Ο μύθος των κοινοτικών επιδοτήσεων

Κάθε φορά το ίδιο παραμύθι: οι σπουδαίες κοινοτικές ενισχύσεις, τις οποίες με σκληρή διαπραγμάτευση κατάφερε να αποσπάσει ο πρωθυπουργός. Κάθε φορά ο ίδιος σκυλοκαυγάς: δεν μπορείτε να δώσετε σκληρή μάχη, αν ήμασταν εμείς θα παίρναμε περισσότερα. Ενα παραμύθι και ένας σκυλοκαυγάς που τείνουν να δημιουργήσουν στον ελληνικό λαό το αίσθημα του επαίτη, το αίσθημα του παράσιτου. Οτι τον ταΐζουν οι πλούσιοι ευρωπαίοι, χωρίς τη βοήθεια των οποίων θα ψωμολυσσούσε.

Εχουμε αποκαλύψει και άλλες φορές, ότι σε συναντήσεις τους με ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ οι έλληνες πολιτικοί δεν δέχονται την άποψη ότι η πλούσια Ευρώπη βοηθάει τη φτωχή Ελλάδα. Ξεκαθαρίζουν αυτό που είναι η αλήθεια και που το ξέρουν όλοι: ότι τις ενδοκοινοτικές οικονομικές σχέσεις δεν μπορείς να τις προσεγγίζεις με μια στενή λογιστική προσέγγιση. Αυτά που εμφανίζονται ως ροή κονδυλίων από τις πλουσιότερες προς τις φτωχότερες χώρες της ΕΕ είναι ένα είδος ενοικίου, που πληρώνουν αυτές οι χώρες για την αποκλειστική νομή (για να μην πούμε το πλιατσικολόγημα) των αγορών των φτωχών χωρών.

Ας θυμίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα, για να καταλάβουμε καλύτερα το πραγματικό περιεχόμενο της «μεγάλης εθνικής επιτυχίας» που παρουσιάζει κάθε έλληνας αστός πρωθυπουργός ο οποίος συμμετέχει σε κάποια σύνοδο κορυφής για τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Εμείς ποτέ δεν μπήκαμε στον πειρασμό να ασχοληθούμε με το αν ο τάδε πρωθυπουργός μπορούσε να πάρει περισσότερα και δεν τα κατάφερε λόγω… μπουνταλοσύνης ή… οσφυοκαμψίας. Ο καθένας από δαύτους παίρνει αυτά που του δίνουν. Το παζάρι το κάνουν Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί, Βέλγοι (μέχρι το Brexit και Βρετανοί) με βάση τα δικά τους συμφέροντα και τις γενικότερες ισορροπίες. Οι υπόλοιποι παίζουν απλά βοηθητικό ρόλο.

-Ποιος παίρνει τις επιδοτήσεις; Τις παίρνει μήπως η φτωχή αγροτιά;

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

Με την οικονομική κρίση η Ελλάδα προσφέρθηκε από το εγχώριο πολιτικό σύστημα, στο πλαίσιο των διεθνών συμμαχιών του, ως «πειραματόζωο». Αντικείμενο του οικονομικού και κοινωνικού πειράματος - που συνεχίζεται - είναι η αποστέρηση ενός λαού από τις εργασιακές κατακτήσεις και τα δικαιώματα του, η αποστέρηση της δημόσιας περιουσίας του, η αποστέρηση κάθε ίχνους κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας.

Σήμερα, με αφορμή το προσφυγικό, οι ίδιοι «εταίροι» προωθούν ένα δεύτερο πείραμα. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια ειδική ζώνη ανύπαρκτης εθνικής κυριαρχίας, που, εκτός από οικονομικό ενέχυρο, θα λειτουργεί και ως αποθήκη των «σωτήρων».
Έτσι ενώ μέχρι την περασμένη βδομάδα είχαμε
τις δηλώσεις του Βέμπερ, του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλείται την εθνική της κυριαρχία στο προσφυγικό,
τις κινήσεις Γιούνκερ που έχουν να κάνουν με συνδιαχείριση του Αιγαίου και με «απ’ έξω» κλείσιμο των ελληνικών συνόρων μέσω ΠΓΔΜ,
τις τοποθετήσεις όπως του Βέλγου υπουργού μετατροπής της Αττικής σε στρατόπεδο συγκέντρωσης 400.000 προσφύγων (και όλα αυτά σε μια ΕΕ εντός τη οποίας αναβιώνουν πρακτικές Μεσοπολέμου, με νομοθετήματα όπως αυτό της Δανίας),

τώρα, σε όλα τα προηγούμενα έρχεται να προστεθεί πλέον και η ανοιχτή πρόσκληση της Μέρκελ, σε απόλυτη συνεργασία με την Τουρκία, για την απόβαση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο…

Να τυπώσει κανείς ή να μην τυπώσει;

From: CIAOANT1

Τι επιλογές έχει κανείς αν υπάρχουν χρέη που δε μπορούν να αποπληρωθούν, αλλά δε θέλει να "πάρει τα όπλα", ανατρέποντας το καπιταλιστικό σύστημα;

Μπορεί να κάνει στάση πληρωμών, να τυπώσει χρήμα ή να επιβάλλει "λιτότητα".

Η άρχουσα τάξη έχει δαιμονοποιήσει την πρώτη επιλογή, παρότι τα χρέη έχουν "φαγωθεί" με εντελώς άνισο τρόπο, και άρα εμπίπτουν άνετα στην κατηγορία των "απεχθών χρεών", τα οποία είναι νόμιμο να ΜΗΝ αποπληρωθούν. Ο λόγος που η άρχουσα τάξη δε θέλει τη στάση πληρωμών, είναι διότι ουσιαστικά θα ρίξει τα βάρη της κρίσης...στην άρχουσα τάξη, και θα αναγκάσουν τις τράπεζες να δεχτούν μεγάλες απώλειες.

Αντίθετα, η άρχουσα τάξη έχει επιλέξει, με διάφορες παραλλαγές, να εφαρμόσει ένα μείγμα "λιτότητας" και εκτύπωσης πληθωριστικού χρηματος. Αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί όσο οι λαοί δεν ανατρέπουν την άρχουσα τάξη και το σύστημα της, διότι:

"Από ακροδεξιό και φιλομνημον​ιακό μαθαίνεις την αλήθεια"

Από:

Του Γιώργου Σ.

"Από μικρό και από τρελό,μαθαίνεις την αλήθεια" λέει μια παλιά παροιμία. Σε πολιτικό επίπεδο και στις σημερινές οικονομικές συνθήκες η παράφραση της παροιμίας μάλλον είναι κάπως έτσι, "από ακροδεξιό και φιλομνημονιακό μαθαίνεις την αλήθεια".

Χθες στους "Φακέλους" του Παπαχελά δήλωσε ο Καρατζαφέρης "Ξεχάστε τα κόμματα όπως τα ξέρατε. Δεν υπάρχουν τώρα οι τεράστιες διαφορές μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Είμαστε οι ευρωπαϊστές εναντίον των κομμουνιστών".
Μερικές μόνο ώρες πριν την έναρξη των τριήμερων εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο, μέσα σε μια τέτοια οικονομική κατάσταση και με φρέσκα ακόμη τα γεγονότα των παρελάσεων της 28ηςΟκτώβρη, η ακροδεξιά νιώθει ποιο δυνατή από ποτέ. Το "αυγό του φιδιού", εκκολάπτονταν εδώ και χρόνια. Τώρα ήρθε η κρίσιμη στιγμή για το σύστημα να χρησιμοποιήσει τις ποιο αντιδραστικές του μεθόδους και να πετάξει το "δημοκρατικό" του προσωπείο, που εδώ και χρόνια ήταν αναγκασμένο να φοράει.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Για τα 32 χρόνια από την κύρωση της Συνθήκης Ενταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ - Ευρωπαϊκή Ενωση (εμβόλιμη αναδημοσίευση)

αναδημοσιεύεται, γιατί πολλή σπέκουλα έχει πέσει ακόμη και για αυτό, και μάλιστα από δαύτους που "ψήφισαν το Μάαστριχτ-πληρώνει ο λαός!"

Στις 28 Ιούνη 1979 η Βουλή ψήφισε τη συνθήκη προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ φέτος συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ - ΕΕ. Ολα τα αστικά κόμματα, το μεγάλο κεφάλαιο (στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στις τράπεζες) έχουν κάθε λόγο να εκτιμούν ως ιστορική επιλογή και μεγάλο επίτευγμα την ένταξη και προσαρμογή της Ελλάδας στη διακρατική ιμπεριαλιστική συμμαχία που προώθησε την ενιαία ευρωενωσιακή αγορά, καθώς και την ευρωζώνη, με στόχο την ισχυροποίηση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Τα οφέλη που αποκόμισε η πλουτοκρατία ήταν πολλαπλά και μεγάλα και αυτό αφορά και χώρες όπως η Ελλάδα, που βρίσκονται σε κατώτερη βαθμίδα της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας.

Αντίθετα οι μισθωτοί, οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, οι μικροί επιχειρηματίες και οι αγρότες είχαν πολύπλευρες και βαριές αρνητικές συνέπειες, ενώ οξύνθηκε η ανισομετρία της καπιταλιστικής ανάπτυξης τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας, όσο και μεταξύ εγχώριας βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής σε σχέση με την εισαγωγή ανάλογων εμπορευμάτων.
Η συμμετοχή στην ΕΟΚ - ΕΕ εξυπηρετούσε πρώτα απ' όλα τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας και διασφάλιζε την πολιτική της εξουσία. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις του και η ΕΕ ευθύνονται για το σημερινό δράμα του ελληνικού λαού, τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων.