Τέρμα τα άρθρα, σειρά σας τώρα

Του Μιχάλη Λεάνη

Δέχθηκα αμέτρητα μηνύματα μετά την δολοφονία του Άλκη. Μιχάλη γράψε κάτι, Μιχάλη εσύ που είσαι απ’ εδώ και γνωρίζεις πρόσωπα και καταστάσεις, που έχεις γνώση από πότε ξεκίνησαν όλα αυτά, εσύ ξέρεις!

Όχι δεν ξέρω τίποτα! Το μόνο που ξέρω και το υπογράφω αν θέλετε είναι ότι δυστυχώς ο Άλκης δεν θα είναι το τελευταίο αίμα!

Γι’ αυτό δεν θέλω να γράψω πλέον τίποτα. Αδυνατώ! Με αφορμή το τραγικό περιστατικό έψαξα στο αρχείο μου και το ψάξιμο αποδείχθηκε μια επώδυνη καταβύθιση στο παρελθόν.

Ένα σωρό άρθρα για την βία με την υπογραφή μου αλλά και την υπογραφή άλλων φίλων και συναδέλφων, για την εγκληματική συμπεριφορά συμμοριών που λιμαίνουν τον χώρο που ποδοσφαίρου, τραμπούκοι, έμμισθοι φονιάδες μια κινούμενη άμμος που αργά αργά μας παρασέρνει στον βυθό του βούρκου.

Ένα σωρό καταγγελτικά , οργισμένα άρθρα για ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν , οι πίσω μου σελίδες με κοιτάζουν με ύφος απλανές θαρρείς και είναι βαλσαμωμένες , ίδιες και απαράλλαχτες με την βαλσαμωμένη πλέον συμπεριφορά μας.

Ακόμη ένα άρθρο τι; Ακόμη ένα άρθρο γιατί; Για ποιο λόγο;

Τέρμα τα άρθρα. Από εδώ και πέρα δεν έχει να γράψουμε κάτι. Φτάσαμε στο τέρμα. Ηττημένοι!

Ρόζα Λούξεμπουργκ: Βία και Νομιμότητα

 «Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό.

Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότητας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι’αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα;

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσσική Βασιλική Φυλακή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. 

Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. 

Βία και ταξική πάλη

Ο Δαντόν και ο Ροβεσπιέρος, τρομοκράτες της εποχής.Η Γαλλική Επανάσταση,

το καμάρι του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, με βάση τις

τρέχουσες προπαγανδιστικές ανάγκες των αστών, παρά μία τρομοκρατία

Ο Μαρξ όμως

Μας έδειξε

Τους νόμους της ιστορίας

Κι έβαλε το προλεταριάτο

Στο τιμόνι μπροστά

Τα βιβλία του Μαρξ

δεν είναι του τύπου στοιχεία,

δεν είναι στήλες γεμάτες στεγνούς αριθμούς.

Ο Μαρξ έταξε ορθόν τον εργάτη στην πορεία

μέσα σε φάλαγγες πιο σφικτές

Κι απ' τους σφιχτούς ζυγούς

οδηγούσε τις φάλαγγες

και φώναξε:

σωστά πολεμάτε

Βλ. Μαγιακόφσκι

Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα.

Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί;

Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα!

Και κέρδισε μονάχος το ψωμί

Κ. Βάρναλης

NATO ...Γιουγκοσλαβία

Θα μπορούσε με τους στίχους των δυο μεγάλων ποιητών - κομμουνιστών να κλείσει η συζήτηση για το ρόλο της βίας στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Επειδή οι μέρες είναι πονηρές επιβάλλεται να πούμε κάτι παραπάνω. Οσο θα υπάρχουν στο προσκήνιο της ιστορίας εκμεταλλεύτριες τάξεις, όσο η αλληλοσχέση παραγωγικές δυνάμεις - παραγωγικές σχέσεις δε θα λύνεται από την εργατική τάξη για δικό της λογαριασμό, η βία αντικειμενικά θα μας συνοδεύει. Οταν από το προσκήνιο της ιστορίας δεν ξεκουμπιστεί ο καπιταλισμός, βία σαν αυτή που ζούμε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην περιοχή της Ασίας ενάντια στο λαό του Αφγανιστάν, σαν αυτή που ζήσαμε με τον πόλεμο του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία και όχι μόνο, θα μας συνοδεύει. Δε χρειάζεται να μνημονεύσουμε άλλες πιο τρομακτικές βιαιότητες του καπιταλισμού.

Ετσι δυστυχώς κινήθηκε η ανθρωπότητα και δυστυχώς συνεχίζει και θα συνεχίσει μέχρι την επικράτηση της κομμουνιστικής κοινωνίας, εκεί όταν δηλαδή οι τάξεις θα χωνευτούν και τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν απόλυτα και οριστικά: εκεί και τότε θα εξαλειφθεί και το φαινόμενο της βίας. Καμία εκμεταλλεύτρια τάξη δεν έφυγε από το προσκήνιο της ιστορίας χωρίς να ασκήσει τη βία της, αλλά και καμιά ανερχόμενη δεν το απέφυγε. «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας όταν αυτή εγκυμονεί το καινούριο».

-Πόσο «τρομοκρατικές» είναι όλες οι τρομοκρατικές δράσεις; (H άποψη Κοσίγκα)

[...]

-Έχει ίδια βαρύτητα σε ηθικό αξιολογικό επίπεδο ο χαρακτηρισμός μιας πράξης «ως πολιτικό έγκλημα» και ο χαρακτηρισμός μιας πράξης «ως τρομοκρατικό έγκλημα»;

Σ’ αυτό το σημείο έχει ενδιαφέρον να δούμε μια αποφορτισμένη άποψη για τον χαρακτηρισμό τέτοιων πράξεων, αυτή του Ιταλού γερουσιαστή Κοσίγκα. Ο Κοσίγκα ήταν Υπουργός Εσωτερικών και οπαδός της «σκληρής γραμμής» κατά της τρομοκρατίας, μαζί με τον Αντρεότι, κατά την περίοδο της δολοφονίας του Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, και προέδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας στη συνέχεια. Σε επιστολή που απέστειλε το 2000 στον Περσιτσέντι, έναν από τους λίγους εναπομείναντες κρατούμενους των Ερυθρών Ταξιαρχιών, ο Κοσίγκα αναφέρει: 

«Αγαπητέ κ. Περσιτσέντι, εγώ πολέμησα σκληρά την τρομοκρατία αλλά πάντα θεώρησα ότι επρόκειτο για ένα σημαντικό και εξορκισταίο πολιτικό φαινόμενο, ότι έχει τις ρίζες του στην ιδιαίτερη κοινωνική πολιτική της χώρας και αντιθέτως δεν πρόκειται για ένα humus deliquenziale. Θεωρώ ότι ο εξτρεμισμός της Αριστεράς δεν ήταν τρομοκρατία με την ακριβή έννοια του όρου. Πράγματι δεν πίστευε πως μόνο με τρομοκρατικές ενέργειες θα μπορούσε να αλλάξει την πολιτική κατάσταση, αλλά επρόκειτο για μια ανατρεπτική Αριστερά όπως ήταν ο Ρωσικός μπολσεβικισμός, δηλαδή ένα πολιτικό κίνημα το οποίο βρέθηκε να πολεμά έναν κρατικό μηχανισμό χρησιμοποιώντας μεθόδους των απελευθερωτικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής αντίστασης. Εσάς σας έπληξε η πολιτική συνένωση της χριστιανικής δημοκρατίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας και το γεγονός ότι δεν ήσαστε σε θέση να σύρετε τις μάζες σε μια αληθινή και ουσιαστική επανάσταση. Αλλά αυτό είναι μέρος μιας ιστορικής περιόδου για την Ιταλία που έκλεισε και τέλος πάντων αυτή η λεγόμενη "δικαιοσύνη" ασκήθηκε και ακόμη ασκείται εναντίον σας. Ακόμη και αν με νομικούς όρους νόμιμα ασκείται, είναι με την πολιτική έννοια, βεντέτα ή φόβος.»

Είκοσι «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

Κατά περιόδους, συχνά – πυκνά, είναι αδύνατο να αποφύγουμε τον διαρκή βομβαρδισμό εκφώνησης του κατηγορήματος: «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

Αστοί μικροαστοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ακόμη και σφουγγοκωλάριοι του συστήματος το έχουν δηλητήριο προς πάσαν έναν που θα τολμήσει να διαχωρίσει τη βία σε μαμή της ιστορίας και σε μαμή της καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής κυριαρχίας.

Αποδεχόμενοι πλήρως το κατηγόρημα, αρχίζουμε κι εμείς τις καταδίκες της βίας «ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ»:
________________________
1. Καταδικάζουμε τη βία του Σπάρτακου κατά των δουλοκτητών,

2. Καταδικάζουμε τη βία των δουλοπάροικων κατά των τσιφλικάδων,

3. Καταδικάζουμε τη βία των Αμερικανών επαναστατών κατά των Άγγλων αποικιοκρατών,

4. Καταδικάζουμε τη βία των επαναστατών της 1ης γαλλικής δημοκρατικής επανάστασης,

5. Καταδικάζουμε τη βία κατά της Μαρίας Αντουανέτας και του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄,

6. Καταδικάζουμε κάθε βία κατά βασιλικών οικογενειών,

7. Καταδικάζουμε τη βία των Ελλήνων επαναστατών του 1821, κατά Τούρκων και Οθωμανών,

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ «17Ν»: Νομιμοποίηση καταστρατήγησης βασικών δημοκρατικών κατακτήσεων

Οσοι περίμεναν ότι η απόφαση για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη» θα ήταν περισσότερο τεκμηριωμένη από νομικής - επιστημονικής απόψεως, σε σχέση με όσα ακούστηκαν και υποστηρίχτηκαν από μέρους της δικαστικής έδρας στους 9,5 μήνες που διεξήχθη η δίκη, διαβάζοντάς την ασφαλώς θα απογοητευτούν. Χτες δόθηκε στη δημοσιότητα το σκεπτικό της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων (Μ. Μαργαρίτης, Ν. Ζαίρης και Π. Κουρκάκης) που εκδίκασε την υπόθεση. Ενα σκεπτικό που επαναλαμβάνει το σύνολο των αποφάσεων που πήρε το δικαστήριο για να νομιμοποιήσει μια παράνομη και πρωτοφανή στα μεταπολιτευτικά χρονικά προδικασία. Ενα σκεπτικό που νομιμοποιεί μια δίκη, την πρώτη που διεξήχθη στη βάση του τρομονόμου του ΠΑΣΟΚ και αποτελεί πλέον νομικό δεδικασμένο ενάντια στις δημοκρατικές κατακτήσεις και δικαιώματα του ελληνικού λαού που αποκτήθηκαν με ποταμούς αίματος.

Αναλυτικότερα το τριμελές Εφετείο με την απόφασή του νομιμοποιεί:

• Το καθεστώς κράτησης και ανάκρισης του Σ. Ξηρού στον «Ευαγγελισμό», όπου για 40 ημέρες ανακρινόταν φρουρούμενος, χωρίς να του έχει απαγγελθεί κατηγορία και χωρίς να του επιτρέπετε να επικοινωνήσει με δικηγόρο και την οικογένειά του. 
• Το διαχωρισμό των αδικημάτων οργανώσεων ατομικής τρομοκρατίας από το πολιτικό έγκλημα. 
• Την υπέρβαση της 24ώρου, μετά τη σύλληψη, κράτησης στην αστυνομία και την κράτηση στην αστυνομία μετά την τακτική ανάκριση και την απαγγελία κατηγορίας. 
• Την παρουσία ένοπλων αστυνομικών στο γραφείο του ανακριτή. 
• Τα βασανιστήρια για την απόσπαση ομολογιών. 
• Την καταστρατήγηση της βασικής αρχής του αστικού δικαίου ότι «ένοχος, ένοχον ου ποιεί».
• Την παραβίαση του δικαιώματος του κατηγορουμένου να σιωπεί ούτως ώστε να μην αυτοενοχοποιείται. 
• Τα ειδικά κελιά κράτησης κατηγορουμένων για συμμετοχή στην τρομοκρατία παρά και ενάντια στα όσα προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας.

Ησύχως

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο old boy
__________
Ο Ανδρέας Ράπτης εκ μέρους του Popaganda μου ζήτησε αν θέλω να απαντήσω στο πλαίσιο γενικοτερης συζήτησης με θέμα: «Το ερώτημα είναι: H βία είναι συστατικό κομμάτι κάθε κοινωνίας;Υπάρχει καλή εκδοχή της βίας; Κι αν ναι, πως θα την ορίζατε;».
---
Πώς ακριβώς ορίζεται η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης; Ποιός ακριβώς αποφάσισε να συζητάμε ad nauseam για το θέμα της βίας και δη με αυστηρά προδιατυπωμένους τους όρους της συζήτησης; Και πότε ακριβώς θα μας επιτραπεί να αλλάξουμε επιτέλους σελίδα; Αυτά για τα οποία μιλάμε στο δημόσιο διάλογο συνδέονται άρρηκτα με εκείνα για τα οποία σιωπούμε. Και κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι εκείνος που καταφέρνει να παρασύρει τους άλλους στο να μιλούν διαρκώς για το ένα θέμα και σπανίως έως ποτέ για το άλλο.

Ας φανταστούμε π.χ. ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν θα καλούμασταν να καταδικάσουμε τη βία, αλλά τη φτώχεια από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Να την καταδικάζαμε δηλαδή ακόμα κι αν προέρχεται από σχέδια δημοσιονομικής εξυγίανσης. Καταδικάζεις κύριε υπουργέ ή κύριε οικονομικέ παράγοντα ή κύριε τηλεοπτικέ δημοσιογράφε την εξαθλίωση που προέρχεται από τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις;

Για την επίθεση στο «Πρώτο Θέμα»

Ο Λένιν γράφει κάπου ότι το πιο απρόσιτο φρούριο είναι το ανθρώπινο μυαλό. Αλλά όποιος νομίζει ότι στο μυαλό του ανθρώπου το παράθυρο για να μπει μέσα η γνώση, το καλό και το ωραίο, ανοίγει με βαριοπούλες, τότε αυτός δεν «ανοίγει» μυαλά. Τα αδειάζει.
Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι βαριοπούλες κλείνουν τα μυαλά ακόμα περισσότερο. Τα κάνουν πουρέ. Και με τον τρόπο αυτό δεν αφαιρεί κανείς αλλά προσθέτει κι άλλους σε εκείνους τους 150.000 που έτρεξαν την Κυριακή να αγοράσουν τη φυλλάδα του Αναστασιάδη.

Να γιατί, λοιπόν, η επίθεση με τις βαριοπούλες και με όλα τα υπόλοιπα «επαναστατικά εργαλεία» στο Πρώτο Θέμα δεν είναι απλώς επικίνδυνη. Δεν είναι απλώς καταδικαστέα. Δεν είναι απλώς βούτυρο στο ψωμί τόσο των τυμβωρύχων της «δημοσιογραφίας» όσο και των πολιτικών ταγών που παριστάνουν τους «υπερασπιστές της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας».

Είναι και μάταιη. Τόσο μάταιη που η επιμονή σε τέτοιες μεθόδους καταντάει ύποπτη. Γιατί αυτή η τακτική, που θέλει να ισχυρίζεται ότι η προσωπική εκτόνωση συνιστά «αντιφασιστική δράση», επιστρέφει στην κοινωνία ως μπούμεραγκ. Και επιστρέφει άλλοτε με τη μορφή της «δικαιωμένης» φασιστικής αντίδρασης, άλλοτε με τη συνταγματικά μεταμφιεσμένη ρομφαία του «Νόμος και Τάξη». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι βαριοπούλες στην Αυτού Μεγαλειότητα της «νομιμοποιημένης κρατικής βίας» και στην καθεστωτική προπαγάνδα περί «δύο άκρων» είναι μεγάλες.

Πηγή: Unfollow

Σφηνάκι #26

Τι σχέση μπορεί να έχει με τον Σεργκέι Γκενατίεβιτς που ισοπέδωσε (και) ότι είχε σχέση με τον εαυτό του για τον αγώνα, το κάθε τσουτσέκι που εγκληματεί στο όνομα του;

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΤΗΝ ΒΙΑ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΤΟΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑ....

Καταγγέλλω την βία από όπου και αν προέρχεται...

Καταγγέλλω την βία του φαμελιάρη που δέρνει τα παιδία του..

Καταγγέλλω την βία του παιδεραστή, του δολοφόνου, του πτωματολάγνου, του ανήθικου βρυκόλακα...

Καταγγέλλω την βία, του οξειδωμένου ορείχαλκου που κατακαίει το φωσφορικό άλας της κουτσουκέλας...

Καταγγέλλω την ανθρωπότητα που διεσώθη εις την Μαυριτανία....

Καταγγέλλω την βία, του Μωυσή, του Αλλάχ, του κρετίνου οπαδού της εξέδρας...

Καταγγέλλω την βία της αστυνομίας, αγορανομίας, ιππασίας, εφορίας, εκκλησίας, υπουργίας, μεντοκρατίας, κλασσομανίας...

Λένιν, Τρότσκι, Λούξεμπουργκ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (ολόκληρο pdf)

Λένιν - Ρόζα Λούξεμπουργκ - Λέον Τρότσκι - Για την ατομική τρομοκρατία, τη βία και την επανάσταση (εκδ. Κοροντζή)

Να καλείς σε τέτοια τρομοκρατία, όπως είναι η οργάνωση αποπειρών δολοφονίας, ενάντια σε υπουργούς από μεμονωμένα άτομα, τη στιγμή που οι επαναστάτες δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και μέσα για την καθοδήγηση της μάζας που ήδη ξεσηκώνεται, - σημαίνει ότι όχι μόνο διακόπτεις μ' αυτόν τον τρόπο τη δουλειά μέσα στις μάζες, αλλά προκαλείς άμεσα την αποδιοργάνωση της δουλειάς. Αλήθεια, πόσο καταπληκτικά έξυπνο είναι αυτό: να θυσιάσουμε τη ζωή ενός επαναστάτη, για να εκδικηθούμε τον παλιάνθρωπο υπουργό Σιπιάγκιν για ν' αντικατασταθεί από τον παλιάνθρωπο υπουργό Πλεβέ, είναι μια μεγάλη δουλειά. Ενώ να ετοιμάζουμε, λόγου χάρη, τη μάζα για μια ένοπλη διαδήλωση είναι μια μικρή δουλειά. 
(Β. Ι. ΛΕΝΙΝ)

Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από έναν άλλο, παρά τη θέλησή του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Με λίγα λόγια ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σαν υποχρεωτικός κανόνας, το πράγμα αντικαθρεφτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των αστών νομοθετών, καθώς και στο κεφάλι των οπορτουνιστών σοσιαλιστών: η έννομος τάξη παρουσιάζεται σαν ένα ανεξάρτητο δημιούργημα της δικαιοσύνης και η βία του κράτους σαν μια απλή της συνέπεια, σαν μια κύρωση των νόμων.
(Ρ.ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ)

Πηγή: Π.Βήχος

Ακολουθεί το βιβλίο σε pdf:

Για την έννοια του έπους στην ταξική πάλη*

Απολογία της (προλεταριακής)**βίας

Οι άνθρωποι που, απευθύνουν στον λαό επαναστατικούς λόγους είναι υποχρεωμένοι να υποτάσσονται σε σοβαρές υποχρεώσεις ειλικρίνειας, γιατί οι εργάτες ακούνε αυτούς τους λόγους με την ακριβή έννοια που τους δίνει η γλώσσα και δεν παραδίδονται καθόλου σε μία συμβολική ερμηνεία. Όταν το 1905 διακινδύνεψα να γράψω με έναν τρόπο κάπως βαθύ, για την προλεταριακή βία, αντιλαμβανόμουνα καλά την σοβαρή ευθύνη που αναλάμβανα να δείξω τον ιστορικό λόγο από πράξεις που οι κοινοβουλευτικοί σοσιαλιστές μας[1] ζητάνε να αποκρύψουν με τέχνη. Σήμερα δεν διστάζω να δηλώσω πως ο σοσιαλισμός δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς μία απολογία της βίας.[2]

Μόνο με τις απεργίες το προλεταριάτο εκδηλώνει την ύπαρξη του. Δεν μπορώ να αποφασίσω να βλέπω στις απεργίες κάτι το ανάλογο με μία προσωρινή ρήξη των εμπορικών σχέσεων που θα δημιουργούνταν ανάμεσα σε έναν παντοπώλη και τον προμηθευτή του. Η απεργία είναι μία πολεμική εκδήλωση.

[...]

Η κοινωνική επανάσταση είναι επέκταση αυτού του πολέμου του οποίου κάθε απεργία είναι ένα επεισόδιο. Για τους (ταξικούς) συνδικαλιστές ο σοσιαλισμός συνοψίζεται στην ιδέα, την αναμονή, την προπαρασκευή της γενικής απεργίας η οποία θα σαρώσει ένα καταδικασμένο καθεστώς. Πρόκειται για μία ανατροπή κατά την οποία οι εργοδότες και το κράτος (τους) θα εκδιωχθούν από τους οργανωμένους εργάτες.

Ο μέγας χορηγός της βίας

1. Αντιμετωπίζοντας τις πράξεις των μπάτσων του ενθουσιαστικά, το κράτος αναδεικνύεται σε μέγα χορηγό της βίας.
2. Σε μια δημοκρατία για πιθήκους, η βία εγκαθίσταται στη ζωή μας ως δόγμα που δεν έχει ανάγκη από καμία αλήθεια, αφού στηρίζεται στους χειρουργούς που επανδρώνουν το υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
3. Οταν το κράτος βάζει τα καλά του, το κάνει για να αναδείξει τη βία ως αυτοσκοπό. Ρίχνει το γάντι σ' αυτούς που θεωρεί αδύναμους, κινητοποιώντας από τα δυσώδη γραφεία του ένστολους οπλισμένους. Αυτοί κρύβουν μέσα τους την ανασφάλεια και όλα τα ελαττώματα μιας ύπαρξης που δεν εκπαιδεύτηκε σωστά για το ρόλο της, και με την πρώτη ευκαιρία δαγκώνει. Δεν είναι τυχαία η συμπεριφορά των αστυνομικών απέναντι στις δημόσιες πυκνές εμφανίσεις των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής. Με τη μεταμόρφωσή τους σε γατούλες και με τη φροντίδα τους ν' ανοίγουν κάθε φορά το δρόμο για την επέλαση των χρυσαυγιτών στις σκοτεινές ζώνες της Αθήνας καλύπτουν τη χυδαιότητα, την αναιμία και τη δειλία της χρυσαυγίτικης ορδής. Πλασμένοι από την ίδια ύλη συσκότισης, ελλείψει αντικειμένου, πορεύονται αγκαλιά, οι μακάβριοι, και ανάλογα με τις ορέξεις τους ξεσπούν στον κόσμο.

kill the Mall

"δεν εχω την παραμικρη αμφιβολια για τις σχεσεις των ακροαριστερων τρομοκρατων με την ακροδεξια". Μπετινο Κραξι 29 Ιανουαριου 1985 Πρωθυπουργος Ιταλιας.
"Μετα την επιθεση μελων του ΕΚΚΕ και χιλιαδων λαου στην Αμερικανικη πρεσβεια στις21 Απριλιου 1975 εγινε πολυς λογος στις εφημεριδες για σκοτεινους κυκλους και αλλα τετοια. Στις 22 Απριλιου το Βημα εγραφε μεταξυ αλλων: ενω γινοταν η πορεια προς την πρεσβεια στη σταδιου ενας νεαρος τρομοκρατης με περιστροφο εριξε εναν πυροβολισμο. Αμεσως τον καταδιωξαν 2 πολιτες ο Στ. Μακροπουλος θυρωρος και ο Εμ. Ταμπακοπουλος εξαγωγεας και τον συνελαβαν. Τι αποδειχθηκε μερικες μερες μετα; Ο τρομοκρατης ηταν Αστυνομικος"

Τα παραπανω αποσπασματα ειναι απο το Βιβλιο του Γ.Καραμπελα "το Ελληνικο Ανταρτικο Πολης"

Το Σάββατο, 11 Μαρτίου 1978, μια ωρολογιακή βόμβα εκρήγνυται στην αίθουσα του κινηματογράφου Έλλη, στην οδό Ακαδημίας, στις 9.30 το βράδυ. Η έκρηξη γίνεται κατά τη διάρκεια προβολής της σοβιετικής ταινίας Ουράνιο τόξο. Η βόμβα έχει τοποθετηθεί κάτω από τα καθίσματα του κοινού κι η έκρηξη έχει ως αποτέλεσμα τον πολύ βαρύ τραυματισμό ενός άτυχου θεατή, με αποτέλεσμα να χάσει τα δύο του πόδια. Μαζί του τραυματίζονται και άλλοι 18 άνθρωποι. Η επίθεση επαναλαμβάνεται τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ στην αίθουσα του κινηματογράφου Ρεξ, στην οδό Πανεπιστημίου. Η έκρηξη σημειώνεται και πάλι κατά τη διάρκεια προβολής μιας σοβιετικής ταινίας με τίτλο Ο πόλεμος σε όλα τα μέτωπα. Η ωρολογιακή βόμβα είχε επίσης τοποθετηθεί στα μεσαία καθίσματα της αίθουσας προβολής και η έκρηξή της είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό 15 ανθρώπων.

Ένα σπασμένο τζάμι

Καλέ, άντε! Καλέ, σώωωωπα! Καλέ, τί λες; Κινδυνεύει η δημοκρατία; Από τι, καλέ; Από τους τρομοκράτες; Καλέ, ποιούς τρομοκράτες; Αυτούς που με μια βολίδα σπάσανε το τζάμι των γραφείων τής Νέας Δημοκρατίας; Άει στο διάολο! Δηλαδή, εγώ που στα μικράτα μου δεν είχα αφήσει γλόμπο για γλόμπο με το φλόμπερ μου και τζάμι για τζάμι με το πεταχτήρι μου, τί ήμουνα; Ο Κάρλος σε παιδική ηλικία;

Σε άρθρο με τίτλο "Παιχνίδι με τη φωτιά", η εφημερίδα "Έθνος" διαπιστώνει ότι "η επίθεση (σ.σ.: η ποιά;) αποδεικνύει ότι κάθε άλλο παρά έχουμε τελειώσει με τη λεγόμενη νέα γενιά της τρομοκρατίας και ο κίνδυνος μάλιστα είναι ακόμη μεγαλύτερος καθώς η επαναδραστηριοποίησή της εκδηλώνεται σε μια ευαίσθητη στιγμή για τη χώρα". Μάαααλιστα. Τί δεν μας λέει ο αρθρογράφος; Πρώτον: για να υπάρχει τρομοκράτης, πρέπει να υπάρχει και τρομοκρατούμενος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ποιός είναι ο τρομοκρατούμενος; Διότι, όποιον περαστικό κι αν ρωτήσεις στον δρόμο, κάθε άλλο παρά τρομοκρατημένος θα δηλώσει. Δεύτερον: τί σημαίνει "ευαίσθητη στιγμή για τη χώρα"; Έχω καβαντζάρει εδώ και καιρό μισό αιώνα ζωής κι αυτή τη χώρα την θυμάμαι να βρίσκεται μονίμως σε "ευαίσθητη στιγμή". Πότε στο καλό θα βρεθεί σε μη ευαίσθητη στιγμή, ώστε να κάνουμε κι εμείς μια "τρομοκρατική" πράξη με την ησυχία μας;

Η Αλληλουχία

Όλγα: Τώρα, Γιάννη, βέβαια, θα αναφερθώ στην ιστορία αυτή την αδιανόητη με τα γκαζάκια, έχουμε μια αλληλουχία γεγονότων όμως, δηλαδή ξεκινήσαμε από καταγγελτικές δηλώσεις κατά μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων, εν συνεχεία περάσαμε σε καταλήψεις ραδιοφωνικών σταθμών και χθες βράδυ είδαμε κι αυτό, το γεγονός δηλαδή ότι τοποθετήθηκαν εμπρηστικοί μηχανισμοί στα σπίτια συναδέλφων μας.
Γιάννης: Και πέντε ταυτοχρόνως, που σημαίνει υπάρχει οργανισμός που τα έβαλε, δεν πήγε ένας περαστικός και πέταξε ένα γκαζάκι.
Όλγα: Όχι, όχι δεν ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση αυτή.
Γιάννης: Ακριβώς.
Όλγα: Άρα ενδεχομένως έχει σημασία το γεγονός ότι πια δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι υπάρχει μια προσπάθεια, ένα σχέδιο τρομοκράτησης ΜΜΕ, δημοσιογράφων και μια προσπάθεια φίμωσης απόψεων οι οποίες ενδεχομένως δεν είναι αρεστές.

__________
Επιτέλους αρχίζουμε να μιλάμε πιο ξεκάθαρα. Το επιχείρημα για την καταδίκη της βίας από οπουδήποτε κι αν προέρχεται υπήρξε εξαρχής ένα επιχείρημα με σαφές πολιτικό και επικοινωνιακό πρόσημο.

Δημοκρατία και… «δημοκρατία»

Του Δημήτρη Τσιμούρα


Δε δέχονται μύγα στο σπαθί τους! Δε σ’ αφήνουν εσένα, που σε οδηγούν στην πείνα και τη δυστυχία, την εξαθλίωση και τον αφανισμό, ούτε για μια στιγμή να τους αμφισβητήσεις. Το οπλοστάσιο τους είναι πάντα έτοιμο να καταπνίξει όχι μόνο κάθε μορφή αντίστασης αλλά ακόμη και τη σκέψη για αντίσταση.

Το ψέμα, οι προβοκάτσιες, η βία, η τρομοκρατία, η υποκρισία, η διαστρέβλωση γεγονότων, ακόμη και οι επικλήσεις, από τη μεριά τους, θετικά φορτισμένων εννοιών, όπως αυτών της δημοκρατίας και της ελευθερίας, είναι κάποια από τα όπλα, που ανάλογα κατά περίπτωση χρησιμοποιούν.

Άστραψαν και βρόντηξαν την εβδομάδα που πέρασε «κοινωνικοί εταίροι», Κυβέρνηση, ΜΜΕ, γιατί, ύστερα από τη δυναμική παρέμβαση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, διεκόπη ο… «κοινωνικός τους διάλογος»! Γιατί δεν αφέθηκε η πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ να παραδώσει… δημοκρατικά –και τυπικά- ακόμη και τα τελευταία ψήγματα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, που απέμειναν στους εργαζόμενους! «Παραβιάστηκε», σύμφωνα με την εκτίμησή τους, «κατάφορα η θεμελιώδης αρχή της… δημοκρατίας»! Βέβαια γι αυτούς δεν είχε καμιά σημασία που η ΓΣΕΕ… «εκπροσωπούσε» τους εργαζόμενους, όσο και η κυβέρνηση τον Ελληνικό Λαό, ούτε βέβαια τι επρόκειτο αυτή να υπογράψει!

Βία και "αριστερισμός"

Το σχολιαζόμενο άρθρο από το «βαθύ κόκκινο» δημοσιεύθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με ένα, πάνω στο ίδιο σχεδόν ζήτημα από το “redfly planet”. Νομίζω πως έχει μεγάλη σχέση και με παλιότερο δικό μου εδώ.

Επέλεξα να κάνω μία κριτική ειδικά στο συγκεκριμένο άρθρο, γιατί νομίζω πως εκφράζει με έναν πολύ καθαρό τρόπο μία ολόκληρη σειρά από πλάνες (κατ’εμέ) ενός χώρου ο οποίος θεωρεί για τον εαυτό του, πως κινείται «αριστερά» του ΚΚΕ.

Μας λένε λοιπόν οι σύντροφοι:

«τα ένστολα τομάρια που αποτελούν τις δυνάμεις καταστολής είναι εντελώς αφιονισμένα»

Μα καλά, πότε δεν ήταν; Ετσι εύκολα ξεχνάμε; Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που ένα διακοσάκιλο γουρούνι προσπαθούσε με σαφή δολοφονική πρόθεση, να λιώσει το κεφάλι της Μέλπως, στο οδόστρωμα έξω από την ΑΣΟΕΕ; Τώρα δηλαδή αφιονίστηκαν;  Η μήπως απλά, μέθοδες που αφορούσαν μειοψηφικές (κατά κύριο λόγο) ομάδες, τώρα παίρνουν γενικευμένο χαρακτήρα (βλέπε και εδώ);

Και συνεχίζουν:

«αρχίζουν να διαμορφώνονται συνειδήσεις σε κόσμο που μέχρι τώρα δεν είχε καμιά σχέση με εξεγερσιακό πνεύμα.»

Δηλαδή το «ταξικό πνεύμα» (με 15%, το πολύ, συμμετοχή στις απεργίες στον ιδιωτικό τομέα), το έχουν ήδη κατακτήσει, και μόνο το «εξεγερσιακό» τους έλειπε για να κάνουν επανάσταση! Μα καλά ρε αδέρφια, τα πιστεύετε και οι ίδιοι;

Και από πότε το ζητούμενο έγινε το «εξεγερσιακό πνεύμα» [που μπορεί να το έχει και ο κάθε θιγμένος από την κρίση μικρο(μην πω και μεσό-)αστός], και έπαψε να είναι η ταξική συνείδηση;