Οι ανιστόριτοι και ο "Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας"

Πολύ σπέκουλα έπεσε με την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να επιτρέψει τις μουσουλμανικές λειτουργείες στο μουσείο που στεγάζεται στο πρώην τζαμί, πρώην ορθόδοξο και πρώην καθολικό ναό που χτίστηκε το 537 μχ από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ιουστινιανό με την ονομασία "Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας".

Fun fact: Δεν χτίστηκε σαν "ορθόδοξος" ναός καν, αφού την περίοδο της κατασκευής του δεν είχε γίνει ακόμη ο διαχωρισμός της "ελληνορθόδοξης" από την "Ρωμαιοκαθολική" εκκλησία.

Ας ξεκαθαρίσουμε εδώ ορισμένα πράγματα.
Ο καθένας μπορεί να κρίνει πολιτικά την ενέργεια αυτή, τόσο με βάση την συμβολική και ευθεία προσβολή της Κεμαλικής κληρονομιάς (γιατί περί αυτού πρόκειται από πλευράς Ερντογάν), όσο και με βάση την θρησκευτική σκοταδιστική αντίληψη που διέπει την όλη ενέργεια της μετατροπής ενός μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε "ιδιοκτησία" μιας συγκεκριμένης θρησκείας. Το εάν αυτή είναι ο μουσουλμανικός σουνιτισμός (συγκεκριμένα) ή οποιαδήποτε άλλη, καθόλου δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν ορθολογικό άνθρωπο.

Τα παραπάνω βέβαια καθόλου δεν αναιρούν την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας πάνω στο έδαφος της, ή το δικαίωμα της να παίρνει αποφάσεις που αφορούν την ίδια της την χώρα. Γιατί αυτό ακριβώς αφορά η συζήτηση αυτή στην Ελλάδα.

Κανείς λοιπόν δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει στην Τουρκία το τι θα κάνει και τι δεν θα κάνει εντός της επικράτειας της. [1]
Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ρωσσία, ούτε η "χριστιανική" (από πότε αλήθεια;) Ευρώπη, που την τελευταία φορά που κλήθηκε να προστατέψει τους χριστιανούς της ανατολής κατέληξε να καταλάβει και να καταστρέψει την πρωτεύουσα τους (για όσους ξεχνούν πως η "άλωση της Πόλης" δεν έγινε το 1453 αλλά το 1204).

Αλλά η σπέκουλα των ανιστόριτων δεν σταματάει εδώ. Μέχρι για "δεύτερη άλωση" ακούσαμε (αν και έχουν προηγηθεί ήδη δύο όπως προείπαμε, άρα ή 3η είναι, ή τίποτα).

Ας δούμε τα θαύματα με άλλο μάτι (άγιες μέρες γαρ)

Ο Ντέιβιντ Χιουμ, διάσημος Σκοτσέζος στοχαστής του 18ου αιώνα, επισήμανε κάτι έξυπνο σχετικά με τα θαύματα: αρχικά, όρισε το θαύμα ως «υπέρβαση» (ή παραβίαση) των νόμων της φύσης.

Το βάδισμα στην επιφάνεια της θάλασσας, η μετατροπή του νερού σε κρασί, η εκκίνηση ενός ρολογιού με τη δύναμη της σκέψης, η μετατροπή ενός βατράχου σε πρίγκιπα, παραβιάζουν τους νόμους της φύσης. Τέτοια θαύματα θα ήταν πολύ ενοχλητικά για την επιστήμη. Ενοχλητικά, αν ποτέ συνέβαιναν, δηλαδή! Επομένως, πώς πρέπει να απαντάμε σε ιστορίες για θαύματα;
Ο Χιουμ χρησιμοποίησε τα παρακάτω λόγια — μην ξεχνάτε ότι τα έγραψε πριν από δύο και πλέον αιώνες, και το ύφος της γλώσσας έχει από τότε αλλάξει:

Καμιά μαρτυρία δεν επαρκεί για να εξακριβωθεί η ύπαρξη θαύματος, εκτός αν η μαρτυρία είναι τέτοια ώστε η διάψευσή της να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο θαύμα από το γεγονός που η ίδια αποπειράται να εξακριβώσει.

Επιτρέψτε μου να διατυπώσω το επιχείρημα του Χιουμ με άλλα λόγια. Αν ο Γιάννης σάς αφηγηθεί μια ιστορία για ένα θαύμα, πρέπει να την πιστέψετε μόνο αν εκτιμήσετε ότι θα επρόκειτο για ακόμη μεγαλύτερο θαύμα αν η ιστορία του Γιάννη ήταν ψέμα. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε, «Θα εμπιστευόμουν στον Γιάννη τη ζωή μου, ποτέ δεν λέει ψέματα’ θα ήταν θαύμα αν ο Γιάννης έλεγε ποτέ ψέματα». Ωραία- όμως ο Χιουμ θα έλεγε το εξής: «Όσο απίθανο κι αν είναι να πει ο Γιάννης ψέμα, άραγε είναι πιο απίθανο απ’ όσο είναι το θαύμα που ισχυρίζεται ότι είδε;» Έστω ότι ο Γιάννης ισχυρίζεται πως είδε μια αγελάδα να πηδάει πάνω απ’ το φεγγάρι. Ανεξάρτητα από το πόσο ειλικρινής είναι ο Γιάννης, το ότι είπε ψέμα είναι «λιγότερο θαύμα» απ’ ό,τι ο ισχυρισμός του ότι μια αγελάδα πήδησε πάνω απ’ το φεγγάρι. Επομένως, πρέπει να προτιμήσετε την εξήγηση ότι ο Γιάννης ψεύδεται.

Με αφορμή τον ντόρο για τα Θρησκευτικά...

Παρ' όλο που το βασικό πρόβλημα των σχολείων σήμερα δεν είναι η απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, αλλά οι χιλιάδες χαμένες ώρες που προκαλούνται από τα κενά εκπαιδευτικών, το ζήτημα βρέθηκε στο επίκεντρο. Ο λόγος είναι γνωστός. Είναι ιδιαίτερη επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του αστικού πολιτικού συστήματος συνολικότερα, να επιδείξει κάποιες «αριστερές» πινελιές σε ζητήματα Εκπαίδευσης που διαφοροποιούν από την επάρατο Δεξιά.

Η σκόνη σηκώθηκε όταν η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, δήλωσε πως θα καταργηθεί άμεσα η προϋπόθεση της δήλωσης του γονέα. Κάποιες μέρες μετά, η ίδια «ανασκεύασε» τη δήλωσή της, ενώ χτες είχαμε το επισφράγισμα του «μαζέματος» δια χειρός υπουργού Παιδείας. Η δήλωσή του ήταν σαφής μέσα στη γενικότητά της. «Δε θα υπάρξουν μονομερείς ενέργειες» (κάτι μας θυμίζει - κάτι μας θυμίζει...), ενώ έκανε λόγο για «αναμόρφωση της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών». Στο επίδικο, φυσικά, τίποτα!
Με λίγα λόγια, το υπουργείο συνεχίζει να υλοποιεί την εγκύκλιο Λοβέρδου ως προς το ζήτημα του τρόπου χορήγησης απαλλαγής από τα Θρησκευτικά, που πράγματι όρθωνε εμπόδια σε μια σχετικά πιο ελεύθερη επιλογή από την πλευρά μαθητών και γονιών που δεν επιθυμούσαν τη θρησκευτική διδαχή.
Ομως, ας μιλήσουμε για την ουσία του ζητήματος.

Αρχικά, μόνο το γεγονός ότι το υπουργείο Παιδείας ονομάζεται και Θρησκευμάτων, δείχνει το μέγεθος της σύμφυσης εκκλησίας - κράτους στην Ελλάδα και πιο ειδικά στα ζητήματα Παιδείας.

Βλασφημίες

Λοιπόν για να είμαστε ξεκάθαροι: Θεός δεν υπάρχει.

Η ένταση της πίστης είναι αντιστρόφως ανάλογη με το πνευματικό επίπεδο ενός ανθρώπου κι ενός λαού.

Ενδεχομένως να πληρώνουμε μια τσαχπινιά της Μαρίας η οποία αφού έμεινε έγκυος προτίμησε αντί του λιθοβολισμού, να πείσει τον αγαθό Ιωσήφ ότι το βράδυ ήρθε ένας άγγελος και της είπε ότι θα γεννήσει το παιδί του θεού. Και το πίστεψαν κι άλλοι. Όσο πιο μεγάλο το ψέμα τόσο πιο πολλοί οι πρόθυμοι να το πιστέψουν.

Άσε που εξαιτίας του Ιησού έγινε η πρώτη γενοκτονία μωρών στην ιστορία. Η θρησκεία σκοτώνει, πάρτε το χαμπάρι.

Πρέπει όμως να σεβόμαστε τα «πιστεύω» του καθενός. Όπως σέβονται κι αυτοί τα «πιστεύω» των άθεων και άθρησκων. Τώρα αν αυτός ο σεβασμός σημαίνει να πληρώνουμε τις εκκλησίες και τα χρυσά άμφια του παπαδαριού είναι άλλο θέμα.

Σεβασμός στην θρησκεία δεν γίνεται a la carte. Δεν μπορώ να σέβομαι τον απλό παπά του χωριού μου ή τον παπά της ενορίας μας που κάνει αγαθοεργίες. Παίρνεις όλο το πακέτο. Παίρνεις από τους σταυροφόρους μέχρι τον Άνθιμο. Άλλωστε οι καλοί παπάδες, οι καλοί χριστιανοί γενικά ήταν πάντα η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Δεν μπορείς λοιπόν να πας με τον κανόνα επικαλούμενος τις εξαιρέσεις του.

Θρησκευτικές "ευαισθησίες" του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γ. Γ.

Αναγνώστης μας έστειλε μαιηλ και ζητάει να σχολιάσουμε αυτό που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα «Αγιορείτικο Βήμα» και έχει να κάνει με την επιστολή που έστειλε ο βουλευτής του Σύριζα Γιάννης Αμανατίδης ο οποίος είναι και υπεύθυνος Κ.Ο. για τα Θρησκεύματα, σε έναν ηγούμενο ενός μοναστηριού του «αγίου» όρους και με την οποία εκφράζει τα συλλυπητήρια του κόμματος του γιατί πέθανε ένας καλόγερος.

Αναλυτικά η επιστολή που έστειλε αναφέρει:

«Πανοσιολογιώτατε, 

Δεχθείτε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια για την εκδημία του μακαριστού Γέροντα Μωυσή Αγιορείτη, ο οποίος κοσμούσε τις τάξεις της σεβάσμιας αδελφότητάς σας ως Γέροντας της Καλύβης Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου της Ι. Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος. 

Ο μακαριστός υπήρξε συνεχιστής της μακράς παράδοσης των Αθωνιτών λογίων, που με τη γραπτή και προφορική μαρτυρία τους μετέφεραν στον κόσμο όψεις της αγιορείτικης πνευματικότητας και βοήθησαν στη γνωριμία με την Αγιώνυμη Πολιτεία.
Θα παραμείνει στη μνήμη μας χάρη στο πλούσιο συγγραφικό και κηρυγματικό έργο του. 

Mε σεβασμό και εκτίμηση
Αμανατίδης Γιάννης,
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Α΄ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ -Υπεύθυνος Κ.Ο. για τα Θρησκεύματα
Λυκόπουλος Μάκης, Υπεύθυνος Θεματικής Θρησκευμάτων».

Ο κ.Τσίπρας και το θρησκευτικό τμήμα της Χρυσής Αυγής

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Μετά τους επαίνους του κ.Τσίπρα (“θερμού” φίλου του Αρχιεπισκόπου Τσοχατζόπουλου, Λαυρεντιάδη και VIPs Κορυδαλλού) στον μητροπολίτη κ.Νίκο Χατζηνικολαου, τον πρώτο δεσπότη που (λίγο μετά) έστειλε ιερείς (τέσσερις!) να ευλογήσουν το ορμητήριο της Χ.Α. στη Λούτσα (ήταν να μη γίνει η αρχή, ύστερα οι αγιασμοί αυτοί έγιναν πανελλήνιος θεσμός), ακολούθησε συγχρωτισμός με άλλους δυο μητροπολίτες της ίδιας ποιότητας. Θα μπορούσε κάποιος να τον δικαιολογήσει για το πρώτο ατόπημα, αφού ο δεσπότης της Λούτσας δεν βαρυνόταν ακόμη παρά μόνο με την υπεράσπιση του Εφραίμ Βατοπεδινού και μερικά άλλα δευτερεύοντα, απλά πταίσματα, κατά πως φαίνεται, για τη ηθική του ΣΥΡΙΖΑ. Η δουλοφροσύνη όμως που εκδήλωσε ο κ.Τσίπρας μόλις έβηξε ο δεσπότης των Καλαβρύτων είναι ολότελα αδικαιολόγητη.

Τί γιορτάζεται την πρώτη ημέρα του έτους;

Ακολουθούν αποσπάσματα από άρθρο του μπλογκ "ελεύθερη έρευνα". Περαιτέρω ανάγνωση δεν συνίσταται σε ...πιστούς με μειωμένη αίσθηση του χιούμορ!

Ας κάνουμε μιά δημοσκόπηση: Τι γιορτάζουν οι χριστιανοί την 1η εκάστου έτους (1η Ιανουαρίου); Την Πρωτοχρονιά λένε -σχεδόν όλοι- αμέσως. Τον Μέγα Βασίλειο, αναφέρουν οι περισσότεροι. Την… Περιτομή του Κυρίου, δηλώνουν ελάχιστοι, που πιέζονται να θυμηθούν τα θρησκευτικά τους, με σεμνότυφο δισταγμό.

Μαζί με τον Άγιο Βασίλειο κάθε Πρωτοχρονιά η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει και μια γιορτή, που τα ημερολόγια συνήθως δεν την αναφέρουν ολόκληρη (γράφουν: περ. ή περιτ. Ιησού) κι έτσι οι περισσότεροι την αγνοούν. Πρόκειται για την περιτομή του Ιησού, σπουδαίο γεγονός για την Εκκλησία κι ως εκ τούτου τιμάται δεόντως: Την πρώτη ημέρα του έτους. Πρώτη γιορτή. Για να πάει καλά η χρονιά!

Θα εξετάσουμε ξεχωριστά τις δύο αυτές γιορτές:
[...]

Μέγας Βασίλειος, βασιλόπιτα και Coca Cola