Πέθανε ο Κώστας Σαραντίδης, ο Έλληνας που πολέμησε μαζί με τους Βιετμίνχ

Πέθανε ο Κώστας Σαραντίδης, ο Νγκουιέν Βαν Λαπ, ο Έλληνας που πολέμησε στο πλευρό των Βιετμίνχ την περίοδο της γαλλικής αποικιοκρατίας στο Βιετνάμ.

Ο Κώστας Σαραντίδης γεννήθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Με επτά αδέρφια και εκτός σχολείου την περίοδο της γερμανικής κατοχής, αναγκάστηκε από μικρός να βγει στο μεροκάματο. Συνελήφθη από Ελληνες Γκεσταπίτες και στις 22/9/43 πέρασε τα σύνορα με προορισμό τη Γερμανία ώστε να οδηγηθεί σε ναζιστικό στρατόπεδο για καταναγκαστικά έργα. Στη Γιουγκοσλαβία κατάφερε να δραπετεύσει. Σύντομα βρέθηκε στη Βιέννη μαζί με μία γερμανική στολή που είχε κλέψει και του επέτρεπε να περνάει απαρατήρητος και να παραμείνει ελεύθερος. Εκεί έκανε διάφορες δουλειές μέχρι το τέλος του πολέμου για να επιβιώσει. Επειτα βρέθηκε στην Ιταλία, όπου γνώρισε έναν Ελληνα που ήταν στη Λεγεώνα των Ξένων και στις 16/8/1945 εντάχθηκε κι αυτός χωρίς να γνωρίζει τι πραγματικά ήταν.

Τον Φλεβάρη του 1946 φτάνει στη Σαϊγκόν της τότε Ινδοκίνας. Επειτα από δύο μήνες αυτομολεί και προσχωρεί στις αντάρτικες ομάδες των Βιετμίνχ.

1968: Η χρονιά του χοίρου (Για την αμερικάνικη επέμβαση στο Βιετνάμ)

Ενα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο ντοκιμαντέρ που έγινε για τον πόλεμο του Βιετνάμ. «Τα γουρουνίσια χρόνια» του τίτλου δεν είναι παρά η περίοδος της αμερικανικής ιστορίας που αναφέρεται στο βρώμικο πόλεμο του Βιετνάμ, ο οποίος στην αμερικανική αργκό λέγεται και γουρουνίσιος πόλεμος. Ο σκηνοθέτης συνδέει την αμερικανική ανάμιξη στο Βιετνάμ με τους προηγούμενους νεο-αποικιακούς πολέμους στην Ινδοκίνα και την ήττα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Τονίζει ότι ο πόλεμος του Βιετνάμ είχε οικονομικά κίνητρα, όμως πριν απ' όλα ήταν ένας ιδεολογικός πόλεμος. Ντοκιμαντέρ με εξαιρετική πολιτική διαύγεια «Τα γουρουνίσια χρόνια», αποτελούν ότι πιο ριζοσπαστικό έχει να επιδείξει το αμερικανικό σινεμά στο χώρο του στρατευμένου κινηματογράφου.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΪΓΚΟΝ

Τεθωρακισμένο του Λαϊκού Στρατού εισέρχεται

στο προεδρικό μέγαρο

Εκδηλώσεις μνήμης και νίκης στην πόλη Χο Τσι Μινχ

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ηρωική νίκη των Βιετναμέζων κομμουνιστών και του λαού της χώρας, όταν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές αναγκάστηκαν να εκκενώσουν πια και την πρεσβεία τους στην πρωτεύουσα του «Νότιου Βιετνάμ» Σαϊγκόν (σημερινή πόλη Χο Τσι Μινχ) και να αποσύρουν και τα τελευταία στρατεύματά τους. Σε έναν από τους πιο αιματηρούς και σε διάρκεια πολέμους, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 3.000.000 Βιετναμέζοι και καταστράφηκαν μεγάλα τμήματα της χώρας και των υποδομών της, οι δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ (του Βόρειου Βιετνάμ) από κοινού με τους αντάρτες της επαναστατικής κυβέρνησης στο νότιο τμήμα, επιβλήθηκαν στρατιωτικά απελευθερώνοντας και το νότιο τμήμα και ανοίγοντας έτσι το δρόμο στη συγκρότηση της ενιαίας πατρίδας. 

Η σημαία των Βιετ-Μινχ στα οχυρά της Ντιε-Μπιεν-Φού

Είχαν προηγηθεί, το Σεπτέμβρη του 1945, η ήττα και αποχώρηση της Ιαπωνίας (που κατείχε το Βιετνάμ) και η ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ στο βορρά, που αντιμετωπίστηκε από τους τότε Γάλλους αποικιοκράτες - ιμπεριαλιστές με πολύχρονο πόλεμο και τη θρυλική νίκη των «Βιετμίνχ» στη μάχη του Ντιεν Μπιεν Φου υπό την ηγεσία του Χο Τσι Μινχ και του στρατηγού Βο Νγκουέν Γκιαπ, το 1954. Τότε η κυβέρνηση των ΗΠΑ επενέβη στρατιωτικά με χιλιάδες στρατού και πεζοναύτες, σε έναν πόλεμο που έγινε γνωστός ως «ο βρώμικος πόλεμος των ΗΠΑ στο Βιετνάμ» και έγινε σημείο αναφοράς για δεκάδες λαούς και εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ο πόλεμος των Αμερικανών κατά του βιετναμέζικου λαού, στον οποίο χρησιμοποιήθηκαν όλα τα τότε σύγχρονα όπλα αλλά και το τοξικό «Πορτοκαλί Παράγοντας» εξόντωσε εκατομμύρια λαού αλλά άφησε μέχρι σήμερα τις συνέπειές του με ασθένειες και παραμορφώσεις σε νεογέννητα βρέφη, 40 και 50 χρόνια μετά.