Όσον αφορά το περιτύλιγμα της εκλογικής σύμπραξης, γινόμαστε για άλλη μια φορά στο ίδιο έργο θεατές. Για άλλη μια φορά ακούμε τα ίδια μεγάλα λόγια, που μόνο στόχο έχουν να αφοπλίσουν την κριτική σκέψη του προοδευτικού κόσμου και να εκμεταλλευτούν υπαρκτές αγωνίες του. Σε αυτό αποσκοπεί το «εμπόριο» ενότητας και πουθενά αλλού. Είναι η ίδια δοκιμασμένη τακτική, που χρησιμοποίησε στο παρελθόν και ο ΣΥΡΙΖΑ, για να φτάσει τελικά εκεί που έφτασε. Η τακτική των προσκλητηρίων «ενότητας της αριστεράς», με βασικό αντικείμενο το καλύτερο πλασάρισμα στην κάλπη, κρύβοντας τα πολιτικά ζητήματα και τις διαφορές κάτω από το χαλί, για να εκβιαστούν αριστερές συνειδήσεις.
Είναι αλήθεια ότι οι εν λόγω πολιτικές δυνάμεις κάπου «τα βρίσκουν», ορίζονται από ένα κοινό πολιτικό-ιδεολογικό περιεχόμενο. Αυτό είναι και η πραγματική πολιτική βάση της συνεργασίας τους και τίποτε παραπάνω: η πολιτική πρόταση του «μεταβατικού προγράμματος». Ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει μέτρα όπως η διαγραφή του χρέους, ο εργατικός έλεγχος, η εθνικοποίηση τραπεζών, η έξοδος από την ευρωζώνη- Ε.Ε. κ.α. Σε διάφορες παραλλαγές και με διαφορετικούς προσδιορισμούς ο καθένας, οι τρεις αυτές δυνάμεις έχουν αυτήν ακριβώς τη συγκολλητική ουσία.
Στην πραγματικότητα και παρά τα παχιά λόγια, αυτό που περιγράφεται από αυτές τις δυνάμεις είναι μια διαδικασία μετάβασης προς μια άλλη κοινωνία, που θα εκτυλίσσεται, όμως, εντός του πλαισίου της καπιταλιστικής κυριαρχίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας και χωρίς αυτά πρώτα να ανατραπούν. Ένα ρεφορμιστικό σχέδιο, δηλαδή, που δεν αποτελεί παρά μια παραλλαγή αυτού που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ και κατέρρευσε με πάταγο την προηγούμενη χρονιά.
Στο εσωτερικό αυτού του προγράμματος περιέχονται μια σειρά «στόχοι», οι οποίοι στη δεδομένη περίοδο καταλήγουν πάντα στην ενσωμάτωση στο σύστημα, ακόμα και αν σε μια άλλη φάση του κινήματος θα ήταν σωστοί. Επί της ουσίας, δεν μιλάμε για πραγματικούς στόχους πάλης που απευθύνονται στο κίνημα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις.
