Χθες βράδυ μπαίνοντας στο #Cartel τεχνοχώρος https://facebook.com/CartelTexnoxoros/ δεν περίμενα να δω τον Άρη. Έτσι τουλάχιστον διάβασα στο Περιοδικό Κατιούσα.
Ότι θα δω έναν ηθοποιό που μοιάζει στον Άρη. Περίμενα να δω έναν ηθοποιό. Σίγουρα έναν καλό ηθοποιό έχοντας υπόψιν τις κριτικές αλλά σε καμία περίπτωση δεν πίστευα ότι θα μπορούσε ο Άρης να είναι εκεί. (Το ίδιο παθαίνω γράφοντας τώρα σε ένα δωμάτιο γεμάτο πορτραίτα.) Ο Άρης είναι νεκρός, είναι πίσω βαθιά στην ιστορία και οι σελίδες που μιλούν για αυτόν είναι εκατομμύρια και γεμάτες "ζιζάνια". Ή μήπως όχι; Ε λοιπόν αυτήν την απορία μου την έλυσε ο Άρης αυτοπροσώπως.
Επισκέφθηκα ένα παλιό βιομηχανικό κτήριο, το #Cartel, που μοιάζει να σε τραβάει από τον θόρυβο του κέντρου μέσα σε μία γειτονιά βγαλμένη από την Gotham City στην Αγίας Αννης. Ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος και εγώ κουρασμένος περίμενα την έναρξη και την λήξη. Πήγα άλλωστε να δω μια βιογραφία. Έτσι πίστεψα. Αν δεν έχεις ιδέα τι θα δεις ετοιμάσου να μείνεις κάγκελο. Δεν θα δώσω περιγραφή... Να πάτε να το δείτε. Θα σας πω μόνο πως ένιωσε η καρδιά μου. Πως ένιωσε η ψυχή μου και τι παλιοκούβαρο έγινε το μυαλό μου. Μην με παρεξηγήσεις αγαπητέ φίλε μου. Την δουλειά μου πήγα να κάνω. Πήγα να δω μια παράσταση και να γράψω μια έκθεση που θα συγκρίνει την εθνική αντίσταση της Ελλάδος με αυτήν της Κορέας μέσα στην ιστορία και σε δεύτερη φάση την πρόσβαση των Ελλήνων στην τέχνη και αντίστοιχα των Κορεατών.
Δεν είχα καμία πρόθεση να συναντήσω την ιστορία. Δεν είχα ίσως τα κότσια να συναντήσω την ιστορία. Κάθισα λοιπόν και περίμενα έχοντας μαζί μου νερό, ένα αναψυκτικό και μια σοκολάτα. Δεν άγγιξα τίποτα από αυτά όμως... Όταν διψασα μου έδωσε ο Άρης να πιω από το ποτό του αν και τα δάκρυα μου ήταν αρκετά νομίζω και όταν πείνασα μου έδωσε να φάω τα λυσσακά μου. Με τους Villagers of Ioannina city να έχουν γράψει την μουσική και γενικά με πολύ θόρυβο αρχίζεις να περνάς στην απέναντι όχθη.
