Ευχαριστούμε για την υπενθύμιση κ.Μπαρουφάκη, θα είμαστε εκεί

Ακούσαμε, με μεγάλη μας αλήθεια έκπληξη, τον υπουργό οικονομίας της χώρας μας, να λέει, σε μια αποστροφή του λόγου του, σε συνέντευξη του στο Bloomberg:

“…το μοναδικό πράγμα που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές αλλά αξιοπρέπεια” ,και “αυτό τους το έχουμε δώσει.” υποστήριξε.

Προσπερνώντας το γεγονός πως η καθημερινή αξιοπρέπεια είναι άρρηκτα δεμένη με την εργασία και την οικονομική ανεξαρτησία (πόσο «αξιοπρεπής» μπορεί να είναι ένας ζητιάνος π.χ.;), θα δεχτούμε πως υπό έκτακτες συνθήκες είναι δυνατόν μια αξιοπρεπής στάση ζωής να οδηγήσει ακόμη και στην ανέχεια. Όπως κατά την διάρκεια μιας απεργίας για παράδειγμα.

Θα προσπεράσουμε ακόμη και το γεγονός πως κανείς δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να του δώσει «αξιοπρέπεια», αλλά ψηφίστηκε ακριβώς λέγοντας πως μπορεί να εξασφαλίσει περισσότερες «δουλειές και λεφτά». Τουλάχιστον περισσότερα από τους «άλλους», όπως βαρεθήκαμε να ακούμε τους ΣΥΡΙΖΑίους να λένε. Θα το προσπεράσουμε όμως και αυτό για να πάμε παρακάτω. 

Στο κομμάτι που ο κ.Μπαρουφάκης ισχυρίζεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ «έδωσε αξιοπρέπεια» στον λαό.

Δυστυχώς ή ευτυχώς κ.Μπαρουφάκη, "την τιμή και την αξιοπρέπεια, ούτε να σου την χαρίσει, ούτε να σου την αφαιρέσει μπορεί κανείς. Μόνο να την χάσεις μπορείς." Και κατά συνέπεια, μόνο να την κερδίσεις ο ίδιος.

Πάγωσε η Τσιμινιέρα

Aπο:blackbedlam

Πάγωσε η Τσιμινιέρα και απ΄έξω από την πύλη εργάτες μαζεμένοι συζητάνε....

 "Δεν λυγίζουμε  και αυτό είναι απόφαση όλων μας.

Μας δίνει κουράγιο η συμπαράσταση του κόσμου,το κύμα αλληλεγγύης είναι κάτι που δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε".

"Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος,το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι" 

Ναζίμ Χικμέτ

Και τούτοι  εδώ είναι ανυποχώρητοι, δεν παραδίνονται.

Τα πρόσωπα σκαμμένα και η απόφαση στα μάτια.

Έτσι δένεται το ατσάλι.

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ»: Θεριεύει η αλληλεγγύη που γίνεται αιμοδότης του αγώνα

από:rizospastis

Αστείρευτη η ταξική αλληλεγγύη που αναδεικνύει πως η έκβαση του αγώνα δεν αφορά μόνο τους χαλυβουργούς αλλά κάθε εργατική οικογένεια

Κόσμος φτάνει συνεχώς για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους (φωτ. αγρότες φτάνουν προχτές στο εργοστάσιο με πορεία)

«Δεν το περιμέναμε κι εμείς, τέτοια αλληλεγγύη! Και το πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε δεθεί και εμείς μεταξύ μας, αλλά και πολλούς ακόμα εργαζόμενους, κάτι που μας δίνει δύναμη να προχωρήσουμε».Με αυτά τα απλά λόγια περιέγραψε χθες ένας απεργός χαλυβουργός την αστείρευτη έκφραση ταξικής αλληλεγγύης και συμπαράστασης στους εργαζόμενους της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», που έχει μετατραπεί σε πραγματικό στυλοβάτη και στήριγμα για να συνεχίσουν τον σκληρό αγώνα που δίνουν για 19η μέρα σήμερα. Η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη που έχει αρχίσει και εκφράζεται στην πράξη παίρνει διαστάσεις και πλέον αποτελεί αναγκαιότητα και η οργάνωσή της, ώστε να καταστεί όσο πιο αποτελεσματική γίνεται. Αλληλεγγύη, που όχι μόνο συγκινεί τους εργάτες και τους δίνει κουράγιο, αλλά κυρίως αντιλαμβάνονται μέσω αυτής, ότι ο αγώνας τους έχει αποκτήσει αξία και είναι αγώνας όλων των εργατών.

Συμπαράσταση ,Αλληλεγγύη, στους Απεργούς της Χαλυβουργίας

Aπό:blackbedlam

 Ομόφωνη Απόφαση!

"Εμείς είμαστε ο "λαγός"

       των εργαζομένων, των ανυπότακτων, των μπροστάρηδων, των πρωτοπόρων εργατών".

 

Το σύνθημα που ακούγεται από τους απεργούς της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο είναι :

«Για τον χαλυβουργό δεν υπάρχει γυρισμός». 

Αποφασισμένοι με χαλύβδινη θέληση για 17η μέρα υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στην εργασία, το δικαίωμά τους στην ζωή. Υπερασπίζονται την  αξιοπρέπειά τους και δηλώνουν ανυπότακτοι στις επιδιώξεις της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.  

Δηλώνουν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν στην δουλειά με σκυμμένο κεφάλι.

Λένε όχι στην εξαθλίωση που επιδιώκει να επιβάλει  η εργοδοσία συνεπικουρούμενη από το μαύρο μέτωπο της κυβέρνησης.

Οι απεργοί της Χαλυβουργίας  θα αγωνίζονται μέχρι να επιστρέψουν στην εργασία τους οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί τους  και να διαβούν μαζί την πύλη του εργοστασίου,με ψηλά το κεφάλι.

Αρνούνται να εργαστούν για ένα ξεροκόμματο,  είλωτες των 500 ευρώ μέσα στην φωτιά και στο καμίνι.

Ατσαλωμένοι, συσπειρωμένοι και αποφασισμένοι, παίρνουν δύναμη από την συμπαράσταση και άλλων εργαζομένων

Γράμμα του γιου ενός εργάτη (La lettera del figlio di un operaio)

Αναδημοσίευση από "οικοδόμος".

Το διάβασα και το αναδημοσιεύω με μεγάλη συγκίνηση. Ένας από τους λόγους; Θυμήθηκα λίγο, τον μακαρίτη τον πατέρα μου...

Είχα γεννηθεί λίγες ώρες πριν, τον είδα για πρώτη φορά, ήταν ψηλός, όμορφος, δυνατός και μοσχοβολούσε λάδια και μέταλλο.

Για χρόνια τον έβλεπα να σηκώνεται στις 4 το πρωί, να ανεβαίνει στο ποδήλατό του και να εξαφανίζεται μέσα στην ομίχλη του Τορίνο, με κατεύθυνση το Εργοστάσιο.

Τον είδα να αποκοιμιέται στον καναπέ, κατεστραμμένο από τις ώρες δουλειάς και από την παραγωγή χιλιάδων κομματιών, όλων ίδιων, όπως επέβαλε η δουλειά του.

Τον είδα χαρούμενο να περνά τον ελεύθερο του χρόνο με τα παιδιά και τη γυναίκα του.

Τον είδα να υποφέρει, όταν μου είπε ότι ο μισθός του δεν του επέτρεπε να με στείλει στο πανεπιστήμιο.

Τον είδα ταπεινωμένο, όταν του έδωσαν αύξηση 100 λιρών (5 λεπτά) για κάθε ώρα δουλειάς.

Τον είδα κατεστραμμένο, όταν στα 53 του χρόνια, ένας μάνατζερ του Εργοστασίου του είπε ότι ήταν πολύ μεγάλος για τις ανάγκες τους.