Του Nino Pagliccia*
Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα στην Κούβα και αφορούσαν διαμαρτυρίες μικρών ομάδων Κουβανών, κυρίως νέων καλλιτεχνών, σε αρκετές πόλεις δεν έχουν καμία σχέση με την Κούβα. Αυτά τα γεγονότα είναι τα ασθενικά εγκεφαλικά κύματα μια άρχουσας τάξης των ΗΠΑ που είναι επιρρεπής στη βία και έχει εμμονή με τα εφιαλτικά όνειρά της για εξουσία, έλεγχο και εκμετάλλευση ως απάντηση στο παράλογο ακόρεστο σύνδρομο καπιταλιστικής συσσώρευσής τους. Η πολιτική τρομοκρατική δύναμή τους έχει οικοδομηθεί επί σειρά ετών μέσω πολεμικών στρατιωτικών και συγκαλυμμένων παρεμβάσεων, άπληστης λεηλασίας πόρων και μέσω της επιβολής μιας εγκληματικής οικονομικής δύναμης παγκοσμίως.
Μεταξύ άλλων χωρών, η Κούβα ξεχωρίζει για την αντίσταση και τη νίκη της απέναντι στην τρομοκρατική εξουσία της Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια του 60ετούς μονομερούς παράνομου οικονομικού και χρηματοοικονομικού αποκλεισμού που αποσκοπεί στην πρόκληση μιας φιλοαμερικανικής πολιτικής αλλαγής. Η Κούβα είναι ο απρόθυμος αποδέκτης της οργής των ΗΠΑ που προκλήθηκε από τις δικές της απογοητευτικές αποτυχίες να επιβάλει ξανά την αμερικανική κυριαρχία και ηγεμονία σε αυτό το επαναστατικό σοσιαλιστικό έθνος. Αλλά η ετοιμοθάνατη αμερικανική αυτοκρατορία εξακολουθεί να προσπαθεί να ανατρέψει μια αδιάσπαστη Κουβανική Επανάσταση που χτίστηκε από φιλειρηνικούς και έντονα επαναστατικούς ανθρώπους που απορρίπτουν τον παράλογο πόλεμο των ΗΠΑ.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να παράσχουμε το ευρύτερο πλαίσιο αυτών των γεγονότων.
Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για αντεπαναστατική δράση με στόχο την καταστροφή της Κουβανικής Επανάστασης, την εγκατάσταση ενός νεοφιλελεύθερου καθεστώτος που θα ακολουθήσει την αυτοκρατορική δικτατορία των ΗΠΑ και την αποτελεσματική επιστροφή της Κούβας σε αυτό που ήταν πριν από το 1959. Αλλά πώς έγινε εφικτή με τέτοια δημοσιότητα;
Έγχρωμη "επανάσταση"
Ο πρώτος λόγος έγκειται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ επικαιροποιούν την πολεμική στρατηγική τους από την ήττα τους στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η αλλαγή έγινε από μια προσέγγιση με φανερές μπότες στο έδαφος για να δημιουργηθούν αντεπαναστάσεις (που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε ορισμένες περιπτώσεις), στις συγκεκαλυμμένες αποστολές δια αντιπροσώπων που επιτρέπουν τη δειλή άρνηση της συμμετοχής. Οι ΗΠΑ τελειοποίησαν την τελευταία προσέγγιση όχι μόνο με τη χρήση και τη χειραγώγηση της ψυχολογικής διάθεσης του στόχου τους, αλλά και χάρη στις τεχνολογικές προόδους.
Η γενική ονομασία αυτής της απομακρυσμένης προσέγγισης στις γεωπολιτικές αναλύσεις είναι «έγχρωμη επανάσταση».
Η έγχρωμη επανάσταση είναι ένα μοντέλο αποσταθεροποίησης του κράτους.










