Τέρμα τα άρθρα, σειρά σας τώρα

Του Μιχάλη Λεάνη

Δέχθηκα αμέτρητα μηνύματα μετά την δολοφονία του Άλκη. Μιχάλη γράψε κάτι, Μιχάλη εσύ που είσαι απ’ εδώ και γνωρίζεις πρόσωπα και καταστάσεις, που έχεις γνώση από πότε ξεκίνησαν όλα αυτά, εσύ ξέρεις!

Όχι δεν ξέρω τίποτα! Το μόνο που ξέρω και το υπογράφω αν θέλετε είναι ότι δυστυχώς ο Άλκης δεν θα είναι το τελευταίο αίμα!

Γι’ αυτό δεν θέλω να γράψω πλέον τίποτα. Αδυνατώ! Με αφορμή το τραγικό περιστατικό έψαξα στο αρχείο μου και το ψάξιμο αποδείχθηκε μια επώδυνη καταβύθιση στο παρελθόν.

Ένα σωρό άρθρα για την βία με την υπογραφή μου αλλά και την υπογραφή άλλων φίλων και συναδέλφων, για την εγκληματική συμπεριφορά συμμοριών που λιμαίνουν τον χώρο που ποδοσφαίρου, τραμπούκοι, έμμισθοι φονιάδες μια κινούμενη άμμος που αργά αργά μας παρασέρνει στον βυθό του βούρκου.

Ένα σωρό καταγγελτικά , οργισμένα άρθρα για ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν , οι πίσω μου σελίδες με κοιτάζουν με ύφος απλανές θαρρείς και είναι βαλσαμωμένες , ίδιες και απαράλλαχτες με την βαλσαμωμένη πλέον συμπεριφορά μας.

Ακόμη ένα άρθρο τι; Ακόμη ένα άρθρο γιατί; Για ποιο λόγο;

Τέρμα τα άρθρα. Από εδώ και πέρα δεν έχει να γράψουμε κάτι. Φτάσαμε στο τέρμα. Ηττημένοι!

Θα ζήσουμε λοιπόν την Αγγλία σε τελικό!

-Θα τα έχουμε δει όλα, λοιπόν, σε αυτό τον ποδοσφαιρικό πλανήτη;

-Η Αγγλία σε τελικό μιας μεγάλης διοργάνωσης;

Σαν ψέμα ακούγεται αν και μέσα στο γήπεδο τα τρία λιοντάρια φέτος αποδείχθηκαν ανώτερα από κάθε άλλο αντίπαλο. Μένει μόνο η Ιταλία...

Υπάρχει ένας μύθος γύρω από το αγγλικό ποδόσφαιρο. Μπορεί να είναι κατασκευασμένος, γιατί σίγουρα το σπορ γεννήθηκε στο νησί, πολλές φορές όμως παίχθηκε καλύτερα μακριά απ' αυτό. Μπορεί πάλι να είναι αληθινός, να προέρχεται από τα παιδικά μας χρόνια, που καθηλωμένοι στις ασπρόμαυρες οθόνες περιμέναμε πως και πως το "Αθλητικό Απόγευμα" κάθε Σαββάτου στην ΥΕΝΕΔ, για να δούμε μπάλα στα συνήθως λασπωμένα τερέν του αγγλικού πρωταθλήματος.

Λένε ότι (μας) έγινε προπαγάνδα, κάτι σαν πλύση εγκεφάλου, από τους δημοσιογράφους της εποχής. Μα ο πατριάρχης της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας, Γιάννης Διακογιάννης, έχει γαλλικές καταβολές από την πλευρά της μητέρας του, θαύμαζε τον Ραϊμόν Κοπά και είναι βέβαια μέγας φίλος της Ρεάλ Μαδρίτης. Όταν όμως, για τις ανάγκες της δημόσιας τηλεόρασης μετέδιδε κάθε χρόνο τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, δεν μπορούσε να μην παραδεχθεί τη μυσταγωγία του Γουέμπλεϊ και να μη λατρέψει τη Λίβερπουλ,.

Ο Γιάννης Αργυρίου, ο οποίος επίσης έχει ... στοχοποιηθεί για "αγγλική προπαγάνδα" ναι μεν είναι φαν της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, κάθε Τετάρτη όμως μετέδιδε και αγώνες βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, με Φλαμένγκο, Φλουμινένσε και δεν συμμαζεύεται. Μαζί μας ... έπαιρνε ο ύπνος. Ήταν και βαθύ το χορτάρι τότε στα βραζιλιάνικα γήπεδα, χανόταν η μπάλα στην κυριολεξία. Πιο μετά, ο Μανώλης Μαυρομμάτης, αν δεν κάνω λάθος, μετέδιδε για την ΕΡΤ, μαγνητοσκοπημένους αγώνες της Μπουντεσλίγκα. Όσο κι αν προσπαθούσε ο έξοχος Μανώλης να ζωντανέψει με τον τρόπο του τα παιχνίδια, δύσκολα μας συγκινούσε...

Συγγνώμη, αλλά όταν η ΥΕΝΕΔ έδειχνε το Big Match (με τον Μπράιαν Μουρ) η ανυπομονησία ξεκινούσε από την υπέροχη μουσική εισαγωγή

Με τα συνθήματα των δωσίλογων η φανέλα της εθνικής Ουκρανίας στο Euro2020

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουκρανίας πυροδότησε οργή στο Διαδίκτυο μετά την αποκάλυψη του συνθήματος που αναγράφεται στην φανέλα της για το Euro 2020, που δεν είναι άλλο από την κραυγή των δωσίλογων – Ναζί συνεργατών των “SS” κατά τον Β’ΠΠ που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δολοφονία Εβραίων και Πολωνών κατά τη διάρκεια του Πολέμου.

Το κίτρινο και μπλε μπλουζάκι, που παρουσιάστηκε στο κοινό την Κυριακή, φέρει την ένδειξη «δόξα στην Ουκρανία» και «δόξα στους ήρωες». Παρότι τα συνθήματα έχουν μακρά ιστορία, που χρονολογείται από τα γραπτά του εθνικού ποιητή της χώρας, Τάρα Σεβτσένκο, το 1800, έκτοτε έχουν αποκτήσει διαφορετική σημασία. Και οι δύο φράσεις χρησιμοποιήθηκαν από μέλη της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN) και του Ουκρανικού Στρατού Ανταρτών (UPA), παραστρατιωτικών ομάδων που οι ιστορικοί λένε ότι πολέμησαν μαζί με τους Ναζί και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις γενοκτονίες του πολέμου.

Η ακροδεξιά OUN, με επικεφαλής τον Stepan Bandera, θεωρείται ότι ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις αιματηρές σφαγές έως 100.000 Πολωνών από το 1943-45. Μαζί με το UPA, συμμετείχε στη δολοφονία περισσότερων από ένα εκατομμυρίων Εβραίων σε ολόκληρη τη χώρα, που είδε την πιο βάναυση καταστροφή του πληθυσμού της στα χέρια των φασιστικών στρατευμάτων.

Γράφοντας στο Twitter, ο Eduard Dolinsky, γενικός διευθυντής της ουκρανικής εβραϊκής επιτροπής, έκανε την σύνδεση μεταξύ των συνθημάτων και των δραστηριοτήτων του OUN-UPA, που υποστήριξε ότι “είναι η οργάνωση πολέμου Ουκρανών εθνικιστών που συμμετείχαν έντονα στο Ολοκαύτωμα και σκότωσαν 100.000 Πολωνούς στην εθνοκάθαρση.”

Από το 2014 που ξέσπασαν τα γεγονότα στην Ουκρανία με την στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ (Euromaidan), ομάδες, ιστορικά συνδεδεμένες με τους νεοναζί και την ακροδεξιά, έχουν δει την αποκατάσταση της φήμης τους από τους κύριους πολιτικούς στην Ουκρανία, που αναγνωρίζονται σαν “μαχητές για την ελευθερία της χώρας”.

Όταν η πολιτική ασχετοσύνη συναντά την ποδοσφαιρική άγνοια

Διάβάζα σήμερα ένα άρθρο του κ. Κώστα Γουλή στο sport24, όπου αφού ο άνθρωπος βγάζει τον πόνο για το φετεινό χάλι του Παναθηναϊκού (σαν ποδοσφαιρόφιλοι συμπονάμε) λέει μεταξύ πολλών άλλων:

“Να με συμπαθάτε όμως, μετά και το χθεσινοβραδινό, είναι η πρώτη φορά που –ειλικρινά- δεν βλέπω πως μπορεί να σταθεί αυτή η ομάδα, έτσι όπως είναι δομημένη (και) την επόμενη χρονιά. Ακόμη και με έναν νορμάλ, φυσιολογικό και πολύ πιο σύγχρονο -κι όχι μεγαλωμένο στις λογικές του σοβιέτ του ’70- προπονητή.“

Δεν ξέρω τι να πιάσεις και τι να αφήσεις από το παραπάνω.

-Πώς ο Μπόλονι είναι Ρουμάνος και όχι “σοβιετικός”;

Νικολάε Τσαουσέσκου και Μπάμπης Δρακόπουλος στο Βουκουρέστι

-Πως η Ρουμανία ήταν το αγαπημένο παιδί της δύσης, και κατά τους “ευρωκομμουνιστές” του “εσωτερικού” αποτελούσε μάλιστα “όαση σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, εντός του σταλινικού μοντέλου της ανατολικής Ευρώπης;” οπότε κατά συνέπεια μόνο “σοβιετική” δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί;

Τέτοιες απαιτήσεις δεν έχουμε. Καταλαβαίνουμε πως στο θολωμένο πολιτικά μυαλό του αρθρογράφου έννοιες όπως “σοβιετικό”, “ανατολικό”, “κομεκόν”, “σύμφωνο Βαρσοβίας”, “Λαϊκή Δημοκρατία”, “Σοσιαλιστικό στρατόπεδο” κλπ είναι ένας δυσεπίλυτος, στις διαφορές τους, γρίφος. Και στην τελική ανάλυση, αθλητικογράφος είναι ο άνθρωπος και δεν υποχρεούται να τα ξέρει όλα ετούτα.

Με την υποσημείωση πάντα, πως εάν δεν ξέρεις κάτι, καλό είναι να μην αναφέρεσαι δημόσια σε αυτό, στην περίπτωση τουλάχιστον που δεν θές να γίνεσαι και δημόσια ρεζίλι.

Αφού λοιπόν πάρουμε σαν δεδομένο πως με την λέξη “σοβιέτ” ο Κύριος Γουλής εννοεί κυριολεκτικά ο,τιδήποτε σχετίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τις σοσιαλιστικές χώρες και τις Λαϊκές Δημοκρατίες που ύπηρξαν στην Ευρώπη από τέλος του Β'ΠΠ ως και το τέλος της δεκαετίας του '80, να πάμε και σε αυτά που είναι υποχρεωμένος να ξέρει:

Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα: "Αχώριστοι γίνανε, φτάχνοντας τραστ"

Ακολουθεί το ρεπορτάζ από την "Καθημερινή", και μετά κάποια δικά μας σχόλια:
___________
«Βόμβα» που απειλεί να συνταράξει συθέμελα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, έχοντας ήδη προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε πολλά επίπεδα, αποτελεί η κίνηση 12 εκ των κορυφαίων συλλόγων για τη σύσταση νέας ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας.

Πρόκειται ουσιαστικά για τις πλουσιότερες ομάδες Αγγλίας, Ισπανίας και Ιταλίας, δηλαδή τις Ρεάλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Σίτι, Λίβερπουλ, Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους, Άρσεναλ, Ατλέτικο Μαδρίτης, Ίντερ, Μίλαν, Τσέλσι και Τότεναμ.
Το σχέδιο

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των 12, κάθε χρόνο θα συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα 20 ομάδες, εκ των οποίων οι 15 θα έχουν μόνιμο συμβόλαιο ως ιδρυτικά μέλη. Οι άλλες πέντε θα προκρίνονται με βάση την παρουσία τους στις εγχώριες διοργανώσεις και σε προκριματικούς αγώνες.

Οι αγώνες θα διεξάγονται μεσοβδόμαδα, επιτρέποντας έτσι στους συλλόγους να συμμετέχουν κανονικά στα εγχώρια πρωταθλήματα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την Ευρωλίγκα στο μπάσκετ.

Το σχέδιο υποστηρίζεται από τις εταιρίες Key Capital και JP Morgan, έχοντας σαφή προσανατολισμό από τις αμερικανικές αθλητικές διοργανώσεις που έχουν απόλυτη προτεραιότητα τη μεγιστοποίηση των κερδών. 

Τα κίνητρα των «12»

Πίσω από την τελευταία πρόταση, κρύβεται και ο λόγος που φαίνεται πως οδήγησε τους συγκεκριμένους συλλόγους στην εν λόγω κίνηση.

Τα στραβά μάτια της FIFA...

Σοκάρουν και προβληματίζουν τα στοιχεία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Γκάρντιαν».

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της, περισσότεροι από 6.500 μετανάστες, εργαζόμενοι από την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα, έχουν πεθάνει στο Κατάρ την τελευταία δεκαετία μετά την ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην αραβική χώρα. Κατά μέσον όρο δηλαδή, δώδεκα μετανάστες εργαζόμενοι τη βδομάδα έχουν πεθάνει μέσα σε αυτό το διάστημα. Μάλιστα, ο συνολικός αριθμός φαίνεται να είναι σημαντικά υψηλότερος, καθώς αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν θανάτους από χώρες όπως οι Φιλιππίνες και η Κένυα, οι οποίες στέλνουν μεγάλο αριθμό εργαζομένων στο Κατάρ, ενώ παραλείπονται οι θάνατοι που σημειώθηκαν τους τελευταίους μήνες του 2020. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

-Τι απαντάει λοιπόν η Οργανωτική Επιτροπή; Αναφέρει επισήμως ότι μόλις 37 θάνατοι εργατών συνδέονται απευθείας με τα έργα για το Παγκόσμιο Κύπελλο και από αυτούς μόνο τρεις συνέβησαν την ώρα των εργασιών! Πώς μπορεί όμως κάτι τέτοιο να γίνει πιστευτό όταν πολλές οργανώσεις έχουν επανειλημμένα καταγγείλει και στηλιτεύσει τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των μεταναστών εργατών; Η ΦΙΦΑ... σφυρίζει αδιάφορα, τονίζοντας απλά ότι «έχοντας λάβει πολύ αυστηρά μέτρα για την ασφάλεια και υγεία των εργατών, η συχνότητα των ατυχημάτων στις κατασκευές για το Μουντιάλ του Κατάρ είναι πολύ χαμηλή σε σχέση με άλλα αντίστοιχα πρότζεκτ σε όλο τον κόσμο». Γενικολογίες δηλαδή και το κλασικό επιχείρημα ότι... υπάρχουν και χειρότερα.

Από την πλευρά του ο «Γκάρντιαν» απαντά πως, πέρα από τις προαναφερθείσες γενικολογίες, τόσο η ΦΙΦΑ όσο και η Οργανωτική Επιτροπή «Κατάρ 2022» δεν παρουσίασαν κανένα στοιχείο που να υποστηρίζει και να τεκμηριώνει τα λεγόμενά τους.

Οι εφτά πληγές -όχι του Φαραώ- του καπιταλισμού

Τα ναρκωτικά είναι μια μεγάλη πληγή. Πληγή για τους λαούς, βέβαια, που πληρώνουν το τίμημα. Οπου υπάρχει φτώχεια, εξαθλίωση, εργασιακή ανασφάλεια, τα ναρκωτικά προσφέρουν τη «λύση». Ψεύτικη φυγή από την πραγματικότητα, στιγμιαία ανακούφιση από τα βάσανα ενός ανάλγητου κόσμου, που αποτελεί ταυτόχρονα την είσοδο σε έναν άλλο, ακόμα πιο ανάλγητο κόσμο.

Για κάποιους άλλους, βέβαια, τα ναρκωτικά είναι ευλογία. Business as usual. Μπίζνες στις οποίες οι συμμορίες διακίνησης είναι απλά οι «μπροστινοί» (τα άθλια βαποράκια δεν τα λογαριάζουμε καν σ’ αυτούς). Από πίσω είναι όλος ο καλός κόσμος του κεφαλαίου. Κάτοχοι χρήματος που επενδύουν σ’ αυτό το επικερδέστατο εμπόριο. Καπιταλιστές των μεταφορών (θαλάσσιων, αεροπορικών και χερσαίων). Τραπεζίτες που αναλαμβάνουν το «ξέπλυμα» του χρήματος. Και βέβαια, τμήματα του κρατικού μηχανισμού, που προσφέρουν κάλυψη, πληροφόρηση και προστασία. Οχι μόνο «διεφθαρμένοι αστυνομικοί», αλλά και άλλοι, σε πιο ψηλά κλιμάκια (πολιτικά ντε).

Επειδή ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» δεν πείθει, το σύστημα -για να αποσείσει τις ευθύνες του- χρησιμοποιεί και διάφορα ιδεολογήματα. «Στείλτε τα παιδιά σας στον αθλητισμό για να μην κινδυνεύουν από τα ναρκωτικά». Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτό το σύνθημα-προτροπή, σε διάφορες παραλλαγές; Κάθε φορά που υπάρχει μια επιτυχία σε επίπεδο διεθνούς πρωταθλητισμού, είτε σε ομαδικό είτε σε ατομικό άθλημα, η προπαγάνδα «στείλτε τα παιδιά σας στον αθλητισμό» γίνεται εκκωφαντική. Οι πρωταθλητές προβάλλονται ως ύψιστα κοινωνικά πρότυπα. Ακόμα κι όταν τα μούσκουλά τους φωνάζουν για τη «ντόπα» με την οποία χτίστηκαν, ακόμα κι όταν δεν μπορούν να βάλουν τρεις λέξεις στη σειρά. Είπαμε, το σύστημα πρέπει να βρίσκει φαντασιακά φάρμακα για τις πληγές του.

Και ξαφνικά, μια διάσημη πρωταθλήτρια, με τη μεγαλύτερη συλλογή μεταλλίων σε ολυμπιακούς αγώνες, παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, καταγγέλλει ότι στα είκοσί της χρόνια βιάστηκε από μεγαλοπαράγοντα της Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, ο οποίος βασιλεύει χρόνια στο χώρο, είναι και στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος και μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Οι sex pistols του ποδοσφαίρου (ή αντίο Ντιεγκίτο, θα μας λείψεις)

 

Ο Εμίρ Κουστουρίτσα μας παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ το οποίο πραγματικά αξίζει να δείτε, αφού δεν επικεντρώνεται μόνο στα όσα πέτυχε εντός γηπέδων ο Μαραντόνα. 

Μας δείχνει και τις διάφορες πτυχές του ανθρώπου Ντιέγκο, τις τύψεις του για το λάθος με την κοκαΐνη και τα όσα "έχασε" λόγω των ναρκωτικών, τις πολιτικές του απόψεις, τη σχέση του με την Κούβα και τον Φιντέλ Κάστρο, την απέχθεια που έχει απέναντι στους Άγγλους και τους Αμερικανούς, το πώς ο ίδιος ερμηνεύει το περίφημο "Χέρι του Θεού" και το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στο να βγει από το αδιέξοδο των ναρκωτικών η γυναίκα του Κλαούντια.

Για όσους από εσάς αγαπάτε το ποδόσφαιρο και τον "Θεό της μπάλας" Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, το ντοκιμαντέρ αυτό θα σας συγκινήσει.

Δεν είναι απλά η ιστορία του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που έχουμε δει μέχρι τώρα αλλά επίσης η ιστορία της Λατινικής Αμερικής εναντίων των Η.Π.Α και της Γιουγκοσλαβίας εναντίων του ΝΑΤΟ. Με όλα τα πιο πάνω ο Κουστουρίτσα δίνει μηνύματα τα οποία ποτέ δεν θα περίμενε κανείς να πάρει μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ.

• Σκηνοθεσία: Emir Kusturica
• Σενάριο: Emir Kusturica
• Ηθοποιοί: Lucas Fuica, Emir Kusturica, Diego Armando Maradona
• Είδος ταινίας: Documentary
• Χώρα παραγωγής: Spain | France
   
• Ακολουθεί το βίντεο του ντοκυμαντέρ με ελληνικούς υπότιτλους:

Η χαριστική βολή (αθλητικό-Αυγουστιάτικο)

Επειδή η μοίρα έχει πάντα όρεξη για παιγνίδια στο καλοκαίρι των εντάσεων με την Τουρκία ο ΠΑΟΚ θα βρει μπροστά του στην άδεια Τούμπα την Μπεσίκτας. Η Μπεσίκτας δεν είναι ομάδα που θα πρεπε να αγωνίζεται στο Τσάμπιονς λιγκ: βρέθηκε σε αυτό γιατί τιμωρήθηκε η Τραμπζονσπόρ από την UEFA. H Μπεσίκτας έχει χάσει και τέσσερις (τουλάχιστον…) καλούς παίκτες που είχε πέρυσι: ο Πρινς Μπόατεγκ και ο Μοχάμεντ Ελνενί π.χ, που την είχαν βοηθήσει ως δανεικοί, επέστρεψαν στην Φιορεντίνα και στην Αρσεναλ. Ακόμα και στην άδεια Τούμπα ένας σοβαρός ΠΑΟΚ δεν μπορεί παρά να έχει τον πρώτο λόγο γιατί το ματς είναι μονό. Αρκεί να μην παρασυρθεί από το γενικότερο κλίμα. Πρέπει να αντιμετωπίσει το γεγονός ως παιγνίδι ποδοσφαίρου. Οχι ως σύρραξη.

Αν κάποιος δυσκολεύεται να καταλάβει τι συμβαίνει στην Τουρκία και γιατί ο Ερτογάν αποφάσισε να παίξει το ρόλο του νταή της περιοχής (οι αστικές τάξεις Ελλάδας-Τουρκίας μοιάζουν να τρελλάθηκαν) [1] επιδιώκοντας θερμά επεισόδια [...] δεν έχει παρά να δει τι έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στο πεδίο των καθαρά αθλητικών σχέσεων ανάμεσα σε μας και στους γείτονες και θα καταλάβει πολλά.

Μια φορά κι ένα καιρό

Η Τουρκία έγινε για χρόνια ένα είδος Ελντοράντο για τους συλλόγους και τους αθλητές μας – όχι μόνο τους ποδοσφαιριστές. Από τον καιρό που έμοιαζε απίθανο ένας Ελληνας παίκτης να πάει στην Τουρκία (και γιατί ο ίδιος δίσταζε…) πέρασαν δεκαετίες. Άνοιξαν τον δρόμο οι μπασκετμπολίστες (θηρία όπως ο Ευθύμης Ρεντζιάς πχ) και μετά ακολούθησαν οι ποδοσφαιριστές. Μερικοί όπως ο Φάνης Γκέκας υπήρξαν τόσο καλοί που έκαναν στην γείτονα χώρα τους Ελληνες παίκτες μόδα: πέρασαν από την Τουρκία κι ο Μήτρογλου, κι ο Φωτάκης, κι ο Μανιάτης, και σήμερα διαπρέπουν ο Τζαβέλας, ο Σιώπης κι ο Μπακασέτας και συγνώμη αν ξεχνάω κανένα ποδοσφαιριστή – στο μπάσκετ ο μεγάλος εκπρόσωπος της ελληνικής σχολής υπήρξε φυσικά ο Κώστας Σλούκας.

"Μάθε μπαλίτσα απ'τον άρχοντα"

Νίκος Αλέφαντος: Σε μια χώρα γεμάτη κακέκτυπα, υπήρξε αυθεντικός μέχρι το τέλος

Δεν ξέρω πόσες γενιές ανθρώπων στεναχωρήθηκαν με την είδηση του θανάτου του Νίκου Αλέφαντου. Το ηλικιακό φάσμα πρέπει να εκτείνεται από 2 χρονών μέχρι 105. Και να σου πω και κάτι; Και μικρό είναι.

Έζησε 81 χρόνια ο Αλέφαντος. Για άλλους θα λέγαμε “καλά, ήταν”, για εκείνον νιώθεις ότι ήταν ακόμα, όχι στην αρχή, αλλά κάπου λίγο μετά τη μέση. Σίγουρα πάντως όχι κοντά στο τέλος. Και αυτό είναι το μεγάλο του επίτευγμα: ότι ένας άνθρωπος 81 ετών σε είχε πείσει ότι η ζωή ήταν μπροστά του. Ενεργός και δραστήριος μέχρι την τελευταία στιγμή. Παθιασμένος, μιλούσε για το ποδόσφαιρο και ακόμη και αν δεν συμφωνούσες μαζί του -ή δεν κατανοούσες πλήρως τι έλεγε- δεν μπορούσες παρά να απορήσεις με τη φωνή του που ανεβοκατέβαινε με τόσο πάθος.

“Είναι 81 χρονών, τι κάνει ακόμα στην τηλεόραση; Γιατί μπλέκεται ακόμα με το σουμπούτεο”;

Παθιασμένος με το ποδόσφαιρο, με τον Ολυμπιακό, με τα παιδιά που παίζουν μπάλα. Το ‘λεγε και το ξανάλεγε για τη γυμναστική, για τον αθλητικό τρόπο ζωής. Απέφευγε να φάει μέχρι και κρέας, έχει αφήσει ατάκες πίσω του -και για αυτό.

Ο Αλέφαντος είχε τη δική του γλώσσα. Επιβίωσε στον χώρο του ποδοσφαίρου και στα απόνερά του, χωρίς να προσαρμόσει τον λόγο του, αλλά προσαρμόζοντας τον λόγο των άλλων πάνω στον δικό του.

-Τι είναι 330.000 νεκροί μπροστά στο ποδόσφαιρο;

Η μπάλα κύλησε πάλι στο χορτάρι προς τέρψη των φιλάθλων-τηλεθεατών, κυρίως προς ικανοποίηση των παικτών του Στοιχήματος κι εκείνων του παράνομου τζόγου. Αλλά μεταξύ μας, βρε παιδιά, ποια μπάλα και ποιο ποδόσφαιρο;

Σαν αυτό που είδαμε το προηγούμενο Σαββατοκυριακοδεύτερο στη Γερμανία; Αν είναι έτσι να μου λείπει το βύσσινο! Αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο αλλά κάτι που θύμιζε τον βασιλιά των σπορ. Δηλαδή οι φανέλες το ποδοσφαιρικό γήπεδο, τα παπούτσια των παικτών, το VAR και οι… σοβαροί τραυματισμοί. Μέχρι εκεί. Γιατί από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε η παρωδία. Με τα πρωτόκολλα υγιεινής να πετιούνται αμέσως στο καλάθι των αχρήστων. Κάτι σαν «ανοσία της αγέλης» αυστηρά για όσους εμπλέκονται με το άθλημα…

Με την θλιβερή πραγματικότητα μη χαθούν τα λεφτά από τα τηλεοπτικά συμβόλαια η UEFA έστειλε το μήνυμα να τελειώσουν τα πρωταθλήματα των χωρών-μελών της όπως να είναι. Μέσα σε ένα θέατρο παραλόγου και αφήνοντας την άκρη τον παράγοντα άνθρωπος. Με λίγα λόγια τα παχιά λόγια των χαρτογιακάδων της Νιον περί δήθεν προστασίας όλων («προέχει η υγεία των παικτών» διαλαλούσαν και διαλαλούν) πετάχτηκαν αμέσως στα σκουπίδια. Καμία υγεία δεν τους ενδιαφέρει, κανενός.
Η μπάλα να κυλάει εν μέσω κορονοϊού και 330.000 νεκρών του φονικού ιού, οι παίκτες για τους «εγκέφαλους»-ασύδοτους είναι αναλώσιμοι και τους βλέπουν σαν ευρώ και όχι σαν ανθρώπους. Είναι παρά πολλά τα λεφτά για να τα αφήσουν οι πανίσχυροι επιχειρηματίες-παράγοντες να τους φύγουν από την τσέπη. Ο,τι σώσουν αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα που δήθεν τους νοιάζουν.

Πέρα από την τσέπη και τα ταμεία ουδέν, τελεία και παύλα.

Σημαιοστολισμός στα χρόνια του κορονοϊού*

Η φωτογραφία είναι από την Παμπλόνα, μια πόλη της Βισκάγια, της χώρας των Βάσκων. Στα μπαλκόνια της άδειας από κίνηση πόλης, εξαιτίας της καραντίνας, σημαίες της Βισκάγια Μπιλμπάο (ο φασίστας Φράνκο τη μετονόμασε σε Ατλέτικ), μαζί με σημαίες της σκοτσέζικης Σέλτικ και μια σημαία με το σφυροδρέπανο. Η Βισκάγια είναι η μοναδική ομάδα που αρνείται να βάλει το λογότυπο της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ενώ ακόμα και σήμερα όλοι οι παίχτες της ομάδας είναι Βάσκοι (γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Βισκάγια και όχι εξ αίματος, εξ ου και βασικός ποδοσφαιριστής της ομάδας είναι ο Ινιάκι Γουίλιαμς, παιδί αφρικανών μεταναστών από τη Γκάνα και τη Λιβερία).

Με μια πρώτη ματιά αυτό που απεικονίζει η φωτογραφία είναι "τρελό", αφού δε διακρίνεται εύκολα το νήμα που συνδέει τον ιδιότυπο βασκικό ποδοσφαιρικό "εθνικισμό" με τις σημαίες της Σέλτικ και το σφυροδρέπανο. Ομως, αν σκεφτούμε ότι οι οργανωμένοι οπαδοί πολλών ευρωπαϊκών ομάδων, που συχνά εκδηλώνουν με έμπρακτο και ευρηματικό τρόπο την αντικαπιταλιστική και αντιφασιστική τους δράση (Λιβόρνο, Σέλτικ, Ζενκτ Πάουλι, Ράγιο Βαγιεκάνο, Βισκάγια κτλ.), συνεργάζονται μεταξύ τους, έχουν "αδελφοποιηθεί" και συχνά ανταλλάσσουν μηνύματα στήριξης και αλληλεγγύης μέσα από τις εξέδρες των γηπέδων, ίσως μπορέσουμε να εξηγήσουμε το "τρελό" της φωτογραφίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι κυβερνήσεις προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την πανδημία του κοροναϊού, έχοντας ως βασική τους προτεραιότητα να διασφαλίσουν την "κανονικότητα" της καπιταλιστικής παραγωγής, αδιαφορώντας για την υγεία των λαών.

Ο λαός της Λίβερπουλ νίκησε!

Μέσω της ανοιχτής επιστολής του CEO, Peter Moore, προς τον κόσμο, η Liverpool ανακοίνωσε πως αποσύρει την εισαγωγή ορισμένης μερίδας εργαζομένων της στο σύστημα προστασίας θέσεων εργασίας του κράτους.

Η Liverpool ανακαλεί την απόφαση της να εισαγάγει περισσότερους από 200 εργαζομένους της σε καθεστώς υποχρεωτικής άδειας, κάτι για το οποίο ήταν δικαιούχος εταιρία.

Πιο συγκεκριμένα, το κράτος θα πλήρωνε το 80% (έως ανώτατο όριο 2.500 λιρών/εργαζόμενο) των μισθών των συγκεκριμένων μισθωτών, όπως προβέπει το σύστημα προστασίας θέσεων εργασίας, με τον σύλλογο να εξασφαλίζει ότι οι δικαιούχοι θα πληρωθούν και το υπόλοιπο 20% από τα δικά του ταμεία.

Μνημόνιο χωρίς μέλλον, ποδόσφαιρο χωρίς αύριο

Σαράντα χρόνια διαρκεί ο ελληνικός ποδοσφαιρικός εμφύλιος πόλεμος. Σαράντα χρόνια μάχες παρασκηνίου για τον έλεγχο της διαιτησίας και την εξασφάλιση των τίτλων με αθέμιτα μέσα. Όσα και τα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Τα χατζάρια άρχισαν να αστράφτουν από την πρώτη ημέρα που η πολιτική ηγεσία παρέδωσε το λαοφιλέστερο των αθλημάτων στην οικονομική εξουσία της χώρας και δεν λένε με τίποτα να μπουν στις θήκες. Απλώς κάθε τόσο αλλάζουν τα τζάκια.

Και τι δεν υποσχέθηκαν οι πολιτικοί στην ελληνική κοινωνία το 1979 που τα σωματεία μετατράπηκαν σε Ανώνυμες Εταιρίες. Ότι το ποδόσφαιρο θα εξελιχθεί επαγγελματικά και θεαματικά. Πως θα γίνουν επενδύσεις σε παίκτες και υποδομές. Ότι οι ελληνικές ομάδες θα φτάσουν τα ευρωπαϊκά στάνταρ και θα διεκδικούν διεθνείς τίτλους.

Σαράντα χρόνια μετά όλα δείχνουν ψέματα. Όλα είναι κούφια. Όσο εκπολιτίστηκε η ελληνική κοινωνία σε αυτό το διάστημα, άλλο τόσο πήγε μπροστά και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Από απάτη σε απάτη, από ίντριγκα σε ίντριγκα και από χρεωκοπία σε χρεωκοπία.

Ο πόλεμος για τον έλεγχο της ηγεσίας της ΕΠΟ, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον πόλεμο εντός κι εκτός κοινοβουλίου για τον έλεγχο της πολιτικής ηγεσίας. Παραδοσιακά, όποιος ελέγξει την εξουσία, ελέγχει και τον μπεζαχτά. Τα δικά του παιδιά διορίζει, τους δικούς του διαιτητές προωθεί, τα τζάκια με τα οποία συνδιαλέγεται τροφοδοτεί με τρόπαια και έργα.

Πολιτική και ποδοσφαιρική ηγεσία, επί σαράντα χρόνια αδυνατούν να βάλουν τάξη ακόμη και στα πιο στοιχειώδη. Να απαγορεύσουν έστω τα καπνογόνα. Να διώξουν από τις εξέδρες τους φυσικούς αυτουργούς των επεισοδίων. Να τιμωρήσουν τους επίορκους παράγοντες και διαιτητές.

Ένα κύκλωμα «αθέατων» παραγόντων, με προσβάσεις στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία, μυρίστηκε χρήμα και κώλυσε σαν βδέλλα στους οικονομικά ισχυρούς, μοιράζοντας νίκες και τίτλους με το αζημίωτο.

Κανένας πολιτικός ηγέτης, κανένας δικαστής, δεν κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να κόψει έστω ένα κεφάλι από τη «λερναία ύδρα» που κατατρώει τα σωθικά του ποδοσφαίρου και τραυματίζει θανάσιμα νεανικές ψυχές.

Από την εποχή του περιβόητου Θαλή μέχρι τις μέρες μας, το ελληνικό ποδόσφαιρο χορεύει στον ρυθμό που του υπαγορεύει η περιβόητη «παράγκα».

Προεκτάσεις...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μητσοτάκης, έντρομος μπροστά στον κίνδυνο να συνθλιβεί από την άγρια σύγκρουση Μαρινάκη-Σαββίδη, πραγματοποίησε μια ωμή πολιτική παρέμβαση σε εκκρεμή δικαστική υπόθεση. Σημειώνουμε ότι αυτό είναι διαφορετικό από την παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας σε μη δικαστική υπόθεση. Είναι άλλο να ψηφίζεις μια νομοθετική διάταξη π.χ. για να ικανοποιήσεις το αίτημα μιας απεργίας εργαζόμενων και άλλο να ψηφίζεις μια νομοθετική διάταξη για να αλλάξεις την απόφαση ενός δικαιοδοτικού οργάνου, που ασκεί δικαστικά καθήκοντα. Στην πρώτη περίπτωση η εκτελεστική εξουσία (μέσω της νομοθετικής) ρυθμίζει ένα ζήτημα της απόλυτης αρμοδιότητάς της, ενώ στη δεύτερη περίπτωση παρεμβαίνει στο δικαιοδοτικό έργο της -υποτίθεται- ανεξάρτητης δικαστικής εξουσίας.

«Η κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει ένα θέμα του ποδοσφαίρου να θέσει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή που τόσο δοκιμάστηκε στα χρόνια της κρίσης», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Πέτσας. Kαι σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ εξήγησε: «Η δική μας παρέμβαση είναι μια πολιτική επιλογή και να την εξηγήσω. Πολιτική επιλογή γιατί βλέπουμε ένα θέμα το οποίο έχει τις ρίζες του στις χρόνιες παθογένειες του ποδοσφαίρου, να εξελίσσεται σ’ ένα θέμα που μπορεί να διαταράξει την κοινωνική συνοχή και να δημιουργήσει πρόβλημα σε μία περίοδο, που η Ελλάδα πρέπει να είναι ενωμένη. Σε μια περίοδο που έχει κρίσιμα εθνικά θέματα».

Μας λένε, λοιπόν, ότι η κοινωνική συνοχή είναι ύψιστο αγαθό και, ως εκ τούτου, για χάρη της μπορεί να παραβιαστεί ωμά η αστική νομιμότητα και η θεσμική κανονικότητα του αστικού κράτους. Το θυμήθηκαν αυτό όταν ένας καπιταλιστής απειλεί να κινητοποιήσει τον «ιδιωτικό στρατό» του ενάντια στην κυβέρνηση.

Κατά τα λοιπά "νόμος και τάξη"...*

Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται σε πραγματικά περιστατικά, απολύτως υπαρκτά και αληθινά πρόσωπα, των οποίων τα ονόματά έχουν απόλυτη ταύτιση με την πραγματικότητα. Οτιδήποτε χρησιμοποιείται στο κείμενο, είναι πραγματικοί διάλογοι ή επίσημες τοποθετήσεις των πρωταγωνιστών, οι οποίοι είναι όλοι τους αληθινά πρόσωπα. Οτιδήποτε αναφέρεται στο κείμενο ως ρεπορτάζ, είναι διασταυρωμένο και απολύτως αληθές. Οπουδήποτε υπάρχει αμφιβολία αναφέρεται ρητά στο κείμενο.

Αν τυχόν και ψαρώσατε κακώς. Όλα τα παραπάνω ισχύουν μέχρι κεραίας. Τα προτάξαμε, γιατί το κείμενο που ακολουθεί μπορεί να εκληφθεί από κάποιους ως χιουμοριστικό, με στοιχεία υπερβολής, ενώ δεν είναι. Είναι η απόλυτη πραγματικότητα, με αληθινά γεγονότα, απολύτως διασταυρωμένα και πραγματικά περιστατικά, συνοδευόμενα από δηλώσεις και επίσημες τοποθετήσεις πρωταγωνιστών της ελληνικής ποδοσφαιρικής και πολιτικής σκηνής.

Και αφού έγιναν οι διευκρινήσεις ότι ο συντάκτης δεν κάνει χιούμορ και δεν υπερβάλει ακολουθεί το κείμενο του συντάκτη.

Η ΕΕΑ συστήθηκε ως ανεξάρτητη επιτροπή το 1999. Στο καταστατικό της εκτός από τα 7 μέλη της προβλέπονταν και η ύπαρξη των αντίστοιχων αναπληρωματικών μελών. Από την σύσταση της επίσης προβλέπονταν η συνδρομή από 25 επιστημονικούς συνεργάτες.

Τον Ιανουάριου του 2020 η εν λόγω επιτροπή συνεδριάζει για την περιβόητη πλέον υπόθεση του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης. Η συνεδρίαση γίνεται με πέντε από τα επτά μέλη και με τη συνεισφορά ενός επιστημονικού συνεργάτη (οι άλλοι 24 δεν υπάρχουν), μίας δικηγόρου.

-ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ; Από τους 25 επιστημονικούς συνεργάτες που πρέπει να στηρίζουν την επιτροπή, διαθέτουμε έναν. Τι άλλο δεν κατάλαβες; Από τα 7 μέλη της επιτροπής που έχουν και αναπληρωματικούς, η επιτροπή συνεδριάζει και αποφασίζει με 5!

Συνεδριάζει με 5 και όχι με 7 μέλη, διότι το ένα από τα επτά μέλη είναι υπάλληλος του Υπουργείου Ανάπτυξης. Η επίσημη απάντηση στην ερώτηση γιατί απουσίαζε, ήταν «αυτός δεν πατάει ποτέ, δεν ξέρω γιατί, ρωτήστε τον…».

Black Power Salute: Από "προδότες", Hall of Famers, 51 χρόνια δρόμος

Οι Τζον Κάρλος και Τόμι Σμιθ μπροστά στα αγάλματα τους,

έξω από το San Jose State University, όπου φοίτησαν.

To πρωί της 16ης Οκτωβρίου του 1968, ο 24χρονος -τότε- Τόμι Σμιθ επρόκειτο να εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, στον τελικό των 200 μέτρων. Μεταξύ των ανταγωνιστών του ήταν και ο συμπατριώτης του, Τζον Κάρλος. Εκείνη την ημέρα καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ, με τον Σμιθ να τερματίζει σε 19.83. Ήταν η δεύτερη φορά που το χρονόμετρο σταματούσε κάτω των 20''. Για την ιστορία, από το 2009 το ρεκόρ είναι τα 19.19 και ανήκει στον Γιουσεϊν Μπολτ, ενώ στο ΤΟΡ25 όλοι έχουν επιδόσεις κάτω των 20''.

Τότε ο Σμιθ τερμάτισε πρώτος, ακολούθησε ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν (20.06'') και τρίτος ήταν ο Κάρλος (20.10''). Όπως είθισται να συμβαίνει, μετά το τέλος της κούρσας οι αθλητές πήγαν για την απονομή των μεταλλίων. “Η τελετή αυτή πέρασε χωρίς να συγκεντρώσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο” είχε ομολογήσει ο απεσταλμένος των The New York Times, στους Αγώνες, Τζόσεφ Σίχαν στο Smithsonian. Ήταν αυτός που έκανε πρωτοσέλιδο μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες στην ιστορία του αθλητισμού. Το κλικ το είχε κάνει ο Τζον Ντομίνις, φωτογράφο που 'χε καλύψει για το περιοδικό Life τον πόλεμο στην Κορέα, αυτόν του Βιετνάμ, το Woodstock, είχε δουλέψει σε όλες τις ηπείρους και σε έξι Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αυτό που δεν φαινόταν στη φωτογραφία ήταν πως οι αθλητές δεν φορούσαν παπούτσια. Εμφανίστηκαν με τις -μαύρες- κάλτσες τους, για να καταδείξουν τη φτώχεια των μαύρων Αμερικανών. Στα χέρια φορούσαν μαύρο γάντι που εξέφραζε τη δύναμη και την ενότητα των μαύρων. Ο Σμιθ έβαλε και ένα μαύρο φουλάρι (έδειχνε την υπερηφάνεια μαύρων), ενώ ο Κάρλος προτίμησε τις χάντρες, ως συμβολισμό για τους νεκρούς από λιντσάρισμα. Με το που άρχισε ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ, οι δυο τους κατέβασαν το κεφάλι και ύψωσαν τη γροθιά. Αυτή η χειρονομία, που έμεινε γνωστή ως Black Power Salute, εξακολουθεί να είναι -51 χρόνια μετά- ο θρίαμβος των διαμαρτυριών που έχουν κάνει ποτέ αθλητές.

Σημείωση: ο Νόρμαν τους στήριξε, φορώντας κονκάρδα που έγραφε Olympic Project for Human Rights, οργανισμός με τον οποίον συνεργάζονταν οι συναθλητές του. Ο Κάρλος είχε αποκαλύψει στο περιοδικό Time πως “ο Πίτερ μας είπε ότι 'ξέρω ότι αυτό που θα κάνουμε είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε επίδοση. Θα είμαι δίπλα σας'. Τελευταία στιγμή γύρισα και τον κοίταξα στα μάτια. Δεν είδα φόβο. Είδα αγάπη”.

Παρά το χατ τρικ στον τελικό, το βράδυ «έφαγε» πόρτα σε μπαρ!

Ακόμα για τα σημερινά στάνταρ όπου το ποδόσφαιρο πλέον δεν σταματά σε κανένα κομμάτι της χρονιάς, μοιάζει πραγματικά απίστευτο το ότι 30 Ιουλίου παίχτηκε κάποτε ο τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου! Και ο ήρωας μιας ολόκληρης χώρας έφαγε πόρτα σε μπαρ το ίδιο βράδυ. 

Όμως, αυτό συνέβη, μισό αιώνα και κάτι πριν! Σε μία εντελώς άλλη εποχή, όταν η Αγγλία κατάφερε να κατακτήσει το μοναδικό μέχρι σήμερα τρόπαιο της σε μεγάλη διοργάνωση το 1966...

Η Αγγλία υποδεχόταν το παγκόσμιο κύπελλο τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, ωστόσο μη φανταστείτε με δεδομένα της σημερινής εποχής! Ο βρετανικός οργανισμός τουρισμού είχε προειδοποιήσει πως 35.000 τουρίστες ήταν πιθανό να καταφτάσουν στο νησί λόγω των αγώνων. Έτσι περιοχές που φιλοξενούσαν παιχνίδια αναγκάστηκαν να πραγματοποιήσουν επενδύσεις που σήμερα ακούγονται αστείες! Στο Σέφιλντ για παράδειγμα, στο κέντρο της πόλης, άνοιξε το πρώτο μαγαζί νυχτερινής διασκέδασης! Στο Σάντερλαντ εκείνη την εποχή υπήρχαν μόλις 13 εστιατόρια και τέσσερα ξενοδοχεία (σήμερα είναι πάνω από 1000) ενώ στη δεύτερη πόλη της Βρετανίας το Μπέρμιχαμ υπήρχαν 12 night clubs αλλά ο δήμαρχος της πόλης είχε παρακαλέσει τους επισκέπτες να μην μένουν μέχρι αργά έξω γιατί «οι πολίτες μας είναι εργαζόμενοι άνθρωποι και πρέπει να κοιμηθούν νωρίς»!

Οι αστέρες της εποχής ήταν πολύ διαφορετικοί και υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι στις διάφορες πόλεις που φιλοξένησαν τις εθνικές ομάδες που πήραν μέρος, οι οποίοι θυμούνται τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή (τότε) στον πλανήτη, τον Πελέ, να περπατάει μαζί με τους συμπαίκτες του στους δρόμους του Μπόλτον και να υπογράφει αυτόγραφα! Ο Ριβέρα και ο Φακέτι, τεράστια ονόματα του ιταλικού ποδοσφαίρου περπατούσαν με τις φόρμες τους στο κέντρο του Μιντλεσμπρο και έτρωγαν τα βράδια σε πιτσαρία!

Ο σπουδαίος Εουσέμπιο και οι Πορτογάλοι συμπαίκτες του, πήγαιναν καθημερινά για ψώνια στα μαγαζιά ενώ οι Σοβιετικοί είχαν αφήσει ανοιχτές τις προπονήσεις στο πανεπιστήμιο του Ντάραμ ώστε ο κόσμος να βλέπει τον περίφημο Λεβ Γιασίν από κοντά!

Μήτσος Μαυρίκης, ο καλύτερος μη διεθνής, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Στη Νέα Σμύρνη έχουν ένα ιδιόμορφο τρόπο να αγαπάνε τους παίκτες του Πανιωνίου. Ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Έβγαζαν κατά καιρούς και διάφορες σοφιστείες για να εξάρουν ακόμη περισσότερο το ταλέντο των αθλητών που φορούσαν τα κυανέρυθρα. Για τον Μήτσο Μαυρίκη, που έφυγε την Πέμπτη (σ.σ. 20/6) από τη ζωή, σε ηλικία 65 ετών, είχαν εμπνευστεί ένα καταπληκτικό χαρακτηρισμό: "Ο καλύτερος Έλληνας, μη διεθνής, ποδοσφαιριστής".

Το παράπονο του 'Μητσάρα' ήταν ότι δεν έπαιξε ποτέ στην Εθνική Ελλάδας. Όπως είχε πει "ακόμη και επί εποχής Χρήστου Αρχοντίδη, όταν είχε παίξει όλη η Ελλάδα, δεν έπαιξα". Στη Νέα Σμύρνη, όμως δεν είχαν τέτοιο πρόβλημα. Μπορεί τη φανέλα του Πανιωνίου να φόρεσαν οι 3 μεγαλύτεροι επιθετικοί της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου (Θωμάς Μαύρος, Νίκος Αναστόπουλος, Δημήτρης Σαραβάκος), ο Μαυρίκης όμως ήταν η ψυχή της 'κυανέρυθρης' ομάδας. Ένα από τα καλύτερα παιδιά που έπαιξαν μπάλα στην Ελλάδα. Κι ένας παίκτης-σύμβολο για τον Πανιώνιο.

Ο αρχηγός των 'κυανέρυθρων' το 1979 είχε σηκώσει στο παλιό 'Γεώργιος Καραϊσκάκης' το Κύπελλο Ελλάδας, στον τελικό εναντίον της ΑΕΚ (3-1). Σχεδόν 20 χρόνια μετά (1998), ήταν παρών με την ιδιότητα του γενικού αρχηγού του Πανιωνίου, όταν η ομάδα του ξαναπήρε το ίδιο τρόπαιο (1-0 τον Παναθηναϊκό). Τρεις δεκαετίες πέρασε στον Πανιώνιο. Στο τέλος ένιωθε πιο Νεοσμυρνιώτης απ' όλους κι ας γεννήθηκε στον Μελιγαλά το 1954, παίζοντας στον τοπικό Εθνικό, μέχρι τα 18 του. Στη γενέτειρά του είχε μετακομίσει τα τελευταία χρόνια, πολεμώντας με θάρρος τον καρκίνο. Το 1972 ήθελε να μπει στη Νομική Αθηνών και είχε αρχίσει να παρακολουθεί φροντιστήριο για τις εισαγωγικές εξετάσεις.

Δεν δέχθηκε την πρόταση της Καλαμάτας, μετακόμισε στην Αθήνα και παράλληλα έκανε δοκιμαστικές προπονήσεις στον Πανιώνιο.

«You ll never walk alone», έτσι απλά...

Για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο αυτό που έκανε η Λίβερπουλ χθες(σ.σ. 7/5) βράδυ δεν είναι απλά καταπληκτικό – είναι ανατριχιαστικό. Το σπουδαίο ματς στο ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό στο οποίο μπαίνουν πολλά γκολ: είναι αυτό που, ενώ το παρακολουθείς στην τηλεόραση, πιάνεις τον εαυτό σου να ζηλεύει γιατί δεν βρίσκεσαι στο γήπεδο. Νομίζω πως κάθε ποδοσφαιρόφιλος που έβλεπε το ματς και άκουγε το Ανφιλντ θα ήθελε να είναι εκεί. Για να ζήσει όχι μόνο κάτι που ως γεγονός είναι σπάνιο, αλλά κυρίως για να δει από κοντά κάτι που μοιάζει με στιγμή αλλαγής στην ίδια την ποδοσφαιρική ιστορία: η ισπανική ηγεμονία στην Ευρώπη τελειώνει – οι Αγγλοι έρχονται, γιατί ο χρόνος δουλεύει για αυτούς. Αλλά αυτό είναι ένα δευτερεύον ζήτημα για το οποίο θα τα πούμε άλλη μέρα. Για την ώρα ας κρατήσουμε το θαύμα της Λίβερπουλ ως απόδειξη ό,τι όλα γίνονται.

Πέρα από τη λογική

Το γιατί ήταν δυνατόν να γίνει αυτό που έγινε το είχα εξηγήσει στη Sportday μια μέρα πριν: θα θυμίσω μερικά πράγματα που έγραψα – το κάνω σπάνια, αλλά δεν μπορώ να πω κάτι διαφορετικό. ο βασικός λόγος που η ανατροπή ήταν δυνατή, (αλλά όχι και βέβαιη), ήταν ότι η Λίβερπουλ έχασε το πρώτο ματς στο Καμπ Νου από τη Μπαρτσελόνα με 3-0 χωρίς να είναι χειρότερη από την ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε – ίσα ίσα. Υπήρχαν βέβαια μετά από εκείνο το ματς πολλές δυσκολίες για την ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ. Χωρίς τον Σαλάχ και τον Φιρμίνο θα υπήρχαν λιγότερες επιθετικές λύσεις.