Το κείμενο είχε ανέβει στο μπλογκ και στις 18 Οκτώβρη 2011. Θεωρώντας το (δυστυχώς) και πάλι επίκαιρο, με τις κουβέντες περί πρακτικών που έχουν ανοίξει μετά την διαδήλωση της Κυριακής, το δημοσιεύω και πάλι...
Το παρακάτω κείμενο το αλίευσα από το περιοδικό "Αρδην" (το τι μπορεί να διαβάσει ένας περιπτεράς όταν δεν έχει δουλειά, δεν μπορείτε να φανταστείτε). Παρά το ιδεολογικό χάσμα που με χωρίζει από τις απόψεις του εν λόγω έντυπου (και που σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ) το αναδημοσιεύω γιατί από μία τελείως διαφορετική οπτική από την δική μου, φτάνει σε κάποια οικεία συμπεράσματα, πάνω στις ίδιες καταστάσεις. Ακόμη παρότι μπορεί να μην συμφωνώ 100% σε ό,τι λέει, νομίζω πως ανοίγει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική του θέματος με το οποίο καταπιάνεται. [...]
Άρδην τ. 86 (Ιούνιος – Αύγουστος 2011)
Τώρα που φαίνονται τα πράγματα στην
ελληνική κοινωνία να ζεσταίνονται περισσότερο, είναι χρήσιμο να κάνουμε
μια προληπτική κουβέντα. Αλλά, νομίζουμε ότι αυτό το κείμενο δεν έχει
ενδιαφέρον μόνο γι’ αυτό καθεαυτό που λέει ο τίτλος του. Θέλουμε να
πιστεύουμε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος συζήτησης του θέματος.
Ίσως εκείνο που πρόκειται να διακυβευθεί τον 21ο αιώνα να είναι ριζικά
διαφορετικό απ’ αυτό που τελικά διακυβεύθηκε τους δύο προηγούμενους. Σ’
αυτή την περίπτωση, χρειαζόμαστε νέο πλαίσιο συζήτησης των θεμάτων και
νέες έννοιες.
Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ, πετροπόλεμο, σιδερολοστούς κλπ.) ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψή τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους, όπως διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες, και έχουν ως στόχο τοποθεσίες, σύμβολα και πρόσωπα της εξουσίας.
Στο κείμενο λοιπόν αυτό θα αναφερθούμε στις επιθετικές πρωτοβουλίες (μολότοφ, πετροπόλεμο, σιδερολοστούς κλπ.) ατόμων και ομάδων, που χρησιμοποιούν ως κάλυψή τους τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους, όπως διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες, και έχουν ως στόχο τοποθεσίες, σύμβολα και πρόσωπα της εξουσίας.
Δεν θα αναφερθούμε εδώ αναλυτικά, παρά μόνο όσο είναι αναγκαίο για το
θέμα μας, στις επιθετικές πρωτοβουλίες και κινήσεις του πλήθους. Δεν θα
αναφερθούμε επίσης σε επιθετικές πρωτοβουλίες που γίνονται μεμονωμένα
και ανεξάρτητα από τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας του πλήθους.
Είναι φανερό ότι κάποιοι πάντα θα πιστεύουν ότι οι καταδρομικές και
στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τοπικών σημείων, συμβόλων και
ανθρώπων της εξουσίας, μπορούν να έχουν θετικά πολιτικά και κοινωνικά
αποτελέσματα στη μάχη εναντίον του καπιταλισμού. Δεν θα εξετάσουμε εδώ
αυτό το θέμα. Θα κάνουμε όμως μια σημαντική παρατήρηση: Η στρατιωτική
και βίαιη νοοτροπία δημιουργεί τη δική της οντότητα και επιζητά τη
συνεχή και μάλιστα διευρυνόμενη αναπαραγωγή της. Δεν είναι τυχαίο ότι,
ενώ πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις ξεκινούν με δημοφιλία από πλευράς
κοινωνίας, πάντα η διευρυνόμενη ισχύς της στρατιωτικής και βίαιης
νοοτροπίας είναι ένας σημαντικός λόγος που τις οδηγεί σε μονομερείς
αναλύσεις και σημαντικά στρατηγικά σφάλματα, που τελικά καταστρέφουν
αυτή τη δημοφιλία.
