Oταν σπάει το κέλυφος της συνωμοτικότητας…

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να μην καταπίνουμε αμάσητη την προπαγάνδα των κομμάτων εξουσίας: για τι κατηγορείται ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Αγγελής, μετά από μηνυτήρια αναφορά της συναδέλφου του, εισαγγελέα Εφετών Ε. Τουλουπάκη; Οτι δεν πήρε ένα στικάκι, που του έδιναν αμερικανοί πράκτορες, με αριθμό λογαριασμού στενού συγγενικού προσώπου πρώην υπουργού της ΝΔ (λόγος γινόταν για τον γιο του Αβραμόπουλου). Ο Αγγελής δεν πήρε «χεράτα» το στικάκι, αλλά ζήτησε να παραδοθεί με όλους τους τύπους, μέσω της Eurojustice.

Αυτός είναι ο ισχυρισμός του. Το ότι από συνάδελφό του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου ζητείται η παραπομπή του σημαίνει ότι η δικαιολογία που επικαλέστηκε δεν έπεισε. Η απλή λογική λέει ότι μπορούσε να πάρει το στικάκι, να δει τι λέει και μετά να ζητήσει την παράδοσή του με τρόπο που να μην μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά. Η ίδια λογική λέει πως ο Αγγελής (εμπειρότατος, όπως δείχνει η θέση που κατείχε) δεν ενήργησε έτσι λόγω τυπολατρίας, αλλά επειδή μάλλον είχε αρχίσει τη μετάβαση από το ένα «στρατόπεδο» στο άλλο.

Δικαιώνει, όμως, αυτό το γεγονός τον Παπαγγελόπουλο, την Τουλουπάκη και όσους/ες ήταν πειθήνιοι στον «σκοτεινό» αναπληρωτή υπουργό, που από την «αυλή» του Κ. Καραμανλή και την ΕΥΠ/ΚΥΠ βρέθηκε στην «αυλή» του Τσίπρα; H απλή λογική λέει ότι είχαν όλο το χρόνο στη συνέχεια να ζητήσουν αυτοί το στικάκι από τους Αμερικανούς.

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ: Η Μαρξιστική θεώρηση

Ο μαρξισμός υπογραμμίζει τον ταξικό χαρακτήρα του δικαίου. Το σύστημα των νομικών κανόνων που υπάρχουν σε μια δοσμένη ταξική κοινωνία και οι αντίστοιχοι σ' αυτούς νομικοί θεσμοί αποτελούν το νομικό εποικοδόμημα, πάνω σε μια ορισμένη βάση παραγωγικών σχέσεων. Κυρίαρχο δίκαιο σε μια δοσμένη κοινωνία είναι η θέληση της κυρίαρχης τάξης. Η θέληση, αν είναι κρατική, πρέπει να εκφραστεί σαν νόμος που καθιερώνεται από την πολιτική εξουσία. Το δίκαιο προϋποθέτει την ύπαρξη κράτους. Το δίκαιο είναι ανίσχυρο χωρίς μηχανισμό ικανό να καταναγκάσει στην τήρηση των κανόνων δικαίου και αντίστροφα το κράτος στην εκπλήρωση των λειτουργιών του στηρίζεται σε ορισμένους κανόνες του δικαίου. Το δίκαιο δεν μπορεί να έχει διαφορετικό ταξικό χαρακτήρα από ό,τι το συγκεκριμένο κράτος. Το δίκαιο εκφράζει πραγματικές κοινωνικές σχέσεις, σχέσεις ιδιοκτησίας. 

Ο Μαρξ στον "πρόλογο της κριτικής της πολιτικής οικονομίας" γράφει: "Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξής τους οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίθεση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις ή - πράγμα που αποτελεί μονάχα τη νομική γι' αυτό έκφρασή του - με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, μέσα στις οποίες έχει κινηθεί ως τώρα". Απ' αυτό φυσικά δεν πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι νομικές σχέσεις ταυτίζονται με τις παραγωγικές σχέσεις. Οχι, οι νομικές σχέσεις είναι το αντικαθρέφτισμα των παραγωγικών σχέσεων σε νόμους, νομικούς κανόνες, σε κρατικές πράξεις. Το δίκαιο σε όλες τις ανταγωνιστικές κοινωνίες εκφράζει και κατοχυρώνει τις σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής, κατοχυρώνει και εκφράζει τη δικτατορία ορισμένης τάξης, τον καθοδηγητικό της ρόλο στην κοινωνία. 

Τους κανόνες του δικαίου τους υπερασπίζει, τους φρουρεί η πραγματική δύναμη του κράτους με ολόκληρο τον καταναγκαστικό μηχανισμό της, με το μηχανισμό που έχει υλικές ιδιότητες. Ο μακρύς δρόμος της ιστορικής εξέλιξης του δικαίου επιβεβαιώνει και αποδεικνύει την ορθότητα της μαρξιστικής ταξικής υλιστικής ερμηνείας του. Ως την εποχή των ταξικών κοινωνικών διακρίσεων ίσχυαν οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, τα έθιμα, που όμως αντίθετα από το δίκαιο εξέφραζαν τη βούληση όλων των μελών της Κοινωνίας και βασίζονταν στην κοινωνική ιδιοκτησία.

Ανοιχτή επιστολή στη Σοφία Νικολάου

Γιάννης Ραχιώτης*
_______
Σοφία,

Ελπίζω να επιτρέπεις τον ενικό, μιας και γνωριστήκαμε πριν από πολλά χρόνια και, όπως ξέρεις, το κοινό περιβάλλον είναι μεγάλο. Δεν χαίρομαι που γράφω αυτές τις γραμμές, αλλά εξοργιζόμαστε όταν σε βλέπουμε να χτυπάς μαχαιριές έναν ετοιμοθάνατο και να το ευχαριστιέσαι (ο πληθυντικός είναι γιατί διερμηνεύω τα αισθήματα πολλών κοινών γνωστών).

Σε παρακολουθώ βδομάδες τώρα, να ξεκινάς τις ανακοινώσεις και τις εμφανίσεις σου στα ΜΜΕ, εφοπλιστικά και κυβερνητικά, σύμφωνα με τις οδηγίες του non paper: «Ο καταδικασμένος για 11 δολοφονίες Κουφοντίνας…». Ξέρεις ότι η μισή αλήθεια είναι ψέμα. Η οργάνωση του Κουφοντίνα από το ’75 έως το ’99 έκανε 22 εκτελέσεις και ο ίδιος συμμετείχε στις περισσότερες. Αυτό είναι αλήθεια.

Ομως, από το πέρασμά σου από την ΚΝΕ, τα ΕΑΑΚ, τη Ν.Δ., την εικόνα που σχημάτισες από τη δίκη της 17Ν, σίγουρα διαμόρφωσες ένα πολιτικό κριτήριο, οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι η κάννη των όπλων της 17Ν ήταν στραμμένη κυρίως προς τα ξένα αφεντικά μας και τους συνεργάτες τους στην ελληνική ελίτ. Αυτό είναι η άλλη μισή αλήθεια, που την αποσιωπάς. Βέβαια κοντά σ’ αυτούς ήταν και οι φρουροί τους και δυστυχώς ο άτυχος Αξαρλιάν. Εχεις όμως τη νομική παιδεία να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ δόλου, ενδεχόμενου δόλου και αμέλειας. Στην πολιτική, μάλιστα, η διαφορά είναι μεγαλύτερη. Παριστάνεις ότι δεν το αντιλαμβάνεσαι. Υποκρισία. Οταν όμως αυτό γίνεται για να λοιδορηθεί ένας ετοιμοθάνατος είναι και χυδαιότητα.

Μη μου επαναλάβεις αυτά που γράφουν στις στήλες της «Καθημερινής» και του «Βήματος» οι οργανικοί «διανοούμενοι» περί της απόλυτης αξίας της ανθρώπινης ζωής. Τώρα που κάποιος πεθαίνει από τα χέρια σου καλό είναι να τα αποφύγεις.

Κανένα ψέμα δε θα μπορέσει να κρύψει μια στυγερή κρατική δολοφονία

O Tσίπρας έκανε μια εξαιρετικά προσεκτική ανάρτηση στο facebook. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς καταγγελτικό ύφος, οριοθετημένη αυστηρά στο ανθρωπιστικό πλαίσιο: «έκκληση στην κυβέρνηση, να αλλάξει τη στάση της, για να μην κοπεί η κλωστή από την οποία κρέμεται η ζωή του Δημήτρη Κουφοντίνα».

Το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού απάντησε με έναν οχετό πολιτικής λάσπης και ψεμάτων. Κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ως… «συνοδοιπόρο της τρομοκρατίας» και έψεξε τον Τσίπρα διότι «αντί να ζητήσει από τον καταδικασμένο να διακόψει την απεργία πείνας, καλεί την κυβέρνηση να κάνει δεκτό το αίτημά του να επιλέξει εκείνος την φυλακή στην οποία θα εκτίσει την ποινή του»!

Η πολιτική λογική αντιστρέφεται πλήρως: κανένας -πολλώ δε μάλλον ο Τσίπρας- δε θα μπορούσε να ζητήσει από τον Κουφοντίνα να σταματήσει ή να συνεχίσει την απεργία πείνας και δίψας. Τα πολιτικά πρόσωπα τοποθετούνται με βάση μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί από τον απεργό πείνας και δίψας. Ο Τσίπρας ακολούθησε –τελευταίος και καταϊδρωμένος- αυτό που είχαν ήδη κάνει δεκάδες φορείς και χιλιάδες πρόσωπα (πανεπιστημιακοί, νομικοί, διανοούμενοι, γιατροί, απλοί πολίτες): απηύθυνε έκκληση στην κυβέρνηση.

Το ψέμα υποκαθιστά την αλήθεια με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο: «Ο Κουφοντίνας θέλει να επιλέξει τη φυλακή στην οποία θα εκτίσει την ποινή του». Δε θέλει ο Κουφοντίνας να επιλέξει φυλακή, αλλά να εφαρμοστεί ο φωτογραφικός νόμος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψήφισε και που η προπαγάνδα της ονόμασε «νόμο Κουφοντίνα».

Ας πάμε και παραπέρα, όμως. Δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) αιτήματα κρατούμενων για μεταγωγή σε άλλη φυλακή (είτε σε αγροτική είτε πιο κοντά στον τόπο κατοικίας τους) στοιβάζονται στα συρτάρια της ΚΕΜ, με τους κρατούμενους να αγωνιούν για την τύχη τους. Αρα, δεν είναι κάτι πρωτοφανές να ζητάει κρατούμενος μεταγωγή σε άλλη φυλακή. Είναι νόμιμο δικαίωμά του. Ο Κουφοντίνας, βέβαια, δε ζήτησε καμιά μεταγωγή (ζήτησε να εφαρμοστεί αυτό που προβλέπει ο νόμος), όμως ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τι μετράει στη ζυγαριά τους; Ο θάνατος ενός ανθρώπου μετράει λιγότερο από την ικανοποίηση ενός αιτήματος μεταγωγής; Αυτός είναι ο πολυδιαφημισμένος ανθρωπισμός τους; Η φλυαρία τους περί «υπέρτατης αξίας της ανθρώπινης ζωής» αποδεικνύεται μια χούφτα κροκοδείλια δάκρυα.

Λίγο πριν πεθάνει

 

Η Έλενα Ακρίτα γράφει για εκείνους που προασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε κρατούμενου Κουφοντίνα. Γιατί ο νόμος οφείλει να είναι ανώτερος από τον παραβάτη του.

Οι πολίτες που ζητούν την εφαρμογή του νόμου 4760/2020 για τον κρατούμενο απεργό Κουφοντίνα, δεν είναι τρομοκράτες. Οι πολίτες που ζητούν την εφαρμογή του νόμου, είναι δημοκράτες. 

Η διαφορά των δημοκρατών από τους "δημοκράτες", κρίνεται σήμερα, τώρα. Είναι η διαφορά της ζούγκλας από την κοινότητα. Είναι η διαφορά του διαφωτισμού της προόδου από τον "ροβεσπιερισμό" της καρμανιόλας.

Πάμε λοιπόν μια τελευταία, λίγο πριν πεθάνει:

✔ «Είστε με τον Κουφοντίνα»;

Δεν είμαστε με τον Κουφοντίνα. Είμαστε με τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε κρατούμενου Κουφοντίνα.

✔ »Αυτός δεν σεβάστηκε εμάς, γιατί εμείς να σεβαστούμε εκείνον»

Γιατί ο νόμος οφείλει να είναι ανώτερος από τον παραβάτη του. Το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" δεν περιλαμβάνεται στον ποινικό μας κώδικα.

✔ «Ο Κουφοντινας πρέπει να τιμωρηθει γιατί έχει κάνει έντεκα φόνους».

Ο Κουφοντίνας έχει ήδη τιμωρηθεί για τους έντεκα φόνους. Καταδικαστηκε σε έντεκα φορές ισόβια συν 25 χρόνια κάθειρξη.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ: Τα προβλεπόμενα δικαιώματα των κρατουμένων πρέπει να ισχύουν ανεξάρτητα από το αδίκημά τους

«Η παράταξή μας αντιτίθεται σθεναρά στη διακριτική και αυθαίρετη μεταχείριση σε βάρος οποιουδήποτε κρατούμενου», τονίζει η «Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων» σε ανακοίνωση που εξέδωσε σχετικά με τον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Παραθέτουμε ολόκληρη την ανακοίνωση:

«Η παράταξή μας αντιτίθεται σθεναρά στη διακριτική και αυθαίρετη μεταχείριση σε βάρος οποιουδήποτε κρατούμενου, ανεξάρτητα από το αδίκημα για το οποίο έχει καταδικαστεί, κατά παράβαση και της ίδιας ακόμη της -κατ' ευφημισμό και μόνο- σωφρονιστικής νομοθεσίας, η οποία ενσαρκώνει στην ουσία την κατασταλτική αντίληψη του αστικού κράτους και των κυβερνήσεων, απέναντι στους κρατούμενους.

Στα πλαίσια αυτά, εκφράζουμε την έντονη ανησυχία μας για την εξέλιξη της απεργίας πείνας και ήδη και δίψας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα. Καταγγέλλουμε την αποστέρησή του από βασικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στις σχετικές αποφάσεις που τον αφορούν (της ΓΓ Αντεγκληματικής Πολιτικής και της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών) και την άρνηση εφαρμογής στο πρόσωπό του των νομοθετικών διατάξεων περί μεταγωγών. Η επίδειξη δύναμης και αλαζονείας της κυβέρνησης στο πρόσωπό του είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα.

Τοποθετούμαστε από θέση αρχής, ανεξάρτητα από την κριτική μας στις πράξεις του συγκεκριμένου κρατούμενου, οι οποίες είναι γνωστό πως αξιοποιήθηκαν εδώ και πολλά χρόνια για να συκοφαντηθούν οι αγώνες του λαού, η επαναστατική ιδεολογία και πράξη. Αυτή θεωρούμε ότι πρέπει να είναι η ορθή στάση και το χρέος όλων των προοδευτικών δικηγόρων και νομικών, καθώς και των φορέων τους.

-άμπρα κατάμπρα! η μαγική επίκληση της «δημοκρατικής νομιμοποίησης»

Σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθύνσεις της κυβερνητικής απολογητικής και της «κυρίαρχης ιδεολογίας», στο προσεχές μέλλον η ιστορία θα έπρεπε να είναι γραμμένη κάπως έτσι: 

«Στις 27 Ιανουαρίου 1945 αποκαλύφθηκε η ύπαρξη δομής φιλοξενίας αμάχων στο Άουσβιτς. Ολόκληρη η ανθρωπότητα ένιωσε αισθήματα φρίκης για την χωρίς κοινοβουλευτική νομιμοποίηση ίδρυση και λειτουργία αυτής της δομής. (Εν τούτοις η καθαριότητα ήταν υποδειγματική. Ούτε σταγόνα αίμα στους θαλάμους αερίων, ούτε αποτσίγαρο στους θαλάμους ανάπαυσης. Ενώ η απόλυτη μυστικότητα διασφάλιζε τα προσωπικά δεδομένα των φιλοξενούμενων κατά τον βέλτιστο τρόπο κλπ κλπ)».

Το παράδειγμα του Άουσβιτς χρησιμοποιείται εδώ σαν μια ιστορικά συγκεκριμένη «απόλυτη τιμή» ικανή να θέσει σε δοκιμασία το ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο μιας σειράς πρόσφατων επικλήσεων της «δημοκρατικής νομιμοποίησης» της αντιλαϊκής πολιτικής και της αντίληψης που αυτές εκφράζουν.

Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη η «δημοκρατική νομιμοποίηση» του εκάστοτε κυβερνητικού νομοθετήματος και της κυβερνητικής πολιτικής στο σύνολό της δεν συνίσταται παρά μόνο στην έγκρισή της από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 151 βουλευτών.

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, λοιπόν, και τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης θα εξασφάλιζαν «δημοκρατική νομιμοποίηση», αν τύχαινε να τα ψηφίσουν 151 βουλευτές. Στο τέλος της ψηφοφορίας «η συζήτηση θα τελείωνε, θα είχαμε πια δίκαιο», όπως πριν μερικά χρόνια εξέφραζε ο Μ. Βορίδης τις γενικές αντιλήψεις του για την «έννομη τάξη» (όχι ειδικά για το Άουσβιτς, ας διευκρινίσουμε) ως υπουργός, τότε, της κυβέρνησης Σαμαρά.

Βρίσκεται όμως πράγματι σε αυτή την αντίληψη το «μυστικό» της «δημοκρατικής νομιμότητας»;

Απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση κατ’ άρθρο 361Α ΠΚ

Το παρακάτω είναι αντιγραφή ενός συγκεκριμένου νόμου, από το σάιτ δικηγορικού γραφείου.

Τους συσχετισμούς ανάμεσα στο μεταξύ πταίσματος και πλημελήματος αδίκημα που επικυρήχτηκε (!!) για 100.000 € (!!!!!!!!!!!!!) και την κάψα του υπουργού καταστολής να μην παραβιαστούν τα "δικαιώματα" καταδικασμένου εγκληματία για διέυθηνση "εγκληματικής"-ναζιστικής οργάνωσης, τα αφήνουμε στους αναγνώστες. 

Του ίδιου υπουργού καταστολής παρεπιπτόντος, που κανενα ζήτημα δεν είχε να "ανακρίνεται" με χρήση φαρμακευτικών κοκτέιλ στην εντατική ο πολυτραυματίας Σάβας Ξηρός...

Μικρή υπενθύμηση:

Ο εν λόγω υπουργός, δεν θυμάμαι τώρα πως ακριβώς λέγεται, Χρυσαυγίδης ή Χρυσοχοΐδης, ή κάτι τέτοιο, καμμία "επικύρηξη δεν έβγαλε για τον ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΔΙΕΥΘΗΝΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Παππά, και τον άφησε (ή άφησε τους υφισταμενους του να τον "αφήσουν") να διαφύγει...

-τον δολοφόνο (τουλάχιστον σαν ηθική αυτουργία, αφού άνηκε στην ηγετική ομάδα δολοφονικής συμμορίας) νεοναζιστή Παππά, επαναλβανόμαστε για να καταλάβουμε για τι ακριβώς μιλάμε...

Πιθανόν (αν βρω όρεξη και χρόνο) να επανέλθω για το πως ακριβώς, δεν μας πουλάνε τρέλλα-αλλά μας φτύνουν στα μούτρα, οι ταγοί της αστικής εξουσίας, παρατώντας ακόμη και τα προσχήματα (που τους στένευαν σαν κορσές) και ήταν υποχρεωμένοι να κρατάνε μέχρι και πριν κάποια χρόνια...

_______________

Κατά το άρθρο 361 Α` ΠΚ, το οποίο προστέθηκε με το άρθρο 19 του ν. 1419/1984 “με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών τιμωρείται η έμπρακτη εξύβριση (άρθρο 361 παρ. 1) αν έγινε χωρίς πρόκληση από τον παθόντα”. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο νομοθέτης, 

προκειμένου να προστατεύσει το κοινωνικό σύνολο από αιφνίδιες και άκρως μη συμβατές συμπεριφορές εκδηλούμενες αυθαίρετα και κατά τρόπο σοβαρώς επικριτικό, με συνέπεια να μεταβάλλεται απροσδόκητα η μεταξύ των προσώπων σχέση, με άμεση επιδίωξη την πάταξη της ατομικής σκληρής εκδ€ήλωσης έναντι ορισμένων προσώπων, έχει εισαγάγει στον Ποινικό Κώδικα διάταξη, αφορώσα την απειλή ποινής στην περίπτωση εξυβρίσεως δι’ έργου απευθυνόμενης κατά του παθόντος και άνευ προκλήσεως αυτού. Η έλλειψη πρόκλησης εκ μέρους του παθόντος συνιστά όρο του αδικήματος, αντικειμενικώς κρινόμενη και η οποία συνδυάζεται με το περιεχόμενο της έργω εξυβρίσεως, η οποία συνιστά έμπρακτη υλική ενέργεια, στρεφομένη εναντίον του προσώπου, του οποίου η τιμή και η υπόληψη προσβάλλεται με τρόπο εντόνως και καταδήλως καταφρονητικό. Διαφαίνεται μία εξειδιασμένη επιθετικότητα εκ μέρους του υπαιτίου η οποία στοχεύει να πλήξει το ανυποψίαστο θύμα, αφού ευρίσκεται προ απροόπτου και μη αναμενόμενης βιαίας επιθέσεως, απτομένης του σώματός του, χωρίς δυνατότητα αντιδράσεως, συνεπεία της ταχείας ενεργείας και της εσκεμμένης προσβλητικής ενέργειας του δράστη.

Η ξέχειλη προκατάληψη της εισαγγελέα Οικονόμου

-Πώς να αισθάνεται, άραγε, η Ενωση Εισαγγελέων Ελλάδος για τη σημερινή της ανακοίνωση υπέρ της εισαγγελέα Εφετών Αδαμαντίας Οικονόμου, μετά το μεγαλοπρεπέστατο «άδειασμα» που έκανε στην εν λόγω εισαγγελέα η πρόεδρος του Α’ Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων (ήδη προαχθείσα σε αρεοπαγίτη) Μαρία Λεπενιώτη;

Τέτοια περιστατικά δεν είναι καθόλου συνηθισμένα στα ακροατήρια των δικαστηρίων. Ακόμα κι αν υπάρχουν διαφωνίες ανάμεσα στον εισαγγελέα και τους δικαστές της έδρας, αυτές συνήθως ρυθμίζονται στα διαλείμματα των δικών και όχι δημόσια στο ακροατήριο. Η αρεοπαγίτης Λεπενιώτη, όμως, επέλεξε να επιπλήξει δημόσια την εισαγγελέα Εφετών Οικονόμου, ζητώντας της να συμπληρώσει την πρότασή της για αναστολή σε όλους (πλην Ρουπακιά) τους καταδικασθέντες νεοναζιστές, αναφέροντας περιπτώσεις καταδικασθέντων που δεν έχουν λευκό ποινικό μητρώο, αλλά έχουν καταδικαστεί για βαριά αδικήματα (δύο για τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, άλλοι δύο για την επίθεση στο στέκι «Αντίπνοια» στα Πετράλωνα, ένας άλλος για ληστεία, άλλοι για διάφορα αδικήματα, τα οποία ανέφερε η πρόεδρος).

Δεν ήταν ένας-δυο, για να πει κανείς ότι της διέφυγε της εισαγγελέα Οικονόμου. Εντεκα είναι συνολικά οι καταδικασθέντες τους οποίους η εισαγγελέας περιέλαβε συλλήβδην στην πρότασή της για λευκό ποινικό μητρώο. Για τους τέσσερις απ’ αυτούς (υποθέσεις Λουκμάν και «Αντίπνοιας») ήξερε σίγουρα, γιατί αυτές οι υποθέσεις είχαν εξεταστεί από το δικαστήριο. Συν τον Λαγό, που έχει παραβιάσει περιοριστικούς όρους.

Αυτή η ηχηρή παρέμβαση της προέδρου, η οποία προφανώς έχει τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων δύο τακτικών δικαστών της έδρας (γι’ αυτό και η εισαγγελέας δεν τόλμησε να προσφύγει στο δικαστήριο, ζητώντας ανάκληση της απόφασης της προέδρου), εμμέσως πλην σαφώς ήγειρε ζήτημα απόπειρας παραπλάνησης του δικαστηρίου από την εισαγγελέα.

Η πρόεδρος και το δικαστήριο θα μπορούσαν απλώς να αγνοήσουν τους ισχυρισμούς που προέβαλε η εισαγγελέας στην πρότασή της και να μη δώσουν ανασταλτικό χαρακτήρα στους καταδικασθέντες νεοναζιστές, αναφέροντας στο σκεπτικό της απόφασής τους ότι δεν έχουν λευκό ποινικό μητρώο ή έχουν παραβιάσει περιοριστικούς όρους κτλ. Επέλεξαν, όμως, να εκθέσουν δημόσια την εισαγγελέα, επιβεβαιώνοντας πολλά από όσα γράφηκαν εναντίον της.

Η Ενωση Εισαγγελέων στην ανακοίνωσή της κάνει λόγο για… στοχοποίηση της εισαγγελέα «για την κατά συνείδηση κρίση της».

Ο Τσίπρας σε ρόλο Γκέμπελς

Ζορίζεται η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με τις αβάντες που έκανε στους νεοναζιστές, τροποποιώντας τον Ποινικό Κώδικα και ρίχνοντας τις ποινές, ενώ η δίκη τους βρισκόταν σε εξέλιξη. Γι’ αυτό και ανέλαβε ο ίδιος ο Τσίπρας, στη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου στον Real FM, να αποκρούσει την «προσπάθεια δηλητηρίασης της πολιτικής ζωής και της κοινής γνώμης με έναν υφέρποντα ποινικό λαϊκισμό, που βασίστηκε σε μια ανυπόστατη κριτική περί παιγνίων για τη διευκόλυνση της Χρυσής Αυγής σε σχέση με τον νέο Ποινικό Κώδικα».

Δεν είναι εύκολο να παριστάνεις τον Γκέμπελς εν έτει 2020, μιλώντας για ζητήματα που είναι σαφή σε όλους. «Πραγματικά έκαναν το άσπρο μαύρο και σχεδόν έπεισαν την κοινή γνώμη ότι ο νέος Ποινικός Κώδικας προβλέπει ευνοϊκότερες διατάξεις για τους καταδικασμένους της Χρυσής Αυγής. Αποδεικνύεται, τώρα που τελειώνει η δίκη, ότι το αντίθετο ισχύει. Και ότι όλοι προσβλέπουν στην ευεργετική διάταξη εφαρμογής του προηγούμενου Κώδικα. Διότι και ο προηγούμενος Κώδικας προέβλεπε ελαφρύτερες ποινές από τον τέως Ποινικό Κώδικα», είπε ο Τσίπρας!

Την ερώτηση την περίμενε (γίνονται προσυνεννοήσεις, στις οποίες η αρχισυνταξία του μεγαλοδημοσιογράφου λέει στον εκπρόσωπο του πολιτικού αρχηγού τι θα τον ρωτήσει), γι’ αυτό και η απάντηση δεν αποκαλύπτει μια στιγμή αμηχανίας του Τσίπρα, αλλά συνειδητό γκεμπελισμό: «θα το πω κι ίσως βρεθούν μερικοί να το χάψουν». Και βέβαια, ο Χατζηνικολάου δε γύρισε να του πει «μα τι λέτε τώρα, ο δικός σας Ποινικός Κώδικας έριξε την ποινή κατά 5 χρόνια». Συμφωνημένο είναι και αυτό, να μην υπάρξει δηλαδή follow up ερώτηση που θα αποκαλύψει το ψέμα του συνεντευξιαζόμενου.

Ο προηγούμενος Ποινικός Κώδικας προέβλεπε πλαίσιο ποινής για «διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης» που έφτανε στο μέγιστο των 20 ετών κάθειρξης.

Ο δεύτερος θάνατος του Σαχζάτ Λουκμάν (13+14)

 

Την ύπαρξη σχεδιασμού (και συναλλαγής) στην κυβερνητική «αδελφοποίηση» του συριζα και των ανελλ (και μάλιστα δύο και τρία χρόνια πριν καν θεωρηθεί απαραίτητη…) θα μπορούσε να γίνει δεκτή από αρκετούς· αν και χωρίς την δική μας εξήγηση. Υπάρχουν όμως αποδείξεις σχεδιασμού για την «μεταμόρφωση» των βορθολυμάτων από μια υποκοσμιακή συμμορία σε κοινοβουλευτικό κόμμα plus υποκοσμιακή συμμορία;

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη διακριτική μεν αλλά συντεταγμένη «αποχώρηση» του ακροδεξιού λα.ο.σ. απ’ την πολιτική σκηνή, για να ανοίξει ο δρόμος και ο χώρος για τις ψήφους του λαού υπέρ των βοθρολυμάτων. Μιας και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το χαρακίρι του συγκεκριμένου κόμματος, η δική μας εξήγηση (: ότι διατάχτηκε να αυτοκτονήσει) είναι η μόνη διαθέσιμη.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα απόδειξη που είναι γνωστή στους πάντες: η διάρκεια της δίκης! Επιστρατεύτηκαν διάφορες πιθανές και απίθανες «εξηγήσεις» γι’ αυτό: απ’ το ότι δεν υπήρχε αίθουσα στον Κορυδαλλό (;) μέχρι ότι οι κατηγορούμενοι και οι υποθέσεις ήταν πολλά· απ’ την πολύμηνη απεργία των δικηγόρων το πρώτο μισό του 2016 ως … δεν ξέρουμε τι άλλο. Όμως αυτά είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και είναι χρήσιμη μια σύγκριση με μια άλλη μεγάλη δίκη που είχε (από τυπική, νομική άποψη) τα ίδια χαρακτηριστικά: πολλούς κατηγορούμενους, πολύ περισσότερες υποθέσεις, εκτεινόμενες μάλιστα σε βάθος δύο δεκαετιών. Εννοούμε την δίκη της 17 Νοέμβρη.

Εκείνη η δίκη (σε πρώτο βαθμό) άρχισε στις 3 Μάρτη του 2003 και τέλειωσε στις 17 Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. Αν υπολογίσουμε ότι το δικαστήριο συνεδρίαζε καθημερινά (άρα 22 συνεδριάσεις κάθε μήνα), οι 8,5 μήνες (αφαιρείται ο Αύγουστος) που κράτησε σημαίνουν 187 συνεδριάσεις. Η δίκη των βοθρολυμάτων (ως τις 7 Οκτώβρη 2020) κράτησε 434 συνεδριάσεις (αφαιρούμε τις 20 που δεν έγιναν λόγω απεργίας δικηγόρων). Αν το δικαστήριο συνεδρίαζε καθημερινά θα χρειάζονταν λιγότερο από 20 μήνες, δηλαδή κάτι λιγότερο από 2 χρόνια – όχι 5,5. Με δεδομένο ότι ξεκίνησε στις 20 Απρίλη του 2015 θα έπρεπε να τελειώσει στις αρχές του 2017. Αλλά το συγκεκριμένο δικαστήριο ΔΕΝ συνεδρίαζε κάθε μέρα – η δίκη προχωρούσε πιο αργά κι απ’ το replay…

Μέχρι πού θα φτάσει το χάιδεμα των νεοναζιστών;

Αμέσως μετά την εκφώνηση των ποινών που το Α’ Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε στους νεοναζιστές εγκληματίες της ΧΑ, μιλήσαμε για ποινές-χάδι. Παρουσιάσαμε και συγκεκριμένα παραδείγματα, από την ποινή των 13 ετών που επιβλήθηκε στον φίρερ και το διευθυντήριο (10 έτη στον Ματθαιόπουλο), τα 5 έως 7 χρόνια που επιβλήθηκαν στους υπόλοιπους βουλευτές του νεοναζιστικού μορφώματος, μέχρι το «χάιδεμα» ηγετικών στελεχών των ταγμάτων εφόδου, όπως ο Πατέλης, ο Πανταζής, ο Καζαντζόγλου, ο Αγγος.

Στον επικαιροποιημένο πίνακα, ο συνήγορος πολιτικής αγωγής Κώστας Παπαδάκης συμπλήρωσε τις τελικές ποινές, όπως προέκυψαν μετά τη συγχώνευση στην οποία προχώρησε το δικαστήριο. Ετσι, μπορεί να γίνει σύγκριση των ποινών και με την πρόταση της εισαγγελέα.

Πολύ σωστά ο Παπαδάκης αφαίρεσε από τις τελικές ποινές αυτές που επιβλήθηκαν για διάφορα πλημμελήματα, για τον απλούστατο λόγο ότι το 2021 τα πλημμελήματα θα έχουν παραγραφεί. Στο δεύτερο βαθμό δε θα υπάρχουν πλημμελήματα, ούτε ποινές γι’ αυτά.

ΠΙΝΑΚΑΣ-ΠΟΙΝΩΝ για την δίκη... by Trash_200

Το πρώτο που πρέπει να σχολιάσουμε είναι η μετατροπή της κατηγορίας για τη δολοφονική επίθεση στο ΠΑΜΕ, που αποτέλεσε ένα «δώρο» του δικαστήριου στους νεοναζιστές. Το δικαστήριο, ακόμα κι αν δεχόταν ότι δεν υπήρξαν απόπειρες ανθρωποκτονίας, θα μπορούσε να μετατρέψει την κατηγορία σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, που είναι κακούργημα. Οχι να τη μετατρέψει σε πλημμέλημα, επιβάλλοντας ποινές άνευ πρακτικής σημασίας (που δε θα τις εκτίσουν και που την επόμενη χρονιά θα έχουν παραγραφεί). Και το κυριότερο, εξοβελίζοντας το ΠΑΜΕ και την πολιτική του αγωγή από τη δίκη στο δεύτερο βαθμό!

Υπήρχαν όλα τα στοιχεία που έδειχναν βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη. Οι νεοναζιστές είχαν κάνει συσκέψεις, είχαν πάρει εντολές από το «κέντρο», είχαν εξοπλιστεί κατάλληλα (λοστάρια με καρφιά κτλ.) και μόνο από τύχη δε θρηνήσαμε κάποιο νεκρό από τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που κολλούσαν αφίσες όταν δέχτηκαν την καταδρομική επίθεση του τάγματος εφόδου.

Ο εξοβελισμός του ΠΑΜΕ από το δεύτερο βαθμό της υπόθεσης βοηθά τους νεοναζιστές να επιχειρήσουν να αποπολιτικοποιήσουν τη δίκη και να δώσουν από καλύτερες θέσεις τη μάχη ενάντια στην απόφαση περί εγκληματικής οργάνωσης. Οταν αποδεικνύεται ότι η επίθεση σ’ ένα στέκι γειτονιάς, το «Συνεργείο» στην Ηλιούπολη, σχεδιάστηκε και διατάχτηκε «από τα κεντρικά», μπορούμε να καταλάβουμε πώς σχεδιάστηκε και διατάχτηκε η επίθεση στη συνδικαλιστική παράταξη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος. Ομως η πολιτική αγωγή του ΠΑΜΕ, οι παθόντες και οι υπόλοιποι μάρτυρες κατηγορίες δε θα παραστούν σε δεύτερο βαθμό, για να στηρίξουν την αλήθεια, ότι ο εθνικοσοσιαλιστικός χαρακτήρας ήταν η κινητήρια δύναμη για την επίθεση εναντίον τους, η οποία αποτελεί μια ακόμα απόδειξη για την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης. Και οι νεοναζιστές εγκληματίες δε θα καθήσουν ούτε μια μέρα φυλακή γι’ αυτή τη δολοφονική επίθεση!

Κατά τα άλλα, κάποιοι έχουν το θράσος να γράφουν ότι… αδικήθηκαν οι χρυσαυγίτες από τη μεγάλη διάρκεια της δίκης! Ολα αυτά τα πεντέμισι χρόνια οι νεοναζιστές ήταν ελεύθεροι, σπάνια πατούσαν στη δίκη (τα γκεσέμια εμφανίστηκαν μόνο για τις απολογίες τους) και εισπράττουν ως δώρο την παραγραφή των αδικημάτων που σχετίζονται με τη δολοφονική επίθεσή τους στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.

Το δεύτερο που πρέπει να σχολιάσουμε είναι ότι δικαστήριο και εισαγγελέας άλλαξαν ρόλους. Η εισαγγελέας, βλέποντας τη γενική τάση που υπήρχε, πρότεινε σχετικά ψηλές τιμές. Οχι βέβαια στα ανώτατα όρια. Το δικαστήριο δεν πήγε τις ποινές στα ανώτατα όρια ούτε για το διευθυντήριο (φίρερ και έξι μέλη του πολιτικού συμβούλιου). Τις άφησε στα 13 χρόνια (10 για τον Ματθαιόπουλο!), όταν μέχρι τον Ιούλη του 2019 γι’ αυτή την κατηγορία προβλεπόταν κάθειρξη μέχρι 20 έτη!

Για τους συνεργούς στη δολοφονία του Φύσσα, στους οποίους το δικαστήριο κακώς αναγνώρισε ελαφρυντικά, η εισαγγελέας πρότεινε ποινή για την ένταξη σε εγκληματική οργάνωση 5 χρόνια. Το δικαστήριο τους επέβαλε τρία χρόνια και έτσι έπεσε η συνολική ποινή τους!

Για τα ελαφρυντικά που ζητούν οι νεοναζιστές εγκληματίες

 

Συνοπτική νομική ανάλυση για τα ελαφρυντικά που οι νεοναζιστές εγκληματίες ζητούν να τους αναγνωρίσει το Τριμελές Εφετείο κακουργημάτων, από τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη, συνήγορο της πολιτικής αγωγής στη δίκη (υπόθεση αιγύπτιων ψαράδων). Ως γνωστόν, η πολιτική αγωγή δεν έχει λόγο στη δίκη, μετά την ανακοίνωση της απόφασης ως προς την ενοχή των κατηγορούμενων.

Η συνεδρίαση του δικαστηρίου συνεχίζεται και ενδεχομένως και σήμερα να έχουμε την τελική απόφαση επί των ποινών.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ

Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε, αλλά η δίκη δεν τελείωσε ακόμα. Η μάχη των ελαφρυντικών μαίνεται και μέχρι στιγμής η προσπάθεια της προέδρου να συμπιέσει τον χρόνο που απαιτείται μέχρι την λήψη της τελικής απόφασης δεν φαίνεται να ευδοκιμεί, αφού η εισαγγελέας πυροδότησε νέο γύρο τοποθετήσεων χθες. Πολύ συνοπτικά αυτά που θα λέγαμε μέσα στο δικαστήριο αν είχαμε τον λόγο για τα ελαφρυντικά:

Ι. Κατ’ αρχήν, το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να χορηγεί ελαφρυντικές περιστάσεις. Η κατάγνωση των ελαφρυντικών υπόκειται στην ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου και δεν αποτελεί υποχρέωση να το πράξει. Υποχρέωση του δικαστηρίου είναι να ακολουθεί τους κανόνες δικαστικής επιμέτρησης της ποινής και τα κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 79 Π.Κ. και τα οποία επιτάσσουν τον καθορισμό ανάλογης και δίκαιης τιμωρίας του εγκλήματος με κριτήρια την βαρύτητά του και τον βαθμό ενοχής του υπαιτίου. Η απόφαση του δικαστηρίου να χορηγήσει ή μη ελαφρυντικά δεν υπόκειται στην αναιρετική κρίση του Αρείου Πάγου, παρά μόνο η πληρότητα της αιτιολογίας της σχετικής απόφασης.

ΙΙ. Ως προς τα κύρια ελαφρυντικά που προτάθηκαν :

Φασκελοκουκούλωστα!*

Σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για τις εξελίξεις στην Προανακριτική Επιτροπή, που ερευνά την υπόθεση Παπαγγελόπουλου, ο Νίκος Καραθανασόπουλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος και εκπρόσωπός του στην Προανακριτική Επιτροπή, σημειώνει:

«Με αφορμή την εξέταση των προστατευόμενων μαρτύρων από την Προανακριτκή Επιτροπή, που ερευνά την υπόθεση Παπαγγελόπουλου, ήρθε στο προσκήνιο μια αντιπαράθεση που αγγίζει αυτόν καθ’ εαυτόν τον θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων.

Να θυμίσουμε ότι ο πυρήνας του θεσμού αυτού -μαζί με άλλες διαδικασίες- εισήχθη στο ελληνικό νομικό σύστημα από την κυβέρνηση Σημίτη, με το νόμο 2928/2001, τον γνωστό “τρομονόμο” και επεκτάθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά με τον ν. 4254/2014 και για τα οικονομικά εγκλήματα. Αυτός ο θεσμός είχε καταγγελθεί από τον προοδευτικό κόσμο τότε ως μία πολύ επικίνδυνη διαδικασία και αυτό γιατί δίνει τη δυνατότητα να "τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί" άνθρωποι με βάση ανώνυμες μαρτυρίες και κρυφούς μάρτυρες. Τότε, τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο Συνασπισμός που σήμερα υπερασπίζεται αυτόν το νόμο, τον είχαν καταγγείλει σε όλους τους τόνους.

Συνεπώς, ορισμένοι που σήμερα "αγάπησαν" τον τρομονόμο και τους κουκουλομάρτυρες ως δήθεν εργαλεία κατά της διαφθοράς, μάλλον έρχονται σε δύσκολη θέση, αν θυμηθούμε ότι αυτές τις διατάξεις τις θέσπισαν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Σαμαρά - Βενιζέλου.

Το ΚΚΕ, τόσο στην προηγούμενη Προανακριτική Επιτροπή για τη "Novartis", όσο και στη σημερινή "αντίστροφη" εκδοχή της, είχε τονίσει την ανάγκη διερεύνησης όλων των πτυχών της υπόθεσης, με τη φυσική παρουσία και εξέταση και των προστατευόμενων μαρτύρων, κάτι φυσικά που δεν έγινε.

Οι ευθύνες για την εξέλιξη αυτή βαραίνουν και την πλειοψηφία της Προανακριτικής Επιτροπής, που αποδέχεται το θεσμό των "προστατευόμενων", "ανώνυμων" μαρτύρων και δεν καταργεί τον νόμο, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ που υπερασπίσθηκε με πάθος τους κουκουλοφόρους μάρτυρες.

«Η εισαγγελέας της δίκης της Χρυσής Αυγής επί τω έργω…» (video KNE)

Το βίντεο είναι σχόλιο για την προκλητική εισαγγελική πρόταση που στην ουσία αθωώνει τους ναζί και την απάνθρωπη ιδεολογία τους:

Πολεμιστές τού τίποτα: το τάγμα εφόδου της Νίκαιας και η μοίρα των στρατιωτών του φασισμού

Οι απολογίες των 18 κατηγορούμενων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο, ήταν αποκαλυπτικές όχι μόνο για την κατάδειξη της κενότητας των υπερασπιστικών τους ισχυρισμών, αλλά και για τη μοίρα που επιφυλάσσει ο φασισμός σε όσους επιλέγουν να γίνουν στρατιώτες του.

Η στρατολόγηση των μελών της “Ασφάλειας” της Νίκαιας έγινε με δόλωμα τη γοητεία της ισχύος και την πειθώ της ανάγκης. Ο Πατέλης δήλωσε χαρακτηριστικά ότι, στην πρώτη χρυσαυγίτικη εκδήλωση για τα Ίμια που συμμετείχε, “γοητεύτηκε” από το θέαμά της: οι πυρσοί, το τελετουργικό, η στρατιωτική στοίχιση και πειθαρχία “μιλάνε” στο ακροατήριο του φασισμού πολύ αποτελεσματικότερα από το περιεχόμενο μιας ομιλίας. Για έναν άνθρωπο που μέχρι τότε η μόνη ασχολία του πέραν της δουλειάς του ήταν να είναι οπαδός της τοπικής του ομάδας, η προσχώρηση στη Χρυσή Αυγή συνέχιζε τη συνήθεια μιας οπαδικής ταύτισης, αλλά με πολιτικό πλέον προσανατολισμό.

Σε πολλές από τις απολογίες, οι κατηγορούμενοι δήλωσαν πως ο λόγος που προσέγγισαν τη Χρυσή Αυγή ήταν η ανάγκη για τα τρόφιμα που μοίραζε η οργάνωση. Σωστά το δικαστήριο αντιμετώπισε με δυσπιστία κατηγορούμενους που η οικονομική τους κατάσταση κάθε άλλο παρά δικαιολογούσε τον ισχυρισμό τους, για παράδειγμα τον μόνιμο στο Πολεμικό Ναυτικό κατηγορούμενο Σκάλκο, με πατέρα συνταξιούχο αστυνομικό, που έδωσε μάλιστα 20 ευρώ για την εγγραφή του, χρήματα δηλαδή περισσότερα από την αξία της σακούλας με τις πατάτες και τα ψάρια που έλαβε σε 3-4 συσσίτια της τοπικής της Νίκαιας. Είναι σαφές ότι το άνοιγμα των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια λειτούργησε σαν μαγνήτης για άτομα που είτε είχαν προγενέστερη σχέση με την ακροδεξιά (πχ Σταμπέλος, Μιχάλαρος, κλπ) είτε γοητεύτηκαν από την αίσθηση της ισχύος που η Χρυσή Αυγή ανέδιδε (πχ Καζαντζόγλου, Τσακανίκας, κλπ), σε μια περίοδο οικονομικής κατάρρευσης και εθνικής ταπείνωσης λόγω μνημονίων.

Ωστόσο, υπήρξαν κατηγορούμενοι που προσελκύστηκαν και λόγω ανάγκης.

Η δικαστική εξουσία βλέπει μια χαρά

Η απεικόνιση της Θέμιδας με τη ζυγαριά, τη ρομφαία και το μαντήλι στα μάτια περιγράφει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πεμπτουσία της Δικαιοσύνης σε έναν ιδανικό, «τέλειο» κόσμο.

Στον πραγματικό κόσμο, ωστόσο, το «δίκαιο» δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη συστηματική προσπάθεια συντήρησης του δεδομένου συσχετισμού των δυνάμεων που δρουν και συγκρούονται μέσα σε μια κοινωνία.

Βασικός πυλώνας για την εξασφάλιση της συντήρησης και διαιώνισης της δεδομένης «τάξης» είναι η δικαστική εξουσία, συνεπικουρούμενη από λοιπούς μηχανισμούς καταστολής.

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ιδανική έννοια της Δικαιοσύνης, όσο κι αν διαχέεται υποδόρια ότι λειτουργεί εξ ονόματός της.

Υπό αυτήν την έννοια, η δικαστική εξουσία δεν είναι τυφλή και δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη.

Και δεν είναι ανεξάρτητη επειδή πρώτιστο καθήκον της είναι η συντήρηση των δεδομένων κοινωνικών συσχετισμών και όχι η αναζήτηση αποφάσεων με γνώμονα το Δίκαιο, υπό την ευρεία και «ιδανική» έννοια του όρου.

Έχει αποδειχτεί άπειρες φορές ότι η δικαστική εξουσία βλέπει πεντακάθαρα αυτόν που έχει απέναντί της και αποφασίζει ανάλογα και κατά περίπτωση.

-ΠΟΙΟΣ ΟΠΛΙΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΘΕ ΝΕΟΥ ΚΟΡΚΟΝΕΑ;

Τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες, στους οποίους οφείλεται η απαράδεκτη δικαστική απόφαση για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου:

1) Το νέο πολιτικό κλίμα που επικρατεί μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από την αυτοδύναμη ΝΔ.

Θεοποίηση της ασφάλειας και του αστυνομικού κράτους, φιλολογία περί άβατων, πρόθεση κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, υπερσυσσώρευση αρμοδιοτήτων στο σχετικό υπουργείο και ανάθεσή του στον βραβευμένο από το FBI αγαπημένο των Aμερικανών υπουργό της καταστολής.

Σε ένα τέτοιο κλίμα η άσκηση της αστυνομικής βίας είναι όχι απλά θεμιτή, αλλά επιθυμητή, ενώ η ανοχή σε αστυνομικές δολοφονίες πολύ μεγαλύτερη και η απαξία πολύ μικρότερη.

2) Ο νέος Ποινικός Κώδικας που ισχύει από 1/7/2019

Το περίεργο και αμφίσημο αυτό νομοθέτημα, που με το ένα χέρι ανοίγει την πόρτα εισόδου των φυλακών για πλημμελήματα και με το άλλο ανοίγει την πόρτα εξόδου τους για κακουργήματα:

Αφενός υποβιβάζει την ποινική απαξία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, αφού επιτρέπει στο δικαστήριο να τιμωρεί την πράξη αυτή, όταν τελείται χωρίς την συνδρομή ελαφρυντικών περιστάσεων, όχι αποκλειστικά με ισόβια κάθειρξη, όπως προέβλεπε ο προηγούμενος Π.Κ (άρθρο 299), αλλά εναλλακτικά με ισόβια η πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών(δηλαδή 10 έως 15 έτη - άρθρο 299 παρ. 1 Π.Κ.) ή ακόμα και με κάθειρξη από 5 έως 15 έτη, όταν τελέστηκε σε βρασμό ψυχικής ορμής (άρθρο 299 παρ. 2 Π.Κ.). Οι ποινές αυτές μπορούν να μειωθούν κατά περίπτωση μέχρι τα πέντε ή ακόμα και τα δύο χρόνια, όταν κριθεί ότι συντρέχουν ελαφρυντικές περιστάσεις (άρθρο 83 Π.Κ.).

Αφετέρου μεταβάλλει προς το ευνοϊκότερο τις προϋποθέσεις για την κατάγνωση της ελαφρυντικής περίστασης του "πρότερου έντιμου βίου".

Ελεύθερος ο Κορκονέας!

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας αναγνώρισε στον Επαμεινώνδα Κορκονέα ομόφωνα το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου. Του επέβαλε ποινή κάθειρξης 13 ετών, γεγονός που σημαίνει ότι θα βρεθεί εκτός φυλακής μέσα στις επόμενες μέρες, καθώς η αποφυλάκισή του είναι ζήτημα πλέον απλώς διαδικαστικό.

"Εσπασε" τα ισόβια για τον Επ. Κορκονέα το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας, καθώς του αναγνωρίστηκε ομόφωνα το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου.

Του επιβλήθηκε ομόφωνα ποινή κάθειρξης 13 έτη, ενώ ο εισαγγελέας είχε προτείνει ποινή 15 ετών.

Στην πράξη αυτό σηματοδοτεί την αποφυλάκιση μέσα στις επόμενες ημέρες του Επ. Κορκονέα, καθώς είναι πλέον θέμα διαδικαστικό.

Με τον νέο Ποινικό Κώδικα, η ανώτατη ποινή κάθειρξης που μπορούσε να του επιβληθεί, δεν μπορούσε να ξεπερνάει τα 15 έτη. Μάλιστα, ο καταδικασθείς ειδικός φρουρός έχει ήδη εκτίσει για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πραγματική ποινή 10 ετών, ενώ έχει κάνει και μεροκάματα εντός της φυλακής, τα οποία προσμετρώνται ευεργετικά.

Το δικαστήριο υιοθέτησε την πρόταση του εισαγγελέα Β. Χανή, ο οποίος είχε εισηγηθεί να χορηγηθεί στον Επ. Κορκονέα το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου.

Παράλληλα, απορρίφθηκαν τα υπόλοιπα τέσσερα ελαφρυντικά που είχε ζητήσει ο συνήγορος υπεράσπισης, Βαγγ. Ανδρούλας (Ανάρμοστη συμπεριφορά παθόντος, ειλικρινή μεταμέλεια μετά την πράξη, το ότι συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμα και κατά την κράτησή του και μη εύλογη διάρκεια της διαδικασίας που δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του κατηγορουμένου).

ΚΚΕ: Προκαλεί το αίσθημα δικαίου του λαού

Με ανακοίνωσή του το ΚΚΕ σημειώνει γαι την απόφαση ότι "προκαλεί δικαιολογημένα το αίσθημα δικαίου του λαού και της νεολαίας η σημερινή απόφαση του Εφετείου Λαμίας, η οποία «έριξε στα μαλακά» τον εν ψυχρώ δολοφόνο του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Επαμεινώνδα Κορκονέα, μειώνοντας την ποινή του στα 13 έτη, αντί της ισόβιας κάθειρξης που του είχε επιβληθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του".

Ρουπακιάς: Μια απλή ανθρωποκτονία ήταν!

Προκλητικός εμφανίστηκε κατά την απολογία του ο Γιώργος Ρουπακιάς. Σόκαρε το ακροατήριο, χαρακτηρίζοντας "μία απλή ανθρωποκτονία" τη δολοφονία Φύσσα. "Επειδή ήταν πολιτικό το θέμα, έγινε αυτό που έγινε", είπε. Απούσα από το δικαστήριο η μητέρα του Παύλου, Μάγδα.

Σε κλίμα έντασης και κάτω από το αμείλικτο σφυροκόπημα της προέδρου της έδρας, Μαρίας Λεπενιώτη, ο Γ. Ρουπακιάς ξεκίνησε να απολογείται στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Με τη Μάγδα Φύσσα να είναι για πρώτη φορά απούσα από τη συνεδρίαση, ο κατηγορούμενος για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα επιχείρησε να δώσει μία τελείως διαφορετική εκδοχή η οποία συνοψίστηκε στην εξής φράση: «Εκεί πάνω στη τρέλα σου... μια απλή ανθρωποκτονία ήταν και επειδή ήταν πολιτικό το θέμα, έγινε αυτό που έγινε».

Δεν ήταν λίγες πι φορές που μέλη του ακροατηρίου φώναξαν κατά του Γ. Ρουπακιά μετά τα όσα ανέφερε στο δικαστήριο, με τον πατέρα του δολοφονημένου Παύλου να φωνάζει στην έδρα αμέσως μετά τη διακοπή της συνεδρίασης: «Λέει ψέμματα κύριε πρόεδρε! Ήταν σκόπιμο. Μπορούσε να φύγει. Σούμο πάλευε φοβήθηκε τον Παύλο;».

Ο Γ. Ρουπακιάς υποστήριξε λίγο πολύ ότι δεν είχε καμία άλλη επιλογή από το να μαχαιρώσει τον 34χρονου μουσικό, αναφέροντας για προηγούμενη ομολογία του ότι «έβγαλε την ιστορία από το μυαλό του» και πως τίποτα δεν ισχύει.

Η πρόεδρος Μαρία Λεπενιώτη επιχείρησε συχνά να αποδομήσει τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του κατηγορούμενου, ο οποίος υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013:

· Πήγε ανάποδα την Παναγή Τσαλδάρη για να βρει, να παρκάρει το αυτοκίνητό του
· Μόνο ο Γ. Δήμου (ο μόνος κατηγορούμενος που έχει δώσει στοιχεία και ονόματα καταγγέλλοντας απειλές) ήταν με βεβαιότητα έξω από το Κοράλλι,
· Οι αναφορές των αστυνομικών ήταν ψευδείς, αφού όπως είπε «ποτέ δεν τους είπα "είμαι δικός σας"».