ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Του φίλου Γ.Π.

Σύντροφοι,
Επειδή ούτε άνοες μπορούμε να καταστούμε, ούτε χυδαίοι εμπειριστές, ούτε υπερασπιστές του κοινού νου, επιγραμματικά σημειώνω τα παρακάτω:

1. Η ταξική πάλη ούτε αναβάλλεται, ούτε καλύπτεται, ούτε, ούτε...,υφίσταται και διεξάγεται κατά την πώληση της εργατικής δύναμης και είναι κυρίως ανεξάρτητη ανεξάρτητη της συνειδητοποίησης αυτής.

2.Τί είναι αυτή η σούπα που λέγεται λαός; Υφίσταται πρίν από το χωρισμό του σε τάξεις;
για να δούμε τα τρομερά επιχειρήματα που επιστράτευσαν οι σοσιαλφασίστες του συριζα και για να τελειώνουμε επιτέλους:

3. Αξιοπρέπεια. Είπαμε είναι μεταμοντέρνοι και η έννοια αυτή δεν απαντάται στον ορίζοντα του μεταμοντέρνου, αλλά συναντάμε τα δικαιώματα του φυτοπλανκτόν κλπ επαναστατικά. Στις μεγάλες αφηγήσεις (θεωρία) και όπου εντός αυτών απαντάται, η έννοια αξιοπρέπεια είναι ο εκ των ων ουκ άνευ όρος της ηθικότητας, στη καλύτερη των περιπτώσεων εγγίζει την αναγνώριση του άλλου ως απαραβίαστου όρου του προσώπου, δεν τίθεται σε εμπειρική βάση αλλά στη άρρητη προϋπόθεση της αναγνώρισης, στην ταύτιση προσώπου και αυτονομίας της βούλησης. Με λίγα λόγια, ιστορικά απλά δεν υφίσταται.

-Τί έκαναν οι σοσιαλφασίστες;
Την άρρητη προϋπόθεση, λοιπόν, την αποτίμησαν με τη διαφορά κόστους του δικού τους μνημονίου από της τρόικας και έγινε το ολέθριο βήμα. Ό,τι ιστορικά (και αναγκαία επαναστατικά) κατακτάται ως περιεχόμενο το μετατρέψανε σε αφηρημένο κατηγόρημα της έτερης σούπας: του Λαού. Αθροίσαν τον φασίστα, τον ιμπεριαλιστή δολοφόνο, τον τραπεζίτη, τον χαφιέ, τον μπάτσο με όποιον στον ιστορικό κόσμο δεν δύναται να μετέχει της αφηρημένης κατασκευής σας, μόνο και μόνο επειδή μετέχει δήθεν της «ελεύθερης βούλησης».

Παρεμπιπτόντως ρίξτε μια ματιά στον Ρουσσώ και στις χαριτωμένες διακρίσεις του: αλήθεια ταύτισε την γενική βούληση με τη βούληση όλων και τι συνέπεια άραγε έχει τούτο;

O Λαός τώρα: τί είναι αυτό και ποιους αθροίζετε σ’ αυτόν; Καπιταλιστές, εργάτες, μικροαστοί, έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα; ούτε καν την ίδια θέαση της ιστορικότητας δεν έχουν, εδώ απλούστατα εισάγουν λάθρα τον σοσιαλφασισμό, πατριωτισμό και ό,τι φασιστικότερο τους είναι πρόχειρο.

Ποιός θυμάται τον Πέπε Γκρίλο;

Οργή στο Twitter για σχόλιο του Γκρίλο: Να φύγουν τα ποντίκια, τα σκουπίδια και οι μετανάστες από τη Ρώμη

Πηγή: Κουτί της Πανδώρας

"είναι αναγκαίο να συγκροτηθούν δυνάμεις που θα προωθήσουν παραπέρα το επίπεδο συνειδητοποίησης που φαίνεται να αντανακλάται στην δυναμική του Γκρίλο, δηλαδή δυνάμεις οι οποίες θα μετουσιώσουν αυτήν την δυναμική σε ανατρεπτική δύναμη."

Γ. Ρούσης, Ίσκρα

 

Ποιος φοβάται τον Μπέπε Γκρίλο

Του Βασίλη Μουλόπουλου (από την Αυγή)

Αν το «κόμμα μη κόμμα» του Μπέπε Γκρίλο ήλθε πρώτο (ο συνασπισμός του Μπερσάνι έχασε το 28% των ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές και εκείνος του Μπερλουσκόνι το 46%), κάποια αιτία θα υπάρχει. Το να εξορκίζεις το φαινόμενο, όπως κάνουν οι πολιτικά ορθοί αναλυτές, ως επικίνδυνο λαϊκισμό και να καταγγέλλεις τον Γκρίλο και το Κίνημα Πέντε Αστέρων σαν προϊόντα της αντιπολιτικής, σημαίνει να κρατάς τα μάτια σου ερμητικά κλειστά μπροστά στην κατάσταση εξαθλίωσης που έχει περιπέσει η πολιτική και όχι μόνο στην Ιταλία.

Σημαίνει να μη βλέπεις ότι η πολιτική σήμερα, η δημοκρατία σήμερα, έχει καταντήσει ιδιωτική υπόθεση μιας «κάστας» πολιτικών που έχει παραδώσει τη διαχείριση του κράτους και την κυβέρνηση της κοινωνίας στις αγορές.

Το τσουνάμι Γκρίλο δεν είναι ένα παροδικό συμβάν, ένα τυχαίο ατύχημα της συγκυρίας. Είναι τέκνο ενός κινήματος που αναπτύχθηκε στις πλατείες, είναι η πολιτική έκφραση μιας μάζας ανθρώπων που μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης όχι μόνο με όρους χρηματικής απώλειας όσο με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.

Ο Γκρίλο φοβίζει γιατί χαλάει το παραμύθι της συναίνεσης. Το παραμύθι των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων, της σταθερής διακυβέρνησης. Της Δεξιάς που συνθηματολογεί αριστερά και της Αριστεράς που πράττει δεξιά. Γιατί χαλάει τις παρτούζες των «πολιτικών δυνάμεων της ευθύνης».

Για την τραγελαφική φιέστα της 25ης Μαρτίου

Με τον εύγλωττο τίτλο «οι στρατιωτικές παρελάσεις που θα καταργούνταν από τον ΣυΡιζΑ διατηρούνται κανονικά και συνθέτουν ένα μεγάλο εθνικολαϊκιστικό πάρτι», η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση σχολιάζει:
________
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο ΣυΡιζΑ έλεγε -είτε με ανακοινώσεις είτε μέσω στελεχών του- πως αν βγει κυβέρνηση, θα καταργήσει τελείως τις στρατιωτικές παρελάσεις, με την αιτιολογία ότι αυτές αποτελούν ένα εθνικιστικό και παλαιολιθικό έθιμο. Μάλιστα, η τελευταία φορά που είχε αναφερθεί κάτι τέτοιο ήταν το 2013, όταν δηλαδή ο ΣυΡιζΑ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και ένα βήμα πριν γίνει κυβέρνηση. Τότε, οι σημερινοί υπουργοί Τ. Κουράκης και Θ. Φωτίου σε ξεχωριστές δηλώσεις είχαν πει ότι επί ΣυΡιζΑ δεν πρόκειται να γίνονται παρελάσεις, ενώ το 2011 παρόμοιες δηλώσεις είχαν κάνει και οι Ν. Χουντής και Π. Σκουρλέτης.

Παρά τις τότε δηλώσεις, ο ΣυΡιζΑ, ενόψει της πρώτης στρατιωτικής παρέλασης επί της κυβερνητικής του θητείας την 25η Μαρτίου, όχι μόνο δεν αναφέρεται σε πιθανή κατάργηση τους, αλλά δεν βγάζει άχνα για το όλο θέμα. Αντί αυτού, η νέα κυβέρνηση ετοιμάζει μια μεγάλη εθνικιστική φιέστα. Μάλιστα, η συζήτηση για κατάργηση των στρατιωτικών παρελάσεων απουσιάζει όχι μόνο από τα στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και από το εσωτερικό του ΣυΡιζΑ, δείγμα του πώς ο κόσμος του έχει αποδεχθεί τόσο τον συστημικό όσο και τον εθνικιστικό χαρακτήρα της κυβέρνησης.

Συνέδριο ΟΜΥΛΕ: Σε κοινό ψηφοδέλτιο με χρυσαυγίτη η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ

Σε κοινό ψηφοδέλτιο με χρυσαυγίτη «κατέβηκε» η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ), του οποίου οι εργασίες έληξαν σήμερα το απόγευμα.

Ταυτόχρονα με αυτού του τύπου τις συνεργασίες, στοιχείο που κυριάρχησε στο συνέδριο ήταν η μείωση των αντιπροσώπων (35 από 45 που ήταν το προηγούμενο συνέδριο). Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει τη μεγάλη μείωση του προσωπικού που έχει γίνει στα λιμάνια, μείωση που καλύπτεται από εργολάβους με εργαζόμενους χαμηλόμισθους χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα. Πρόκειται για μέρος της συνολικότερης αντιλαϊκής πολιτικής, στην οποία έχουν συναινέσει πλήρως ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, υπονομεύοντας όλο το προηγούμενο διάστημα κάθε μορφή συλλογικής δράσης και αντίστασης των εργαζομένων.

Οσον αφορά τη συνεργασία της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κάτσαρη, ο οποίος ήταν στο συνδυασμού που είχε στηρίξει η Χρυσή Αυγή στην Ενωση Τεχνικών του ΟΛΠ, την αποκάλυψη έκανε από το βήμα του συνεδρίου ο εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Ενότητας Λιμανιών, Γ. Παπαβασιλείου, επισημαίνοντας, ανάμεσα σε άλλα, ότι:

Κάποτε τους έλεγαν σοσιαλφασίστες

Και πεις πως δεν τα έλεγε η κοπέλα...

Εμείς τα έχουμε πει, και αμαρτία δεν έχουμε καμμία.
Όταν ιυοθετείς έναν αταξικό εθνικιστικό πολιτικό λόγο, έχεις περάσει ήδη με το ενάμισυ ποδάρι την πόρτα του φασισμού και δεν το έχεις καταλάβει.
'Οποιες και αν είναι οι καταβολές σου.

Η σημερινή συγκυβέρνηση έχει ωστόσο εγκαταλείψει κάθε πρόσχημα, εδώ καιρό, στην υποστήριξη της Χ.Α. και το πράγμα όσο πάει χοντραίνει και περισσότερο. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται πεισματικά και προκλητικά να κατατάξει έστω πολιτικά την Χ.Α., την ίδια ώρα που έχει βαρεθεί να αποκαλεί (και δικαίως) "ακροδεξιά" την ΝΔ.

"πνεύμα ομοψυχίας και εθνικής ομοθυμίας"

Αυτά και αυτά δεν θα μπορούσαν παρά να οδηγήσουν στα τελευταία ιδεολογικά στριπτήζ της προέδρου της βουλής Ζωής Κωσταντοπούλου, που ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγόρησε τον βουλευτή του ΚΚΕ Ν.Καραθανασόπουλο πως σπάει το "πνεύμα ομοψυχίας και εθνικής ομοθυμίας" με τους ...ναζί!

Δεν ξέρω εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκτήσει και επίσημα την φασιστική "συνιστώσα" του, πάντως όχι μόνο δείχνει να είναι πλειοψηφική, αλλά και τόσο απροκάλυπτη που ανάγκασε μέχρι και το ημιεπίσημο "όργανο" της Κουμουνδούρου να βαρέσει καμπανάκια.

Αντιγράφουμε από την ΕΦ.ΣΥΝ. τα δύο παρακάτω άρθρα:
____________