Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της Επιτροπής; Μόνο τα έξοδα που πληρώνει ο ελληνικός λαός για τον Τουσέν και τους λοιπούς που χρησιμοποιεί η Κωνσταντοπούλου. Γιατί πολιτικά και νομικά το ελληνικό κράτος έχει αναγνωρίσει το σύνολο του χρέους.
Πολιτικά, η αναγνώριση έγινε με τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη. Είχε προηγηθεί, βέβαια, σωρεία δηλώσεων του Τσίπρα και των στελεχών του οικονομικού επιτελείου, με τις οποίες αναγνώριζαν το σύνολο του χρέους και επαναλάμβαναν ότι θεωρούν υποχρέωση του ελληνικού κράτους την αποπληρωμή του. Ο Μπαρουφάκης, μάλιστα, στην πασχαλινή επίσκεψή του στην έδρα του ΔΝΤ, είχε φροντίσει να πει κι εκείνο το περίφημο «στο διηνεκές» (ad infinitum, όπως είναι ο λατινικός όρος του διεθνούς δικαίου). Το ελληνικό κράτος θα πληρώνει τις υποχρεώσεις του στο διηνεκές.
Κάποτε, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε πολιτικά με την περιβόητη ΕΛΕ (Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), η οποία θα έβρισκε υποτίθεται το τμήμα του χρέους που είναι απεχθές και θα προωθούσε τη διαγραφή του. Αυτό, όμως, κράτησε μέχρι τις εκλογές του 2012. Εκτοτε, το σύνθημα εξαφανίστηκε μαζί με τους «αγανακτισμένους» (ως γνωστόν, αυτό υπήρξε ένα από τα εφευρήματα της «κάτω πλατείας»). Κάποια στιγμή, ο Σταθάκης το είπε ωμά: όσο και να ψάξουμε, δεν πρόκειται να βρούμε πάνω από 5% του χρέους που να μπορεί να θεωρηθεί απεχθές.
Ολοι μαζί οι συριζαίοι, προεδρικοί και αριστεροπλατφορμικοί, συνασπίστηκαν γύρω από το αίτημα για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι ή δεν είναι απεχθές, εμείς θέλουμε να γίνει βιώσιμο και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του, έλεγαν όλοι, από Τσίπρα μέχρι Στρατούλη. Προεξοφλούσαν, μάλιστα, ότι θα πετύχουν τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης, η οποία θα πάρει αποφάσεις όπως συνέβη με τη διάσκεψη του Λονδίνου το 1953, που «κούρεψε» το χρέος της Γερμανίας. Κάτι άλλες γραφικότητες, για ζουρνάδες, νταούλια, λύρες και αγορές που θα χορεύουν πεντοζάλη, δεν τις αναφέρουμε καν.
