Η τεχνητή Νοημοσύνη και το "Αόρατο" ΚΚΕ

Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) μπαίνει δυναμικά στην καθημερινότητά μας — από τον προσωπικό μας βοηθό μέχρι… "σύμβουλο ψήφου" — ένα σοβαρό ζήτημα έχει αρχίσει να διαφαίνεται: τι βλέπει, τι κρίνει και τι αποκλείει ένας υπολογιστικός αλγόριθμος;

Πρόσφατα έκανα ένα πείραμα. Ζήτησα από μια γνωστή πλατφόρμα ΤΝ (το ChatGPT) να με βοηθήσει να προσδιορίσω το ιδεολογικό μου προφίλ με βάση τις πολιτικές μου απόψεις. Μέχρι εκεί όλα καλά. Όμως όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία, δεν μου πρότεινε καν ως πιθανή επιλογή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ), παρόλο που οι απαντήσεις μου ταίριαζαν απόλυτα με πάγιες θέσεις του. -Ο λόγος; Όπως προέκυψε, το ΚΚΕ δεν ήταν στις "default επιλογές" της πλατφόρμας. Γιατί; Διότι — σύμφωνα με τη λογική της — θεωρείται «ακραίο». Και εκεί αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.

Είναι το ΚΚΕ "ακραίο";

Το ΚΚΕ είναι ένα κοινοβουλευτικό κόμμα με συνεχή παρουσία στη Βουλή από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, με ιστορική συμμετοχή ακόμα και σε κυβερνήσεις, όπως το 1989 στην κυβέρνηση Τζανετάκη (δεν κρίνω εδώ αν αυτή ήταν σωστή ή λάθος πολιτικά-προσωπικά την θεωρώ λάθος, αλλά κρίνω  το πως η ΤΝ δεν το έλαβε καν υπόψην της σαν αντικειμενικό γεγονός, όταν ο αλγόριθμός της κατέταξε το ΚΚΕ ως "ακραίο"). Διαθέτει σταθερό εκλογικό ακροατήριο και δημόσιο πολιτικό λόγο. Στην ελληνική πολιτική ζωή δεν θεωρείται ούτε περιθωριακό ούτε "εξτρεμιστικό" — ακόμα και από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Το να το χαρακτηρίζει ένας αλγόριθμος ως «ακραίο» και να το αφαιρεί από τη λίστα κομμάτων σε ένα τεστ πολιτικού προφίλ, δεν είναι "ουδέτερο" ή "τεχνικό" θέμα. Είναι πολιτική απόφαση.

Κανένα λάικ για τον Κιμ

 

Yπήρξαν και υπάρχουν αριστεροί και αναρχικοί που δίνουν τον καλό αγώνα στο πλάι του εθνικού κορμού: για τη συνέχιση της αποικιοκρατίας, την υπερίσχυση του ιμπεριαλισμού, στο τέλος, ενάντια στη διεύρυνση της ελευθερίας των ανθρώπων.

Αλλά ας πούμε διάφορα άσχετα. Έχετε προσέξει ότι ο προσπορισμός κέρδους ή η απόσπαση οφέλους ξυπνά ενοχικά αντανακλαστικά σε μια μεγάλη μάζα, ίσως και πλειοψηφία ανθρώπων; Θα έλεγα ότι είναι μια στάση που απαντάται πιο συχνά στην αριστερά, αλλά όχι αποκλειστικά. Πχ, το να πει ο Γεωργιάδης ότι η Καρυστιανού θέλει να ακολουθήσει πολιτική καριέρα, είναι κάτι που μπλοκάρει πολλούς, κάτι που θα φέρει τους πιο άδολους, τους πιο ανιδιοτελείς ανθρώπους σε θέση απολογίας. Υποκρύπτει και ταυτόχρονα παίρνει ως δεδομένο το εξής: η πολιτική μεταφράζεται σε προσωπικό όφελος. Το οποίο είναι για τον Γεωργιάδη και τους ομοίους του δικαίωμα, για τους άλλους όνειδος. Λέει πολλά για τους ανθρώπους κάτι τέτοιο. Πρώτα από όλα, λέει ότι μόνο επιφανειακά οι νεοφιλελεύθερες, ατομιστικές αξίες έχουν ευρεία αποδοχή. Βέβαια, δεν υπάρχει για την ώρα αντίπαλη αφήγηση τέτοια που να καθιστά την περιφρόνηση του κέρδους πολιτική, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. 

Το άλλο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε και που έχει μια πολιτική σημασία την οποία τη γνωρίζουν καλά και την παίζουν στα δάχτυλα οι περί την εξουσία, είναι ότι οι άνθρωποι -οι περισσότεροι άνθρωποι- θα σου δώσουν με χαρά αυτό που θα τους ζητήσεις και θα νιώσουν άσχημα, θα έρθουν σε μειονεκτική θέση όταν θα χρειαστεί να απαιτήσουν. Είναι μια συμπεριφορά που θα έχει σίγουρα την εξελικτική της σημασία, θα έχει βοηθήσει το είδος αλλά φαίνεται να δυσχεραίνει την επιβίωση των ατόμων. Δείχνει με έναν τρόπο ανεπίκαιρη, απαρχαιωμένη, ηλίθια. Έχει καταγραφεί στα θρησκευτικά κείμενα, έχει καταγραφεί επίσης στον «Ηλίθιο» του Ντοστογέφσκι

Το γνωρίζουν, και το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο χειραγώγησης:

Mahsa Amini και Zainab Essam Al Khazali: δύο νεκρές γυναίκες, ένα πολιτικό παιχνίδι

της Hafsa Kara-Mustapha*

Είχα την τύχη να επισκεφθώ το Ιράν μερικές φορές και να βρεθώ σε μερικά από τα πιο εμβληματικά μέρη του, από την πρωτεύουσα Τεχεράνη μέχρι το ιστορικό Ισφαχάν και την ιερή πόλη Μασχάντ. Εκτός από την ομορφιά του περιβάλλοντος, τα μαγευτικά τζαμιά ή τη θρυλική φιλοξενία των ανθρώπων του, αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, ως γυναίκα, ήταν το πόσο ασφαλής ένιωθα.

Ίσως η πιο αξιοσημείωτη ανάμνηση από τα ταξίδια μου σε αυτό το ανατολικό έθνος ήταν το γεγονός ότι οι ντόπιοι πήγαιναν στα πάρκα τη νύχτα, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών που ήταν μόνες τους ή με τα μικρά παιδιά τους. Από όλα τα πολλά πράγματα που είδα στο Ιράν, και είδα πάρα πολλά, η παρατεταμένη εικόνα των γυναικών που έκαναν τζόκινγκ ή κάθονταν μόνες τους σε ένα παγκάκι αργά το βράδυ ήταν η πιο εντυπωσιακή.

Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι που δεν θα τολμούσα να κάνω σε καμία δυτική πρωτεύουσα και αποδείχτηκε ακόμη πιο εκπληκτικό, δεδομένου του καταιγισμού αρνητικών δημοσιευμάτων που μας τροφοδοτούν συνεχώς για τη χώρα αυτή και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες πολίτες της, ιδίως.

Τις τελευταίες ημέρες, αναταραχές αναφέρθηκαν στα βορειοδυτικά της χώρας μετά την κατάρρευση μιας νεαρής γυναίκας, της Mahsa Amini, η οποία κλήθηκε σε ένα διοικητικό γραφείο, κατέρρευσε στην αίθουσα αναμονής και κατά συνέπεια διαπιστώθηκε ο θάνατός της στο νοσοκομείο.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έπεσαν πάνω στην ιστορία αυτή και τη μετέδωσαν ως άλλη μια περίπτωση θεσμικού μισογυνισμού από την κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αναφέρθηκε ότι συνελήφθη επειδή δεν φορούσε κατάλληλα τη μαντίλα της.

Αυτό είναι ίσως το πιο εκπληκτικό στοιχείο αυτής της θλιβερής υπόθεσης. Στο Ιράν, παρατήρησα πολλές νεαρές γυναίκες με μόνο ένα χαλαρό πέπλο στο κεφάλι τους και τα μαλλιά τους πολύ καθαρά ορατά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν ήταν τόσο πολύ μαντήλι που φορούσαν, αλλά σχεδόν μια κορδέλα, σχεδιασμένη μόνο για να συμμορφώνεται με τους κανόνες που ισχύουν στη χώρα.

Όταν, ως περίεργη δημοσιογράφος, ρώτησα για το χιτζάμπ τους, οι περισσότερες μου είπαν ότι οι κανόνες είχαν χαλαρώσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Και όμως, η ιστορία αυτής της γυναίκας αποτελεί πλέον παγκόσμιο φαινόμενο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν φουντώσει από τις λεπτομέρειες αυτής της υπόθεσης και οι εκκλήσεις για υποστήριξη των ταραχών που λαμβάνουν χώρα τώρα στο Ιράν γίνονται trend σε πλατφόρμες όπως το Twitter.

Αγώνας για την “ελευθερία”

με τα σύμβολά του ...Σάχη!

Η ιστορία έχει βέβαια το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτού που λατρεύουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης όταν αναφέρονται σε κράτη που δεν ακολουθούν τη δυτική γραμμή. Η νεκρή ήταν μια γυναίκα, από την κουρδική εθνοτική ομάδα του Ιράν, η ενδυμασία της είχε θεωρηθεί "ακατάλληλη" από τις αρχές.
Εν ολίγοις, όλα τα απαιτούμενα συστατικά για να προκαλέσουν τους δυτικούς φιλελεύθερους και να πάρουν τους συνήθεις ύποπτους των ΜΚΟ μαζί τους για να ξεκινήσουν μια δυσφημιστική εκστρατεία για τον πετρελαιοπαραγωγό γίγαντα της Μέσης Ανατολής.

Παρά την άμεση έναρξη έρευνας για τα αίτια του θανάτου της και την επίσκεψη ανώτερου αξιωματούχου στην οικογένειά της για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του, το ατυχές αυτό περιστατικό αξιοποιείται για να κερδίσει ζωτικούς πόντους εναντίον του Ιράν, σε μια εποχή που οι δυτικές χώρες αναζητούν απεγνωσμένα φυσικό αέριο εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία.

Πρόκειται για μια καλοκουρδισμένη τακτική που χρησιμοποιούν τα κράτη-παρίες για να προκαλέσουν αναταραχές σε χώρες πλούσιες σε πόρους, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι τα πολύτιμα αγαθά τους θα πωληθούν τελικά σε συμφέρουσα τιμή και με όρους που ωφελούν τον αγοραστή εις βάρος του πωλητή.

Το Ιράκ, η Λιβύη, η πλούσια σε χρυσό Σομαλία...

Για τους "βιασμούς" από τον στρατό της Ρώσσικης Ομοσπονδίας

Τους τελευταίους μήνες τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, και φυσικά και τα ελληνικά, είχαν γεμίσει με ιστορίες φρίκης για τους βιασμους που κάνουν οι Ρώσοι στρατιώτες. Μας είπαν ότι βίαζαν μωρά, για τα 25 ανήλικα κορίτσια που βίαζαν σε ένα υπόγειο οι Ρώσοι και τώρα τα 9 είναι έγκυες, για βιασμενα και ακρωτηριασμενα παιδιά, για το βιασμό ενός αγοριού μπροστά στη μητέρα του αφού το έδεσαν σε σταυρό.. Αυτά σε καθημερινή βάση. Πριν προχωρησω να ξεκαθαρίσω κάτι. Η σεξουαλική βία και ο βιασμός στον πόλεμο είναι πραγματικότητα και κατά παράβαση κάθε ιχνους διεθνούς δικαίου χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο πολέμου. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα από την Αφρική μέχρι την Ευρώπη.

Οι αφηγήσεις που είχαν γεμίσει τον διεθνή τύπο για τους ομαδικούς βιασμούς ανηλίκων κοριτσιών στην Ουκρανία είχαν μια και μόνη πηγή: τη Lyudmila Denisova, την επίτροπο για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Ουκρανικής Βουλής. Συνήθως ανεβαζε τις ιστορίες αυτές στο προφίλ της στο ΦΒ και έπειτα οι καταγγελίες γίνονταν πρωτοσέλιδα σε μεγάλα μέσα, όπως οι Times, και ο Μπάιντεν ζητούσε την παραπομπή των Ρώσων σε δίκη για εγκλήματα πολέμου. Τις τελευταίες μέρες έγινε κάτι που μάλλον δεν θα περίμενε κανείς, και που ελάχιστα ελληνικα μέσα ανέφεραν. Η ουκρανική βουλή (καλά διαβάσατε η Ουκρανική Βουλή) ψήφισε την αποπομπή της Denisova και την απόλυση της από τη θέση της Επιτρόπου διότι, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δεν παρείχε καμία απόδειξη για τις καταγγελίες της για βιασμούς στα κατεχόμενα(sic) από τη Ρωσία εδάφη με αποτέλεσμα να στρέψει την κοινή γνώμη μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του ουκρανικού λαού.

-Ποιος Σκαμπαρδώνης;

Η προσπάθεια «ξεπλύματος της δράσης του «Αζόφ» κι άλλων «ταγμάτων θανάτου» στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε «εργολαβία».

Τα γεγονότα στην Ουκρανία και η εδώ και δύο μήνες εξελισσόμενη ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στο έδαφός της και σε αυτό του Ντονμπάς αποτέλεσαν, με τον τρόπο τους, έναν ιδιόμορφο «καταλύτη», διαχωρίζοντας με τον πλέον σαφή τρόπο τους υποστηρικτές της μίας ή της άλλης πλευράς της διένεξης (αλλά και τους λεγόμενους «ισαποστάκηδες», οι οποίοι εν προκειμένω λειτουργούν, εκόντες-άκοντες, υπέρ της μίας από τις δύο πλευρές).

Σε ό,τι αφορά, τώρα, τα ΜΜΕ και τη σφαίρα των πληροφοριών γενικά, τα γεγονότα αυτά ανέδειξαν με τον πλέον εμφανή τρόπο τον επικοινωνιακό πόλεμο που διεξάγεται ανάμεσα στη «συλλογική Δύση» και τη Ρωσία πολύ πριν ξεκινήσει η στρατιωτική επιχείρηση της τελευταίας και έβγαλαν στην επιφάνεια ένα σωρό «ιδεολογήματα», αλλά και τεχνικές μαζικής εξαπάτησης και επιβολής της «μίας και μοναδικής αλήθειας» που «πρέπει» να φτάνει στα μάτια και τ’ αυτιά του μέσου πολίτη στις χώρες της Δύσης σχετικά με το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και στο Ντονμπάς τα τελευταία οκτώ και πλέον χρόνια και ειδικότερα τους τελευταίους δύο μήνες.

Τα πιο γνωστά «trend» αυτής της μαζικής επικοινωνιακής εκστρατείας είναι: 

• α) Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη αναφορά περί «επιτιθέμενης» Ρωσίας και «αμυνόμενης» Ουκρανίας,
• β) Η «δαιμονοποίηση» της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ρωσίας μέσα από στοχευμένα δημοσιεύματα περί «παρανοϊκών», «χασάπηδων», «μακελάρηδων» κοκ που διοικούν το Κρεμλίνο, 
• γ) Η κατά το μέγιστο δυνατό τρόπο ανάδειξη της δήθεν «κτηνωδίας» των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων έναντι του άμαχου πληθυσμού στις περιοχές όπου διεξάγονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, 
• δ) Η πλήρης αποσιώπηση της ιστορίας της σύγχρονης Ουκρανίας από το χουντικό πραξικόπημα της 22ης Φεβρουαρίου και μετά και ο «ακήρυχτος» εμφύλιος πόλεμος της εξουσίας του Κιέβου με τις δύο αυτοανακηρυγμένες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, με τις χιλιάδες νεκρούς αμάχους πολίτες και 
• ε) Το «ξέπλυμα» της δράσης των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» στο Ντονμπάς αλλά και στη «μητροπολιτική» Ουκρανία, όπως και την αποσιώπηση της στενής σχέσης ανάμεσα τα νεοναζί αποβράσματα και την «επίσημη» ουκρανική εξουσία των τελευταίων οκτώ ετών.
  

Ειδικά αυτό το τελευταίο από τα πέντε σημεία που προαναφέρθηκαν, βρίσκεται τον τελευταίο καιρό σε μεγάλη έξαρση και «δημοφιλία» τόσο στα εγχώρια, όσο και στα εκτός Ελλάδας συστημικά ΜΜΕ. Την ιδέα ότι «ναι, μεν, είναι εθνικιστές / φασίστες / νεοναζί, αλλά πολεμούν για την πατρίδα τους» την εξέφρασε, βεβαίως, ευθαρσώς και όχι μία φορά ο ίδιος ο «πρόεδρος» της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Στον οποίο, μάλιστα, η ελληνική Βουλή παραχώρησε πρόσφατα και βήμα για να απευθυνθεί με μαγνητοσκοπημένο μήνυμα και μας έφερε «πεσκέσι» στο βίντεο 2 μαχητές του νεοναζιστικού «Αζόφ», υποτίθεται ελληνικής καταγωγής (για τον έναν από τους δύο, που παρουσιάστηκε με το όνομα «Μιχαήλ» και μάλλον δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό της Ουκρανίας, αναφέρθηκε πως σκοτώθηκε λίγες μέρες μετά στη Μαριούπολη, σε μάχη εναντίον ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων έξω από το εργοστάσιο «Ιλίτς»). Η προσπάθεια ««ξεπλύματος», ωστόσο, της ύπαρξης και της δράσης όχι μόνο του «Αζόφ» (που ως πιο πολυπληθές και έντονο στη δημόσια παρουσία του μέσω των social media έγινε πιο γνωστό), αλλά και του συνόλου των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» («Αϊντάρ», «Ντνιεπρ-1», «Ντονμπάς» κ.ά.) έχει μετατραπεί σε «εργολαβία», πλέον, από τα συστημικά ΜΜΕ και έχουμε φτάσει σε σημείο να διαβάζουμε, πλέον, πραγματικά «τερατουργήματα» γύρω από το θέμα.
______________
Στην αντίληψη του γράφοντος υπέπεσε, λοιπόν, άρθρο δημοσιευμένο στις 25/04 στη γνωστή ειδησεογραφική ιστοσελίδα ιn.gr με την υπογραφή του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το άρθρο ονομάζεται «Ποιο τάγμα;» και μπορεί κανείς να το βρει εδώ.

Πριν προχωρήσουμε στην αναγκαία (κατά την άποψη του γράφοντος) αποδόμηση των βασικών επιχειρημάτων του εν λόγω εμέσματος, καλό θα ήταν να θυμηθούμε μαζί κάποια πράγματα που έχουν αναφερθεί στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν[...]
Τα περισσότερα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» τύπου «Αζόφ» δημιουργήθηκαν τυπικά μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος του «Μαϊντάν» στις 22/02/2014, με την αγαστή σύμπνοια και συνεργασία των κρατικών λειτουργών της «μετά-Μαϊντάν» ουκρανικής εξουσίας, όπως πχ ο επί 7 συναπτά έτη Υπουργός Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ, αλλά και τη χρηματοδότηση από Ουκρανούς ολιγάρχες, όπως οι Ίγκορ Κολομόισκι, Ρινάτ Αχμέτοφ, Βίκτορ Πιντσούκ κ.ά.

Ωστόσο, η πολιτική και στελεχική τους βάση βρισκόταν σε ήδη υπαρκτούς σχηματισμούς, όπως η Svoboda (πρώην Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ουκρανίας), ο «Δεξιός Τομέας», ο «Εθνικός Κορμός» κοκ Κάποιοι από αυτούς τους σχηματισμούς λειτουργούσαν και ως πολιτικά κόμματα, συμμετείχαν σε βουλευτικές εκλογές και πριν από το «Μαϊντάν» και εξέλεγαν και βουλευτές. Τα περί «ελάχιστης επιρροής» στην ουκρανική κοινωνία είναι ένα τεράστιο ψέμα, αφού η ιδεολογική και, κυρίως, η πολιτική επιρροή του ουκρανικού εθνικισμού και νεοναζισμού δεν περιορίζεται στις «καθεαυτού» δυνάμεις που εκφράζουν αυτές τις ιδεοληψίες, αλλά στο σύνολο των συστημικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Αλεξάντρ Τουρτσίνοφ, πρώην Πρόεδρος της ουκρανικής Βουλής (Ανώτατης Ράντας), όταν αποφάσιζε να στείλει τον ουκρανικό στρατό να βομβαρδίσει το Λουγκάνσκ και τις άλλες πόλεις και χωριά του Ντονμπάς; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Πετρό Ποροσένκο, όταν έλεγε ότι «τα μικρά Ουκρανόπουλα θα έχουν φαγητό, παιχνίδια και σχολεία για να πηγαίνουν, ενώ τα παιδιά του Ντονμπάς όχι» και προμήνυε για τα τελευταία ένα «μόνιμο μέλλον» μέσα στα πολεμικά καταφύγια; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» είναι ο (κατά τα λοιπά «Εβραίος» και «ρωσόφωνος») Βολοντίμιρ Ζελένσκι, όταν αποδέχεται ως «φυσιολογική» την ύπαρξη και τη δράση αυτών που οι πρόγονοί τους δολοφονούσαν μαζικά και χωρίς οίκτο τους δικούς του ομοεθνείς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ουκρανία τη δεκαετία του ‘40 του περασμένου αιώνα;

Τέλος, όπως ο γράφων έχει επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, τα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» δεν αποτελούν, ουσιαστικά, ξεχωριστές δομές από τις τακτικές ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, αλλά οργανικό τμήμα τους και, κυρίως, ιδεολογικό «ταγό» τους. Δεν είναι διόλου τυχαίο, πως το σύνθημα του UPA, δηλαδή του αιμοσταγούς στρατού του Στεπάν Μπαντέρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ναζί και ευθύνεται για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων Σοβιετικών πολιτών της Ουκρανίας την περίοδο εκείνη, το διαβόητο «Slava Ukraini! Geroyam Slava!»

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #3

Συνέχεια από το προηγούμενο

Νατοϊκή στήριξη σε φάρμες τρολ

Μια άλλη ανώνυμη έρευνα δείχνει πώς οι ουκρανικές εταιρείες δημοσίων σχέσεων χρησιμοποίησαν στοχευμένες διαφημίσεις για να επιμολύνουν το ρωσικό διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικών μέσων ενημέρωσης με μηνύματα που καλούσαν σε οικονομική απομόνωση της Μόσχας και «να σταματήσει ο πόλεμος». Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας είναι ο Μπεζλέπκιν Εβγκένι Βιτάλιεβιτς, ο οποίος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Εβγκένι Κορολιόφ, μαζί με τον Πάβελ Αντόνοφ της οργάνωσης Targetorium. Πίσω από το ψευδώνυμο Κορολιόφ, ο Ουκρανός πληροφοριακός πολεμιστής συνέταξε μια ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook (που είναι πλέον ιδιωτική), στην οποία καυχιόταν ότι οι διαφημίσεις της εταιρείας του στο Facebook πέτυχαν 30 εκατομμύρια επισκέψεις σε τρεις ημέρες.

Ταυτόχρονα, το Facebook έχει αποκλείσει τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης από τη λειτουργία διαφημίσεων και τη νομισματοποίηση του περιεχομένου. Έχουν δημιουργηθεί αρκετοί ψεύτικοι λογαριασμοί για μέσα ενημέρωσης, όπως το Russia 24, θάβοντας τον αυθεντικό λογαριασμό κάτω από μια σειρά απατεώνων. Το Facebook έχει επίσης χαρακτηρίσει ως «ψευδείς» δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Άμυνας.

Η εκστρατεία αυτή φέρεται να πραγματοποιήθηκε κατόπιν σύστασης του StopFake, ενός αυτοαποκαλούμενου φορέα «ελέγχου των γεγονότων» που χρηματοδοτείται από το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, το Ατλαντικό Συμβούλιο, τα υπουργεία Εξωτερικών της Τσεχίας και του Ηνωμένου Βασιλείου και το Διεθνές Ίδρυμα Αναγέννησης, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος.

Η StopFake προσλήφθηκε από το Facebook τον Μάρτιο του 2020 για να «περιορίσει τη ροή της ρωσικής προπαγάνδας», αλλά διαπιστώθηκε ότι απασχολούσε πολλά πρόσωπα που συνδέονταν στενά με βίαιους νεοναζί. Ο δημοσιογράφος που συνέγραψε το αποκαλυπτικό άρθρο δέχθηκε απειλές θανάτου και τελικά εγκατέλειψε την Ουκρανία. Αυτές οι αποκαλύψεις προφανώς δεν εμπόδισαν το Facebook να βασίζεται στην οργάνωση αυτή για καθοδήγηση σχετικά με τη λογοκρισία.

Εν τω μεταξύ, Ρώσοι χάκερς εντόπισαν ένα δημόσιο έγγραφο της Google (που έκτοτε έχει γίνει ιδιωτικό και έχει αναρτηθεί εδώ), το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την επιχείρηση προπαγάνδας, η οποία διανεμήθηκε σε κανάλια Telegram με «δημιουργικές φάρμες». «Εδώ μπορείτε να βρείτε συνδέσμους προς ουκρανικά μέσα ενημέρωσης που χρειάζονται προώθηση, λογαριασμούς bot με συνδέσμους και κωδικούς πρόσβασης από τους οποίους στάλθηκαν στους χρήστες αντιπολεμικά μηνύματα και μηνύματα με πλαστά στοιχεία για το υπουργείο Άμυνας, τοποθετήσεις και συγκεκριμένες οδηγίες για τις αναρτήσεις και ποιο κοινό πρέπει να κεντήσουν», αναφέρεται στην έρευνα.

Μια άλλη εκστρατεία διεξάγεται από τη Νατάλια Πόποβιτς, την ιδρύτρια του πρακτορείου δημοσίων σχέσεων One Philosophy στο Κίεβο. Το προφίλ της Πόποβιτς στο LinkedIn δείχνει ότι αυτή έχει συνεργαστεί με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ και έχει υπάρξει σύμβουλος του πρώην προέδρου Πέτρο Ποροσένκο. Είναι επίσης συνιδρύτρια και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ukraine Crisis Media Center, ενός βραχίονα προπαγάνδας που χρηματοδοτείται από την Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης, το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, την Πρεσβεία των ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, μεταξύ πολλών άλλων.

Ένα άρθρο του Campaign Asia παρουσιάζει διάφορες εταιρείες δημοσίων σχέσεων που συμμετέχουν στην προσπάθεια. Μεταξύ αυτών είναι ο Ρίτσαρντ Έντελμαν, διευθύνων σύμβουλος της Edelman PR. Ο Έντελμαν είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ατλαντικού και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #2

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Ξένοι εξτρεμιστές κατακλύζουν την Ουκρανία

Ο φάκελος περιέχει επίσης έναν σύνδεσμο προς μια σελίδα του υπουργείου Εξωτερικών με τίτλο «Μάχη για την Ουκρανία», η οποία παρέχει οδηγίες για αλλοδαπούς που επιθυμούν να ενταχθούν στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας που είναι πλαισιωμένες από νεοναζί και ονομάζονται «Διεθνής Αμυντική Λεγεώνα της Ουκρανίας».

Μετά το κάλεσμα του Ζελένσκι προς τους ξένους μαχητές να σχηματίσουν μια ταξιαρχία, μαχητές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Ισπανίας, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Χιλής και άλλων χωρών, ταξίδεψαν για να αντιμετωπίσουν τις ρωσικές δυνάμεις. Άλλοι χωρίς εκπαίδευση ή εμπειρία μάχης έχουν φτάσει για «πολεμικό τουρισμό», αυτό που ένας Βρετανός στρατιώτης αποκάλεσε «σφαιροφάγους».

Ενώ η ουκρανική κυβέρνηση λέει ότι δεκάδες χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της, ορισμένοι σχολιαστές εξέφρασαν αμφιβολίες για τους αριθμούς αυτούς, κάνοντας λόγο για «προσπάθεια δημοσίων σχέσεων». Ωστόσο, οι ξένοι που ταξίδεψαν στην Ουκρανία συνάντησαν μια πραγματικότητα πολύ πιο σοβαρή από ό,τι περίμεναν.

Η πολεμική αεροπορία της Ρωσίας βομβάρδισε στρατιωτικές εγκαταστάσεις δίπλα στο σημείο όπου κοιμόντουσαν οι ξένοι μαχητές. Έχοντας καταφύγει στη γειτονική Πολωνία, ένας Ισπανός μαχητής περιέγραψε τον βομβαρδισμό ως «προειδοποίηση» που θα μπορούσε να έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους.

Ομοίως, ένας Αμερικανός μαχητής που κρύφτηκε σε ένα ασθενοφόρο για να ξεφύγει από τις γραμμές του μετώπου προειδοποίησε ότι οι ουκρανικές αρχές σκοτώνουν τους ξένους που αποφάσισαν να μην πολεμήσουν, κάνοντας λόγο για «παγίδα». 

Κατάλληλη ρητορική

«Τέτοια ρωσικά κλισέ όπως “δημοψήφισμα στην Κριμαία” ή “βούληση του λαού της Κριμαίας” είναι απολύτως απαράδεκτα», σημειώνει το έγγραφο, αναφερόμενο στο συντριπτικά επιτυχές δημοψήφισμα του 2014 για την απόσχιση από την Ουκρανία.

Το έγγραφο θεωρεί απαράδεκτους τους όρους «εμφύλιος πόλεμος στο Ντονμπάς», «εσωτερική σύγκρουση», «σύγκρουση στην Ουκρανία» και «ουκρανική κρίση» για να περιγράψει τον πόλεμο του ουκρανικού στρατού με τις αποσχισθείσες δημοκρατίες της περιοχής του Ντονμπάς. Αυτό, παρά το γεγονός ότι το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εκτιμά ότι 14.200 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων 3.404 αμάχων, έχουν σκοτωθεί σε εσωτερικές μάχες στην Ουκρανία από το 2014.

Στη θέση αυτών των φράσεων, το έγγραφο ζητά τη χρήση των όρων «Ένοπλη επίθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο Ντονμπάς, διεθνής ένοπλη σύγκρουση, ρωσικός πόλεμος κατά της Ουκρανίας, ρωσο-ουκρανική ένοπλη σύγκρουση». 

Φράσεις-Κλειδιά

Ένα άλλο έγγραφο με τίτλο «Φράσεις-Κλειδιά» περιέχει συγκεκριμένους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς που διαδόθηκαν ευρέως από τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης, έκτοτε όμως έχουν διαψευστεί.

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #1

Ο Νταν Κόεν* αποκαλύπτει το εκτεταμένο δίκτυο πίσω από τον καταιγισμό δημοσίων σχέσεων της ουκρανικής κυβέρνησης.
___________
Από την έναρξη της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις καλλιέργησαν την εικόνα ενός μικρού γενναίου στρατού που αντιστέκεται στον ρωσικό Γολιάθ. Για να ενισχύσει την αντίληψη της ουκρανικής στρατιωτικής ανδρείας, το Κίεβο έχει εξαπολύσει μια συνεχή ροή εξελιγμένης προπαγάνδας με στόχο να αποσπάσει τη δημόσια και επίσημη υποστήριξη των δυτικών χωρών.

Η εκστρατεία περιλαμβάνει γλωσσικούς οδηγούς, φράσεις κλειδιά και εκατοντάδες προπαγανδιστικές αφίσες, ορισμένες από τις οποίες περιέχουν φασιστική εικονοπλασία και εξυμνούν ακόμη και ηγέτες του νεοναζιστικού κινήματος. Πίσω από την προσπάθεια δημοσίων σχέσεων της Ουκρανίας βρίσκεται ένας στρατός από ξένους πολιτικούς στρατηγιστές, λομπίστες της Ουάσινγκτον και ένα δίκτυο μέσων ενημέρωσης που συνδέονται με μυστικές υπηρεσίες.

Η στρατηγική προπαγάνδας της Ουκρανίας απέσπασε επαίνους από έναν διοικητή του ΝΑΤΟ, ο οποίος δήλωσε στην Washington Post: «Είναι πραγματικά άριστοι στις stratcom (στρατηγικές επικοινωνίες): μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιχειρήσεις πληροφοριών και ψυχολογικές επιχειρήσεις. Η Post παραδέχτηκε τελικά ότι “Δυτικοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι ενώ δεν μπορούν να επαληθεύσουν ανεξάρτητα πολλές από τις πληροφορίες που διοχετεύει το Κίεβο σχετικά με την εξελισσόμενη κατάσταση στο πεδίο της μάχης, συμπεριλαμβανομένων των αριθμών των απωλειών και για τις δύο πλευρές, εντούτοις αντιπροσωπεύουν μία εξαιρετικά αποτελεσματική stratcom».

Κλειδί στην προπαγανδιστική προσπάθεια είναι μια διεθνής λεγεώνα εταιρειών δημοσίων σχέσεων που συνεργάζονται άμεσα με το υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας για να διεξαγάγουν πόλεμο παραπληροφόρησης.

Σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο του κλάδου PRWeek, η πρωτοβουλία ξεκίνησε από ένα ανώνυμο πρόσωπο που φέρεται να ίδρυσε μια εταιρεία δημοσίων σχέσεων με έδρα την Ουκρανία. «Από την πρώτη ώρα του πολέμου, αποφασίσαμε να συνεργασθούμε με το υπουργείο Εξωτερικών για να τους βοηθήσουμε να διανείμουν τις επίσημες πηγές για να δείξουν την αλήθεια», δήλωσε ο ανώνυμος στο PR Week. «Πρόκειται για έναν υβριδικό πόλεμο: μείγμα της αιματηρής μάχης με μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης και ψεύτικης πληροφόρησης υπό την ηγεσία της Ρωσίας [sic]».

Σύμφωνα με τον ανώνυμο πληροφοριοδότη, περισσότερες από 150 εταιρείες δημοσίων σχέσεων έχουν συμμετάσχει στo προπαγανδιστικό blitz. Επικεφαλής της διεθνούς προσπάθειας είναι ο συνιδρυτής της εταιρείας δημοσίων σχέσεων PR Network, Nicky Regazzoni και ο Francis Ingham, κορυφαίος σύμβουλος δημοσίων σχέσεων με στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.

"Το ΚΚΕ ως ψυχολογικό σύμπλεγμα"*

👉Παρατήρηση 1η: -Υπάρχει κάτι πιο γελοίο από τον γελοίο; Υπάρχει. Ο γελοίος που με εξυπνακισμούς πάει να παραστήσει τον ξύπνιο.
👉Παρατήρηση 2η: Το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν βρίσκεται και στα καλύτερά του. Αυτή η «ήττα», όμως, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο, έχει και κάτι το θετικό. Έχει αποθρασύνει τους σμπίρους του συστήματος.

Οι τελευταίοι λόγω της αμορφωσιάς τους περί την γεωμετρία της Ιστορίας και θεωρώντας αμετάβλητους τους συσχετισμούς υπέρ της τάξης της οποίας αποτελούν τους οργανικούς διασκεδαστές της, δεν νιώθουν την ανάγκη των προσχημάτων. Έτσι μας παρέχουν αφειδώς τα διαπιστευτήρια και της χυδαιότητας και της μαυρίλας τους.

Ας έρθουμε, τώρα, στο θέμα μας.

Από τα παλιότερα φιλοσοφικά ερωτήματα είναι και τούτο: Αξίζει τον κόπο να ασχολείσαι με έναν τενεκέ;

Η απάντηση συνήθως είναι «όχι». Ωστόσο κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις την εξαίρεση ώστε να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Σήμερα, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με έναν τενεκέ που ζει το δράμα να μην ξέρει πόσο τενεκές είναι, γεγονός που τον καθιστά «χρήσιμο». «Χρήσιμος» διότι προσφέρει αφειδώς όλες τις αποδείξεις για την ποιότητα όλων των τενεκέδων του είδους του. Αλλά – και κυρίως – γιατί αποκαλύπτει όλη την «σοβαρότητα» και την «δημοκρατικότητα» εκείνων που χρησιμοποιούν τέτοιους τενεκέδες άλλοτε για να κάνουν «υψηλή πολιτική», άλλοτε για να «ενημερώνουν» την κοινή γνώμη, άλλοτε για να παριστάνουν την «σοβαρή διανόηση» κι άλλοτε όλα μαζί.

Ο τενεκές μας λέγεται Τάκης Θεοδωρόπουλος (για τον περί ου ο λόγος μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και ΕΔΩ) και αρθρογραφεί στην εφημερίδα του συγκροτήματος Αλαφούζου, την «Καθημερινή». Παρακαλούμε μπείτε στον κόπο να διαβάσετε το πόνημά του.

Ο σιωνισμός είναι ναζισμός

Στις 3 του Ιούνη, η Κομισιόν εξέδωσε ανακοίνωση για να μας ενημερώσει ότι «στη διάρκεια της πανδημίας αυξήθηκε το αντισημιτικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο». Επικαλείται μελέτη με τίτλο "Η άνοδος του αντισημιτισμού στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της πανδημίας", την οποία εκπόνησε το Institute for Strategic Dialogue (ISD) και στην οποία αναλύεται διαδικτυακό περιεχόμενο στα γαλλικά και τα γερμανικά.

Δεν έχουμε δει τη μελέτη (είναι στα γαλλικά και στα γερμανικά), όμως και μόνο η συσχέτιση της πανδημίας με την έξαρση του αντισημιτισμού μάς βάζει σε υποψίες. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ξέρουμε ότι με τον όρο «αντισημιτισμός» περιβάλλουν κάθε πολιτική στην εγκληματική, ρατσιστική, γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στην ανακοίνωση της Κομισιόν ότι «η μελέτη διαπίστωσε επίσης διάδοση του περιεχομένου “γκρίζας ζώνης’’, το οποίο ενδεχομένως δεν παραβαίνει τον νόμο για τη ρητορική μίσους ή την άρνηση του Ολοκαυτώματος στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά παρ’ όλα αυτά, μπορεί να είναι επιβλαβές». Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι αυτή η «γκρίζα ζώνη» δεν είναι παρά αναφορές στα εγκλήματα του σιωνισμού, που είναι ο ναζισμός της εποχής μας, με τις θεωρίες του για τον «περιούσιο λαό» και την «κατωτερότητα» των Αράβων.

Εδώ και πολλά χρόνια, το Ισραήλ και τα ανά τον κόσμο σιωνιστικά λόμπι ξοδεύουν χρήμα και κάνουν συστηματική δουλειά, εργαλειοποιώντας το Ολοκαύτωμα των εβραίων από τους ναζί. Οποιος καταγγέλλει τα εγκλήματα των σιωνιστών στην Παλαιστίνη είναι «αντισημίτης» και «αρνητής του Ολοκαυτώματος». Ακολουθώντας αυτήν την τακτική, όμως, δε θα δυσκολευτούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι χειρότεροι αντισημίτες είναι οι σιωνιστές ηγέτες και ο αφιονισμένος όχλος που τους ακολουθεί.

Αντίθετα, οι πιο συνεπείς πολέμιοι του αντισημιτισμού είναι αυτοί που καταγγέλλουν τα εγκλήματα του σιωνισμού και υποστηρίζουν το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην αυτοδιάθεση.

Ο μύθος των κοινοτικών επιδοτήσεων

Κάθε φορά το ίδιο παραμύθι: οι σπουδαίες κοινοτικές ενισχύσεις, τις οποίες με σκληρή διαπραγμάτευση κατάφερε να αποσπάσει ο πρωθυπουργός. Κάθε φορά ο ίδιος σκυλοκαυγάς: δεν μπορείτε να δώσετε σκληρή μάχη, αν ήμασταν εμείς θα παίρναμε περισσότερα. Ενα παραμύθι και ένας σκυλοκαυγάς που τείνουν να δημιουργήσουν στον ελληνικό λαό το αίσθημα του επαίτη, το αίσθημα του παράσιτου. Οτι τον ταΐζουν οι πλούσιοι ευρωπαίοι, χωρίς τη βοήθεια των οποίων θα ψωμολυσσούσε.

Εχουμε αποκαλύψει και άλλες φορές, ότι σε συναντήσεις τους με ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ οι έλληνες πολιτικοί δεν δέχονται την άποψη ότι η πλούσια Ευρώπη βοηθάει τη φτωχή Ελλάδα. Ξεκαθαρίζουν αυτό που είναι η αλήθεια και που το ξέρουν όλοι: ότι τις ενδοκοινοτικές οικονομικές σχέσεις δεν μπορείς να τις προσεγγίζεις με μια στενή λογιστική προσέγγιση. Αυτά που εμφανίζονται ως ροή κονδυλίων από τις πλουσιότερες προς τις φτωχότερες χώρες της ΕΕ είναι ένα είδος ενοικίου, που πληρώνουν αυτές οι χώρες για την αποκλειστική νομή (για να μην πούμε το πλιατσικολόγημα) των αγορών των φτωχών χωρών.

Ας θυμίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα, για να καταλάβουμε καλύτερα το πραγματικό περιεχόμενο της «μεγάλης εθνικής επιτυχίας» που παρουσιάζει κάθε έλληνας αστός πρωθυπουργός ο οποίος συμμετέχει σε κάποια σύνοδο κορυφής για τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Εμείς ποτέ δεν μπήκαμε στον πειρασμό να ασχοληθούμε με το αν ο τάδε πρωθυπουργός μπορούσε να πάρει περισσότερα και δεν τα κατάφερε λόγω… μπουνταλοσύνης ή… οσφυοκαμψίας. Ο καθένας από δαύτους παίρνει αυτά που του δίνουν. Το παζάρι το κάνουν Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί, Βέλγοι (μέχρι το Brexit και Βρετανοί) με βάση τα δικά τους συμφέροντα και τις γενικότερες ισορροπίες. Οι υπόλοιποι παίζουν απλά βοηθητικό ρόλο.

-Ποιος παίρνει τις επιδοτήσεις; Τις παίρνει μήπως η φτωχή αγροτιά;

Roman Protasevich: με τη γίδα στην πλάτη...

Μιας και έχει γίνει ντόρος με τον Λευκορώσο αντιφρονούντα "ακτιβιστή" και "δημοσιογράφο", Roman Protasevich, σκέφτηκα με τη σειρά μου να προσθέσω δύο - τρία πραγματάκια σε σχέση με το παρελθόν του.

Ήδη από το 2011 είναι ενεργό μέλος του λεγόμενου "Μετώπου Νεολαίας" ("Малады Фронт"). Μια οργάνωσης νεολαίας που αυτοπροσδιορίζεται ως ενταγμένη στην "Ευρωπαϊκή Χριστιανοδημοκρατία" και μάλιστα είναι μέλος της "Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος". Με άλλα λόγια είναι αδελφή οργάνωση, για παράδειγμα, της ΟΝΝΕΔ.

Ωστόσο, το "Μέτωπο Νεολαίας" φέρει ρητορικής και ιδεολογικού προφίλ που που θυμίζει περισσότερο το Ουγγρικό "Fidesz" του Ορμπάν, παρά ένα τυπικό Ευρωπαϊκό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα.
Ένα μείγμα μετριοπαθούς φιλοευρωπαϊσμού με έντονα στοιχεία εθνοκεντρισμού και ξενοφοβισμού απέναντι στο οτιδήποτε δεν είναι ... Λευκορώσικο. Είναι υπέρμαχοι της απαγόρευσης χρήσης της Ρωσικής γλώσσας και υποστηρίζουν ότι η Σοβιετική περίοδος της χώρας δεν ήταν τίποτα περισσότερο παρά μια μορφή κατοχής...

Ποιός είναι ο Ρόμαν Προτάσεβιτς

Το προφίλ του ακροδεξιού Λευκορώσου «ακτιβιστή» που απήχθη από την κυβέρνηση Λουκασένκο ● Η συμμετοχή του σε νεοναζιστικά μπλοκ και οι «σημαντικές» επαφές του στις ΗΠΑ.

Eνεργό μέλος της εθνικιστικής οργάνωσης «Pahonia», μιας πολιτοφυλακής της Λευκορωσίας που έχει προχωρήσει σε δράσεις μαζί με το νεοναζιστικό τάγμα Αζόφ στον εμφύλιο πόλεμο της Ουκρανίας ήταν ο 26χρονος μπλόγκερ Ρόμαν Προτάσεβιτς, που συνελήφθη στο Μινσκ από το καθεστώς Λουκασένκο. Την Κυριακή ο Προτάσεβιτς επέστρεφε στη Λιθουανία, τόπο "αυτοεξορίας" του, από την Ελλάδα, όπου παραβρέθηκε προκειμένου να καλύψει τη συμμετοχή στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών της "ηγέτιδας της λευκορωσικής αντιπολίτευσης", Svetlana Tikhanovskaya. Μετά την αποχώρησή της, φαίνεται πως ο ίδιος παρέμεινε στη χώρα μας για... "διακοπές".

Για την Ε.Ε. είναι ένας "δημοσιογράφος-ακτιβιστής" που απήχθη από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Για την κυβέρνηση Λουκασένσκο θεωρείται τρομοκράτης, ενώ διώκεται από το φθινόπωρο του 2020 για «εκκλήσεις σε ενέργειες που έπληξαν την εθνική ασφάλεια». Το παρελθόν του όμως είναι αρκετά πιο σκοτεινό από αυτό που τα περισσότερα δυτικά μέσα ενημέρωσης μέχρι στιγμής παρουσιάζουν.

Ο Ρομάν Προτάσεβιτς στο Μαϊντάν το 2014 με το κομμένο κεφάλι του Λένιν

Ο Προτάσεβιτς γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1995 στο Μινσκ. Εκδιώχθηκε από ένα σχολείο για συμμετοχή σε διαδήλωση διαμαρτυρίας το 2011 και αργότερα αποβλήθηκε από το δημοσιογραφικό πρόγραμμα του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μινσκ.

Малады Фронт

Το 2012, τέθηκε υπό κράτηση ως διαχειριστής "ομάδων αντιπολίτευσης" στα κοινωνικά δίκτυα. Ηταν τότε μέλος του Μετώπου Νεολαίας, μιας ακροδεξιάς φιλοΕΕ οργάνωσης που οργάνωνε κινητοποιήσεις στον δρόμο κατά του Λουκασένκο, ενώ αγωνιζόταν και για την επέκταση της χρήσης της λευκορωσικής γλώσσας (έναντι των Ρωσικών).

Καταστροφή του ποντιακού ελληνισμού κ σοβιετική εξουσία

Το σύνολο σχεδόν της βιβλιογραφίας αποδίδει σημαντικό μέρος της ευθύνης για την καταστροφή του Πόντου στους μπολσεβίκους. Πράγματι, από το 1922 και έπειτα, παρατηρείται μια συστηματική προσπάθεια μετατόπισης των ευθυνών (με σκοπό την τελική αποσιώπησή τους) για την καταστροφή του Πόντου και της Μικράς Ασίας, από τους κατεξοχήν υπευθύνους, στους κομμουνιστές. Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη θέση του Κ. Φωτιάδη:

«Οι Μπολσεβίκοι, γνώριζαν πολύ καλά ότι ο κεμαλικός αγώνας δεν είχε την αποδοχή των λαϊκών τάξεων της πολυεθνικής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν απελευθερωτικός αγώνας αλλά εθνοκτόνος που κατόρθωσε με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των Μπολσεβίκων και τα γενοκτονικά μέτρα που εφάρμοσε να μετατρέψει μια πολυεθνική και πολυθρησκευτική αυτοκρατορία σε μονοθρησκευτική και μονοκρατική, αφανίζοντας Ελληνες και Αρμενίους και καταδυναστεύοντας τις μη τουρκικές μουσουλμανικές εθνότητες με μεθόδους μεσαιωνικής πολιτικής συμπεριφοράς.

Η Σοβιετική Ενωση είναι συμμέτοχη και συνυπεύθυνη στη γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου»45.

Πολλοί μάλιστα ξεκινούν την απαρίθμηση των «ευθυνών» των μπολσεβίκων από την ίδια την επανάσταση αυτή καθαυτή, αφού αποτέλεσε την αιτία αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή του Πόντου. Από εκεί θα ξεκινήσουμε και εμείς.

Ενας Πόντιος πρόσφυγας, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των όσων διαδραματίστηκαν στις γραμμές του ρωσικού στρατού στον Πόντο παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναφέρει σχετικά πως οι γυναίκες (οι οποίες μαστιζόμενες από το λοιμό διαμαρτύρονταν, έκαναν επιδρομές στα πρατήρια ψωμιού και έρχονταν αντιμέτωπες με την αστυνομία που έσπευδε να «προστατέψει» τους ιδιοκτήτες τους) έγραφαν «στους άνδρες τους στο μέτωπο ότι "εσείς πολεμάτε άσκοπα ενώ στα μετόπισθεν μας δέρνουν για τα δίκαιά μας, μας ατιμάζουν και μας φυλακίζουν"... Τότε στασίασαν οι στρατιώτες εναντίον των αξιωματικών... οι περισσότεροι εξ αυτών ετάχθησαν με τα δίκαια των αιτημάτων των στρατιωτών. Συσπειρωμένα ο στρατός και αξιωματικοί επαναστάτησαν εναντίον του Τσάρου...»46.

Ο στρατευμένος ρωσικός λαός, λοιπόν, επαναστάτησε υπερασπιζόμενος τα δίκαιά του, έπαψε να πολεμάει σε ξένους πολέμους και επέστρεψε να υπερασπιστεί τις οικογένειές του σε έναν πόλεμο που ήταν πραγματικά δικός του.

Καθηγ. Αμερικανικού Πανεπιστημίου Βηρυτού καταγγέλλει λογοκρισία του από το ΟΡΕΝ για την Παλαιστίνη (+vid)

Ακολουθεί η καταγγελλία του καθηγ. Νικόλα Κοσματόπουλου από τον τοίχο του στο facebook και το επίμαχο απόσπασμα:
____________
Σήμερα το πρωί ένιωσα στο πετσί μου την λογοκρισία, την αλαζονεία και την παθογένεια των ελληνικών συστημικών Μέσων ενημέρωσης.

Ήμουν καλεσμένος στην εκπομπή Ωρα Ελλάδος του Opentv για να μιλήσουμε για Παλαιστίνη / Ισραήλ.

Το ρεπορτάζ ξεκίνησε με την κυρία Ζαχαράκη, ανταποκρίτρια στην Ισταμπούλ, η οποία αναφέρθηκε εκτενώς στις δηλώσεις Ερντογάν για τις σφαγές στην Γάζα.

Από την μεριά της πολύ καλά έκανε, μιας και ήταν αυτά τα νέα.
Ωστόσο, αναρωτήθηκα γιατί ο αρχισυντάκτης επέλεξε να ανοίξει το θέμα για την Γάζα μέσω Τουρκίας.

Δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ότι ο στόχος ήταν να φιλτράρει τα εγκλήματα πολέμου στην Παλαιστίνη μέσα από τον εθνικό εχθρό της ελλάδας. Έτσι, ο επόμενος που θα υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο του αμυνόμενου να ακούγεται σαν τον … «Σουλτάνο» ακυρώνοντας την επιχειρηματολογία.

Απίστευτο πόσο ελληνοκεντρική είναι η ελλάδα των ΜΜΕ,
αδιανόητο πόσο χαμηλή εκτίμηση έχουν για τον κόσμο που τους παρακολουθεί και τους πληρώνει.

Μετά μου δίνεται ο λόγος για ελάχιστα λεπτά μέσα στα οποία προσπάθησα να στριμώξω ένα σωρό αλήθειες.

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #9 (Τελευταίο μέρος+παραπομπές)

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Οι προειδοποιήσεις του Λένιν

Ο ίδιος ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Λένιν, είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό το σκληρό αγώνα που είχε μπροστά της η σοβιετική εξουσία. Στην εισήγησή του στο 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των επιτρόπων πολιτικής διαφώτισης, που έγινε στις 17 Οκτώβρη του 1921 (Λένιν, Απαντα, τόμος 44, σελ. 155-175), στην οποία εξηγούσε το νόημα της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ), ως μίας επαναφοράς του καπιταλισμού (σε ποιο βαθμό, οι μπολσεβίκοι δεν μπορούσαν να γνωρίζουν, όπως επισημαίνει ο Λένιν), επεσήμανε ότι «όλο το ζήτημα είναι με ποιον θα πάει η αγροτιά – με το προλεταριάτο που πάει να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία ή με τον καπιταλιστή που λέει: “Ας γυρίσουμε πίσω, έτσι είμαστε πιο ασφαλισμένοι κι αυτά περί σοσιαλισμού είναι επινοήσεις”».

H ΝΕΠ ήταν αναγκαία για να αντιμετωπιστεί η πείνα, γιατί το 1921 υπήρξε πραγματικά λιμός. Ομως ήταν ταυτόχρονα και ένας οικονομικός πόλεμος: 

«Να σε τι συνίσταται ο σημερινός πόλεμος: ποιος θα νικήσει, ποιος θα κερδίσει γρηγορότερα – ο καπιταλιστής που του ανοίγουμε την πόρτα ή μάλλον κάμποσες πόρτες (και πολλές άλλες πόρτες που οι ίδιοι δεν τις ξέρουμε και που ανοίγονται χωρίς εμάς και εναντίον μας) ή η προλεταριακή εξουσία;».

Κι ο Λένιν συνεχίζει: 

«Ολο το ζήτημα είναι: ποιος ποιον θα ξεπεράσει; Αν προλάβουν οι καπιταλιστές να οργανωθούν νωρίτερα, τότε δε χωράει καμία συζήτηση πως θα κυνηγήσουν τους κομμουνιστές. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτά τα πράγματα νηφάλια: ποιος, ποιον;

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #8

...Συνέχεια από το προηγούμενο: 

Η αντίσταση των κουλάκων

Αν όμως το πρόβλημα που περιγράφτηκε παραπάνω δυσχέραινε την τροφοδοσία του πληθυσμού με τρόφιμα, το μεγαλύτερο πρόβλημα προέκυψε από τη στάση των πλούσιων αγροτών, των κουλάκων.

Ας διαβάσουμε τι έλεγε ο ηγέτης της επανάστασης, ο Λένιν, γι’ αυτούς:

«Οι κουλάκοι είναι οι πιο χτηνώδεις, οι πιο ωμοί, οι πιο άγριοι εκμεταλλευτές που όχι μία μονάχα φορά παλινόρθωσαν στην ιστορία των άλλων χωρών την εξουσία των τσιφλικάδων, των βασιλιάδων, των παπάδων, των καπιταλιστών…. Οι αιματορουφήχτρες αυτές πλούτισαν απ’ τη δυστυχία του λαού στη διάρκεια του πολέμου, συσσώρευσαν χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ρούβλια, ανεβάζοντας τις τιμές των σιτηρών και των άλλων προϊόντων. Οι αράχνες αυτές πάχαιναν σε βάρος των κατεστραμμένων απ’ τον πόλεμο αγροτών, σε βάρος των πεινασμένων εργατών. Οι βδέλλες αυτές ρουφούσαν το αίμα των εργαζομένων, πλουτίζοντας τόσο περισσότερο όσο περισσότερο πεινούσε ο εργάτης στις πόλεις και στα εργοστάσια. Οι βρικόλακες αυτοί μάζευαν και μαζεύουν στα χέρια τους την τσιφλικάδικη γη, υποδουλώνουν ξανά και ξανά πάλι τους φτωχούς αγρότες» (Λένιν, Απαντα, τόμος 23)

Στο αντικομμουνιστικό βιβλίο «Οι μελανές πράξεις του Κρεμλίνου», που αναφέραμε παραπάνω, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι υπήρξε οργανωμένη ένοπλη αντίσταση στο σοβιετικό καθεστώς από τους κουλάκους. Οπως αναφέρει στην σελ. 219, «η ανταρσία ξεκίνησε το 1930, στο μικρό χωριουδάκι Οσαντχ του δήμου Μέζι της επαρχίας Ντνιπετρόβσκ. Γρήγορα εξαπλώθηκε στους δήμους Μέζι, Βασίλκι, Βλιζνιούκι και Πόλοχραντ. Οι αντάρτες ήταν συμπαθούντες στους σκοπούς της “Λίγκας για την Απελευθέρωση της Ουκρανίας”, SVU, μιας μυστικής οργάνωσης με μυστικές διακλαδώσεις. Η ανταρσία εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που ένοπλοι αντάρτες έφτασαν στα έξι μίλια από το Πόλοραντ, όπου στάθμευε η 30ή στρατιά του Κόκκινου Στρατού». 

Ενας άλλος συγγραφέας, ο αμερικανός καθηγητής Φρέντερικ Σούμαν, που ταξίδεψε στην Ουκρανία την εποχή του «λιμού», εξέδωσε ένα βιβλίο για τη Σοβιετική Ενωση το 1957, με τίτλο «Η Ρωσία από το 1917: Τέσσερις δεκαετίες σοβιετικής πολιτικής». Εκεί, στις σελ.151-152 διαβάζουμε:
_____________
«Οι κουλάκοι είχαν ενθαρρυνθεί να “πλουτίσουν” κάτω από την ΝΕΠ (σ.σ. Νέα Οικονομική Πολιτική, μία πολιτική σχετικής υποχώρησης στον καπιταλισμ,ό με στόχο την σταθεροποίηση της οικονομίας και την ανάπτυξη της βιομηχανίας του νεαρού σοβιετικού κράτους που ήταν οικονομικά γονατισμένο από τους πολέμους) και είχαν συμβάλει στο μεγαλύτερο μερίδιο της ανάκτησης της αγροτικής παραγωγής. Είχαν εξαναγκαστεί να μπουν στις κολλεκτίβες κι έτσι έχασαν όχι μόνο τα σπίτια τους, τη γη και τον εξοπλισμό τους, αλλά και τα άλογα, τα βοοειδή, ακόμα και τα κοτόπουλά τους. Η φυσική τους δυσαρέσκεια οδήγησε σε τιμωρητικά μέτρα.

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #7

...Συνέχεια από το προηγούμενο: 

Οι ελλείψεις

Φυσικά, η κατάσταση δεν ήταν καθόλου εύκολη για την πρώτη χώρα στον κόσμο που επιχειρούσε να οικοδομήσει το σοσιαλισμό. Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει, αλλά και τα λάθη, ήταν πολλά. Ηδη, από τον Μάρτη του 1930, ο Στάλιν, στο άρθρο του με τίτλο «Ιλιγγος απ’ τις επιτυχίες», που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα», καυτηριάζει τη στάση ορισμένων στελεχών που προσπαθούν να επιβάλουν την πλήρη κοινωνικοποίηση λέγοντας:

«Το να εξερεθίζουμε τον κολχόζνικο αγρότη με την “κοινωνικοποίηση“ των κατοικιών, όλων των γαλακτοφόρων ζώων, όλων των μικρών ζώων και των πουλερικών, όταν το πρόβλημα των σιτηρών δεν έχει λυθεί ακόμα, όταν η αρτέλικη μορφή (σ.σ. από το αγροτικό αρτέλ, που σημαίνει ότι κοινωνικοποιούνται μόνο τα βασικά μέσα παραγωγής και η γη και όχι οι μικροί λαχανόκηποι, οι κατοικίες, τα μικρά ζώα, τα πουλερικά κτλ) των κολχόζ δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμα – μήπως δεν είναι φανερό πως μία τέτοια “πολιτική“ μπορεί να είναι ευάρεστη και ωφέλιμη μόνο στους άσπονδους εχθρούς μας;…

-Τί είναι αυτό; -Πολιτική καθοδήγηση του κολχόζ ή πολιτική αποσύνθεσης και δυσφήμησής του; Και δε μιλάω για εκείνους τους, με το συμπάθιο, “επαναστάτες“ που αρχίζουν την οργάνωση των αρτέλ με το κατέβασμα της καμπάνας απ’ την εκκλησία. Να κατεβάσει την καμπάνα – για φαντάσου, τι υπερ… επαναστατικότητα!» (Στάλιν, Απαντα, τόμος 12, σελ. 226, οι εμφάσεις του συγγραφέα).

Οι αντισταλινικοί που ταυτίζουν το Στάλιν με τον Χίτλερ, θα εκπλαγούν από το γεγονός ότι ο Στάλιν ήταν αντίθετος στην πολιτική της πλήρους απαλλοτρίωσης όλης της αγροτικής ιδιοκτησίας και του κατεβάσματος της καμπάνας από τις εκκλησίες!

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #6

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Βίαιη ή εθελοντική η κολλεκτιβοποίηση; 

Η ίδια παραποίηση γίνεται και με την κολλεκτιβοποίηση. Οι μπολσεβίκοι και ο Στάλιν ήταν αντίθετοι στη βίαιη κολλεκτιβοποίηση. Κι όταν αντιλαμβάνονταν στρεβλώσεις στην εφαρμογή της κομματικής γραμμής, έλεγαν τα πράγματα με τ’ όνομά τους, όπως στο παρακάτω απόσπασμα από απάντηση του Στάλιν στους κολχόζνικους («Απάντηση στους συντρόφους κολχόζνικους», «Πράβντα», αρ. 92, 3 Απρίλη 1930):

«Πρώτη ερώτηση: Πού βρίσκεται η ρίζα των λαθών στο αγροτικό ζήτημα; Απάντηση: Στην όχι σωστή μεταχείριση του μεσαίου αγρότη. Στο ότι επιτρέψαμε τη χρησιμοποίηση της βίας στον τομέα των οικονομικών σχέσεων με το μεσαίο αγρότη. Στο ότι ξεχάσαμε πως η οικονομική σύνδεση με τις μάζες της μεσαίας αγροτιάς πρέπει να στηρίζεται, όχι πάνω στη βάση των βίαιων μέτρων, μα πάνω στη βάση της συμφωνίας με το μεσαίο αγρότη, πάνω στη βάση της συμμαχίας με το μεσαίο αγρότη. Στο ότι ξεχάσαμε πως η βάση του κολχόζνικου κινήματος στη δοσμένη στιγμή είναι η συμμαχία της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς με το μεσαίο αγρότη, ενάντια στον καπιταλισμό γενικά, ενάντια στους κουλάκους ειδικά.

Ερείπια ενός αγροτικού σπιτιού στην Βαλμάσκα (Ουκρανία)

που ανήκε σε έναν κολχόζνικο αγρότη, το οποίο κάηκε από τους κουλάκους.

Οσο η επίθεση ενάντια στους κουλάκους γινόταν σε ενιαίο μέτωπο με το μεσαίο αγρότη, όλα πήγαιναν καλά. Οταν όμως μερικοί σύντροφοί μας, μεθυσμένοι απ’ τις επιτυχίες, άρχισαν απαρατήρητα να γλυστρούν απ’ το δρόμο της επίθεσης ενάντια στους κουλάκους, στο δρόμο της πάλης ενάντια στο μεσαίο αγρότη, όταν κυνηγώντας μεγάλα ποσοστά κολλεκτιβοποίησης, άρχισαν να χρησιμοποιούν τη βία απέναντι στο μεσαίο αγρότη και του στερούσαν το εκλογικό του δικαίωμα, “τον ξεκληρίζανε“ και τον απαλλοτριώνανε, η επίθεση άρχισε να παρεκκλίνει, το ενιαίο μέτωπο με το μεσαίο αγρότη να υποσκάπτεται και, όπως είναι φυσικό, ο κουλάκος απόκτησε τη δυνατότητα να προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια του. Ξεχάσανε ότι η βία, που είναι απαιραίτητη και ωφέλιμη στην πάλη με τους ταξικούς μας εχθρούς, είναι απαράδεκτη και ολέθρια όταν στρέφεται ενάντια στο μεσαίο αγρότη που είναι σύμμαχός μας» (οι εμφάσεις δικές μας).

Παρακάτω, ο Στάλιν παραδέχεται ότι «παραβιάστηκε η λενινιστική αρχή της εθελοντικής προσχώρησης στην οργάνωση των κολχόζ. Καταπατήθηκαν οι βασικές υποδείξεις του κόμματος και το υποδειγματικό καταστατικό του αγροτικού αρτέλ, που λέει ότι η ανοικοδόμηση του κολχόζ είναι εθελοντική».

O «λιμός» της Ουκρανίας και η φασιστική προπαγάνδα #5

...Συνέχεια από το προηγούμενο:

Οι αρνητές του κατασκευασμένου «λιμού»

Τόσες δεκαετίες μετά τα γεγονότα και με σωρεία κατασκευασμένων «ειδήσεων» από τους ναζί και τη Δύση, δυσκολεύουν αρκετά όποιον θέλει να βρει τι έγινε πραγματικά στην Ουκρανία. Πάντως, μεταξύ αυτών που αρνούνται ότι υπήρξε λιμός στην Ουκρανία ήταν ο αμερικάνος δημοσιογράφος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», Γουόλτερ Ντιουράντι. Ο Ντιουράντι, ως ανταποκριτής των «Τάιμς» στη Μόσχα, είχε γράψει 13 άρθρα με ανταποκρίσεις, για τα οποία βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ το 1932. Τα άρθρα αυτά δεν ήταν φιλοσταλινικά, όπως τον κατηγορούν οι αντίπαλοί του, ίσως επειδή ο Ντιουράντι είχε πάρει συνέντευξη από τον ίδιο τον Στάλιν. Μια ματιά στον τίτλο ενός από αυτά («Ο σταλινισμός συντρίβει τους εχθρούς του στο όνομα του Μαρξ», 24/6/1931) αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι πρόκειται για αστό δημοσιογράφο. Αλλωστε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» δούλευε, όχι στο… ΚΚ Αμερικής.

Ο Ντιουράντι, μάλιστα, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 31 Μάρτη του 1933 στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», απαντά στον Τζόουνς λέγοντας:

«Είναι αλήθεια πράγματι ότι ο νεωτερισμός και η κακή διαχείριση της κολλεκτιβοποίησης καθώς και η αρκετά αποτελεσματική συνωμοσία του Φεοντόρ Μ. Κόναρ και των συνεργατών του στο Επιτροπάτο Γεωργίας, έχουν φέρει ένα χάος στη σοβιετική παραγωγή τροφίμων (σ.σ. ο Κόναρ εκτελέστηκε για σαμποτάζ). Ομως, για να το πούμε ωμά, δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά και οι μπολσεβίκοι ηγέτες είναι το ίδιο αδιάφοροι για τις απώλειες που μπορεί να συναντήσουν στο δρόμο τους προς τον πλήρη σοσιαλισμό όπως οποιοσδήποτε στρατηγός κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου…

Από τότε που μίλησα με τον κ. Τζόουνς, έχω κάνει διεξοδικές έρευνες για αυτή την υποτιθέμενη κατάσταση λιμού… Υπάρχει σοβαρή έλλειψη τροφής σε όλη τη χώρα, με περιστασιακές περιπτώσεις καλά οργανωμένων κρατικών ή κολλεκτιβίστικων αγροκτημάτων. Οι μεγάλες πόλεις και ο στρατός προμηθεύονται επαρκώς τροφή. Δεν υπάρχει πράγματι λιμός, ούτε θάνατοι από πείνα, όμως αυτό που υπάρχει είναι μία πλατιά θνησιμότητα από αρρώστιες εξαιτίας της κακής διατροφής… Σε κάθε ρωσικό χωριό οι συνθήκες σίτισης από δω και πέρα θα βελτιωθούν, όμως αυτό δεν θα απαντήσει στο πραγματικά κρίσιμο ερώτημα. Τι θα γίνει στην επόμενη καλλιέργεια σιτηρών; Απ’ αυτό εξαρτάται όχι μόνο το μέλλον της σοβιετικής εξουσίας, που δε μπορεί να συντριβεί, αλλά και η μελλοντική πολιτική του Κρεμλίνου».

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε σαφής βελτίωση της παραγωγής σιτηρών και η φασιστική προπαγάνδα κατάπιε τη γλώσσα της, γι’ αυτό και περιορίζεται στα γεγονότα του 1932-33 και δεν αναφέρεται στα μετέπειτα χρόνια.

Τα παραπάνω λόγια του Ντιουράντι θεωρήθηκαν άκρως προκλητικά από τους απογόνους του Τζόουνς, γι’ αυτό και δύο ανίψια του ζήτησαν την αφαίρεση του βραβείου με επιστολή τους προς την επιτροπή των βραβείων Πούλιτζερ, που συνεδρίασε το 2003 για να αποφασίσει αν θα αφαιρέσει το βραβείο από τον Ντιουράντι μετά θάνατον!