Η τραγωδία του Χίλσμπορο

Η πιο βρώμικη ιστορία και της δημοσιογραφίας
Η τραγωδία του Χίλσμπορο, η "ύβρις", η "κάθαρση" και η ιστορία μιας δημοσιογραφικής απάτης που κράτησε 23 χρόνια.
Ο Γιάννης Φιλέρης γράφει για τον ρόλο της Sun στο πιο dirty story της παγκόσμιας δημοσιογραφίας:
Η ιστορία του Χίλσμπορο, μια τραγωδία με "ύβρι" και "κάθαρση" μαζί.
Είκοσι τρία χρόνια μετά, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον ζήτησε συγγνώμη για την διπλή αδικία σε βάρος των οπαδών της Λίβερπουλ.
Η ανεξάρτητη επιτροπή, εξετάζοντας ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και αποδεικτικών στοιχείων (συνολικά 450.000 σελίδες) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στις 15 Απριλίου του 1989 διαπράχθηκε ένα διπλό έγκλημα.
Ενενήντα έξι φίλαθλοι έχασαν τη ζωή τους (95 στο γήπεδο, ο τελευταίος τέσσερα χρόνια αργότερα) ενώ τουλάχιστον οι 41 θα μπορούσαν να ήταν ακόμη ζωντανοί αν τους παρεχόταν η ενδεδειγμένη ιατρική βοήθεια.

Η ανικανότητα της αστυνομίας, αλλά και η ολοκληρωτική έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών ασφαλούς πρόσβασης και παραμονής στο απαρχαιωμένο γήπεδο του Σέφιλντ, οδήγησε στο θάνατο 96 ψυχές που είχαν πάει να δουν τον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

Όπως αποδεικνύεται, 23 χρόνια μετά, για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των αρχών, έπρεπε να ανακαλυφθούν άλλοι ένοχοι.

Ήταν συλλήβδην οι οπαδοί της Λίβερπουλ, που τέσσερις μέρες μετά είδαν ένα απίστευτο πρωτοσέλιδο από την Sun, με τίτλο "Τhe Truth". Στις 19 Απριλίου του 1989, η ευρεία κυκλοφορίας ταμπλόιντ, ιδιοκτησίας Ρούμπερτ Μέρντοχ, έστελνε στο πυρ το εξώτερον τους "μεθυσμένους οπαδούς" που έκλεβαν τους νεκρούς, ουρούσαν τους ασυντομικούς και κλωτσούσαν τους διασώστες.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή, έβρισκε ένα θαυμάσιο σύμμαχο, για να αποδείξει σε όλη τη Βρετανία ότι οι χούλιγκανς εναντίον των οποίων έδινε "αδυσώπητη μάχη" ευθύνονταν για όλα, ενδεχομένως μάλιστα να μην άξιζαν καν τον οίκτο για ένα τόσο τραγικό δυστύχημα.

Ποδόσφαιρο

Αν και δεν είναι καλή αρχή για το μπλογκ, οι δύο πρώτες αναρτήσεις του να είναι αναδημοσιεύσεις, ξαναβάζω εδώ ένα προφητικότατο από ότι απόδείχτηκε κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον "Ριζοσπάστη". Το γεγονός πως γράφτηκε πέρσι, το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Για όλους εμάς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Και το αγαπάμε γνωρίζοντας ότι, όπως κάθε τι λαϊκό, έτσι και το ποδόσφαιρο έχει κι αυτό αλωθεί. Το έχουν σφετεριστεί, το έχουν αμαυρώσει τα «αφεντικά» του. Με συνέπεια να κουβαλάει στις πλάτες του αυτά ακριβώς τα «ήθη και έθιμα». Τα «ήθη» των «αφεντικών» του.

*

Το ποδόσφαιρο δε θα μπορούσε να ξεφύγει από τη «μοίρα» όλων των ωραίων πραγμάτων που μέσα στο σύστημα της σαπίλας μετατρέπονται σε «εμπόρευμα». Το «αγόρασαν», δηλαδή το έκλεψαν, το βούτηξαν από το λαό, το έκαναν «κέρδος», το έκαναν «στοίχημα», το έκαναν «πρεστίζ», το έκαναν «νταβατζιλίκι», το έκαναν «πολιορκητικό κριό» στις οικονομικές και πολιτικές τους «μπίζνες» και τώρα το επιστρέφουν στο λαό με τη μορφή του «κατιμά». Αλλά με ό,τι φανταχτερό περιτύλιγμα κι αν πουλήσεις τον «κατιμά» παραμένει «κατιμάς».