Τα παραμύθια του Βέμπερ: Πώς ο καπιταλισμός ΔΕΝ γεννήθηκε από τον προτεσταντισμό

-Πόσες φορές έχουμε ακούσει την περίφημη θεωρία του Μαξ Βέμπερ ότι τάχα «ο καπιταλισμός γεννήθηκε από την προτεσταντική ηθική»; Ότι η εργατικότητα, η αποταμίευση και η πειθαρχία του καλβινισμού έφτιαξαν το πνεύμα που χρειαζόταν για να ξεκινήσει η νεότερη οικονομία;

Ακούγεται ωραίο, αλλά είναι όλο λάθος. 

Η θεωρία του Βέμπερ είναι ιδεαλιστική, αντιστρέφει την πραγματικότητα και κρύβει τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του καπιταλισμού.

---

1. Η μεγάλη αντιστροφή: όταν το κάρο μπαίνει μπροστά από τα βόδια

• Ο Βέμπερ μας λέει: πρώτα οι άνθρωποι πίστεψαν στον Θεό με «προτεσταντικό τρόπο» και μετά άρχισαν να δημιουργούν τον καπιταλισμό.
• Ο Μαρξ μάς λέει: πρώτα αλλάζουν οι υλικές σχέσεις παραγωγής, και μετά η ιδεολογία τις ακολουθεί.

Η ιστορία δείχνει ότι ο Βέμπερ γύρισε το πράγμα ανάποδα. Ο καπιταλισμός δεν γεννήθηκε επειδή κάποιοι πίστεψαν στην αξία της δουλειάς· γεννήθηκε από την ανάπτυξη του εμπορίου, τις αγορές, την τραπεζική ενασχόληση, την αποικιοκρατία και –ας μην το ξεχνάμε– την πρωταρχική συσσώρευση, δηλαδή την πιο ωμή βία.

---

2. Τα ιστορικά παραδείγματα που «καίνε» τη θεωρία του Βέμπερ

Καθολική Ιταλία: ο καπιταλισμός πριν τον Λούθηρο

Πολύ πριν ο Λούθηρος καρφώσει τις 95 θέσεις του στη Βιτεμβέργη, η Φλωρεντία, η Γένοβα και η Βενετία είχαν ήδη τράπεζες, εμπορικές δημοκρατίες και μορφές αστικής εξουσίας. Όλα αυτά σε καθολικό πλαίσιο.

Γαλλία: η πιο «αστική» επανάσταση σε καθολικό έδαφος

Η Γαλλική Επανάσταση (1789) έφερε στο προσκήνιο την αστική τάξη και γκρέμισε τη φεουδαρχία. Ούτε προτεσταντισμός, ούτε Καλβίνος: καθαρό καθολικό υπόβαθρο, αλλά με υλικές συνθήκες που ωθούσαν στην αστική επανάσταση.

"Αξιοκρατίας" το ανάγνωσμα....

 Η κυριαρχία των βλακών και η οργανική αναξιοκρατία στον καπιταλισμό

Η συζήτηση γύρω από την αξιοκρατία, τη δυνατότητα δηλαδή οι κοινωνίες να αναδεικνύουν τους ικανότερους σε θέσεις ευθύνης και κύρους, συνοδεύεται πάντοτε από έναν βαθύτατο σκεπτικισμό. Από την εποχή του Κωνσταντίνου Λεμπέση, που έγραψε το περίφημο δοκίμιο «Η σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω κοινωνικώ βίω», μέχρι σύγχρονες αναλύσεις για τον ρόλο των ελίτ, επανέρχεται το ερώτημα: μήπως το σύστημα που ονομάζουμε καπιταλισμό όχι μόνο δεν ευνοεί την αξιοκρατία, αλλά αντίθετα παράγει συστηματικά αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «δικτατορία των βλακών»; [1]

---

Η έννοια του «βλάκα» και η κοινωνική του ισχύς

Ο Λεμπέσης δεν περιορίζεται σε έναν απλό χλευασμό των αδαών. Η δική του ανάλυση είναι πιο διαυγής: ο βλάξ είναι επικίνδυνος όταν συνδυάζει την έλλειψη κρίσης με κοινωνική ισχύ, πλούτο ή θεσμική εξουσία. Στις κατώτερες τάξεις, όπως παρατηρεί, η «φυσική επιλογή» αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό την επιβίωση της βλακείας σε ηγετικές θέσεις, αφού η καθημερινότητα της εργασίας και της ανάγκης απαιτεί ικανότητες. Όταν όμως ένας βλάξ κληρονομεί πλούτο ή καταλαμβάνει θέση εξουσίας, τότε η ζημία είναι τεράστια, καθώς οι αποφάσεις του επηρεάζουν πολλούς. [2]

Η βασική παρατήρηση του Λεμπέση βρίσκει απήχηση σε πολλά παραδείγματα της νεότερης ιστορίας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άτομα με εμφανή αδυναμία κατανόησης σύνθετων ζητημάτων βρέθηκαν επικεφαλής επιχειρήσεων ή ακόμη και κρατών, απλώς και μόνο λόγω καταγωγής, οικογενειακών δεσμών ή τυχαίων συγκυριών.

---

Ο ιδιωτικός τομέας και η καχυποψία προς την ικανότητα

Η επικρατούσα αντίληψη υποστηρίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι ο κατεξοχήν χώρος της αξιοκρατίας: εκεί, λέγεται, οι ικανότεροι προάγονται, καθώς η αγορά «τιμωρεί» την αναποτελεσματικότητα. Όμως η εμπειρία δείχνει κάτι διαφορετικό. Στις μεγάλες εταιρείες, ο ανταγωνισμός δεν αφορά μόνο τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες, αλλά και τις εσωτερικές σχέσεις εξουσίας. Ένας υφιστάμενος που ξεχωρίζει για τις ικανότητές του δεν εκλαμβάνεται απαραίτητα ως μελλοντικός ηγέτης, αλλά συχνά ως απειλή για τον προϊστάμενο του. [3]

Το Ισραήλ "έχει το δικαίωμα να υπάρχει" και άλλες ιστορίες με δράκους...

Το μπλογκ σπάει έκτακτα την σιωπή του, γιατί αν δεν τα πει θα σκάσει... 

"...Μια φορά κ έναν καιρό στην Παλαιστίνη ζούσε ένας λαός που λέγονταν εβραίοι. Παρότι ήταν ο "εκλεκτός λαός" του Γιαχωβά, τους κατέλαβαν οι Αιγύπτιοι, οι Πέρσες, και πολλοί άλλοι, μετά οι έλληνες, και στην συνέχεια οι Ρωμαίοι, γιατί μαλλον ο Γιαχβέ δεν μίλαγε με τον Δία, και δεν του είχε πει τίποτε περί εκλεκτών... Όμως στην συνέχεια οι "εκλεκτοί" εξεγέρθηκαν εναντίον των Ρωμαίων, οι ρωμαίοι κατέστειλαν την εξέγερση (αφού ούτε αυτοί είχαν ενημερωθεί για τα περί "εκλεκτών"), και στην συνέχεια εξόρισαν τους εβραίους από την Παλαιστίνη με αποτέλεσμα να διακορπιστούν αυτοί σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Οι κακόμοιροι εβραίοι όμως δεν είχαν δικό τους κράτος, και έτσι έπεφταν συνεχώς θύματα διώξεων, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα. Μετά επειδή τα υπόλοιπα έθνη του κόσμου τους λυπήθηκαν, για να μην ξαναπέσουν θύματα, τους έδωσαν την Παλαιστίνη ώστε να φτιάξουν δικό τους κράτος, και έκτοτε έζησαν αυτοί καλά και ο Γιαχβέ καλύτερα, και αν δεν ήταν και κάτι ξυπόλυτοι Άραβες και κάτι παπουτσωμένοι Πέρσες που διαφωνούσαν με αυτήν την αφήγηση, θα ζούσαν όλοι ευτυχισμένοι χορεύοντας χαρούμενα με τον Λουΐ ντε Φινές...."  

 Α ναι, και όποιος διαφωνεί με όλα αυτά είναι ..."αντισημίτης"! 

-Με αυτές τις μπούρδες δεν γανώνουν το κεφάλι μας; 

Λοιπόν τα παραπάνω είναι ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ! 

Αρχικά να πούμε πως "σημίτες" κατά βάση είναι οι ...Άραβες!

Και φτάνουμε στο οξύμορο ένας τύπος ονόματι  "Μιλεϊκόφσκι" που ο πατέρας του ήταν Πολωνός και η μάνα του Λιθουανή (στον Νεντανιάχου αναφέρομαι και στο πατρικό του όνομα) να σκοτώνει άραβες (δηλαδή σημίτες) και να κατηγορεί και από πάνω για ...."αντισημιτισμό"😵 όποιον του κάνει κριτική για αυτό! Μιλάμε δεν έχουν στον Γιαχβέ τους οι τύποι...

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αλήθεια για το ποιος συμπλέει με τη ΝΔ (με στοιχεία)

Χορτάσαμε από διάφορα αντικκε τρολ και «σοβαρούς» αρθρογράφους και αναλυτές να μας λένε, χρόνια τώρα, για φανερή και αφανή σύμπλευσή ΝΔ – ΚΚΕ!

Τώρα που τα στοιχεία μιλούν οι συκοφάντες κρύβονται στις τρύπες τους!

Τι λέει η έρευνα:

1. Η συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αρχικά με τους ΑΝΕΛ και στην συνέχεια με τη στήριξη ανεξάρτητων βουλευτών και βουλευτριών, εισήγαγε 196 νομοσχέδια προς ψήφιση από τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι τον Ιούλιο του 2019. Από αυτά, η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση υπερψήφισε το 53%, το ΚΙΝΑΛ το 57%, η Χρυσή Αυγή το 4%, το ΚΚΕ το 5%, το ΠΟΤΑΜΙ το 65%2 και η Ένωση Κεντρώων το 42%.

2. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που εκλέχθηκε τον Ιούλιο του 2019 εισήγαγε 28 νομοσχέδια προς ψήφιση μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Από αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση υπερψήφισε το 32%, το ΚΙΝΑΛ το 54%, το ΚΚΕ το 4%, η Ελληνική Λύση το 46% και το ΜέΡΑ 25 το 7%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν έκανε λάθη». Έκανε κανονική πολιτική που ψηφίζονταν στα νομοσχέδια κατά 53% από τη ΝΔ.

Ήταν ο Τσίπρας, η Μέρκελ, ένας κινέζος και η τρόικα...

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή πως τα πράγματα στις διαπραγματεύσεις δεν πάνε απλά κατ’ευχήν, αλλά ως του θαύματος ο Μπαρουφάκης δεν αποδείχνεται απλά Varoufucker, αλλά ο Γκουσκούνης ο ίδιος, και η Μέρκελ λιποθυμάει λιγωμένη μπροστά στο κοκοράκι του Τσίπρα.

Μετά από αυτά, στο υποθετικό μας σενάριο, το χρέος του ελληνικού κράτους μηδενίζεται εντελώς και οι δανειστές του εξουθενωμένοι από την ΣΥΡΙΖΑίικη γοητεία, το γράφουν στην άμμο. Κατόπιν τούτου καμμία απαίτηση για μνημόνια δεν έχουν, οπότε και η τρόικα φεύγει για να μας αφήσει στην ησυχία μας.

-Ειδιλιακό το υποθετικό μας σενάριο;

Μάλλον όχι και τόσο, αφού θα εξακολουθούσε ο μισός και βάλε ενεργός πληθυσμός της χώρας να μην έχει δουλειά, η παραγωγική αγροτική-βιομηχανική της βάση να παραμένει διαλυμένη, τα ασφαλιστικά ταμεία να είναι σχεδόν χρεοκοπημένα, και οι κοινωνικές της δομές σε υγεία-παιδεία-υποδομές, χάρβαλο.

Άμα δεν χρωστάμε θα τα ξαναφτιάξουμε αυτά λίγο-λίγο θα μου πει κάποιος.

Εμείς θα προσπεράσουμε εδώ πως οι ίδιοι (ο λαός δηλαδή) δεν χρωστάμε τίποτε σε κανέναν κερατά, αντίθετα μας χρωστάνε –και πολλά μάλιστα- από την υπεραξία μας που ρουφάνε τόσα χρόνια με το μπουρί της σόμπας, και θα μιλήσουμε με βάση την κρατούσα καπιταλιστική λογική.

Για την "Πανσπουδαστική νο8"

Δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες στο παρόν μπλογκ, το 2011 τέτοιες μέρες (εδώ και εδώ). Αναδημοσιεύεται για μια ακόμη χρονιά, για ευνόητους λόγους επικαιρότητας.

Το λογότυπο της εφημερίδας "Πανσπουδαστική"

Μέρες που είναι, είπαμε να πιάσουμε λίγο έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο που επαναλαμβάνεται εν χορώ, από σχετικούς και άσχετους, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Αυτός δεν είναι άλλος από την περίφημη «Πανσπουδαστική νο8», μέσω της οποίας η ΚΝΕ καταδίκασε υποτίθεται, την κατάληψη του Πολυτεχνείου σαν έργο προβοκατόρων. Συμπυκνωμένη (γιατί με το πέρασμα των χρόνων προστίθεται συνεχώς και περισσότερη σάλτσα) αυτήν την άποψη μπορούμε να την βρούμε εκτός από τις διάφορες ανιστόριτες γκρούπες της «εξωκοινοβουλευτικής» και της «αναρχίας», σε ακροδεξιά(!) μπλογκ (με μια βόλτα στο google θα βρείτε και τέτοια), στην γνωστή και μη εξαιρετέα «καθημερινή»: 

(«...Ενα κόμμα που τρέμει το αυθόρμητο και βδελύσσεται το ακαπέλωτο, και οι πορείες του οποίου γίνονται έξω από τον πραγματικό κόσμο, σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, αυτόκλειστο και αυτοσυντηρούμενο, ποιον άλλον να ενοχλήσει εκτός ίσως από τα μέλη του εκείνα που έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι η αναμονή του «καθαρού προλεταριακού κινήματος» δεν διαφέρει σε πολλά από την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και ότι εκείνη η διά της «Πανσπουδαστικής Νο 8 οξύτατη καταγγελία της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το 1973, σαν «προβοκάτσιας», έχει αφήσει ανεξίτηλα και καθοδηγητικά τα σημάδια της;...»)

αλλά και στην «έγκριτη» κατά τα άλλα Ελευθεροτυπία , άρθρο της οποίας και παραθέτουμε σαν ενδεικτικό του «μύθου»:

Τροτσκισμός ή Λενινισμός; Η λενινιστική θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα

Το παραμύθι:

Η επανάσταση στη Ρωσία έμεινε απομονωμένη από όλες τις άλλες χώρες, όπου η επανάσταση ηττήθηκε (Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία κτλ). Τότε, μετά και το θάνατο του Λένιν, ο γραφειοκράτης Στάλιν επινόησε την αντεπαναστατική θεωρία για οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, στην απομονωμένη ΕΣΣΔ, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με το λενινιστικό διεθνισμό, τον οποίο στην πραγματικότητα υπεράσπισε ο Τρότσκι…

Η πραγματικότητα:

Η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα αποτελεί θεμελιώδη θέση του Λενινισμού και προκύπτει από την ανάλυση της φύσης του ιμπεριαλισμού και συγκεκριμένα από το γεγονός ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη αποκτά απόλυτη ισχύ. Ο Τρότσκι αντιπαρατέθηκε στο Λένιν για αυτή την άποψη πριν ακόμα μπει στο κόμμα των μπολσεβίκων, παρόλο που μετέπειτα αυτός, όπως και οι οπαδοί του χρεώνουν την ιδέα αυτή στον Στάλιν, ο οποίος την υπερασπίστηκε.

1. Τι λέει ο Λένιν

Οι τροτσκιστές για την τεκμηρίωση των παραπάνω ισχυρισμών χρησιμοποιούν διάφορα αποσπάσματα του Λένιν, στα οποία φαίνεται να μιλάει για αδύνατο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα. Αποσπάσματα όπως το παρακάτω:

“Από διεθνή-ιστορική άποψη, αναμφίβολα δεν θα υπήρχε καμιά ελπίδα για την τελική νίκη της επανάστασής μας αν αυτή έμενε μόνη της, αν δεν εμφανίζονταν επαναστατικά κινήματα σε άλλες χώρες”.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχει σειρά άλλων τοποθετήσεων του Λένιν, όπου φαίνεται να υποστηρίζει ακριβώς τα αντίθετα, και οι οποίες είτε αποσιωπούνται είτε παρερμηνεύονται. Για παράδειγμα στο άρθρο του «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»:

“Ως ξεχωριστό σύνθημα, εντούτοις, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του Κόσμου θα ήταν μετά βίας σωστό, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό’ δεύτερον, επειδή μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα και να σημαίνει ότι η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι αδύνατη, και μπορεί επίσης να δημιουργήσει εσφαλμένες αντιλήψεις ως προς τις σχέσεις μιας τέτοιας χώρας με τις άλλες.”

Επίσης:

«Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών

τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο

τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Του Διονύση Ελευθεράτου

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους.  

«Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»...  

Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας:

«Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». 

Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;

Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Τον χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών«κοινωνικών σχέσεων»...

Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα ...κυανό!

Η ελληνική σημαία από την επίσημη

ιστοσελίδα της προεδρίας της δημοκρατίας

Εθνική επέτειος σήμερα, και μια και θα ξεδιπλώσουμε τις εθνικές μας σημαίες, είπαμε να ρίξουμε μία ματιά και στην ιστορία τους, αφού από ότι βλέπουμε κάποιοι έχουν βαλθεί να μας τρελλάνουν, παρουσιάζοντας ως ελληνική, ακόμη και την σημαία του Βίσμαρκ και του Κάιζερ Γουλιέλμου!

Πριν και κατά την διάρκεια της επανάστασης λοιπόν, υπήρχε μία πανσπερμία σημαιών χρωμάτων και συμβόλων, αφού η κάθε περιοχή ή οπλαρχηγός, κατασκεύαζε το δικό του αυτοσχέδιο ή μη, «μπαϊράκι». [1]

Η σημαία του Κλανδά

Ετσι μπορούμε να δούμε σημαίες σε όλα τα χρώματα της ίριδας και με διάφορους συμβολισμούς, με ανάμεσα τους να ξεχωρίζουν, η ελληνοτουρκική(!!) μπλέ κόκκινη που χρησιμοποιούνταν από τους έλληνες ναυτικούς στο αιγαίο κατά την τουρκοκρατία, η σημερινή σημαία της ...Γεωργίας(!) που χρησιμοποίησε ο Άνθιμος Γαζής, και το παλαιότερο φεουδαρχικό λάβαρο του Κορκόνδειλου Κλαδά που περνώντας στον συμπολεμιστή του Ιωάννη Καστριώτη, γιό του εθνάρχη των Αλβανών Σκεντέρμπεη, μετεξελίχθηκε στη σημερινή σημαία της ...Αλβανίας, με τον μάυρο δικέφαλο αετό σε κόκκινο φόντο!

Η σημαία του Ρήγα

Η πρώτη πρόταση για την σημαία του κράτους που θα αναδύονταν μετά την επανάσταση, έγινε από τον «προφήτη» και μάρτυρα της, Ρήγα Φεραίο. Η σημαία αυτή ήταν τρίχρωμη κόκκινη-άσπρη-μάυρη με ένα ...ρόπαλο(!) ως σύμβολο στο μέσο της. Ούτε σαν κεντρικό της σύμβολο τον σταυρό είχε δηλαδή, ούτε με τα χρώματα και το σχέδιο της σημερινής καμμία απολύτως σχέση.

Το παραμύθι της Αγίας Λαύρας και οι αγανακτισμένοι "ιστοριοδίφες"

Ο πίνακας όμορφος, αλλά ...απόλυτα φανταστικός!

Αν και 2011, φαίνεται να υπάρχουν ακόμα πολλοί που δε λένε να καταλάβουν ότι αρκετές φορές η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που θα θέλανε να είναι. Η εμμονή τους να βαφτίζουν διάφορα παραμύθια ως «ιστορικά γεγονότα» δικαιολογείται μόνο μέχρι τη στιγμή που θα έρθει κάποιος να τους αποδείξει με στοιχεία την πλάνη. Από κει και πέρα, η εμμονή αυτή παύει να αποτελεί αντικείμενο των ιστορικών και περνάει στη σφαίρα της ψυχιατρικής.

Δείτε και γελάστε με το παρακάτω βίντεο και τα «επιχειρήματα» του προέδρου του Παγκαλαβρυτινού Συλλόγου Πάτρας.

Εγώ πάντως θα τους πρότεινα να διαδηλώσουν κάτω από τα αγάλματα του Π.Π. Γερμανού και του Κολοκοτρώνη, οι οποίοι -ποιος ξέρει τι σκοτεινά συμφέροντα εξυπηρετούσαν!- στα απομνημονεύματά τους όχι μόνο δεν κάνουν την παραμικρή νύξη στο «γεγονός», αλλά φροντίζουν οι ίδιοι να μας ενημερώσουν ότι τη συγκεκριμένη μέρα βρίσκονταν αλλού.

Το σφραγισμένο τραίνο...

Γερμανικό θωρακισμένο τρένο της εποχής του 'ΑΠΠ

...ο γερμανικός χρυσός και οι Μπολσεβίκοι

Από τον Άναυδο – Φεβρουάριος  2013

Ο ειδικός συνεργάτης της κε του μπλοκ άναυδος ανασκευάζει σε αυτό το κείμενο έναν ακόμα δημοφιλή αντικομμουνιστικό μύθο κι αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια. Η κε του μπλοκ τον ευχαριστεί για την άδεια να δημοσιεύσει το κείμενο κι εύχεται καλή μελέτη στους σφους αναγνώστες και νηφάλιο σχολιασμό.

1. Εισαγωγή
Στη σειρά που εγκαινίασε ο Ρ για τους μήνες πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση αναφέρεται στην απόφαση της Προσωρινής Κυβέρνησης στις 7/7/1917 να συλλάβει τον Λένιν αλλά και άλλους επιφανείς Μπολσεβίκους μετά την αποτυχημένη  εξέγερση του Ιουλίου, Οι κατηγορίες ήταν στην ουσία τρεις: η πρώτη ήταν ότι ο Λένιν ήταν κατάσκοπος της Γερμανίας με αφορμή την άφιξη του στην τσαρική Ρωσία με το περίφημο σφραγισμένο τρένο αλλά και την ‘αποκάλυψη’ εγγράφων που αποκάλυπταν την χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων από τον Κάιζερ, η δεύτερη είχε να κάνει με την θέση του Λένιν ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και η τρίτη ότι ήταν υπεύθυνος για την εξέγερση του Ιουλίου 

Στο παρόν κείμενο θα ασχοληθούμε με την πρώτη κατηγορία αλλά και με τη διαμάχη που ξέσπασε στους κύκλους των Μπολσεβίκων για το αν έπρεπε ο Λένιν να παραδοθεί στην Προσωρινή Κυβέρνηση και να αντικρούσει τις κατηγορίες εναντίον του

2. Το σφραγισμένο τρένο
Το Φεβρουάριο του 1917 ανατρέπεται ο τσάρος στη Ρωσία. Ο Λένιν βρίσκεται εξόριστος στην Ζυρίχη χωρίς καμία δυνατότητα επικοινωνίας. Μαθαίνει τα νέα από τις εφημερίδες. Ήδη με τις ευλογίες της κυβέρνησης Κερένσκυ ορισμένοι εχθροί του Τσάρου επιστρέφουν στη Ρωσία.. Ο Πλεχάνοφ επέστρεψε με μία βρετανική τορπιλάκατο. Ο Λένιν όμως δεν δικαιούται να επιστρέψει και η εξήγηση είναι απλή. Μία από τις πρώτες πράξεις του Κερένσκυ ήταν να υποσχεθεί στους Αγγλογάλλους της Ανταντ ότι η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο στο πλευρό τους. Τη δήλωση αυτή την υπέγραψε ο Πλεχάνοφ όχι όμως και ο Λένιν.

Για την "Πανσπουδαστική νο8"

Δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες στο παρόν μπλογκ, πέρσι τέτοιες μέρες (εδώ και εδώ). Αναδημοσιεύεται και σήμερα για ευνόητους λόγους επικαιρότητας.

Το λογότυπο της εφημερίδας "Πανσπουδαστική"

Μέρες που είναι, είπαμε να πιάσουμε λίγο έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο που επαναλαμβάνεται εν χορώ, από σχετικούς και άσχετους, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Αυτός δεν είναι άλλος από την περίφημη «Πανσπουδαστική νο8», μέσω της οποίας η ΚΝΕ καταδίκασε υποτίθεται, την κατάληψη του Πολυτεχνείου σαν έργο προβοκατόρων. Συμπυκνωμένη (γιατί με το πέρασμα των χρόνων προστίθεται συνεχώς και περισσότερη σάλτσα) αυτήν την άποψη μπορούμε να την βρούμε εκτός από τις διάφορες ανιστόριτες γκρούπες της «εξωκοινοβουλευτικής» και της «αναρχίας», σε ακροδεξιά(!) μπλογκ (με μια βόλτα στο google θα βρείτε και τέτοια), στην γνωστή και μη εξαιρετέα «καθημερινή»: 

(«...Ενα κόμμα που τρέμει το αυθόρμητο και βδελύσσεται το ακαπέλωτο, και οι πορείες του οποίου γίνονται έξω από τον πραγματικό κόσμο, σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, αυτόκλειστο και αυτοσυντηρούμενο, ποιον άλλον να ενοχλήσει εκτός ίσως από τα μέλη του εκείνα που έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι η αναμονή του «καθαρού προλεταριακού κινήματος» δεν διαφέρει σε πολλά από την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και ότι εκείνη η διά της «Πανσπουδαστικής Νο 8 οξύτατη καταγγελία της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το 1973, σαν «προβοκάτσιας», έχει αφήσει ανεξίτηλα και καθοδηγητικά τα σημάδια της;...»)

αλλά και στην «έγκριτη» κατά τα άλλα Ελευθεροτυπία , άρθρο της οποίας και παραθέτουμε σαν ενδεικτικό του «μύθου»:

Αστικοί μύθοι...(οι συμμορίες με τα καλάσνικωφ)

Με τον ρυθμό που αποδίδεται η Δικαιοσύνη, εξαιτίας και της αναβλητικής επινοητικότητας των δικηγόρων, για τη βορειοελλαδική συμμορία με τα καλάσνικοφ τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν όταν το ημερολόγιο θα δείχνει 202...
Μολαταύτα, και πάντοτε με τον κίνδυνο των βιαστικών συμπερασμάτων, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον κάποια στοιχεία που ανακοινώνει επίσημα η αστυνομία ή αναδεικνύονται από το ρεπορτάζ. Κι όχι για να προχωρήσει κανείς σε κατεσπευσμένα γενικευτικά συμπεράσματα, αλλά ακριβώς για το αντίθετο: για να σκεφτεί ότι, όσο κι αν τα γενικευτικά πορίσματα διευκολύνουν τα ιδεολογήματα, τις προκαταλήψεις και την πνευματική μας νωχελικότητα, τα πράγματα είναι πάντοτε περισσότερο σύνθετα, μεικτά, περίπλοκα. Με όσα κοινοποιήθηκαν λοιπόν, κλονίζονται κάποιοι ευρύτατα κυκλοφορούντες και μαζικά αποδεκτοί αστικοί μύθοι.

Μύθοι και πραγματικότητα: Για την "Πανσπουδαστική νο8"#2

συνέχεια από εδώ

Αφού λοιπόν είδαμε πως το περί ου ο λόγος κείμενο, ούτε της ΚΝΕ είναι, ούτε σε κάποιο «όργανο» της ΚΝΕ αναδημοσιεύθηκε, ας δούμε λίγο και το τι ακριβώς λέει, μια και ελάχιστοι έχουν μπει στον κόπο να το διαβάσουν.

Η ανακοίνωση λοιπόν της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Πολυτεχνείου έχει γραφτεί σαν απάντηση στις γνωστές αιτιάσεις της ΕΣΑ περί «αναρχικών στοιχείων τα οποία εισχώρησαν στον πανεπιστημιακό χώρο με σκοπό την διασάλευσιν της δημοσίας τάξεως ...κλπ».

Το γεγονός πως όσοι καταγγέλλουν την ανακοίνωση της «συντονιστικής» σαν συκοφαντική, δικαιώνουν εμμέσως πλην σαφώς την ...ΕΣΑ στην οποία το κείμενο απαντάει, δεν δείχνει να έχει προβληματίσει κανέναν, σχεδόν 40 χρόνια μετά. Το προσπερνάμε και συνεχίζουμε για να δούμε που ακριβώς καταγγέλλεται η κατάληψη του ΕΜΠ σαν έργο προβοκατόρων. Τέτοιο πράγμα βέβαια δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο! Και πως θα μπορούσε εξάλλου; Σε μία τέτοια περίπτωση η «συντονιστική» θα κατήγγειλε τον ίδιο τον ...εαυτό της!

Τι αφορά λοιπόν η καταγγελία περί προβοκατόρων; Ας την δούμε:

«...καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στον χώρο του Πολ)χνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, ...με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας (τι μου θυμίζει...;) γελοία αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε την στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις...»

η ανακοίνωση της "συντονιστικής"

Εδώ λοιπόν δεν καταγγέλλεται καμμία κατάληψη του ΕΜΠ. Εκείνο που καταγγέλλεται σαν προβοκατόρικο, είναι η προσπάθεια κάποιων μειοψηφιών να καπελώσουν (και μάλιστα προσπαθώντας να καταλάβουν τα μεγάφωνα του ΕΜΠ με την βία, όπως λέει παρακάτω) με τα δικά τους συνθήματα και πρακτικές, μία ευρύτερη λαϊκή κινητοποίηση. Είναι ένα έργο, το οποίο έχουμε βαρεθεί εξάλλου να το βλέπουμε σε κάθε κινητοποίηση, και μέχρι σήμερα.

Μύθοι και πραγματικότητα: Για την "Πανσπουδαστική νο8"

Το λογότυπο της εφημερίδας "Πανσπουδαστική"

Μέρες που είναι, είπαμε να πιάσουμε λίγο και άλλον έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο που επαναλαμβάνεται εν χορώ, από σχετικούς και άσχετους, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Αυτός δεν είναι άλλος από την περίφημη «Πανσπουδαστική νο8», μέσω της οποίας η ΚΝΕ καταδίκασε υποτίθεται, την κατάληψη του Πολυτεχνείου σαν έργο προβοκατόρων. Συμπυκνωμένη (γιατί με το πέρασμα των χρόνων προστίθεται συνεχώς και περισσότερη σάλτσα) αυτήν την άποψη μπορούμε να την βρούμε εκτός από τις διάφορες ανιστόριτες γκρούπες της «εξωκοινοβουλευτικής» και της «αναρχίας», σε ακροδεξιά(!) μπλογκ (με μια βόλτα στο google θα βρείτε και τέτοια), στην γνωστή και μη εξαιρετέα «καθημερινή»: 

(«...Ενα κόμμα που τρέμει το αυθόρμητο και βδελύσσεται το ακαπέλωτο, και οι πορείες του οποίου γίνονται έξω από τον πραγματικό κόσμο, σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, αυτόκλειστο και αυτοσυντηρούμενο, ποιον άλλον να ενοχλήσει εκτός ίσως από τα μέλη του εκείνα που έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι η αναμονή του «καθαρού προλεταριακού κινήματος» δεν διαφέρει σε πολλά από την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και ότι εκείνη η διά της «Πανσπουδαστικής Νο 8 οξύτατη καταγγελία της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το 1973, σαν «προβοκάτσιας», έχει αφήσει ανεξίτηλα και καθοδηγητικά τα σημάδια της;...»)

αλλά και στην «έγκριτη» κατά τα άλλα Ελευθεροτυπία , άρθρο της οποίας και παραθέτουμε σαν ενδεικτικό του «μύθου»:

«...Το μυστήριο της «Πανσπουδαστικής Νο 8»

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #3

Συνέχεια από προηγούμενο:

Στάλιν-Λένιν

Το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι το εξής:

Ο Λένιν επιχειρεί να «συνετίσει» τον Στάλιν σε σχέση με τους τρόπους του τελευταίου, χωρίς όμως να αμφισβητεί

στην πραγματικότητα, την θέση του σαν ΓΓ, πράγμα που προκύπτει από τις κρίσεις του για τους άλλους δυνάμει υποψήφιους για αυτήν την θέση. Εχει αρκετά σοβαρούς λόγους για κάτι τέτοιο:

Ο πρώτος είναι προσωπικός: Είναι πρόσφατο το επεισόδιο ανάμεσα στον Στάλιν και την γυναίκα του Λένιν, Κρούπσκαγια*, όπου ο ΓΓ την έχει «καταχεριάσει» πολύ άσχημα για την παραβίαση των όρων της νοσηλείας του Λένιν. Παρότι πολιτικά κανένα ζήτημα δεν υφίσταται από αυτό (και ο Λένιν το γνωρίζει καλύτερα από όλους), είναι ανθρώπινο να το θεωρήσει σαν προσωπική προσβολή που δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη.

Έχει όμως και έναν πολύ σημαντικότερο κατ’εμέ, πολιτικό προβληματισμό:

Φοβάται μία μελλοντική διάσπαση του Κόμματος! (και όχι, από ότι απόδειξε η ιστορία, άδικα).

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #2

...Συνέχεια από προηγούμενο

Αφού αρχίσαμε ανάποδα, με την πραγματικότητα, ας δούμε λίγο τι λέει και ο μύθος:

Ο μύθος λοιπόν μας λέει πως:

"τον Στάλιν για ΓΓ της ΚΕ δεν τον ήθελε ούτε ο Λένιν,

Και πως ο «κουτοπόνηρος Γεωργιανός» κατάφερε με τις ίντριγκες του, να επιβληθεί στους «διανοούμενους του κόμματος"

Αν λοιπόν ο Λένιν δεν ήθελε τον Στάλιν για ΓΓ (εδώ μπαίνει και το ερώτημα , γιατί να τον προωθούσε με το κύρος του σε αυτήν την θέση, όσο και στην ΚΕ του κόμματος πιο πριν...*, αλλά πάνω σε αυτό δεν προβληματίζεται κανείς), τότε ποιόν ακριβώς ήθελε;

Οι Χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές εδώ κρατούν σιγή ιχθύος, οι δε Τροτσκιστές υπονοούν (ποιόν άλλον;) τον ....Τρότσκι!

Ο Λένιν όμως σε αυτήν την επιστολή κάνει την κρίση του για όλους τους πιθανούς διεκδικητές της θέσης. Ας δούμε τι λέει για τον καθένα, και την πολιτική σοβαρότητα αυτών των αιτιάσεων:

1) Μπουχάριν : "δεν είναι μόνο ο πιο άξιος και πιο σημαντικός θεωρητικός του κόμματος, αλλά μπορεί δίκαια να θεωρείται το αγαπημένο παιδί όλου του κόμματος", "μολοντούτο, οι θεωρητικές του απόψεις του με πολύ μεγάλη επιφύλαξη μπορούν να χαρακτηριστούν ως εντελώς μαρξιστικές, γιατί έχουν κάτι το σχολαστικό (ποτέ δε μελέτησε και νομίζω πως ποτέ δεν κατάλαβε πλήρως τη διαλεκτική)".

2) Πιατακόφ : "διακρίνεται για τη δύναμη της θέλησής του και για την ικανότητά του, αποκλίνει όμως πάρα πολύ προς τη διοικητική πλευρά των πραγμάτων, ώστε να μην μπορεί κανείς να τον εμπιστευτεί σ' ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα".

Στάλιν,Ρίκωφ,Κάμενεφ,Ζηνόβιεφ

3) Τρότσκι : "όπως αποδείχτηκε στην πάλη του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή στο ζήτημα του Λαϊκού Επιτροπάτου Συγκοινωνιών, διακρίνεται όχι μόνο για τις εξαιρετικές του ικανότητες - σίγουρα, είναι το πιο ικανό μέλος της σημερινής ΚΕ - αλλά και για την πολύ μεγάλη του αυτοπεποίθηση και για τη διάθεση να ελκύεται πάρα πολύ από την καθαρά διοικητική πλευρά των υποθέσεων".

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν

Καλοκαιράκι, και με την ευκαιρία, είπαμε να πιάσουμε μερικά ιστορικά ζητήματα, για τα οποία πάρα πολλοί μιλάνε κατά καιρούς, ευνοώντας βολικούς κάθε φορά μύθους.

Μύθους που με το πέρασμα του χρόνου έφτασαν να έχουν πάρει πάρει την θέση μιας αλήθειας η οποία, δεν αποδέχεται και καμίας μάλιστα αμφισβήτησης.

Ο Στάλιν δίπλα στον νεκρό Λένιν

Τι είναι λοιπόν αυτή η περίφημη «πολιτική διαθήκη» του Λένιν;

Αρχικά να πούμε πως ούτε «πολιτική» (αφού αναφέρεται σε οργανωτικά και όχι πολιτικά ζητήματα), ούτε και «διαθήκη» είναι, μια και από τον καιρό που συντάχθηκε ο Λένιν είχε και άλλες παρεμβάσεις στο κόμμα.

Η «διαθήκη» λοιπόν, αποτελείται από δύο κείμενα, ένα χρονολογούμενο από το Δεκέμβρη του 1922 και ένα υστερόγραφο γραμμένο τον Γενάρη του 1923. Αυτό το ντοκουμέντο λοιπόν υπαγορεύτηκε λίγο μετά τη δεύτερη προσβολή της αρρώστιας του Λένιν που επέφερε το θάνατό του ένα χρόνο αργότερα (στις 21 του Γενάρη 1924).