Ηθικά ζητήματα (τροφή για σκέψη)

(Το κείμενο είναι από το ιστολόγιο oldboy)

Somewhere in the course of eternal justice

Συνολικά για την ταινία μπορείς να δεις εδώ, αλλά τώρα θέλω να μιλήσω για μια συγκεκριμένη σκηνή της. 

Mαστιγώνει λοιπόν αλύπητα ο δουλοκτήτης τη δούλα και γυρνάει ο άλλος και του φωνάζει ότι, αργά ή γρήγορα, κάπου στην πορεία της αιώνιας δικαιοσύνης θα λογοδοτήσει για αυτήν του την αμαρτία. Και είναι πραγματικά ανυπόφορο να μην έχεις το αποκούμπι της θρησκευτικής πίστης.

Γιατί ο πιστός έχει τουλάχιστον να λέει αυτό: πως η αδικία και η βαρβαρότητα δεν θα μείνουν ατιμώρητες.

Ο μη πιστός πώς την παλεύει αυτή τη γνώση της ατιμωρησίας; 

Πώς γίνεται να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αιώνια δικαιοσύνη; Τι μπορεί να υποκαταστήσει αυτό το βάλσαμο του νου; 

Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς της ανθρώπινης δικαιοσύνης; Ο αγώνας για έναν λιγότερο βάρβαρο κόσμο; 

Ακόμα κι έτσι τι γίνεται με τα καθάρματα που μαστιγώνουν αλύπητα είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά; 

Τι γίνεται με αυτούς τους αληθινούς θριαμβευτές της ζωής που θα γεράσουν κυριαρχώντας και θα πεθάνουν από βαθιά γεράματα, ολότελα ατιμώρητοι, πιθανότατα και δοξολογούμενοι και αποθεωνόμενοι; 

Ευπόληπτοι άνθρωποι και κατώτερες τάξεις

(Η ανώτερη τάξη λέει:)

-Δεν είναι ευυπόληπτοι άνθρωποι όσοι καταπολεμούν την κοινωνία.

Όχι, για αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσεται κανείς. Η ανώτερη τάξη που μοιράζει την υπόληψη, την παρέχει μόνο σε εκείνους, που υπερασπίζονται την κοινωνία (=την ανώτερη τάξη). Αν καμμιά φορά ένας ευυπόληπτος επιτεθεί στην ανώτερη τάξη, η ανώτερη τάξη του αφαιρεί την υπόληψη και έχει το δίκιο με το μέρος της.

Οι κατώτερες τάξεις έχουν παραπλανηθεί από τα λόγια της ανώτερης σε τέτοιο βαθμό, ώστε πάντα, μόλις κανείς πάει με το μέρος τους, του ζητάνε υπόληψη, έναν ηθικά άμεμπτο τρόπο ζωής, [...] και άλλα παρόμοια.

Γιατί ζητάνε κάτι τέτοιο από τους φίλους των κατώτερων τάξεων;

Ζητάει κανείς από έναν βασιλιά ή από τους ανθρώπους του έναν άμεμπτο τρόπο ζωής ή τιμιότητα; Και πόσο συχνά βρίσκει σε αυτούς τούτες τις ιδιότητες;

Για την υπεράσπιση της ταξικής ηθικής

Αφιερώνεται εξαιρετικά στην κ.Τζιαντζή

Ό,τι και αν φρονούν οι επίσημοι κοινωνιολόγοι, οι κατώτερες τάξεις δεν είναι διόλου καταδικασμένες να ζουν με τις φλυαρίες που τους ξεφουρνίζουν οι ανώτερες τάξεις

[...]

Ο (σ.σ. ταξικός) συνδικαλισμός έχει την απαίτηση να δημιουργήσει μία ιδεολογία πραγματικά προλεταριακή, και ό,τι και αν λένε οι σοφοί της αστικής τάξης, η ιστορική εμπειρία μας μαθαίνει πως αυτό είναι πολύ δυνατό και πως από εκεί μπορεί να βγει η σωτηρία του κόσμου. Είναι αλήθεια κάτω από τη γη που δημιουργείται το (σ.σ.ταξικό) συνδικαλιστικό κίνημα. Οι άνθρωποι που αφοσιώνονται σε αυτό δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο στην κοινωνία.

-Τι διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και στους παλιούς αρχηγούς της (σ.σ.αστικής)δημοκρατίας που εργάζονται για την κατάληψη της εξουσίας!

Αυτοί ήταν μεθυσμένοι από την ιδέα πως οι τύχες της ιστορίας θα τους οδηγούσαν μία μέρα στο να γίνουν δημοκρατικοί βασιλιάδες. Περιμένοντας έτσι να γυρίσει ο τροχός της τύχης προς όφελος τους, πετύχαινε τα ηθικά και υλικά κέρδη που παρέχει η διασημότητα σε όλους τους δεξιοτέχνες, σε μία κοινωνία που είναι συνηθισμένη να πληρώνει ακριβά εκείνο που την διασκεδάζει. Πολλοί από αυτούς είχαν για κίνητρο την απροσμέτρητη υπερηφάνεια τους, και φανταζόντουσαν πως, στ’όνομα τους που θά έπρεπε να λάμπει με μία ιδιαίτερη λάμψη στα χρονικά της ανθρωπότητας, μπορούσαν να αγοράσουν αυτή την μελλοντική δόξα με μερικές θυσίες.

Για τους σημερινούς (σ.σ.ταξικούς) συνδικαλιστές δεν υπάρχει κανένας από αυτούς τους λόγους για να δράσουν: το προλεταριάτο δεν έχει τα δουλικά ένστικτα της (σ.σ.αστικής) δημοκρατίας. Δεν επιθυμεί να βαδίσει στα τέσσερα μπροστά σε έναν παλιό σύντροφο που έγινε ανώτερος δικαστής και να λιποθυμάει εύκολα μπροστά στις τουαλέτες των κυράδων των υπουργών.

Οι άνθρωποι που αφιερώνονται στο έργο της επανάστασης ξέρουν πως θα μείνουν πάντοτε στις συνθήκες μιας ζωής άπειρα ταπεινής.

ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΕΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΕΣ

Από τις ήσσονος βαρύτητας ειδήσεις των τελευταίων ημερών είναι κι εκείνη που με εντολή του περιφερειακού διευθυντή Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδος Γιώργου Παναγιωτόπουλου, το σχολείο επιστρέφει το φωτοτυπικό που έκανε δωρεά στο σχολείο οίκος ανοχής. Μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση αναφέρεται:

«Αποδεχόμενος την παιδαγωγική ευθύνη μου ως περιφερειακός διευθυντής εκπαίδευσης, έδωσα εντολή να επιστραφεί το φωτοτυπικό μηχάνημα το οποίο χορηγήθηκε στη σχολική μονάδα, ελπίζοντας ότι συγχρόνως δίνω το μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση ότι κανένας δεν νομιμοποιείται να εκθέτει τον θεσμό του σχολείου και να αποκομίζει κέρδη εις βάρος των μαθητών. Ο,τι είναι νόμιμο δεν είναι κατ’ ανάγκη και ηθικό».

Και ξαναθυμόμαστε τα λόγια του Μάρξ:

«.. Κάθε τι που σου ανήκει πρέπει να το κάνεις πωλήσιμο, δηλ. χρήσιμο. Αν ρωτήσω τον πολιτικό οικονομολόγο: υπακούω στους οικονομικούς νόμους όταν βγάζω χρήματα προσφέροντας το κορμί μου για πούλημα, παραδίνοντάς το στη λαγνεία του άλλου; (οι βιομηχανικοί εργάτες στη Γαλλία αποκαλούν την εκπόρνευση των γυναικών και των θυγατέρων τους υπερωρία, πράγμα που είναι απόλυτα σωστό). ¨Η δεν δρω σύμφωνα με την πολιτική οικονομία όταν πουλώ το φίλο μου στους Μαροκινούς;(και η άμεση πώληση ανθρώπων με τη μορφή εμπορίου στρατευσίμων κλπ. συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες).Τότε ο πολιτικός οικονομολόγος μου απαντάει: Δεν παραβαίνεις τους νόμους μου. άκου όμως τι έχουν να σου πουν σχετικά η Αδελφή Ηθική και η Αδελφή Θρησκεία. Η πολιτική οικονομική μου ηθική και θρησκεία δεν έχει να σε ψέξει στο παραμικρό, αλλά . – Ποιον πρέπει τώρα να πιστέψω, την πολιτική οικονομία ή την ηθική;