Μόνη Ανάσταση, η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Τον πίνακα τον βρήκαμε εδώ, με τον τίτλο "ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕΝΕΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ...."

Η εργατική τάξη στην αμερικάνικη ζωγραφική του μεσοπολέμου

John R. Grabach

William Gropper

12 καλλιτέχνες σκιτσάρουν για τον ρατσισμό

Ζητήθηκε από δώδεκα Έλληνες σκιτσογράφους να ενώσουν τις πένες τους, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις και τη ρατσιστική βία.
 Ακολουθούν με αλφαβητική σειρά τα έργα που αφιέρωσαν στην εκστρατεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κατά του ρατσισμού, έχοντας στο μυαλό τους το σύνθημα «Και 1 θύμα ρατσιστικής βίας είναι πολύ!».

Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη

τέχνη του δρόμου

Για όποιον μείνει τον Αύγουστο Αθήνα. Δεν είναι πολιτική πρόταση, δεν είναι σοσιαλιστικός ρεαλισμός, αλλά ποιός ζήτησε ποτέ το κομματικό βιβλιάριο της Αγκάθα Κρίστι για να διαβάσει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Παρακάτω είναι η παρουσίαση της έκθεσης από τους ίδιους τους καλιτέχνες. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ο όρος "αστικό-ος" χρησιμοποιείται με την χωροταξική (εντός δηλαδή του άστεως- της πόλης) και όχι με την πολιτική έννοια του.

Εξάρχεια, Καλοκαίρι 2011 http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Q5efULxE7cI Η ζωγραφική στο δημόσιο χώρο είναι ένα οπτικό μέσον επικοινωνίας, αν και βαφτιζεται παράνομο και παρεμβατικό στο αστικό τοπίο. Η σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των εικόνων μας και του περιβάλλοντος, αποδίδεται με μια δυναμική ταυτότητα αλλά ταυτόχρονα μας κρατάει απόμακρους από τον οπτικό δεκτή που προσπαθουμε να επικοινωνήσουμε.