Mαρά-Σαν Ζιστ-Ροβεσπιέρος (κείμενα)

Μέρα που είναι σήμερα, είπαμε να τιμήσουμε την επέτειο της "μητέρας των επαναστάσεων" με ένα παλιότερο (1989) αλλά αξιόλογο βιβλίο της "Σύγχρονης Εποχής"

Μαρά_1 by on Scribd

Οι "Λυσσασμένοι", το προλεταριακό Κόμμα της Γαλλικής επανάστασης;*

Ο ηγέτης των “Λυσσασμένων” Ζακ Ρου

«Λυσσασμένοι» (Les «Enragés»). Μικρή παρισινή εξτρεμιστική ομάδα μέσα στις τάξεις των «Αβράκωτων» («Σανκιλότ», «Sans-Culottes») της Γαλλικής Επανάστασης, με βασική θέση ότι η ελευθερία του λαού αποκτάται όχι μέσα από συνταγματικές διακηρύξεις, αλλά με την άμεση βία ενάντια στους καταπιεστές τους και εκμεταλλευτές.

ΘΕΣΕΙΣ

Με βασική τους πεποίθηση ότι η ελευθερία και ευτυχία όλου του λαού ήταν πιο σημαντική από την σταδιακή χορήγηση συνταγματικών δικαιωμάτων και με κυριότερο αίτημά τους την άμεση καταστολή κάθε αντεπαναστατικής δράσης, λεηλάτησαν τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1793 πολλά καταστήματα τροφίμων και φούρνους του Παρισιού, διαμαρτυρόμενοι για την αισχροκέρδεια όσων εμπορεύονταν τρόφιμα εις βάρος του λαού, που υπέφερε από την έλλειψη τροφών και άλλων βασικών αγαθών. Χαρακτηριστική υπήρξε η δήλωση του Ρου ότι «η ελευθερία δεν είναι παρά ένα άδειο κέλυφος όταν επιτρέπεται ατιμώρητα σε μία τάξη να λιμοκτονήσει μία άλλη».

Ο ηγέτης των “Λυσσασμένων” Ζαν Βαρλέ

ΔΡΑΣΕΙΣ

Οι ηγέτες τους Ζακ Ρου (Jacques Roux, 1752 – 1794, πρώην κληρικός, αλλά μετέπειτα άθεος «κόκκινος παπάς» και μέλος της Παρισινής Κομμούνας από το 1792), Θεόφιλος Λεκλέρκ (Theophile Leclerc d‘ Oze, 1771 – 1796, ένας εξτρεμιστής από την Λυών, τον οποίο ο Μαρά είχε περιγράψει ως «ικανότατο»), Πιέρ Ντολιβιέ (Pierre Dolivier, 1746 – μετά το 1817, ένας ακόμη «κόκκινος παπάς»), Ταμπουρώ ντε Μοντινύ (Francois Pierre Tabourreau de Montigny, ένας εξτρεμιστής από την Ορλεάνη), Κλαίρη Λακόμπ (Claire Lacombe, 1765 – άγνωστο έτος θανάτου, ηθοποιός, ερωμένη του Λεκλέρκ και αρχηγός της «Εταιρείας Επαναστατριών Δημοκρατισσών», «Société des Républicaines Révolutionnaires») και Ζαν Βαρλέ (Jean Varlet, 1764 – 1837, ένας ταχυδρομικός υπάλληλος, που κήρυσσε στους δρόμους την ανάγκη για βία κατά των πλουσίων, ωστόσο ο Μαρά τον είχε χαρακτηρίσει «ανεγκέφαλο συνωμότη»), προέβαλαν αλλεπάλληλα αιτήματα για άμεσο αγορανομικό έλεγχο και βίαιη αντιμετώπιση των αντιδραστικών, ενώ τον Ιούνιο του 1793 συνετέλεσαν αρκετά στην ματαίωση των αντεπαναστατικών σχεδίων των «Γιρονδίνων» και στην πλήρη εξουδετέρωσή τους («η μετριοπάθεια σήμερα είναι εκτός τόπου και χρόνου, το πιο ιερό καθήκον είναι η εξέγερση» είχε τονίσει από τον Μάρτιο σε μία ομιλία του στην «Λέσχη των Ιακωβίνων» ο Βαρλέ, ο οποίος, αν και είχε διαγραφεί στις 18 Mαϊου 1793 λόγω «πολιτικών υπερβολών», ηγήθηκε της 9μελούς «Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής», «Comité central révolutionaire», που οργάνωσε και συντόνισε την εξέγερση κατά των «Γιρονδίνων»).

Μέρα της πτώσης της Βαστίλης σήμερα...

Στις 14 Ιούλη 1789 ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση. Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1789, η Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», ένα κείμενο με κοσμοϊστορική σημασία.

«Οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα», τονίζεται στη Διακήρυξη, σε μια εποχή που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι ήταν ακόμη δούλοι.

Σε κείνες τις συνθήκες της φεουδαρχικής και απολυταρχικής τάξης πραγμάτων, οι αντιφεουδαρχικές και αστικοδημοκρατικές αρχές της Διακήρυξης παίζουν ρόλο προοδευτικό για τη Γαλλία, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Το σπέρμα, βέβαια, των πεπερασμένων ορίων της αστικής κοινωνίας, ως μιας ακόμα εκμεταλλευτικής κοινωνίας, υπάρχει μέσα από την ίδια τη γέννησή της. Το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, ως ιερής και απαραβίαστης αρχής της νέας αστικής κοινωνίας, συνιστά την είσοδο σε μια νέα μορφή εκμετάλλευσης - καπιταλιστική αυτή τη φορά - ανθρώπου από άνθρωπο.

Οπως ακριβώς και η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση, η Γαλλική Επανάσταση ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων ιστορικών γεγονότων με παγκόσμιο αντίκτυπο και περιεχόμενο.

«Η αστική τάξη έπαιξε στην Ιστορία ένα ρόλο επαναστατικό, ποδοπάτησε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις, για να μην αφήσει να υπάρχει άλλος θεσμός ανάμεσα σε άνθρωπο με άνθρωπο από το ψυχρό συμφέρον, τη σκληρή "πληρωμή τοις μετρητοίς"», τονίζουν στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» οι Μαρξ - Ενγκελς, περιγράφοντας τον κόσμο που δημιουργήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση.

Κολομβία: -Μεταβαρκιζιανή "Δημοκρατία";

Ξημέρωσε στην Κολομβία μια μέρα, μετά από πάνω από μισό αιώνα, με το μεγαλύτερο αντάρτικο πλήρως αφοπλισμένο, γεγονός που γιορτάστηκε (!) με συμβολική εκδήλωση.

Στο μεταξύ 1.760 πολιτικοί κρατούμενοι αντάρτες των Ενοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων της Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC – EP) πραγματοποιούν απεργία πείνας. Με απεργία πείνας συμπαραστέκεται σε αυτούς και ο Χεσούς Σάντριχ από την Γραμματεία της Οργάνωσης (που συμμετείχε και στις διαπραγματεύσεις στην Αβάνα). Οι απεργοί απαιτούν να εφαρμοστεί άμεσα η αμνηστία για τους 2.577 κρατούμενους αντάρτες, όπως προβλέπεται από τη συμφωνία ειρήνης, που όμως παρότι έχουν περάσει 6 μήνες δεν έχουν απελευθερωθεί παρά ελάχιστοι αντάρτες. Την ίδια ώρα συνεχίζονται οι δολοφονίες λαϊκών αγωνιστών, όπως της καθηγήτριας Μέγια Αντράδε στην επαρχία Τσοκό, που δολοφονήθηκε την Παρασκευή και αποτελεί την έβδομη γυναίκα αγωνίστρια που δολοφονείται από τις αρχές της χρονιάς.
__________________
Δεν παριστάνω τον επαναστάτη του πληκτρολογίου, δεν φαντασιώνομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή την ένοπλη πάλη σε τόπους μακρινούς, δεν είμαι εγώ εκεί, αλλά δεν βρίσκω λόγο να «γιορτάσω» για τον «πλήρη αφοπλισμό».

Η ταινία της εβδομάδας: Queimada (1969) Burn!

Διάρκεια: 2h 12min 
Director: Gillo Pontecorvo      
Writers: Franco Solinas, Giorgio Arlorio
Stars: Marlon Brando, Evaristo Márquez, Renato Salvatori

Λίγα λόγια για την ταινία

Ο σερ Γουίλιαμ Γούκερ, ένας μυστικός πράκτορας της βρετανικής κυβέρνησης, ταξιδεύει στη μακρινή Κουεμάντα, στις αρχές του 19ου αιώνα. Αποστολή του είναι να διαλύσει το μονοπώλιο του εμπορίου ζάχαρης, το οποίο ελέγχουν οι Πορτογάλοι αποικιοκράτες. Με τα λόγια και με τις υποσχέσεις του, βοηθά τους ντόπιους εργάτες να εξεγερθούν ενάντια στους Πορτογάλους. Δυο απλοί μέχρι τότε εργάτες, ο μαύρος Ντολόρες και ο μιγάς Τέντι Ζαντσέζ, θα γίνουν οι κυρίαρχες φυσιογνωμίες του τόπου. Ο Τέντι ανακηρύσσεται πρόεδρος της νεοσύστατης δημοκρατίας, ο Ντολόρες περνάει στην αφάνεια και ο πράκτορας με τον τίτλο του σερ και την επιτυχία στις αποσκευές του επιστρέφει στην Αγγλία. Θα περάσουν δέκα χρόνια, δέκα ολόκληρα χρόνια και νέες ταραχές θα ξεσπάσουν στο νησί. Ο σερ Γουίλιαμ θα αναγκαστεί να γυρίσει πίσω και να «θερίσει» ό,τι έσπειρε πριν δέκα χρόνια…

O Stepen Hunter στην Washington Post έγραφε στις 15 Οκτωβρίου του 2004 πως η ταινία αυτή του Ποντεκόρβο είναι μια αλληγορία για τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Η Αβάνα «καταγγέλλει» την απόφαση του Τραμπ να σκληρύνει το εμπάργκο

Η κυβέρνηση της Κούβας «κατήγγειλε» τα μέτρα που αποφάσισε να ληφθούν εναντίον της νήσου ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κάνοντας λόγο για μια εξέλιξη που πλήττει τις διμερείς σχέσεις.

Η Αβάνα κρίνει ότι η Ουάσινγκτον ξαναγυρίζει στις εξαναγκαστικές μεθόδους του παρελθόντος με τη νέα πολιτική που αποφάσισε να υιοθετήσει όσον αφορά τις σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας, σύμφωνα με μια κυβερνητική ανακοίνωση που αναγνώστηκε στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης.

Για την κυβέρνηση της Κούβας, τα αμερικανικά «νέα μέτρα για να σφίξει κι άλλο το εμπάργκο» που είχε επιβληθεί το 1962 είναι «καταδικασμένα να αποτύχουν» και σε κάθε περίπτωση δεν θα εξασθενήσουν την επανάσταση στη νήσο.

Ακόμη, η Αβάνα κατηγόρησε την κυβέρνηση Τραμπ ότι χρησιμοποιεί το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για πολικές σκοπιμότητες.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ 100ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (pdf)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ 100ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ by Trash_200 on Scribd

Tι μάθαμε από μια φωτογραφία

Η παρακάτω έγχρωμη εκδοχή μιας από τις γνωστές φωτογραφίες του Μουσούρη για τον Δημοκρατικό Στρατό, κοσμεί ένα από τα έντυπα του τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ. Η υψηλή ανάλυση και το χρώμα μας επιτρέπουν να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις που φωτίζουν και αναδεικνύουν κομμάτια της ζωής, της δράσης και του ηθικού αναστήματος των μαχητών του ΔΣΕ.

• Η εικονιζόμενη μαχήτρια του ΔΣΕ φορά στο πέτο της το παράσημο/ηθικό έπαινο του Γράμμου. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο ύφασμα με λευκά γράμματα που αναγράφει τη λέξη "ΓΡΑΜΜΟΣ" και δίνονταν στους μαχητές και τις μαχήτριες που επιδείκνυαν γενναιότητα και αυτοθυσία στο μέτωπο του Γράμμου. Η εικονιζόμενη μαχήτρια προφανώς έλαβε μέρος στις μάχες εκεί και ανέδειξε τέτοιες πολεμικές αρετές.
• Στο πέτο της μαχήτριας βλέπουμε καρφιτσωμένο το σήμα της ΔΝΕ, της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας. Η ΔΝΕ συσπείρωνε στις τάξεις της τους νεολαίους μαχητές του ΔΣΕ και αποτέλεσε τη φυσική εξέλιξη της ΕΠΟΝ. Συγκίνηση προκαλεί ότι στις δυσκολότερες συνθήκες πολέμου, οι νεολαίοι μαχητές βρήκαν χώρο για την ομορφιά και την παιδικότητα. Όπως μπορείτε εύκολα να δείτε, η κονκάρδα έχει το σχήμα από ένα μικρό σκυλάκι...

Μια νύχτα με τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο

Το σπίτι του είναι στην οδό Πανεπιστημίου. Είναι γεμάτο λουλούδια που ψιθυρίζουν ακατάπαυστα - και σε πείσμα εκείνων που διαδίδουν φήμες πως τάχα ο Μαξιμιλιανός έχει πεθάνει - ότι από το 1758 όλα συνεχίζονται. Η χαρά μου ήταν άγρια για τη συνάντηση και, για να σας πω την αλήθεια, την περίμενα από παιδί και την περίμενα σαν παιδί.

Η πόρτα του ήταν, φυσικά, ανοιχτή. Με υποδέχτηκε, μικρόσωμος πλάι στο παράθυρό του, δείχνοντάς μου στο δρόμο έναν άντρα που έμοιαζε Πακιστανός και μου είπε: «Είναι ένας άνθρωπος, που δεν μπορεί να διαπραγματεύεται με κανέναν τρόπο, που δεν μπορεί να επηρεάσει, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα, τα πιο ιερά συμφέροντα της κοινωνίας, στην οποία ανήκει. Είναι ένας άνθρωπος, που τον κυβερνούν άρχοντες, στην εκλογή των οποίων δεν μπορεί να συμβάλει με κανέναν τρόπο, με νόμους, κανονισμούς και διοικητικές πράξεις, που βαραίνουν συνεχώς πάνω του, χωρίς να έχει κάνει χρήση του δικαιώματος που ανήκει σε κάθε πολίτη να επηρεάζει από τη μεριά του τις κοινωνικές συμβάσεις, σε ό,τι αφορά το ιδιαίτερο συμφέρον του. Είναι ένας άνθρωπος εξευτελισμένος, που η μοίρα του έχει αφεθεί στις ιδιοτροπίες, στα πάθη και τα συμφέροντα μιας ανώτερης κάστας».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ: Ξέρετε, όμως, ότι τώρα στην Ελλάδα υπονομεύονται τα συνταγματικά μας δικαιώματα;

ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΟΣ: Αυτοί που κάνουν πόλεμο ενάντια σ' έναν λαό, προκειμένου να σταματήσουν την πρόοδο της λευτεριάς και να εκμηδενίσουν τα δικαιώματα του ανθρώπου, θα πρέπει να καταδιώκονται απ' όλους, όχι σαν συνηθισμένοι εχθροί, αλλά σαν δολοφόνοι και ληστές.

Γ. Κ.: Φανταστείτε ότι εδώ η Ευρωπαϊκή Ενωση μάς ζητά, με δικαστική απόφαση, να αποζημιώσουμε τον τέως βασιλιά για τη δήμευση της περιουσίας του...

Μ. Ρ.: Η Ευρώπη δεν αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να ζήσει χωρίς βασιλιάδες, χωρίς ευγενείς, κι εμείς ότι μπορεί κανείς να ζήσει μαζί τους. Η Ευρώπη σπαταλάει το αίμα της, για να φορέσει αλυσίδες στους ανθρώπους. Κι εμείς, για να τις σπάσουμε.

"Ο αδερφός Ομπάμα": Άρθρο του Φιντέλ Κάστρο για την επίσκεψη Ομπάμα στην Κούβα

Cuidate! El imperialismo tiene muchas caras!
Προσοχή! Ο Ιμπεριαλισμός έχει πολλά πρόσωπα!
Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους
13 Αυγούστου 1926
Σχέδιο - λεζάντα, Μπάμπης Ζαφειράτος, 3.V.2015
(Μελάνι, 21 χ 29 εκ. / 32 χ 41,5 εκ.)

Φιντέλ Κάστρο Ρους, Granma 28 Μάρτη 2016 / 01:03:16

Οι βασιλείς της Ισπανίας μάς έφεραν τους κατακτητές και τα αφεντικά, των οποίων τα αποτυπώματα έμειναν στα κομμάτια γης που παραχωρήθηκαν στους χρυσοθήρες που αναζητούσαν το χρυσό στην άμμο των ποταμών, μια καταχρηστική και επονείδιστη μορφή εκμετάλλευσης, της οποίας τα κατάλοιπα μπορούμε να τα διακρίνουμε, ακόμα και στον αέρα, σε πολλές τοποθεσίες της χώρας.

Ο τουρισμός σήμερα, κατά μεγάλο μέρος, αναφέρεται αλλά και αναφέρει τα απολαυστικά τοπία και τα εξαιρετικά διατροφικά εδέσματα των θαλασσών μας, και μόνο όταν τα μοιραζόμαστε με το ιδιωτικό κεφάλαιο των μεγάλων ξένων επιχειρήσεων, των οποίων τα κέρδη αν δεν φτάνουν τα χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια, δεν αξίζουν καμιάς προσοχής.

Μιας και υποχρεώθηκα να αναφερθώ στο θέμα, οφείλω να προσθέσω, κυρίως για τους νέους, πως πολύ λίγα άτομα αντιλαμβάνονται τη σημασία αυτής της συνθήκης σε αυτή τη μοναδική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν θα πω ότι έχει χαθεί ο χρόνος, αλλά δεν διστάζω να δηλώσω πως δεν ήμαστε επαρκώς πληροφορημένοι, ούτε εσείς ούτε εμείς, με τη γνώση και τη συνείδηση που θα έπρεπε να έχουμε για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα που μας θέτει προκλήσεις. Το πρώτο που πρέπει να πάρουμε υπόψη είναι ότι οι ζωές μας αποτελούν ένα ιστορικό κλάσμα του δευτερολέπτου, το οποίο πρέπει να μοιραστούμε επιπλέον και με τις ζωτικές ανάγκες όλων των ανθρώπων. Ένα από τα χαρακτηριστικά που έχει ο άνθρωπος είναι να υπερτιμά τον ρόλο του, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση από την άλλη πλευρά με τον εξαίρετο αριθμό των ανθρώπων που ενσαρκώνουν τα πιο υψηλά όνειρα.

Παρόλα αυτά, κανείς δεν είναι καλός ή κακός από μόνος του. Κανείς από εμάς δεν είναι σχεδιασμένος για το ρόλο που πρέπει να αναλάβει στην επαναστατική κοινωνία.

ΖΗΤΩ η Επανάσταση του 1821 ... Μερικές Σκέψεις ...

Του Μάνου Δούκα

Ρεαλισμός και 1821... Νομιμότητα και 1821... Βία και 1821... "Όλοι μαζί" και 1821...

Κάθε φορά που κοντεύει μια τέτοιου μεγέθους εθνική επέτειος, αναγκαστικά ο καθένας κάνει τις σκέψεις του. Θα μοιραστώ λοιπόν κι εγώ μαζί σας τις δικές μου.
Για θέματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές.

Θέματα με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο:

1. Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kι η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς». Δηλαδή τους επαναστάτες.

2. Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους». Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβενάκια. Κι ο Διάκος δεν πήγε για «διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα. Η κατάληψη της Τρίπολης από τον Κολοκοτρώνη ήταν «διαλλακτικότητα» και «εποικοδομητικός διάλογος» ή κάτι άλλο; Και τι άλλο ήταν;

3. Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας «νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ό,τι έλεγε ο Σουλτάνος κι ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων, με τις ανάγκες της κοινωνίας και με τα βήματα της ιστορίας. Κι αυτή η αέναη διαδικασία δε θα σταματήσει ποτέ.

4. Η ιστορία «δε νοιάζεται» για τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου. Δεκάδες γενιές ανθρώπων έζησαν με τουρκοκρατία και πόνεσαν, επαναστάτησαν και μάτωσαν, χωρίς να δουν τη λευτεριά τους. Όμως αυτοί την έφεραν τη λευτεριά. Χωρίς αυτούς δε θα είχε έρθει ποτέ η «κρίσιμη ώρα» της επανάστασης. Ο αγώνας συχνά είναι μακροχρόνιος.

Θεωρητικά ζητήματα για τις προϋποθέσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης (αποσπάσματα)

[...]

Η μαρξιστική προσέγγιση αναπτύχθηκε παραπέρα από τον Λένιν στις συνθήκες της εποχής του, στο γνωστό έργο του «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»,στο οποίο αναφέρει σχετικά με το πέρασμα από την μετοχική εταιρεία στο μονοπώλιο: «Το βασικό σε αυτό το προτσές από οικονομική άποψη είναι η αντικατάσταση του καπιταλιστικού ελεύθερου συναγωνισμού από τα καπιταλιστικά μονοπώλια. Ο ελεύθερος συναγωνισμός είναι η βασική ιδιότητα του καπιταλισμού και της εμπορευματικής παραγωγής γενικά. Το μονοπώλιο είναι ή άμεση αντίθεση του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ο τελευταίος όμως αυτός άρχισε μπροστά στα μάτια μας να μετατρέπεται σε μονοπώλιο... Ταυτόχρονα όμως τα μονοπώλια ξεπηδώντας από τον ελεύθερο ανταγωνισμό, δεν τον καταργούν, υπάρχουν μα υπάρχουν πάνω σ' αυτόν και δίπλα σ' αυτόν, γεννώντας έτσι μια σειρά εξαιρετικά οξείες και βίαιες αντιθέσεις, προστριβές και συγκρούσεις. Το μονοπώλιο είναι πέρασμα από τον καπιταλισμό σ' ένα ανώτερο σύστημα»[16] (...)

Συνεκτιμώντας τα 5 βασικά οικονομικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού[17], ο Λένιν τόνισε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που δηλώνουν το σάπισμα του συγκεκριμένου σταδίου του καπιταλισμού.

Αναφέρεται για παράδειγμα στη δημιουργία ενός τεράστιου στρώματος εισοδηματιών καπιταλιστών που ζουν από το «κόψιμο κουπονιών», χωρίς να συνεισφέρουν οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα. Παράλληλα αναδεικνύει τη δυνατότητα που δίνεται στην άρχουσα τάξη των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών να δίνει ορισμένα «ψίχουλα» για να εξαγοράσει τμήματα της δικής της εργατικής τάξης, τα οποία συγκροτούν την εργατική αριστοκρατία και γίνονται βασικό στήριγμα του οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα[18].

Ο Λένιν κατέληξε στο επιστημονικά θεμελιωμένο συμπέρασμα, ότι το μονοπώλιο είναι η πλήρης υλική προετοιμασία για το σοσιαλισμό, και σε αυτή τη βάση, ότι ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης:

Α. Παπαρήγα: Η επανάσταση του Οκτώβρη του 1917 επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού +VIDEO

Σε εκδήλωση για την επέτειο των 98 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση που διοργάνωσαν οι κλαδικές οργανώσεις της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ με τίτλο «Οκτώβρης 1917. Η πορεία προς τη νίκη. Διδάγματα - συμπεράσματα», μίλησε απόψε η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η μεγάλη αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, αλλά και ο έξω χώρος γέμισαν ασφυκτικά από τους εκατοντάδες εργάτες και υπάλληλους που συμμετείχαν στην εκδήλωση.

Εισηγητικά η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε: «Η επανάσταση του Οκτώβρη του 1917 δικαιολογημένα αποκλήθηκε γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας. Επιβεβαιώνει πλήρως το χαρακτήρα της εποχής μας, ως εποχής μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού, τη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Όταν με απόλυτη βεβαιότητα αναφερόμαστε σε αυτό το συμπέρασμα βεβαίως και δεν εννοούμε ότι η ανάκαμψη του επαναστατικού κινήματος, η συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη για το σοσιαλισμό, η ίδια η εξέλιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα θα είναι αντίγραφο της πορείας προς την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αναφερόμαστε στις νομοτέλειες και όχι στις όποιες ιδιομορφίες.

Η επανάσταση δεν προκύπτει με μια έφοδο, οι δυνάμεις της διδάσκονται και προετοιμάζονται, δοκιμάζονται μέσα από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης στις συνθήκες του καπιταλισμού που σαπίζει. Ταξική πάλη και επαναστατική δίχως το εργατικό κίνημα και τον καθοδηγητικό ρόλο της οργανωμένης πρωτοπορίας του, το ΚΚΕ, δεν γίνεται.

Η νίκη της αντεπανάστασης το '91 και μετά δεν ήταν ένα αναπόφευκτο γεγονός. Δεν είναι της παρούσης ομιλίας αντικείμενο η ανάλυση των αιτιών της αντεπανάστασης, απλά να κρατήσουμε ένα ζήτημα: Όταν παραβιάζονται οι νομοτέλειες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, δεν διορθώνονται έγκαιρα τα θεμελιακής σημασίας λάθη, τότε το πισωγύρισμα γίνεται αναπόφευκτο. Βεβαίως πισωγύρισμα δεν αποκλείεται να γίνει, όταν το επαναστατικό κύμα περιορίζεται σε μια χώρα ή σε ένα μικρό αριθμό χωρών ενώ το καπιταλιστικό σύστημα υπερισχύει στα πιο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη του κόσμου.

-Κι όταν ηγούνται της Επανάστασης οι ...οπορτουνιστές;

Ο Μπέλα Κουν μιλάει στο ουγγρικό προλεταριάτο

Εν οψη της επετείου των 98 χρόνων απο την Μεγάλη Σοβιετική Επανάσταση και μιάς και το διαδύκτιο θα γεμίσει απο διθυράμβους (εντός και εκτός εισαγωγικών ) ,αλλα και αισχρές διαστρεβλώσεις απο εθνικιστές (φασίστες) το ιστολόγιο επέλεξε μια αλλη ...Σοβιετική Επανάσταση που απέτυχε! Εκείνη που δυό χρόνια μετά στην Ουγγαρία οι κομμουνιστές υπέπεσαν στο έγκλημα του ...οπορτουνισμού πιστεύοντας στις αυταπάτες του και κάνοντας κολεγιά με τους αιώνιους προδότες της εργατικής ταξης και τους βαστάζους του καπιταλισμού ...Ετσι για να μαθαίνουμε οι νεώτεροι ...
____________
Στις 21 Μάρτη του 1919, και σαν αποτέλεσμα πολλαπλών ευτυχών για το εργατικό κίνημα συγκυριών, η Ουγγαρία έγινε Σοβιετική Δημοκρατία αναίμακτα και χωρίς ένοπλη σύγκρουση. Ο "ούγγρος Κερένσκι" Μιχάλι Κάρολι, αν και είχε την υποστήριξη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, του κεφαλαίου και της εκκλησίας, είχε αποτύχει παταγωδώς να φέρει σε πέρας την αστικοδημοκρατική επανάσταση που για μια σειρά ιστορικών και οικονομικών λόγων είχε καταστεί αναγκαία για τις ίδιες τις προνομιούχες τάξεις της χώρας. Η κυβερνητική εξουσία δόθηκε "στο χέρι" ενός νεότευκτου και άπειρου ακόμα Κομμουνιστικού Κόμματος με μοναδική προϋπόθεση την εθελούσια αυτοδιάλυσή του και την συγχώνευσή του στην κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες. Και του δόθηκε από τους Σοσιαλδημοκράτες, που ενώ, μιμούμενοι τους γερμανούς ομολόγους τους, είχαν λίγο πρωτύτερα καταστείλει άγρια τους κομμουνιστές, αποφάσισαν, μετά την κρίση που ανάγκασε τον Κάρολι να αναζητήσει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, να τους επισκεφθούν στη φυλακή και να διαπραγματευτούν μαζί τους τη συγκυβέρνηση.

Ο Λένιν, όπως είδαμε, δεν συμμεριζόταν απόλυτα την αισιοδοξία για το απρόσμενα ευτυχές και πρωτόγνωρο των συγκυριών.

Οι κομμουνιστές μαχητές του Ντονμπάς τίμησαν τον κόκκινο Οκτώβρη

Τα μέλη της Κομμουνιστικής Εθελοντικής Μονάδας του Ντονμπάς και άλλοι μαχητές της Ταξιαρχίας Φάντασμα (Prizrak) τίμησαν σήμερα 7/11, την επέτειο του Κόκκινου Οκτώβρη με μια μικρή παρέλαση στο χωριό Ντονέτσκι του Λουγκάνσκ, όπου και στρατοπεδεύουν. Παράλληλες εκδηλώσεις από κομμουνιστές έγιναν τόσο στην πόλη του Ντονιέτσκ, όσο και στο Λουγκάνσκ ενώ στην υπόλοιπη Ουκρανία οι εκδηλώσεις ήταν απαγορευμένες.

Δείτε εδώ φωτογραφίες από την σημερινή (σ.σ. χθεσινή) εκδήλωση τιμής:

Εξουσία, χωρίς επανάσταση

Υπόδειγμα, αριστερής απολογητικής

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Το κοινωνικό και πολιτικό συμβάν, ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, όπως και η ενδεχόμενη κυβερνητική προοπτική του Podemos, στην Ισπανία, χλευάζουν την θεωρητική καρικατούρα του J. Holloway -και ανάλογων στοχαστών- περί της προταγματικής παραίνεσης " να αλλάξουμε τον κόσμο , χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία". Καθώς καθίσταται φανερό, ότι είναι δυνατόν η ψευδώς αριστερή και ταυτόχρονα θεωρητικά και πολιτικά μικροαστική, φαλκιδευμένα "ανθρωπιστική" φρασεολογία, είναι δυνατόν να καταλάβει την εξουσία χωρίς να αλλάξει τον κόσμο.

Η κατάληψη της εξουσίας χωρίς επανάσταση, προσιδιάζει και ολοκληρώνει ιστορικά την ανάλογη προτροπή του E. Bernstain " Το κίνημα είναι το παν, ο σκοπός είναι τίποτε". Είτε ως φάρσα, είτε ως τραγωδία λοιπόν, η ιστορία επαναλαμβάνει τον εαυτό της.

Η κριτική των όπλων , υποκλίνεται στο δήθεν όπλο της κριτικής, η επανάσταση γίνεται αλλαγή με ειρηνικά κοινοβουλευτικά μέσα, το σκίσιμο του μνημονίου γίνεται επαναδιαπραγμάτευση των όρων εφαρμογής του, η άμεση επαναφορά των μισθών -στα όρια πείνας- των 751 ευρώ, γίνεται σταδιακή επαναφορά με γνώμονα τις μισθολογικές αντοχές της επιχειρηματικότητας, το τοκογλυφικό χρέος ονομάζεται χρέος προς τους εταίρους, και τελικά η αριστερά ταυτίζεται όλο και περισσότερο με το περιορισμένο πολιτικό ύψος και το πεπερασμένο ιστορικό βάθος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι λοιπόν, η αριστερά του αστικού ρεαλισμού στην πολιτική, στην οικονομία και στην κουλτούρα, μπορεί να πάρει την εξουσία χωρίς επανάσταση. Δεν χρειάζεται καν την επανάσταση. Τα μέσα και οι μέθοδοι του αστικού κοινοβουλευτισμού αντιστοιχούν με τρόπο ιδανικό, και στο περιεχομενικό και στο μορφικό φορτίο της πολιτικής της πρότασης.

Μιας πολιτικής πρότασης που συνοψίζεται στην παραδοχή, " Αφήνουμε ανέγγιχτη την πηγή της εκμετάλλευσης, την οργάνωση της παραγωγής και της οικονομίας όπως και την δομή των παραγωγικών σχέσεων, εξωραΐζουμε τις πιο αιχμηρές πλευρές του κράτους και της άσκησης της πολιτικής, και αντιμετωπίζουμε με φιλανθρωπία τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης ".

Είναι φυσικό λοιπόν. Μια τέτοια στρατηγική επιδίωξη δεν χρειάζεται επανάσταση. Μπορεί να δρομολογηθεί με τους δοσμένους όρους του αστικού κανονιστικού πλαισίου. Εκτός από μια εξαίρεση φυσικά. Αυτή αφορά την ιστορική στιγμή όπου ο καπιταλισμός βρίσκεται στο σημείο έξαρσης των κρισιακών του φαινομένων όπου, η πολιτική πρόταση της αριστεράς των γαρυφάλλων, μετατρέπεται άρδην σε χαοτική ονειροπαγίδα, επαναφέροντας τους φορείς της με γδούπο, στη πεισματάρικη καπιταλιστική πραγματικότητα.

Καθώς στην κατάσταση κρίσης, οι φορείς της αστικής εξουσίας, δεν πειραματίζονται ούτε με την διαστολή των ορίων της δημοκρατίας ούτε με την μετάλλαξη των όρων της οικονομίας, προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Το κύριο μέλημά τους εξαντλείται στην εμπέδωση των όρων επιβολής του πολιτικού και οικονομικού τους σχεδιασμού, με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, με όποιο κόστος. Δηλαδή με όλα τα μέσα βίας και καταστολής που παρέχει το κράτος, με όλους τους τρόπους κοινωνικής συντριβής και οικονομικής αφαίμαξης του κόσμου της εργασίας, με πλήρη αδιαφορία για τα κεκτημένα της αστικής δημοκρατίας, που απομένουν να τα υπερασπίζονται αιθεροβάμονες αριστεροί, που προσπαθούν επιπρόσθετα, να πείσουν τους φτωχούς και τους απόκληρους αυτού του κόσμου, ότι θα χάσουν κάτι ανεκτίμητο. Πρόκειται για ψεύδος.

Σαν σήμερα γεννιέται ο μεγάλος επαναστάτης Β.Ι.Λένιν

Στις 22 απρίλη του 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ στη Ρωσία γεννήθηκε ο μεγαλος επαναστάτης Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ Λένιν. Ένα όνομα συνώνυμο της επανάστασης! Της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης!
Μιας επανάστασης, που φωτίζει ακόμα (και θα φωτίζει στους αιώνες) το δρόμο των εργαζόμενων, των προλετάριων, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, για μια νέα κοινωνία.

Ο πατέρας του, Ιλγιά Νικολάγιεβιτς Ουλιάνοφ (1831 - 1886) και η μητέρα του, Μαρία Αλεξάνδροβνα Μπλανκ (1835 – 1916) ήταν εκπαιδευτικοί.

Καθοριστικό γεγονός στη ζωή του Λένιν ήταν η εκτέλεση του μεγαλύτερου αδερφού του, Αλεξάντρ (μέλους της «Ναρονδοβόλτσι», της επαναστατικής οργάνωσης των Ναρόντικων) το 1987, με την κατηγορία της συμμετοχής σε απόπειρα κατά της ζωής του τσάρου Αλέξανδρου Γ’.

Στρέφεται στη μελέτη του μαρξισμού και στην οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά και στη διάδοσή του στους εργάτες της Πετρούπολης, με τους οποίους συνδέεται από τα φοιτητικά του χρόνια. Τούτο συμβαίνει, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, όταν και ο «ναροντνικισμός» επικρατούσε και δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλέξανδρου, μετά τη σύλληψη και καταδίκη του σε θάνατο για απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου ΙΙΙ, ο Λένιν λέει ότι «εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο»

Το 1894, το έργο του «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», αποτελεί σταθμό για τη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας.

Το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία, αφού θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης να ηγηθεί της επανάστασης.
«...Δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών - και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!», έλεγε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Συμμετέχοντας και καθοδηγώντας ένα μαρξιστικό όμιλο στην Πετρούπολη, καταπιάνεται με την ίδρυση επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης σε πανεθνική κλίμακα.

Στις 21 Δεκεμβρίου του 1895 ο Λένιν και οι στενότεροι συνεργάτες του συνελήφθησαν. Πέρασε το 1896 στη φυλακή, και τον Φεβρουάριο του 1897 εξορίστηκε για τρία χρόνια στην επαρχία Γενισέης στην ανατολική Σιβηρία. Το 1898 παντρεύτηκε τη Ν.Κ.Κρούπσκαγια, συνεργάτιδά του στην εργατική Ένωση της Αγίας Πετρούπολης. Κατά τη διάρκεια της εξορίας τελείωσε τη σημαντικότερη οικονομική εργασία του, «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» (1899). Μετά τις συλλήψεις, η σύνθεση της καθοδήγησης της Ένωσης άλλαξε σημαντικά.

Τον Μάρτη του 1898 γίνεται απόπειρα στο Μίνσκ συνένωσης των Ενώσεων αγώνα που καταλήγει στην ίδρυση σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (ΡΣΔΕΚ).

Το 1900 ο Λένιν πήγε στην Ελβετία. Στο τέλος του έτους (Δεκέμβρη) το πρώτο φύλλο της εφημερίδας "Ίσκρα" (Σπίθα) εμφανίστηκε στο Μόναχο, με το σύνθημα "Από τη σπίθα αυτή θα βγει η φλόγα". Σκοπός της Ίσκρα ήταν να συνδέσει μεταξύ τους τις μαρξιστικές οργανώσεις και να προετοιμάσει τη δημιουργία πραγματικού κόμματος (αφού μετά το ιδρυτικό του Μίνσκ δεν υπήρχε ούτε καταστατικό του κόμματος, ούτε πρόγραμμα). Ταυτόχρονα μέσω της Ίσκρα ασκεί κριτική στην ομάδα των οικονομιστών.

Το 1902 εκδίδεται στη Στουτγάρδη το «τι να κάνουμε».

Στις αρχές του 1900 στη Ρωσία πραγματοποιούνται διαδηλώσεις, απεργίες εργατών, οργανωμένες και καθοδηγούμενες από σοσιαλδημοκρατικές επιτροπές. Οι αγώνες μετρούν αρκετούς νεκρούς και συλλήψεις. Ξεσπάει κίνημα αγροτών και εμφανίζεται και φοιτητικό κίνημα το οποίο καταδιώκεται. Μέσα σε αυτό το κλίμα πραγματοποιείται το 2ο συνέδριο του Ρωσικού σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος (ΡΣΔΕΚ) στις 30 Ιούλη - 23 Αυγούστου 1903. Το συνέδριο άρχισε στις Βρυξέλλες και κατόπιν μεταφέρθηκε στο Λονδίνο.

Μέσα στο συνέδριο έρχονται αντιμέτωπες δύο πλευρές. Ο Λένιν που υποστηρίζεται από τον Πλεχάνωφ και τους σταθερούς «Ισκριστές» και ο Μαρτώφ με την υποστήριξη των Άξελροντ, Ζασούλιτς, Τρότσκι και όλη την ανοιχτή οπορτουνιστική μερίδα του συνεδρίου. Το συνέδριο ψηφίζει τελικά το πρόγραμμα της Ίσκρα. Η νίκη αυτή του Λένιν και των οπαδών του διαμόρφωσε δύο ομάδες, τους Μπολσεβίκους (πλειοψηφούντες) και τους Μενσεβίκους (μειοψηφούντες).

1821: Η κοινωνικο-οικονομική αντίθεση που βρήκε τη λύση της #2

Φώτης Κόντογλου:

«Αρματολοί και Κλέφτες»

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Η διαπάλη για τη νέα εξουσία

Από τη στιγμή της έκρηξης της Επανάστασης, κάποιοι κοτζαμπάσηδες συμπαρατάχτηκαν με τους εμπόρους, τους εφοπλιστές, κ.λπ., ενώ άλλοι βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με αυτούς, σε μια προσπάθεια να επικρατήσουν ως η ηγεμονική μερίδα της αστικής τάξης. Η σύγκρουση για τον έλεγχο των επαναστατικών διεργασιών και οργάνων υπήρξε σφοδρότατη.

Η σύγκρουση αυτή εκφράστηκε τόσο στο επίπεδο διαμόρφωσης των νέων επαναστατικών δομών και θεσμών (συντάγματα, διοίκηση, κ.λπ.), όσο και στη διαπάλη για την εξουσία, που δεν άργησε μάλιστα να λάβει και ένοπλη μορφή (οι λεγόμενοι «εμφύλιοι»).

Η διαπάλη, που αρχικά εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, οδήγησε γρήγορα στη διάσπαση της κεντρικής Διοίκησης και τη δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων: Της Τρίπολης (κοτζαμπάσηδες - Κολοκοτρώνης) και του Κρανιδίου (Υδραίοι, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης και οι κοτζαμπάσηδες Λόντος και Ζαΐμης). Σύντομα, οι αντιθέσεις αυτές έλαβαν και ένοπλη μορφή.

Η κυβέρνηση του Κρανιδίου έδρασε αποφασιστικά. Επιτέθηκε σε όλα τα στρατηγικά σημεία που έλεγχε η άλλη πλευρά, κατέλαβε την Ακροκόρινθο, ενώ έθεσε σε πολιορκία Ναύπλιο και Τρίπολη. Δίχως προοπτική άμεσης επικράτησης της μίας ή της άλλης μεριάς, η πρώτη φάση του «εμφυλίου» (α' εξάμηνο του 1824) έληξε με συμβιβασμό, σαφώς όμως υπέρ της κυβέρνησης του Κρανιδίου. Οι «στασιαστές» αμνηστεύτηκαν, αποκλείστηκαν όμως από τα όργανα της κεντρικής Διοίκησης.

Βεβαίως, οι προσωρινά ηττημένοι κοτζαμπάσηδες δεν προτίθεντο εύκολα να καταθέσουν τα όπλα. Οταν στις εκλογές της 3ης Οκτωβρίου 1824 για το Βουλευτικό - Εκτελεστικό δεν κατάφεραν και πάλι να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία, άρχισαν να προσανατολίζονται ξανά προς την ένοπλη σύγκρουση: Κάτι που το επιδίωκε εξίσου και η άλλη πλευρά, ώστε να λύσει οριστικά το ζήτημα της μορφής άσκησης της εξουσίας. Ξεκίνησε, λοιπόν, η δεύτερη φάση του «εμφυλίου», που επικεντρώθηκε κυρίως στην Τρίπολη και έληξε στα τέλη του 1824 με ήττα των κοτζαμπάσηδων και τη φυγή τους εκτός Πελοποννήσου.

1821: Η κοινωνικο-οικονομική αντίθεση που βρήκε τη λύση της #1

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποβιβάζεται στο Ιάσιο

Επισήμως, η επανάσταση του '21 ξεκίνησε στις 25 Μάρτη, ενώ είναι γνωστό ότι στις 21 Μάρτη είχε σηκώσει τη σημαία της επανάστασης ο Π. Καρατζάς στην Πάτρα και στις 23 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Καλαμάτα, αφού πρώτα από τις 22 Φλεβάρη 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας) είχε περάσει τα σύνορα της Ρωσίας με την οθωμανική αυτοκρατορία, κηρύσσοντας στη Μολδαβία την επανάσταση.

Η επιλογή της 25ης Μάρτη σηματοδοτεί αυτό που το επίσημο κράτος ήθελε να επιβάλει: ότι η «σημαία της Επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό». Η επιλογή αυτή έγινε μετά τη νίκη της Επανάστασης, για να επιβάλει στο συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην Επανάσταση, παρότι αυτό καθαυτό το γεγονός της «σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι ανύπαρκτο.

Αυτό δεν συνέβη ποτέ

Καθώς, όμως, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα, να θυμίσουμε ότι η ηγεσία της επίσημης εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» «Ανώνυμος Ελλην», «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες», (από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Κείμενα από την απομόνωση»). Γνωστοί είναι, επίσης, οι χαρακτηριστικοί διάλογοι του Παπαφλέσσα με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στη Βοστίτσα (σήμερα Αίγιο), στις 26 Γενάρη 1821, όταν ως πληρεξούσιος του Αλέξανδρου Υψηλάντη τους συνάντησε στο σπίτι τού Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αρνιόταν την Επανάσταση, ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;». Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε: «... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ. αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσσας, αδελφός του Παπαφλέσσα)". Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτζαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.

Για τον χαρακτήρα της επανάστασης του 1821 #2

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Η γοργή των Ελλήνων ανάπτυξη

Ο 18ος αιώνας είναι ο αιώνας της μεγάλης αστικής ανάπτυξης του οθωμανικού χώρου, με κύριο φορέα τους Ελληνες. Ναυτιλία και ναυπηγική είναι, όπως είπαμε, η κύρια πηγή του πλούτου τους. Ηδη, αναφέραμε ορισμένα από τα αίτια της ανάπτυξης αυτής. Σημαντικός παράγοντας ανάμεσα τους είναι και ένας εξωοικονομικός τρόπος συσσώρευσης κεφαλαίου, η πειρατεία, στην οποία επιδίδονταν με όχι μικρή επιτυχία οι Ελληνες καραβοκύρηδες.

Ιδιαίτερη, πάντως, ώθηση σε αυτές τις δραστηριότητες δίνει η περίφημη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, ανάμεσα στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1776), σύμφωνα με την οποία τα ελληνικά πλοία θα μπορούσαν να μεταφέρουν ρωσικό σιτάρι με ρωσική σημαία.

Μεγάλη ναυτιλιακή ανάπτυξη συναντάμε κυρίως στη Δυτική Ελλάδα (στα παράλια της Αιτωλοακαρνανίας και της Ηπείρου). Η μετέπειτα πόλη - σύμβολο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, το Μεσολόγγι, ήταν πρωτοπόρο στη ναυπήγηση πλοίων και στα θαλασσινά ταξίδια. Από κοντά και τα γειτονικά Γαλαξίδι και Αιτωλικό, ενώ αναμφισβήτητη και πολύ γνωστή είναι η ναυτιλιακή δραστηριότητα των νησιών του Αιγαίου. Οι Ελληνες καπεταναίοι είναι, ως επί το πλείστον, «εμπορο-καπεταναίοι». Εμπορεύονται δηλαδή τόσο ξένα προϊόντα άσο και δικά τους. Στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις των πόλεων που προαναφέραμε, φαίνεται εξάλλου ότι επενδύουν μεγάλοι εμπορικοί οίκοι της δυτικής Ελλάδας, της Αχαΐας και της Ηπείρου.

Ενα σοβαρό ζήτημα που, ενδεχομένως, περιμένει ακόμα το μελετητή του, είναι οι σχέσεις παραγωγής που διαμορφώνονται στα πλαίσια της ελληνικής ναυτιλίας. Η πιο διαδομένη εκδοχή θεωρεί τη σχέση ανάμεσα στον πλοιοκτήτη και τους ναύτες του σχέση εταιρική που εκφράζεται με τη συμμετοχή του «τσούρμου» στα κέρδη των επιχειρήσεων. Ωστόσο, η φανερή ανισότητα και ο αναλογικός χαρακτήρας των αποδοχών των πληρωμάτων, μαρτυρά μάλλον υπέρ μιας συγκαλυμμένης μορφής μισθοδοσίας.