Για την επίθεση στο «Πρώτο Θέμα»

Ο Λένιν γράφει κάπου ότι το πιο απρόσιτο φρούριο είναι το ανθρώπινο μυαλό. Αλλά όποιος νομίζει ότι στο μυαλό του ανθρώπου το παράθυρο για να μπει μέσα η γνώση, το καλό και το ωραίο, ανοίγει με βαριοπούλες, τότε αυτός δεν «ανοίγει» μυαλά. Τα αδειάζει.
Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι βαριοπούλες κλείνουν τα μυαλά ακόμα περισσότερο. Τα κάνουν πουρέ. Και με τον τρόπο αυτό δεν αφαιρεί κανείς αλλά προσθέτει κι άλλους σε εκείνους τους 150.000 που έτρεξαν την Κυριακή να αγοράσουν τη φυλλάδα του Αναστασιάδη.

Να γιατί, λοιπόν, η επίθεση με τις βαριοπούλες και με όλα τα υπόλοιπα «επαναστατικά εργαλεία» στο Πρώτο Θέμα δεν είναι απλώς επικίνδυνη. Δεν είναι απλώς καταδικαστέα. Δεν είναι απλώς βούτυρο στο ψωμί τόσο των τυμβωρύχων της «δημοσιογραφίας» όσο και των πολιτικών ταγών που παριστάνουν τους «υπερασπιστές της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας».

Είναι και μάταιη. Τόσο μάταιη που η επιμονή σε τέτοιες μεθόδους καταντάει ύποπτη. Γιατί αυτή η τακτική, που θέλει να ισχυρίζεται ότι η προσωπική εκτόνωση συνιστά «αντιφασιστική δράση», επιστρέφει στην κοινωνία ως μπούμεραγκ. Και επιστρέφει άλλοτε με τη μορφή της «δικαιωμένης» φασιστικής αντίδρασης, άλλοτε με τη συνταγματικά μεταμφιεσμένη ρομφαία του «Νόμος και Τάξη». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι βαριοπούλες στην Αυτού Μεγαλειότητα της «νομιμοποιημένης κρατικής βίας» και στην καθεστωτική προπαγάνδα περί «δύο άκρων» είναι μεγάλες.

Πηγή: Unfollow

Λίγα λόγια για τη Βίλα Αμαλία

Η Βίλα Αμαλία, όπως και άλλες καταλήψεις στις μεγάλες πόλεις, λειτουργούσαν για πολλά χρόνια. Είναι αλήθεια ότι έδιναν ζωή σε ορισμένα νεκρά κτίρια. Όπως εννοεί τη ζωή κανείς. Πάντως από την παρακμή και την εγκατάλειψη, οι καταλήψεις είναι προτιμότερες. Είναι προτιμότερο να λειτουργεί ένα κτίριο υπό κατάληψη παρά να το παίζουν στην monopoly οι κυβερνήσεις που ονομάζουν ανάπτυξη τις μπίζνες τους με το κεφάλαιο. Δεν συμφωνώ ιδεολογικά με τις ομάδες οι οποίες συνηθίζουν να καταλαμβάνουν κτίρια, όχι επειδή τα καταλαμβάνουν, αλλά για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης. Μπορεί μαζί τους να έχω χίλιες διαφωνίες. Εκατομμύρια όμως διαφωνίες έχω με όσους τους κατηγορούν, τους καταδικάζουν, τους χρεώνουν διάφορα φαιδρά και επιχειρούν να τους παρουσιάσουν ως το πρόβλημα της χώρας.

Πρόκειται για μια συνήθη τακτική. Στοχοποίηση μιας ομάδας έτσι ώστε να στραφεί σύσσωμη η κοινωνία απέναντί της. Πρώτα ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι, μετά οι συνταξιούχοι, μετά οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, μετά οι υπάλληλοι των ΟΤΑ, μετά οι υπάλληλοι της Βουλής, πάντα οι μετανάστες και τώρα οι «γνωστοί-άγνωστοι». Κοινό σημείο αναφοράς ότι πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις τα μίντια σαν έτοιμα από καιρό εμφανίζονται διατεθειμένα να κατασπαράξουν την ομάδα που στοχοποιείται. Και φυσικά ένας εκφασισμένος λαός που με κανιβαλικό τρόπο μασάει ό,τι του σερβίρουν στο πιάτο της αποχαύνωσης.

Αλλοτρίωση και Μολότοφ (repeat)

Το κείμενο είχε ανέβει στο μπλογκ και στις 18 Οκτώβρη 2011. Θεωρώντας το (δυστυχώς) και πάλι επίκαιρο, με τις κουβέντες περί πρακτικών που έχουν ανοίξει μετά την διαδήλωση της Κυριακής, το δημοσιεύω και πάλι...

Το παρακάτω κείμενο το αλίευσα από το περιοδικό "Αρδην" (το τι μπορεί να διαβάσει ένας περιπτεράς όταν δεν έχει δουλειά, δεν μπορείτε να φανταστείτε). Παρά το ιδεολογικό χάσμα που με χωρίζει από τις απόψεις του εν λόγω έντυπου (και που σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ) το αναδημοσιεύω γιατί από μία τελείως διαφορετική οπτική από την δική μου, φτάνει σε κάποια οικεία  συμπεράσματα, πάνω στις ίδιες καταστάσεις. Ακόμη παρότι μπορεί να μην συμφωνώ 100% σε ό,τι λέει, νομίζω πως ανοίγει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική του θέματος με το οποίο καταπιάνεται. [...]

Άρδην τ. 86 (Ιούνιος – Αύγουστος 2011)

Τώρα που φαίνονται τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία να ζεσταίνονται περισσότερο, είναι χρήσιμο να κάνουμε μια προληπτική κουβέντα. Αλλά, νομίζουμε ότι αυτό το κείμενο δεν έχει ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό καθεαυτό που λέει ο τίτλος του. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος συζήτησης του θέματος.

Ίσως εκείνο που πρόκειται να διακυβευθεί τον 21ο αιώνα να είναι ριζικά διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά διακυβεύθηκε τους δύο προηγούμενους. Σ’ αυτή την περίπτωση, χρειαζόμαστε νέο πλαίσιο συζήτησης των θεμάτων και νέες έννοιες.
Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ, πετροπόλεμο, σιδερολοστούς κλπ.) ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψή τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους, όπως διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες, και έχουν ως στόχο τοποθεσίες, σύμβολα και πρόσωπα της εξουσίας.

Δεν θα αναφερθούμε εδώ αναλυτικά, παρά μόνο όσο είναι αναγκαίο για το θέμα μας, στις επιθετικές πρωτοβουλίες και κινήσεις του πλήθους. Δεν θα αναφερθούμε επίσης σε επιθετικές πρωτοβουλίες που γίνονται μεμονωμένα και ανεξάρτητα από τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους. Είναι φανερό ότι κάποιοι πάντα θα πιστεύουν ότι οι καταδρομικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τοπικών σημείων, συμβόλων και ανθρώπων της εξουσίας, μπορούν να έχουν θετικά πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα στη μάχη εναντίον του καπιταλισμού. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αυτό το θέμα. Θα κάνουμε όμως μια σημαντική παρατήρηση: Η στρατιωτική και βίαιη νοοτροπία δημιουργεί τη δική της οντότητα και επιζητά τη συνεχή και μάλιστα διευρυνόμενη αναπαραγωγή της. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις ξεκινούν με δημοφιλία από πλευράς κοινωνίας, πάντα η διευρυνόμενη ισχύς της στρατιωτικής και βίαιης νοοτροπίας είναι ένας σημαντικός λόγος που τις οδηγεί σε μονομερείς αναλύσεις και σημαντικά στρατηγικά σφάλματα, που τελικά καταστρέφουν αυτή τη δημοφιλία.

Αλλοτρίωση και Μολότοφ

Το παρακάτω κείμενο το αλίευσα από το περιοδικό "Αρδην" (το τι μπορεί να διαβάσει ένας περιπτεράς όταν δεν έχει δουλειά, δεν μπορείτε να φανταστείτε). Παρά το ιδεολογικό χάσμα που με χωρίζει από τις απόψεις του εν λόγω έντυπου (και που σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ) το αναδημοσιεύω γιατί από μία τελείως διαφορετική οπτική από την δική μου, φτάνει σε κάποια οικεία  συμπεράσματα, πάνω στις ίδιες καταστάσεις. Ακόμη παρότι μπορεί να μην συμφωνώ 100% σε ό,τι λέει, νομίζω πως ανοίγει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική του θέματος με το οποίο καταπιάνεται.

Άλλωστε νομίζω πως είναι επίκαιρο πριν τις κινητοποιήσεις, για να μην μας λένε μετά πως ψάχνουμε "ό,τι νά'ναι" για να την πούμε σε κάποιους ανθρώπους και πρακτικές.

Άρδην τ. 86 (Ιούνιος – Αύγουστος 2011)

Τώρα που φαίνονται τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία να ζεσταίνονται περισσότερο, είναι χρήσιμο να κάνουμε μια προληπτική κουβέντα. Αλλά, νομίζουμε ότι αυτό το κείμενο δεν έχει ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό καθεαυτό που λέει ο τίτλος του. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος συζήτησης του θέματος.

Ίσως εκείνο που πρόκειται να διακυβευθεί τον 21ο αιώνα να είναι ριζικά διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά διακυβεύθηκε τους δύο προηγούμενους. Σ’ αυτή την περίπτωση, χρειαζόμαστε νέο πλαίσιο συζήτησης των θεμάτων και νέες έννοιες.
Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ, πετροπόλεμο, σιδερολοστούς κλπ.) ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψή τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους, όπως διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες, και έχουν ως στόχο τοποθεσίες, σύμβολα και πρόσωπα της εξουσίας.