Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #3

Συνέχεια από προηγούμενο:

Στάλιν-Λένιν

Το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι το εξής:

Ο Λένιν επιχειρεί να «συνετίσει» τον Στάλιν σε σχέση με τους τρόπους του τελευταίου, χωρίς όμως να αμφισβητεί

στην πραγματικότητα, την θέση του σαν ΓΓ, πράγμα που προκύπτει από τις κρίσεις του για τους άλλους δυνάμει υποψήφιους για αυτήν την θέση. Εχει αρκετά σοβαρούς λόγους για κάτι τέτοιο:

Ο πρώτος είναι προσωπικός: Είναι πρόσφατο το επεισόδιο ανάμεσα στον Στάλιν και την γυναίκα του Λένιν, Κρούπσκαγια*, όπου ο ΓΓ την έχει «καταχεριάσει» πολύ άσχημα για την παραβίαση των όρων της νοσηλείας του Λένιν. Παρότι πολιτικά κανένα ζήτημα δεν υφίσταται από αυτό (και ο Λένιν το γνωρίζει καλύτερα από όλους), είναι ανθρώπινο να το θεωρήσει σαν προσωπική προσβολή που δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη.

Έχει όμως και έναν πολύ σημαντικότερο κατ’εμέ, πολιτικό προβληματισμό:

Φοβάται μία μελλοντική διάσπαση του Κόμματος! (και όχι, από ότι απόδειξε η ιστορία, άδικα).

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #2

...Συνέχεια από προηγούμενο

Αφού αρχίσαμε ανάποδα, με την πραγματικότητα, ας δούμε λίγο τι λέει και ο μύθος:

Ο μύθος λοιπόν μας λέει πως:

"τον Στάλιν για ΓΓ της ΚΕ δεν τον ήθελε ούτε ο Λένιν,

Και πως ο «κουτοπόνηρος Γεωργιανός» κατάφερε με τις ίντριγκες του, να επιβληθεί στους «διανοούμενους του κόμματος"

Αν λοιπόν ο Λένιν δεν ήθελε τον Στάλιν για ΓΓ (εδώ μπαίνει και το ερώτημα , γιατί να τον προωθούσε με το κύρος του σε αυτήν την θέση, όσο και στην ΚΕ του κόμματος πιο πριν...*, αλλά πάνω σε αυτό δεν προβληματίζεται κανείς), τότε ποιόν ακριβώς ήθελε;

Οι Χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές εδώ κρατούν σιγή ιχθύος, οι δε Τροτσκιστές υπονοούν (ποιόν άλλον;) τον ....Τρότσκι!

Ο Λένιν όμως σε αυτήν την επιστολή κάνει την κρίση του για όλους τους πιθανούς διεκδικητές της θέσης. Ας δούμε τι λέει για τον καθένα, και την πολιτική σοβαρότητα αυτών των αιτιάσεων:

1) Μπουχάριν : "δεν είναι μόνο ο πιο άξιος και πιο σημαντικός θεωρητικός του κόμματος, αλλά μπορεί δίκαια να θεωρείται το αγαπημένο παιδί όλου του κόμματος", "μολοντούτο, οι θεωρητικές του απόψεις του με πολύ μεγάλη επιφύλαξη μπορούν να χαρακτηριστούν ως εντελώς μαρξιστικές, γιατί έχουν κάτι το σχολαστικό (ποτέ δε μελέτησε και νομίζω πως ποτέ δεν κατάλαβε πλήρως τη διαλεκτική)".

2) Πιατακόφ : "διακρίνεται για τη δύναμη της θέλησής του και για την ικανότητά του, αποκλίνει όμως πάρα πολύ προς τη διοικητική πλευρά των πραγμάτων, ώστε να μην μπορεί κανείς να τον εμπιστευτεί σ' ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα".

Στάλιν,Ρίκωφ,Κάμενεφ,Ζηνόβιεφ

3) Τρότσκι : "όπως αποδείχτηκε στην πάλη του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή στο ζήτημα του Λαϊκού Επιτροπάτου Συγκοινωνιών, διακρίνεται όχι μόνο για τις εξαιρετικές του ικανότητες - σίγουρα, είναι το πιο ικανό μέλος της σημερινής ΚΕ - αλλά και για την πολύ μεγάλη του αυτοπεποίθηση και για τη διάθεση να ελκύεται πάρα πολύ από την καθαρά διοικητική πλευρά των υποθέσεων".

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν

Καλοκαιράκι, και με την ευκαιρία, είπαμε να πιάσουμε μερικά ιστορικά ζητήματα, για τα οποία πάρα πολλοί μιλάνε κατά καιρούς, ευνοώντας βολικούς κάθε φορά μύθους.

Μύθους που με το πέρασμα του χρόνου έφτασαν να έχουν πάρει πάρει την θέση μιας αλήθειας η οποία, δεν αποδέχεται και καμίας μάλιστα αμφισβήτησης.

Ο Στάλιν δίπλα στον νεκρό Λένιν

Τι είναι λοιπόν αυτή η περίφημη «πολιτική διαθήκη» του Λένιν;

Αρχικά να πούμε πως ούτε «πολιτική» (αφού αναφέρεται σε οργανωτικά και όχι πολιτικά ζητήματα), ούτε και «διαθήκη» είναι, μια και από τον καιρό που συντάχθηκε ο Λένιν είχε και άλλες παρεμβάσεις στο κόμμα.

Η «διαθήκη» λοιπόν, αποτελείται από δύο κείμενα, ένα χρονολογούμενο από το Δεκέμβρη του 1922 και ένα υστερόγραφο γραμμένο τον Γενάρη του 1923. Αυτό το ντοκουμέντο λοιπόν υπαγορεύτηκε λίγο μετά τη δεύτερη προσβολή της αρρώστιας του Λένιν που επέφερε το θάνατό του ένα χρόνο αργότερα (στις 21 του Γενάρη 1924).