παράδοση. Η συγκεκριμένη λέξη που χρησιμοποιήθηκε ήταν "πραγματιστικό". 

Πραγματιστικό όχι τόσο με την έννοια της φιλοσοφικής θεωρίας του πραγματισμού (μια συγκεκριμένη θεωρία που αναπτύχθηκε στην αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα) αλλά με την έννοια που έχει η λέξη στην καθημερινή της χρήση στην γλώσσα. Δηλαδή, ο πραγματιστής σαν κάποιος ο οποίος κρίνει και πράττει με βάση τα αντικειμενικά δεδομένα, την σκληρή πραγματικότητα, πατάει γερά στη γη και δεν πετάει στα σύννεφα βασίζοντας την πράξη του σε αβάσιμες, συναισθηματικές ονειροπολήσεις, ο σώφρων, ένας πρακτικός άνθρωπος.

commies do it better!

Ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα γύρω απο το θέμα της σεξουαλικότητας, στην κατά τους δυτικούς “καταπιεστική και βαρετή” Ανατολική Γερμανία. Ανθρωπολογικές και στατιστικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η σεξουαλική απελευθέρωση ήταν τότε σαφώς πιο προχωρημένη απο την Δυτική Γερμανία, έχοντας βεβαίως ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει. Το ντοκιμαντερ ερευνά ποιες συνθήκες και πολιτικές των κομμουνιστών έφεραν αυτή την εξέλιξη και την αυξημένη λίμπιντο των ανατολικογερμανών, χωρίς εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας, χαπάκια και στριπτιτζάδικα σε κάθε γειτονιά

______

Ακολουθεί το βίντεο με την έρευνα, στα αγγλικά. Όποιος σύντροφος δεν βαριέται να υποτιτλίσει...

Ένας αδιόρατος θάνατος

Eduard Bernstein

Από μια σκοπιά, αυτή των βασικών διαστάσεων της σκέψης για την πάλη των τάξεων και την πολιτική εξουσία, ελάχιστα έχουν αλλάξει ανάμεσα στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Έντουαρντ Μπερνστάιν κυκλοφορούσε τις απόψεις του για τον "δημοκρατικό σοσιαλισμό" και την σημερινή διαμάχη στους κόλπους της ούτως καλούμενης αριστεράς. Η έννοιες της δικτατορίας του προλεταριάτου και, αντιπαραθετικά, του "δημοκρατικού δρόμου στον σοσιαλισμό", η συζήτηση για το ρόλο του κράτους ως γεννεσιουργού αιτίας ή ουδέτερου επιδαιτητή ή οργάνου της ταξικής κυριαρχίας, οι αντιλήψεις περί πλειοψηφικού ή μειοψηφικού χαρακτήρα της τάξης που ηγείται της επανάστασης, περί ειρηνικού ή βίαιου χαρακτήρα αυτής της τελευταίας, περί εφαρμοσιμότητας ή όχι της ρωσικής εμπειρίας στη Δύση -- όλα αυτά αποτελούν ένα σύμπλεγμα ενιαίο και αδιαχώριστο, ένα σύνολο ερωτήσεων οι απαντήσεις στο οποίο σε κατατάσσουν στην μία ή την άλλη πλευρά ενός χάσματος που κρατά περίπου 120 χρόνια. Από την μία πλευρά, ο ύστερος Μαρξ και ο Ένγκελς, ο Λένιν, ο Στάλιν, η "σκληρή" γραμμή της ορθοδοξίας του Κομμουνιστικού Κόμματος· από την άλλη, ο Μπερνστάιν, ο Κάουτσκι, ο Πουλαντζάς, οι ευρωκομμουνιστές, οι επίγονοί τους στη σύγχρονη "ριζοσπαστική αριστερά." Ανάμεσά τους, κάποιες σπάνιες φιγούρες όπως ο Γκράμσι και η Λούξεμπουργκ, που μετεωρίζονται, αναλόγως του έργου ή και του εδαφίου που εξετάζουμε, ανάμεσα στους δύο πόλους, αν και η κυρίαρχη ερμηνευτική τάση είναι να τυχαίνουν ιδιοποίησης αποκλειστικά από τους δεύτερους.

Φυσικά, η κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα θέλει μονάχα τον πρώτο πόλο να παραμένει "προσκολλημένος στο παρελθόν." Αλλά πόση στ' αλήθεια διαφορά υπάρχει ανάμεσα στις προτάσεις του Μπερνστάιν ή την κριτική της επανάστασης των Μπολσεβίκων από τον Κάουτσκι, και την μόνιμη επωδό της κριτικής στο Κομμουνιστικό Κόμμα από ένα "Αριστερό Ρεύμα" που δηλώνει ότι το μεγάλο πρόβλημα με το σημερινό ΚΚΕ είναι η εμμονή του με την ίδια αυτή "δικτατορία του προλεταριάτου" που βρήκε ανέφικτη και μη επιθυμητή συνάμα ο Μπερνστάιν στα τέλη του 19ου αιώνα, και που καταδίκασε ο Κάουτσκι στο ομότιτλο βιβλίο του το 1918; Όταν ο Λένιν έγραφε, στο Κράτος και επανάσταση του 1917, πως

 "Μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που επεκτείνει την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την αναγνώριση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη διαφορά του μαρξιστή από το μικρό (μα και μεγάλο) αστό της αράδας...",

 το έγραφε επί σκοπού· γνώριζε πως το ζήτημα αυτό βρίσκεται στο κέντρο μιας πυρηνικής, κρίσιμης διαφοράς που έσκισε στα δύο την Δεύτερη Διεθνή. Δεν έχει σταματήσει να παίζει τον ρόλο της λυδίας λίθου σήμερα, σχεδόν 100 χρόνια αργότερα. Και βέβαια, ούτε οι αναθεωρητές έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν όσα δήλωναν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1890, ευθύς σχεδόν μετά τον θάνατο του Ένγκελς: ότι η σκέψη τους εκπροσωπεί μια "επικαιροποιημένη" σκέψη, που λαμβάνει υπόψη δεδομένα που οι κλασικοί αγνοούσαν: η επιχείρηση για την "ανανέωση" του Μαρξισμού --αυτό ξεχνιέται συχνά, και όχι τυχαία-- χρονολογείται από εκείνη την περίοδο, αφού είναι εξ αρχής το προτιμητέο όνομα της αντίληψης της "υπέρβασής του" στο όνομα, πάντοτε, της "επικαιροποίησης."

Μάθημα πρώτο: Τι είναι ο Κομμουνισμός

Μια παράφραση των αντικομουνιστικών λόγων που μας έβγαζαν στα σχολεία στη δεκαετία του ΄50

Σήμερα ήρθε στο σχολείο μας ένας κύριος με γραβάτα και μας είπε τι είναι ο κομμουνισμός.

Ο κομμουνισμός μας είπε είναι ένα κακό σύστημα που τρώει τα παιδιά των εργατών γιατί υπάρχει πάντα φόβος ότι ανάμεσα σε αυτά θα γεννηθεί ένας επαναστάτης όπως ο Σπάρτακος και θα το καταστρέψει. Αλλά και οι εργάτες του είναι κακοί γιατί θέλουν να τρώνε χωρίς να δουλεύουν και κάνουν όλο απεργίες. Όλοι είναι κακοί εκεί εκτός από μια τρόικα.

Για να πεθάνουν τα παιδιά και να γλυτώσει ο κομμουνισμός από αυτά, τα αφήνει χωρίς σχολεία, νηπιαγωγεία, βρεφοκομεία και νοσοκομεία. Χωρίς φάρμακα και γιατρούς. Όταν οι μπαμπάδες θέλουν να κάνουν εγχείρηση πρέπει να πληρώνουν και όταν γεράσουν πρέπει να πεθάνουν γρήγορα γιατί είναι βάρος στο κράτος που δανείζεται για να τους ταΐζει.

Ο κομμουνισμός, είπε, αφήνει του μισούς νέους άνεργους και τους μπαμπάδες τους απολύει από τη δουλειά γιατί περισσεύουν και για να μην μπορούν να μας ταΐσουν. Είναι και τεμπέληδες μας είπε.

Κουτάκια

Όποτε από την ραδιοφωνική εκπομπή ακουστεί η λέξη κομμουνισμός, αρχίζει βροχή μηνυμάτων, που συγκλίνουν σε δύο βασικές κατηγορίες απόψεων. Πρώτον ότι ο κομμουνισμός δεν πρόκειται να έρθει ποτέ στην Ελλάδα και δεύτερον σε όποια χώρα εφαρμόστηκε, ο λαός πείνασε, κακοπέρασε, βασανίστηκε, ξεδοντιάστηκε, κατακρεουργήθηκε, πέθανε και ξανά πέθανε.
Με επίγνωση ότι πέρασε πια η εποχή όπου μπορούσαμε να ανταλλάξουμε πολιτισμένα διαφορετικές απόψεις, αλλά και με βαθειά γνώση ότι τέτοιου τύπου θέματα, δεν αναλύονται από το ραδιόφωνο, μέσα από έναν μονόλογο, χωρίς ζωντανό διάλογο και διαφωνίες, προσπαθώ μερικές φορές να ψελλίσω ορισμένες απόψεις, αλλά το μετανιώνω αμέσως, λόγω των παραπάνω συνθηκών.
Εδώ όμως μπορούμε να πούμε περισσότερα. (κυρίως Εγώ!)
1. Όποιος μιλάει θετικά, για τον κομμουνισμό, δεν σημαίνει ότι είναι και κομμουνιστής. Όποιος μιλάει δηλαδή για μια διαφορετική κοινωνία που υπήρξε κάποτε, ή μπορεί να υπάρξει στο μέλλον, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί  απόλυτα με όποιον άλλον μιλάει για τα ίδια ή παρεμφερή θέματα. Αυτό γιατί, πάντα θα βρεθούν οι τύποι με τα κουτάκια στο μυαλό, που θα σε αντιμετωπίσουν σαν να αντιμετώπιζαν τον αρχιτέκτονα του τείχους του Βερολίνου…
2. Όποιος μιλάει θετικά, για τις σοσιαλιστικές κοινωνίες έτσι όπως τις γνωρίσαμε (και με τον τρόπο που τις γνωρίσαμε και τις γνωρίζουμε), δεν σημαίνει ότι συμφωνεί απόλυτα με οτιδήποτε συνέβαινε εκεί. Το μυαλό καθενός, αφαιρεί και προσθέτει, ότι νομίζει. Άλλωστε αυτό κάνει και η σημερινή κυρίαρχη ιδεολογία και προπαγάνδα, αφαιρώντας από την συγκεκριμένη εποχή… τα πάντα! Τα κουτάκια στα μυαλά μερικών δεν μπορούν να χωρέσουν την πιθανότητα, μέσα σε 60 χρόνια, να υπήρξε κάτι καλό. Πρέπει να το θέσεις με ερώτηση, για να αποσπάσεις την διστακτική απάντηση, «Εντάξει δεν ήταν όλα για πέταμα…».

Ποιος θα μας κάμψει;

• Όταν χιλιάδες αστοί οικονομολόγοι σπαζοκεφαλιάζουν επί τέσσερα χρόνια να βγάλουν τον καπιταλισμό από το υφεσιακό αδιέξοδο και αδυνατούν, ποιος θα μας κάμψει;
• Όταν όλοι οι πολιτικοί του αστικού συστήματος διαδέχονται ο ένας τον άλλο σε κυβερνήσεις ανίκανες και ανήμπορες μπροστά στην καταστροφή, ποιος θα μας κάμψει;
• Όταν ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού εξαθλιώνεται, οδηγείται στην ανεργία, την μετανάστευση, την απελπισία, την αυτοκτονία, από το σύστημα που "κέρδισε τελεσίδικα" το στοίχημα της ιστορίας το 1990, ποιος θα μας κάμψει;
• Όταν στη χώρα μας γεννήθηκαν εργάτες που άντεξαν 200 μέρες απεργίας, συντονισμένων επιθέσεων από κάθε κομμάτι της μεγαλοαστικής τάξης, μικροαστική χλεύη, συμπλεγματισμό και καχυποψία, όταν άντεξαν ακόμα τη φτώχεια, την αγωνία της πείνας, και έμειναν όρθιοι και περήφανοι, ποιος θα μας κάμψει;

Ο χαμένος κόσμος του κομμουνισμού (e-book)

Η δεύτερη συνεργασία των ηλεκτρονικών εκδόσεων fadomduck2 με το cogito ergo sum.
Μια και πολλές πολιτικές συζητήσεις -προεκλογικά κιόλας- θα καταλήξουν στο μοιραίο "και πως θέλετε να γίνουμε, -σαν την ανατολική ευρώπη;", ας δούμε κάποια στοιχεία συγκεντρωμένα, για το πόσο "άσχημα" ήταν τελικά εκεί, και το εάν και κατά πόσο "βελτίωσε" τις συνθήκες ζωής τους ο καπιταλισμός, με πραγματικά και μη αμφισβητίσημα στοιχεία.
Η σειρά των κειμένων γράφτηκε από τις  29/12/2010 μέχρι τις 19/3/2011.