Μαρξιστικά αστοιχείωτος, πολιτικά τυχοδιώκτης

Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ξεφυλλίσει, όχι το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, αλλά ούτε συνοπτικό εγχειρίδιο Πολιτικής Οικονομίας. Για τον Τσίπρα μιλάμε, που στο πλαίσιο του «Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών» έδωσε συνέντευξη στον Π. Παπακωνσταντίνου της «Καθημερινής».

Η συνέντευξη ξεκίνησε φυσικά με τον ύμνο προς τον Μπάιντεν, που συνέγραψε ο Τσίπρας για την «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής. Ο Τσίπρας επανέλαβε ότι «η ομιλία του Αμερικανού Προέδρου στο Κογκρέσο ήταν μια ιστορική ομιλία, ακριβώς διότι κατά την άποψή μου βάζει τέλος σε έναν περίπου 40ετή κύκλο οικονομικού υποδείγματος: του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό να γίνεται από έναν μετριοπαθή Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή της ισχυρότερης οικονομίας του δυτικού κόσμου. Γι’ αυτό και θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να ρίξουμε το βάρος και τη σκέψη μας σε αυτά που συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες» (οι εμφάσεις εδώ και παρακάτω είναι δικές μας).

Ως εδώ έχουμε μια ακόμα επίδειξη πολιτικού σαλταδορισμού από έναν αστό πολιτικό που πάντοτε αναζητά ερείσματα εκτός συνόρων, χωρίς να διστάζει να γλείφει εκεί που προηγουμένως έφτυνε. Ολοι θυμόμαστε πως ο «Ολαντρέου» έγινε «πρόεδρος Ολάντ», όλοι θυμόμαστε τις σπονδές στον Κόρμπιν, όλοι θυμόμαστε τους ύμνους στην πολιτική Ομπάμα, οπότε δεν εκπλησσόμεθα για τους τωρινούς ύμνους στον Μπάιντεν. Ανεμοδούρα είναι ο άνθρωπος, που δείχνει εκεί που κάθε φορά νομίζει ότι τον βολεύει.

Ενδιαφέρον έχει η συνέχεια:

Ταύτιση

[...]
Παραμερίζοντας της άνευ ουσίας αντιπολιτευτικές κορόνες, που αφορούν πάντοτε επιμέρους χειρισμούς, για τους οποίους η εκάστοτε αντιπολίτευση κατηγορεί την εκάστοτε κυβέρνηση, θα διαπιστώσουμε ότι επί της ουσίας οι αστικές πολιτικές δυνάμεις είναι ευθυγραμμισμένες στην ίδια στρατηγική: πλήρης υποταγή στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ανεπιφύλακτη ένταξη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους στην ευρύτερη περιοχή και παρακάλια για «μάζεμα» της Τουρκίας.

Αυτό δε ζητάει ο Τσίπρας από τον Μητσοτάκη; Δεν τον κατηγορεί για την υποταγή στα αμερικάνικα σχέδια, αλλά γιατί δεν κατάφερε να πάρει από τον Τραμπ μια δήλωση ενάντια στην Τουρκία. Μήπως, όμως, είχε πάρει ο Τσίπρας τέτοια δήλωση; Μήπως είχε πάρει παρόμοια δήλωση κάποιος άλλος έλληνας πρωθυπουργός στο παρελθόν; Αλλά κι αν γινόταν μια τέτοια δήλωση, θα είχε κάποια πρακτική σημασία;

Η Τουρκία έχει τη δική της αναντικατάστατη θέση στο αμερικανονατοϊκό σύστημα. Και όταν υπάρχουν τριβές στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ (όπως έχει συμβεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια), οι Αμερικανοί ποτέ δεν επιχειρούν συσχέτισή τους με τα ελληνοτουρκικά ή το Κυπριακό. Σ' αυτά τα ζητήματα παρεμβαίνουν πάντοτε ως επιδιαιτητές, πωλούν προστασία και στις δύο πλευρές και καραβιές πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Το δόγμα της ελληνικής αστικής πολιτικής το γνωρίζουμε πολύ καλά:

Θεωρητική αγραμματοσύνη - Η κουλτούρα της αμάθειας

«Πράγματι, καθυστερήσαμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της μεσαίας τάξης, μισθωτών και ελεύθερων επαγγελματιών». Το είπε ο Τσίπρας, σε συνέντευξή του στη συντηρητική γαλλική εφημερίδα «Le Figaro», επ' ευκαιρία του ταξιδιού του στο Παρίσι (όπου ξανασυναντήθηκε με το φίλο του τον… Ολαντρέου).

Το σχόλιό μας δεν αφορά την υποκριτική αυτοκριτική, που δεν την κάνουν για πρώτη φορά ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι συριζαίοι, αλλά τον ορισμό της περιβόητης «μεσαίας τάξης». Η μεσαία τάξη είναι οι μισθωτοί και οι ελεύθεροι επαγγελματίες! Κι ο άνθρωπος που λέει αυτή την παπαριά παριστάνει τον μαρξιστή. Πρόκειται περί ανθρώπου θεωρητικά αστοιχείωτου. Οχι μόνο από τη σκοπιά της μαρξιστικής επιστήμης, αλλά από τη σκοπιά των κοινωνικών επιστημών γενικά.

Οι τάξεις δε χωρίζονται με βάση τα εισοδήματα ούτε με βάση τη σχέση εργασίας, αλλά με βάση τη θέση τους στην παραγωγή. Οι μισθωτοί, για παράδειγμα, μπορεί να ανήκουν στην εργατική τάξη, μπορεί να ανήκουν και στα μισθωτά μικροαστικά στρώματα. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες μπορεί να ανήκουν στην αστική τάξη (αν μισθώνουν εργατική δύναμη, διαθέτουν μέσα παραγωγής και κάνουν διευρυμένη αναπαραγωγή), αλλά μπορεί να ανήκουν και στα μικροαστικά στρώματα.

Και βέβαια, οι εργάτες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν ανήκουν σε καμιά μεσαία τάξη, αλλά σε διαφορετικές τάξεις. Εργάτης είναι αυτός που δε διαθέτει μέσα παραγωγής, που ασκεί μόνο εκτελεστική και όχι διευθυντική εργασία και που ανταλλάσσει την εργασία του με μέσα συντήρησης. Πού να τα ξέρει, όμως, αυτά ο Τσίπρας; Μήπως άνοιξε ποτέ του το «Κεφάλαιο» του Μαρξ ή έστω κάποιο καλό εγχειρίδιο πολιτικής οικονομίας; Ο,τι διάβασε διαγωνίως από εδώ και από εκεί και ό,τι άκουσε επαναλαμβάνει. Και πάντοτε από αστικές πηγές.

Η κουλτούρα της αμάθειας

Ο Ηλίας Κανέλλης, που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του (φαίνεται ακόμα και από τον τρόπο που γράφει), ανέλαβε να κατακεραυνώσει τον Τσίπρα απ' αφορμή τα όσα είπε για τη «Ντόιτσε Βέλε».

ΣΥΡΙΖΑ… DIY

Με την παρουσία του Τσίπρα στην πορεία για το Πολυτεχνείο δόθηκε το σύνθημα για μια νέα καμπάνια εγγραφής μελών, που στοχεύει στους νέους. Φαίνεται ότι το «πάρε τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια σου» δεν απέδωσε και πολύ, οπότε αναζητήθηκε νέο διαφημιστικό «κόνσεπτ», πιο νεανικό, πιο «μουράτο». Πρώτα έρχεται το γλείψιμο: «Ελάτε να ανοίξουμε σε ανθρώπους, σε προτάσεις, σε ιδέες», «σας χρειαζόμαστε τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά και όλους μαζί για να φτιάξουμε το νέο παράδειγμα, ένα μεγάλο κόμμα που θα δίνει μάχες, θα κάνει αντιπολίτευση, θα υπάρχει ζωντανό στην κοινωνία και θα προσπαθεί να πείσει ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να ξαναπάρει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ετσι η πλατφόρμα isyriza.gr είναι το “ανοιχτήρι“, που θα ανοίξει τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τις προτάσεις των ανθρώπων. Και ο καθένας και η καθεμιά που μπαίνει σε αυτή γνωρίζει ότι από την πρώτη στιγμή έχει σημαντικό ρόλο».

Μετά ακολουθεί η αμερικανιά, όπως την εξηγεί non paper της Κουμουνδούρου: «Ολο αυτό στο οποίο τους καλεί [τους νέους η συριζοκαμπάνια] δεν φτιάχνεται από ειδικούς, φτιάχνεται από ανθρώπους, απλούς και καθημερινούς. Είναι χειροποίητο. Είναι δηλαδή DIY. Ετσι το μήνυμα είναι “Do isyriza Yourself“, δηλαδή “φτιάξε τον ΣΥΡΙΖΑ ο καθένας και η καθεμιά ξεχωριστά“, “φτιάξε τον ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα – φτιάξε τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί μας“».

Θα το 'λεγες και καμπάνια της απελπισίας. Διότι το DIY είναι καλό για να φτιάξεις καμιά βιβλιοθήκη (σ' αυτό στηρίζονται και εμπορικές μπίζνες τύπου ΙΚΕΑ), όχι όμως για να φτιάξεις κόμματα (ιδιαίτερα σε περιόδους όπου δεν υπάρχει κοινωνική τάση προς την πολιτική οργάνωση, αλλά κυριαρχούν η απογοήτευση, η ηττοπάθεια και η ιδιώτευση). Αλλωστε, αυτοί στους οποίους απευθύνεται η καμπάνια ξέρουν πολύ καλά ότι δε θα έχουν κανένα ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και της κλίκας του. Ασε που βρισκόμαστε σε περίοδο που ακόμα και οι χίπστερ βαριούνται να κάνουν… πολιτική διά του πληκτρολογίου. Αλλο τότε που φτιάχτηκε το Ποτάμι, άλλο τώρα. Δεν πρόκειται, λοιπόν, να έχει μεγάλη ανταπόκριση η καμπάνια, δεν πρόκειται να υπάρξει ρεύμα νέων που θα συρρεύσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, γοητευμένοι από το isyriza και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων. Ακόμα και αυτοί που εξακολουθούν να γοητεύονται από την αστική πολιτική και τις Σειρήνες του κοινοβουλευτικού κρετινισμού προτιμούν να παραμείνουν ψηφοφόροι, παρά να γίνουν μέλη. Γι' αυτό και δεν ξαναδιαβάσαμε τίποτα για το μεγαλεπήβολο στόχο να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ 180.000 μέλη (το 10% των ψηφοφόρων του). Σε συζητήσεις τους με δημοσιογράφους του αστικού Τύπου οι Τσιπραίοι όλο και κατεβάζουν το στόχο.

O Αλέξης στην ΔΕΘ

Σε ένα πρώτο επίπεδο η παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στη ΔΕΘ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υποτονική. Ανεξαρτήτως αν αυτό προκύπτει από την προσπάθεια μετεκλογικής ανασύνταξης του κόμματος, που μέχρι τις αρχές Ιουλίου ήταν στη κυβέρνηση, ή είναι μια επιλογή τακτικής, η ουσία είναι αλλού.

Ο πρώην πρωθυπουργός, επιδιώκοντας να ανακτήσει ένα φιλολαϊκό προφίλ, άσκησε κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ, υπερασπίστηκε – σε γενικές γραμμές – το έργο της διακυβέρνησης του και κυρίως επιδίωξε να εμφανιστεί ως ένας "κεντροαριστερός" πόλος σε αναμονή εξουσίας, έστω και σε βάθος χρόνου.

Οι προσπάθειες αυτοκριτικής του Αλ. Τσίπρα δεν ήταν και τόσο επιτυχημένες. Οι πολιτικές κυβιστήσεις του ΣΥΡΙΖΑ – το… σκίσιμο των μνημονίων και το τρίτο μνημόνιο, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συνέχιση των αντιλαϊκών μέτρων, η διάλυση της ελπίδας σε όσους τον πίστεψαν, η ταμπέλα «Αριστερά» που στο περιεχόμενο είχε νεοφιλελεύθερη πολιτική με μπόλικη αγάπη στην «αγία» Ευρωπαϊκή Ένωση – δεν έτυχαν αυτοκριτικής από τον πρόεδρο του.

Αντίθετα, ο Αλ. Τσίπρας, με τον τρόπο του, δήλωσε περήφανος γι’ αυτό που παρέδωσε στην κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία συνεχίζει τη μνημονιακή πολιτική, "εκτός μνημονίων"…

Προκλητικός

«Οι αριθμοί λένε ότι τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί η αναλογία ανάμεσα σε σταθερή και μερική απασχόληση προς τη σταθερή απασχόληση, έχει επιστρέψει κοντά στην αναλογία που ήταν πριν τα χρόνια της κρίσης, κοντά στο 70-30, είναι 65-35 τώρα, ενώ εμείς την παραλάβαμε 40-60, υπέρ της μερικής απασχόλησης. Το ότι είναι κακοπληρωμένες (οι τέτοιες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στα χρόνια ΣΥΡΙΖΑ) δεν αντιλέγω, οφείλω να το παραδεχτώ, γι' αυτό και εμείς είμαστε εδώ για να φροντίζουμε να τηρείται η εργατική νομοθεσία, δεύτερον να αυξάνεται ο κατώτατος μισθός, τον οποίο εμείς τον αυξήσαμε κατά 11% με Υπουργική Απόφαση».
Τάδε έφη Αλ. Τσίπρας, χτες, μιλώντας στο «Open», για ένα από τα θέματα που καίνε κάθε λαϊκή οικογένεια, και ειδικά τους νέους.

-Ποια είναι η πραγματικότητα;

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που δεσμευόταν ότι ο πρώτος νόμος που θα έφερνε στη Βουλή θα ήταν η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, διατήρησε επί 4 ολόκληρα χρόνια τα ψίχουλα του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ μεικτά, όπως και το αίσχος του «υποκατώτατου» των 511 ευρώ μεικτά για τους νέους κάτω των 25 χρόνων.

Το Φλεβάρη του 2019, τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης και... σε «μεταμνημονιακό» περιβάλλον, βάζοντας μπροστά το «καρότο» μερικών δεκάδων ευρώ στον κατώτατο μισθό (διαμορφώθηκε στα 650 ευρώ μεικτά, δηλαδή 100 ευρώ λιγότερα από όσο ήταν έως το 2012), η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έβαλε σε εφαρμογή έναν από τους πιο εμβληματικούς μνημονιακούς νόμους: Τον νόμο 4172/2013 για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού, γνωστό μέχρι τότε ως νόμο Βρούτση, τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε «νόμο - δολοφόνο» και έλεγε ότι θα τον καταργούσε, για να τον κάνει τελικά... νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου και με τη βούλα!

«Γκόρτζος»!

Με αφορμή την συνέντευξη του κ.Τσίπρα (ΕΡΤ – Σ.Κοτρώτσος) δυο παρατηρήσεις:

1η) Στις 15 Μάη, ένδεκα μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, η κυβέρνηση ψήφισε στη Βουλή τα περίφημα “θετικά” προεκλογικά της μέτρα (την δήθεν “13η σύνταξη” κτλ). Σε εκείνο το νομοσχέδιο, την ίδια μέρα, το ΚΚΕ κατέθεσε μια τροπολογία. Τι έλεγε η τροπολογία του ΚΚΕ; Κατάργηση του νόμου για την μείωση του αφορολόγητου. Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ; Την ΑΠΕΡΡΙΨΕ. Σήμερα, μόλις 20 μέρες μετά, παραμονές των εθνικών εκλογών, ο κ.Τσίπρας ανήγγειλε τροπολογία για να ψηφίσει, τί; Την κατάργηση της μείωσης του αφορολόγητου. Δηλαδή, παραμονές εθνικής κάλπης, θα ψηφίσει ό,τι ακριβώς απέρριψε πριν από 20 μέρες.

Ερώτηση: Τι άλλαξε; Τι μεσολάβησε; Αυτό που μεσολάβησε είναι κάποιο αναπάντεχο τσουνάμι έγνοιας για τους φορολογούμενους που κατάκλυσε και συνεπήρε το “είναι” της κυβέρνησης; Η’ μήπως εκείνο που μεσολάβησε ήταν το μήνυμα δυσαρέσκειας που κατάκλυσε την κάλπη των ευρωεκλογών και τώρα αναζητείται σωσίβιο; Κι αν ισχύει το δεύτερο – γιατί για τσουνάμι δεν ακούστηκε τίποτα – τότε: Τέτοιες συμπεριφορές πως λέγονται;

Οι κάλπικες ελπίδες χάνονται στις κάλπες

Ορισμένες σκέψεις για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών και για αυτές που έρχονται

Με λίγο σημειολογία θα ξεκινήσουμε την κατάθεση ορισμένων σκέψεων για το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών, επιλέγοντας δύο εικόνες:

Εικόνα πρώτη: Η δήλωση για την πρωτιά στις ευρωεκλογές – με διαφορά – της Νέας Δημοκρατίας, από τον πρώην πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά.

Εικόνα δεύτερη: Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, και η ανακοίνωση πρόωρων εκλογών σε ένα έντονο κόκκινο φόντο με ένα μικρό σήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη εικόνα συμβολίζει ένα «(ξανά)ερχόμαστε» από ένα πολιτικό πρόσωπο που συνδυάστηκε με την πιο (ακρο)δεξιά έκφραση της Νέας Δημοκρατίας, των τελευταίων πολλών χρόνων, ένα πολιτικό πρόσωπο που άσκησε νεοφιλελεύθερη πολιτική και παρεμβαίνει- μέχρι σήμερα – ως «θεωρητικός» αρχηγός της ΝΔ.

Η δεύτερη εικόνα συμβολίζει ένα «να σας θυμίσω πως είμαι και αριστερός» από ένα πολιτικό πρόσωπο που κατάφερε να πουλήσει κάθε είδους ελπίδα – σε όσους τον πίστεψαν – και άσκησε μια από τις πιο νεοφιλελεύθερες και αμερικανόδουλες πολιτικές στο όνομα της «Αριστεράς», εφαρμόζοντας τα δύο μνημόνια που βρήκε και το τρίτο που έφερε ο ίδιος και λαμβάνοντας συγχαρητήρια γιατί η κυβέρνηση του έγινε «γεωπολιτικός μεντεσές των ΗΠΑ».

Και οι δύο, σαν «φαντάσματα» από το πρόσφατο παρελθόν, εμφανίστηκαν χθες με διαφορετικό προσωπείο: Ο ένας σαν «Έλληνας πατριωτάκος» και ο άλλος σαν «προοδευτικός αριστερούλης».

Γιατί επιλέγουμε την εικόνα του κυρίου Αντώνη Σαμαρά από τη ΝΔ – και όχι του προέδρου της, Κυριάκου Μητσοτάκη και βασικού υπουργού της κυβέρνησης Σαμαρά– μπορούμε να σας το εξηγήσουμε με δύο κουβέντες:

Διότι ο Σαμαράς συμβολίζει καλύτερα αυτό «(ξανα)ερχόμαστε» και «απεικονίζει» πληρέστερα αυτό που υποτίθεται πως ήρθε να γκρεμίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδυάζοντας παράλληλα και όλη την Ελλάδας της μετεμφυλιακής (ακρο)δεξιάς. Εκείνης της (ακρο)δεξιάς που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ, σε επίπεδο εντυπώσεων, να φαίνεται «πιο προοδευτικός».

Μην γελιόμαστε, ένα κομμάτι ψηφοφόρων, παρόλο που αντιλαμβάνεται τη δεξιά πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (μνημόνια, αμερικανοΝΑΤΟφροσύνη, ξεπουλήματα, περικοπές) συνεχίζει να μουρμουράει: «Εάν είναι να έρθουν οι Σαμαράδες, οι Βορίδηδες και οι Γεωργιάδηδες, καλύτερα η κοροϊδία του Τσίπρα»…

Το πενάκι του σκιτσογράφου και η πενία της πολιτικής…

Τι δείχνει το «φαινόμενο Αρκάς»

Τον Αρκά τον ξέραμε οι περισσότεροι σαν έναν πολύ ταλαντούχο κομίστα από τη δεκαετία του ‘80. Αρχικά, με τον ταλαίπωρο κόκορα και το εγωπαθές γουρούνι του, τα περιοδικά κόμικς της εποχής και μια σειρά άλλες δουλειές του (Show Business, Ισοβίτης κ.λπ.). Οξύς, καυστικός και κυνικός όσο δεν παίρνει, δεν έκανε ποτέ πολιτικό σκίτσο. Τελευταία, έχει πιάσει τον Τσίπρα και τον πελεκάει, για να το πούμε απλά, κάτι που έχει δημιουργήσει ποικίλες αντιδράσεις.

Ο Αρκάς είναι γνωστός μόνο με αυτό το ψευδώνυμο, δεν βγαίνει στη δημοσιότητα, δεν είναι καν γνωστό ευρέως το πραγματικό του όνομα κι η φάτσα του. Έχει μια σελίδα που την παρακολουθούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι και είναι μια από τις πιο δημοφιλείς ελληνικές σελίδες στο Facebook. Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, οι επίσημες σελίδες της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ, «αρέσουν» σε 100.000 περίπου η κάθε μία, ακριβώς το ένα δέκατο.

Τα υπόγεια του Μαξίμου είναι οργισμένα με τον Αρκά. Εκατοντάδες «τρολς» και κομματικοί πρέπει να του δώσουν να καταλάβει. Είναι καλοί σε αυτή τη δουλειά, την έχουν κάνει και με άλλους. Να στοχοποιούν κάποιον και να προσπαθούν να τον εξοντώσουν, κυρίως ηθικά. Η συνήθης ρετσινιά είναι αυτή του «ακροδεξιού», δεν κώλωσαν να το κάνουν ούτε με άλλες κλίμακες.

Ο Αρκάς πρέπει να παρουσιαστεί σαν «φιλελές», λέρα, δεξιός και εγκάθετος του Μητσοτάκη, κατά τα παλαιοπασοκικά πρότυπα. Για παράδειγμα, η ΕφΣυν (Δ. Κανελλόπουλος) γράφει: «Όταν και αν ξαναγυρίσει το… παλιό σύστημα στα πράγματα τότε και ο Αρκάς θα επιστρέψει στα… παλιά. Γιατί είναι έντιμος σκιτσογράφος και δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλός. Μετά θα το βουλώσει». Προσέξτε έκφραση (για έναν σκιτσογράφο στο κάτω κάτω, ό,τι ρόλο κι αν βαράει): «Μετά θα το βουλώσει»!

Φτάσανε να φτιάχνουν σκιτσάκια με «τα παιδικά χρόνια ενός σκιτσογράφου», για να απαντάνε στη σειρά σκίτσων του Αρκά («Τα παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού»), στην οποία ο σκιτσογράφος παρουσιάζει τον Τσίπρα άχρηστο και καρεκλοκένταυρο από μικρό.

-Γιατί όμως τόσο μένος; Είναι απλό:

Τα κοντά ποδάρια...

 Ακούω πολλούς να συζητάνε για το αν το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών είναι η αρχή του τέλους του Αλέξη Τσίπρα – συγνώμη αλλά αυτό έχει μικρή σημασία. Οσο γρηγορότερα καταλάβουμε ότι η τύχη των πολιτικών αρχηγών είναι λιγότερο σημαντική από την πορεία της χώρας, τόσο ευκολότερα θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς την ωριμότητα βοηθώντας την χώρα μας να αφήσει πίσω της τον πολιτικό ανορθολογισμό, που τόσο κακό της έχει κάνει. Ας κρατήσουμε από όλη αυτή την ιστορία απλά το πάθημά του Τσίπρα: το πάθημα ενός πρωθυπουργού που νόμιζε ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του, ότι δεν έχει αντίπαλο, ότι μπορεί να κυβερνάει μοιράζοντας επιδόματα και πρωταθλήματα και κάνοντας γενικώς την πλάκα του. Χθες νομίζω κατάλαβε ότι δεν έχει αυτό το δικαίωμα – κανείς δεν το έχει.

Ένα προσωπικό σόου

Εγραφα πριν από λίγο καιρό στην εφημερίδα ότι αν έχει κάτι αποδείξει ως ο πρωθυπουργός ο Τσίπρας είναι ότι πρόκειται για πολιτικό αληθινά σκληρόπετσο.

• Δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει κωλοτούμπα μετά το δημοψήφισμα και δεν ίδρωσε όταν είδε τα μισά ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αποχωρούν το καλοκαίρι του 2015.
• Δεν απολογήθηκε ποτέ του για τη «σύσκεψη - παρωδία» τη βραδιά που δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο Μάτι. 
• Άφησε πανεύκολα στην άκρη συνεργάτες που τον στήριξαν με προσωπικό κόστος, όπως ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Κοτζιάς: ίσως οι ασταμάτητοι καυγάδες τους τον διασκεδάζουν.

Ο Άρης τ’ άρματα, οι Τσίπρες τα νταούλια

Ο νεο-Τσιριμώκος έφτασε στο σημείο να... παραστήσει τον Άρη (!) στη Λαμία - Κύριε Τσίπρα, αφιππεύσατε!

• Πήγε στην Καισαριανή και μετά… ψήφισε μνημόνιο.
• Πήγε στην κηδεία του Κάστρο και μετά έγλειψε τον… αγγελικό Τραμπ.
• Πήγε στον Μπελογιάννη και μετά έφτιαξε προεκλογικό σποτ με τον… Πλαστήρα.
• Πήγανε στην Μακρόνησο και μετά έκαναν κυβέρνηση με τον… Καμμένο και την Παπακώστα.

Αλλά σήμερα, ο Τσίπρας το τερμάτισε: Εφτασε στο σημείο, στην προεκλογική του ομιλία του στην Λαμία, να ξεπεράσει ακόμα και τα δικά του στάνταρ ξετσιπωσιάς:

Έφτασε να παραστήσει τον… Άρη Βελουχιώτη!

Πήρε την ιστορική ομιλία του Άρη στη Λαμία το 1944 για να την «πουλήσει» το 2019 σαν «αριστερή κορδέλα» από το μπαλκόνι του αναίσχυντου μαυρογιαλουρισμού.

Πρόκειται για την ίδια ομιλία που, ανάμεσα στα άλλα, ο Άρης περιέγραφε πως οι κομμουνιστές και οι αριστεροί υπερασπίζονταν τα «πεζούλια» του λαού απέναντι στα συμφέροντα και στα «καράβια των Εμπειρίκων».

Η Σχολή της Απάτης

Πάνε κάμποσα χρόνια πλέον που το ημερολόγιο έχει ταξικά χρονολογηθεί και στέκεται σα θηλιά, σαν κρεμάλα, σαν τοίχος, μπροστά στα κεφάλια μας. Στην αρχή της κρίσης, και κυρίως μετά το 2012, όταν ο Αλέξης μάθαινε να ποζάρει, να μιλάει καλύτερα αγγλικά και να καλπάζει ανάμεσα σε αμαζόνες της πολιτικής σκηνής σαν τη Ζωή, τη Ρένα και τη Ραχήλ, κανείς δεν κοίταζε τις αριστερές σελίδες που έγραφαν 2060. 

Ήταν νέος, ξεχωριστός ανάμεσα σε γκρουπούσκουλα και συνιστώσες, μάζευε κι ας ήταν και ρώγες, ξέφτια δόξας πολιτικού ακτιβισμού από το ράφι της εκκρεμούς φιλοδοξίας όσων αναφωνούσαν απεταξάμην το σφυροδρέπανο. Μαγνήτισε οιηματίες σαν το Βαρουφάκη που είχαν εξασφαλισμένα στασίδια δημοσιότητας αντάξια του Μπούλη, ο οποίος λιγουρευόταν την εξουσία για να δει τα τρενάκια και τα στρατιωτάκια του να ζωντανεύουν, μάζεψε τίτλους καθηγητή από ιδιωτικό τουρκικό πανεπιστήμιο, ξεπάστρεψε συμπαραστάτες του θριάμβου του σαν το Γαβριήλ, φωτογραφήθηκε με κάθε ηγέτη με λοφίο του καπιταλισμού, και πιστώθηκε την εξαπάτηση του δημοψηφίσματος που έβγαλε όχι κι έγινε ναι, φτιάχνοντας τη Σχολή της Αυταπάτης στην οποία φοιτούν ακρίδες ως δράκοι μπρελόκ.

Δυό χρόνια μετά τον θείο Ιούλιο μήνα, οπότε το 61% των ψηφοφόρων δημο-ψόφησαν μετ’ επαίνων και εξουδετερώθηκαν ως Ιούδες της αριστεράς, τσιμεντωμένοι εφαρμοστές κι αποδέκτες συνάμα της πιο ακροδεξιάς πολιτικής της μνημονιακής μεταπολίτευσης, αυτός ο μικρός ο μέγας, πάλαι ποτέ νεανίας, πήρε το ρόπαλο κι έδωσε κατακούτελα μια προοπτική στον καθένα και την καθεμιά που θα ζήσει ως το 2060.

Τσίπρας: " Αναγκαιότητα προσαρμογής του ΝΑΤΟ προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει το πλήρες φάσμα των προκλήσεων στην ευρύτερη περιοχή"

Την αναγκαιότητα οικοδόμησης μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας, την ανάγκη να περιλαμβάνεται στην αρχιτεκτονική αυτή η Ρωσία, και να υπάρχει στενή συνεργασία με τον ΟΗΕ και το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί πόλο σταθερότητας και εποικοδομητικού διαλόγου με χώρες της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής τόνισε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην τοποθέτησή του στην συνεδρία για θέματα αποτροπής και άμυνας του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου, στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία.

Αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα προσαρμογής του ΝΑΤΟ, σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και ασταθές περιβάλλον, προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει το πλήρες φάσμα των προκλήσεων στην ευρύτερη περιοχή (σ.σ. συγνώμη, αλλά εκείθεν της φασιστοπολωνίας είναι η disneyland ή κάτι άλλο;;;), αλλά - κυρίως - τις ανησυχίες των μελών του. Η Συμμαχική ασφάλεια είναι αδιαίρετη: είτε ισχύει στην ολότητά της για τον κάθε ένα Σύμμαχο, είτε δεν υφίσταται καθόλου, τόνισε.

Επισήμανε ότι μπορεί η Ελλάδα να μην συμφωνεί με όλα τα επιχειρήματα των Συμμάχων για το πως να αντιμετωπιστεί η Ρωσία και η στάση της, προσθέτοντας, ταυτόχρονα, ότι η χώρα μας επιδεικνύει αλληλεγγύη στις ανησυχίες των Συμμάχων, όπως οφείλει, αναμένει όμως να υπάρξει αλληλεγγύη και "για τις δικές μας ανησυχίες ασφαλείας".

Στην τοποθέτησή του, πάντα σύμφωνα με πληροφορίες, είπε ότι αναμφισβήτητα η υλοποίηση του Σχεδίου Ετοιμότητας (Rapid Action Plan) και η προκεχωρημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στο ανατολικό τμήμα της Συμμαχίας, ενδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό την ετοιμότητά, την ικανότητα ανταποκρίσεως και την ευελιξία, καθώς και την εν γένει Συμμαχική αποτρεπτική και αμυντική διάταξη, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα πως η συλλογική ασφάλεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί και να εξασφαλισθεί μόνο με στρατιωτικά μέσα.

Επισήμανε ότι με τον ίδιο τρόπο που επιδεικνύουμε την αποφασιστικότητά μας στρατιωτικά, θα πρέπει να επιδείξουμε την αποφασιστικότητά μας να παραμείνουμε δεσμευμένοι στον διάλογο και στην επίλυση των διαφορών με ειρηνικά μέσα και να απέχουμε από την απειλή ή την χρήση βίας, όπως προβλέπεται στην Ιδρυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον.

Το ΚΚΕ δεν μασάει... σύντροφε

Οι αναφορές Τσίπρα στον Κουτσούμπα και η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος

Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στον γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κατά την ομιλία του για το ασφαλιστικό και φορολογικό στη Βουλή, ήταν μόλις η δεύτερη παρόμοια μνημόνευση σε κορυφαίο νομοσχέδιο.

Ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στον Δημήτρη Κουτσούμπα, προσφωνώντας τον μάλιστα «Δημήτρη», τόνισε ότι «στις σημερινές συνθήκες αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία, που ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο να έρθει, αλλά να ματώνεις για να έρθουν σιγά - σιγά αλλά σταθερά οι συνθήκες στις οποίες θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας».

Προσπάθησε δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, να παρουσιάσει την εναλλακτική που προβάλλει το ΚΚΕ ως ουτοπία και την ψήφιση νομοσχεδίων που κόβουν συντάξεις και αυξάνουν ακόμα περισσότερο τα φορολογικά βάρη των μικρομεσαίων ως ένα μακρύ δρόμο που στο τέλος του οδηγεί σε αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Οι παρεμβάσεις του πρωθυπουργού δεν γίνονται βέβαια στον... αέρα και είναι πάντα πολύ καλά μελετημένες. Κάτι που φάνηκε και από την αναφορά σε ποίημα του Μαγιακόφσκι και στη φράση «Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του έτσι νέτο-σκέτο».

Σε απελπισία ο Τσίπρας, ψάχνει δεκανίκια στα δεξιά του

Για ποιο λόγο έγινε το συμβούλιο αρχηγών της Παρασκευής 4 Μάρτη; Οχι πάντως για να συμφωνήσουν σε «εθνική γραμμή» στο προσφυγικό, την οποία θα έπαιρνε παραμάσχαλα ο Τσίπρας για να τη δείξει στην Μέρκελ και στους άλλους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ και να τους προκαλέσει σύγκρυο. Ακόμα κι αν κλείναμε τα μάτια και κάναμε πως δεν καταλαβαίνουμε «τι παίχτηκε», θα έπρεπε να αναρωτηθούμε: γιατί χρειάστηκαν οχτώ ώρες για να επαναλάβουν θέσεις που όλα τα μνημονιακά κόμματα είχαν ήδη διατυπώσει δημόσια (οπότε ήταν σε γνώση των ευρωπαίων ηγετών), τις οποίες οι συνεργάτες των αρχηγών εύκολα θα μπορούσαν να συντάξουν σ' ένα κείμενο;

Αν υπάρχει κάτι νέο στο ανακοινωθέν είναι η φράση στην προτελευταία παράγραφό του, που λέει: 

 «Η ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας εκφράζει τον ελάχιστον κοινό τόπο συμφωνίας των Αρχηγών των Κομμάτων που την αποδέχονται. Τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης εξέφρασαν, καθένα με τον δικό του τρόπο, τις επιφυλάξεις τους για τους μέχρι σήμερα χειρισμούς και την αποτελεσματικότητα της Κυβέρνησης, οι οποίες και καταγράφηκαν στα Πρακτικά». 

 Αυτή η φράση εξηγεί και το οχτάωρο της συνεδρίασης.

Ο Τσίπρας προσπάθησε να σύρει τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης σε μια συμφωνία που από την προπαγάνδα του Μαξίμου θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ευρύτερου περιεχομένου. Γράφτηκε ότι κάπου στα μισά της συνεδρίασης ο Παυλόπουλος παρουσίασε ένα τέτοιο κείμενο, μεγέθους πέντε-έξι σελίδων, το οποίο αναγκάστηκε να αποσύρει άρον-άρον μπροστά στις αντιδράσεις που υπήρξαν (με πιο έντονη την αντίδραση Μητσοτάκη).

ΣΥΡΙΖΑ: Σοσιαλδημοκρατία και με την βούλα πλέον!

Να «ξεπλύνει» την ευρωενωσιακή σοσιαλδημοκρατία και να διατηρήσει «ζωντανές» τις αυταπάτες για το χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, προσπάθησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, από το Παρίσι όπου συμμετείχε σε συνάντηση σοσιαλδημοκρατών ηγετών, που διοργάνωσε ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ.

Αναφερόμενος στην «παράλληλη κρίση», οικονομική και προσφυγική, που βιώνει η Ευρώπη, δήλωσε ότι «αναδεικνύουν με έντονο τρόπο τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση».

«Η Ελλάδα επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των κρίσεων έχει ως φυσικούς συμμάχους τις προοδευτικές δυνάμεις και τις προοδευτικές κυβερνήσεις, συνεπώς μόνο κέρδη μπορούμε να έχουμε από τη δυνατότητα να χαράξουμε μαζί ένα σχέδιο, μέσα από ένα κοινό μέτωπο ευρύτερων προοδευτικών δυνάμεων, για την αντιμετώπιση των μεγάλων κοινών απειλών σήμερα στην Ευρώπη», ανέφερε στη δήλωσή του, αποσιωπώντας ότι οι όποιες διαφορές μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και των κυβερνήσεων που στηρίζουν την ΕΕ αφορούν περισσότερο τα συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του κεφαλαίου.

Θέλοντας να δημιουργήσει ψευδεπίγραφες διαχωριστικές γραμμές χαρακτήρισε «καταλύτη του ευρωσκεπτικισμού» το νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά, αντιπαρατάσσοντας απέναντί τους τις «προοδευτικές δυνάμεις», στις οποίες συγκαταλέγει και τη σοσιαλδημοκρατία, που βαρύνεται με εγκλήματα κατά των λαών, και οι οποίες «προοδευτικές δυνάμεις» κατά τα λεγόμενά του οφείλουν να αναδείξουν την ανάγκη «να επιστρέψουμε στις ιδρυτικές αξίες» της ΕΕ, που δεν είναι άλλες από τις ανάγκες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

«Το χειρότερο για την Ευρώπη είναι να συνεχιστεί η ανοχή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα», είπε στην τοποθέτησή του, προτρέποντας τις «προοδευτικές δυνάμεις να συμφωνήσουν σε ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Προκαλούν

Χρειάζεται, αν μη τι άλλο, θράσος να μοιράζεις προγράμματα διαχείρισης της φτώχειας, να κάνεις επίδειξη μιας ανύπαρκτης φιλολαϊκής πολιτικής, την ίδια ώρα που συνεχίζεις την ίδια αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων που τσακίζει εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για λογαριασμό της ανάκαμψης του κεφαλαίου. Το θράσος είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν όλα αυτά γίνονται κατά τη διάρκεια επίσκεψης σε μια περιοχή, όπου η φτώχεια και η ανεργία σπάνε κόκαλα, εξαιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση το διαθέτει. Διαφορετικά, δεν θα το τολμούσε να πάει ο Αλ. Τσίπρας από το Πέραμα, το περασμένο Σάββατο, την ώρα μάλιστα που η κυβέρνησή του ξεδιπλώνει ένα νέο γύρο επίθεσης στο λαό. Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται τέτοιες φιέστες, με ντεκόρ περιοχές που μαστίζονται απ' τη φτώχεια και που ίσως γι' αυτό το λόγο επιλέγονται απ' τα κυβερνητικά επιτελεία, προκειμένου να αποκτήσουν κάποια υπόσταση τα ψίχουλα που πετάνε στο λαό λες και είναι επαίτης. Την ίδια στιγμή που γενναιόδωρα φιλεύουν με ενισχύσεις και παντός είδους προνόμια το μεγάλο κεφάλαιο.

Η κυβερνητική πρόκληση αποκτά ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη μια σειρά από κινητοποιήσεις, την ώρα που οι αγρότες δίνουν μάχη επιβίωσης στα μπλόκα και η εργατική τάξη προετοιμάζει τη δική της παρέμβαση με την απεργία στις 4 του Φλεβάρη, ο πρωθυπουργός κοροϊδεύει το λαό υποσχόμενος ψίχουλα.

Γιατί τι άλλο συνιστούν τα προγράμματα που εξήγγειλε, σε μια προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι, εκτός από παρέμβαση στοχευμένη να αμβλύνει τις πλέον οξείες γωνίες της πολιτικής τους, να κλείσει στόματα και να αποσοβήσει αντιδράσεις;

Ακεφιές!

Ακεφιές. "Το παιδί" - το παρατσούκλι του πρωθυπουργού στον 21ο αιώνα στην ευρωΕλλάδα - ήταν άκεφο στη Δεξαμενή κατά τη διάρκεια του αγιασμού των υδάτων... Μια μέρα μετά, άρχισε δίαιτα γιατί πήρε μερικά κιλά οπότε και αποφασίστηκε να αραιώσουν τα «ντιλίβερυ» στο Μέγαρο Μαξίμου... Δυο μέρες μετά, το παιδί επιδόθηκε σε μασάζ προς βουλευτές του για να περάσουν ξεσφιγμένοι το Ασφαλιστικό... Σ' αυτούς τους τρεις εξευτελιστικούς και υποτιμητικούς για τη νοημοσύνη των πολιτών άξονες, κινήθηκε το εορταστικό και μεθεόρτιο προληπτικό μακιγιάρισμα του πρωθυπουργικού προφίλ. Ο ηγέτης πρέπει πάση θυσία να βγει αλώβητος απ' τη σφαγή συντάξεων και μισθών, από το ευλογημένο εργοδοτικά και τροϊκάνικα, τρίτο φαρμακερό μνημόνιο. 

Το ανάθεμα που αφήνει αδιάφορο τον ναπολεοντίσκο κ. Κατρούγκαλο, πρέπει να βλέπει Αλέξη και να μετατρέπεται σε λύπηση για τα βάσανα του παιδιού δημαγωγού. Ολα τούτα θα ήταν φθηνά αστεία, άξια να επισύρουν αυστηρή κριτική προς όποιον τα τολμάει, αν δεν ήταν μια καλοστημένη μηχανή προσωπικών «ίματζ μέηκερς», δηλαδή δημιουργών εικόνας, που έχει στηθεί στο πρωθυπουργικό γραφείο. Και πασαλείβει με δαχτυλομπογιές το πορτρέτο του παιδιού πάνω στον καμβά των διαπιστευμένων και έμπιστων παραληπτών «διαρροών», με τη μορφή είτε nonpapers (ανεπίσημα σημειωματάκια και σε ηλεκτρονική μορφή) είτε «εμπιστευτικών», τάχα μου δήθεν «σχολίων» και εντυπώσεων, που διοχετεύονται στην αρένα της πληροφοριακής αγοράς καθημερινά.

Ταξίδι στην Τουρκία στα κουτουρού

Το πρώτο ταξίδι του Γιωργάκη Παπανδρέου στην Τουρκία θύμισε η επίσκεψη Τσίπρα στη γειτονική χώρα. Ενα ταξίδι χωρίς συγκεκριμένη στόχευση, το οποίο μόνο την τουρκική προπαγάνδα εξυπηρέτησε. Με το προσφυγικό στο επίκεντρο και τον πόλεμο στη Συρία να κλιμακώνεται, το τουρκικό καθεστώς αισθάνεται ισχυρό ώστε να απαιτήσει «πράγματα» από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν αναχωρήσει για την Ιστανμπούλ και την Αγκυρα, ο Τσίπρας δέχτηκε τηλεφώνημα από την Μέρκελ, η οποία δεν τον κάλεσε φυσικά για να του ευχηθεί, αλλά για να του υπαγορεύσει τους όρους του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Είχε προηγηθεί η δεύτερη επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία, στο πλαίσιο της συνόδου του G20 αυτή τη φορά.

Δε θα σχολιάσουμε, βέβαια, τα καραγκιοζιλίκια του ποδοσφαιρικού αγώνα με τα κοκκινογάλαζα κασκόλ και την κοινή παρουσία Τσίπρα-Νταβούτογλου στην εξέδρα. Το σκυθρωπό πρόσωπο του Τσίπρα στη διάρκεια αυτής της φιέστας έδειχνε πως μάλλον συνειδητοποίησε ότι ο Νταβούτογλου τον χρησιμοποίησε σαν γλάστρα. Ούτε θα σχολιάσουμε τις αναφορές του τύπου «είναι ανθρωπιστική μας υποχρέωση να σταματήσει η ανθρωποθυσία στα νησιά του Αιγαίου». Θα πάμε κατευθείαν στην ουσία.

Ο Τσίπρας πήγε στην Τουρκία με το αίτημα να δημιουργηθούν εκεί hotspots για την ταυτοποίηση των προσφύγων, οι οποίοι μετά θα στέλνονται απευθείας στην Ευρώπη, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν παράνομα από τα στενά ανάμεσα στις τουρκικές ακτές και τα νησιά του Αιγαίου. Είναι ν’ απορεί κανείς πώς φαντάστηκε ότι μπορεί να έχει τύχη ένα τέτοιο αίτημα, όταν μάλιστα δεν στηρίζεται από την ΕΕ και υποβιβάζεται κατευθείαν σε διμερές. Θέλει η ΕΕ τη δημιουργία hotspots στην Τουρκία; Οχι βέβαια, γιατί τότε θα αυξανόταν η πίεση για μεταφορά μεταναστών στις χώρες της ΕΕ, οπότε όλο το σχέδιο της επιβράδυνσης της ροής, με τον εγκλωβισμό τουλάχιστον 100.000 προσφύγων στο λεγόμενο «διάδρομο των Δυτικών Βαλκανίων», θα αποτύγχανε.

-Μήπως θα κάνει και… δημοψήφισμα;

Του Ν. Μπογιόπουλου

 

Ήδη από τον Αύγουστο, με το Μνημόνιο, έχουν βάλλει την υπογραφή τους για την κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Αλλά τώρα – λένε – δίνουν… μάχη για να προστατέψουν τους αδύναμους.

Ήδη από τον Αύγουστο, με το Μνημόνιο, έχουν βάλλει την υπογραφή τους για την κατεδάφιση ακόμα και των ερειπίων που έχουν απομείνει από το συνταξιοδοτικό και το ασφαλιστικό. Αλλά τώρα – λένε – κάνουν… διαπραγμάτευση υπέρ των αδύνατων.

Μάλιστα ο κύριος πρωθυπουργός – όπως λένε οι συνεργάτες και τα παπαγαλάκια του – αναζητά… «πολιτική λύση». Σιγά μην κάνει και… δημοψήφισμα!

Η’ για να είμαστε πιο ακριβείς, ελπίζουμε η «αντίστασή του» να μην φτάσει μέχρι την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Γιατί τότε ένα είναι σίγουρο: Δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα…

Με τούτα και με κείνα η τραγωδία του ελληνικού λαού συνεχίζεται. Μια τραγωδία που εξελίσσεται παράλληλα με την κωμωδία στην οποία πρωταγωνιστεί το αστικό, μνημονιακό, πολιτικό σύστημα.

Φτάσαμε – και είναι χαρακτηριστικό αυτό – στο σημείο να βγαίνει η ΝΔ και να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι λέει «ναι σε όλα» στους δανειστές!

Δηλαδή, οι μέχρι χτες «νενέκοι» της ΝΔ (κατά την ορολογία του ΣΥΡΙΖΑ), εμφανίζονται σαν «αντιστασιακοί», και οι πρώην «αντιστασιακοί» της δήθεν «Αριστεράς» έχουν πάρει τη θέση των «νενέκων». Τόμπολα!

Ο,τι ζούμε μόνο καινούργιο δεν είναι. Το έργο με την δόση και την υποδόση της κάθε δόσης, που φέρνει νέα μέτρα πάνω στα προηγούμενα και που ανοίγει το δρόμο για τα επόμενα, παίζεται 5 χρόνια τώρα.

Κάθε φορά ο κοινός παρονομαστής του προπαγανδιστικού τρόμου που εκτοξεύεται ώστε να παραλύσει κάθε κοινωνική αντίδραση, για να διατηρηθεί ο λαός σε κατάσταση σοκ, αμηχανίας και παροπλισμού, είναι τούτος: