Τα κροκοδείλια δάκρυα των χωρών του ΝΑΤΟ

Της Μαρία Ζαχάροβα

Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στα μέλη του ΝΑΤΟ που χύνουν, όσο κανείς, κροκοδείλια δάκρυα για τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
_____________
Το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια είναι μια περιοχή στη νότια Σερβία, όπου οι Αλβανοί αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, υπήρξε μια έξαρση των αυτονομιστικών αισθημάτων εκεί, την οποία οι γιουγκοσλαβικές/σερβικές αρχές έπρεπε να αντιμετωπίσουν.

Με φόντο τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τον Ιούνιο του 1990, οι Αλβανοί στο περιφερειακό κοινοβούλιο πρότειναν τη διεξαγωγή ψηφοφορίας για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, παραμένοντας στη Γιουγκοσλαβία. Μετά από αυτό, ο Σέρβος πρόεδρος διέλυσε τη συνέλευση αυτή.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1990, τα αλβανικά μέλη του διαλυμένου κοινοβουλίου ανακήρυξαν κρυφά τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου, όπου θα εφαρμοζόταν το γιουγκοσλαβικό δίκαιο στο βαθμό που θα ήταν σύμφωνο με τους νομικούς κανόνες του Κοσσυφοπεδίου. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1991, το κοινοβούλιο της "ανεξάρτητης "Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου"" ανακήρυξε την πλήρη ανεξαρτησία και ξεκίνησε δημοψήφισμα στην περιοχή αυτή, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 26-30 Σεπτεμβρίου 1991. Έτσι το έκαναν: το κοινοβούλιο ψήφισε πρώτα την ανεξαρτησία, και στη συνέχεια το 99% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ αυτής κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος. Η Δημοκρατία της Αλβανίας αναγνώρισε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος.

Καθ' όλη τη δεκαετία του 1990, το Κοσσυφοπέδιο επεδίωκε να αναγνωριστεί διεθνώς η ανεξαρτησία του, γεγονός που οδήγησε σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση με τους Σέρβους το 1998-1999, τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, που εξαπέλυσαν οι μαχητές του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου, με την υποστήριξη και την ενθάρρυνση της Δύσης, συμπεριλαμβανομένων των μυστικών υπηρεσιών της, με αποτέλεσμα πολλές απώλειες μεταξύ των πολιτών.

Η Ρωσία θα είναι το επόμενο θύμα (ένα κείμενο του 1999)

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε το μακρινό 1999, από την τότε ΓΓ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Έχει νομίζω μια αξία να ξαναδιαβαστεί με τα μάτια του σήμερα....

____________

Σχολιάζοντας τη στάση Ρωσίας και τις κινητοποιήσεις του ρώσικου λαού, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:

"Εμείς, παρά το γεγονός ότι δεν είμαστε με τη ρώσικη ηγεσία, χαιρετίσαμε τη στάση της ρώσικης κυβέρνησης γιατί αντικειμενικά διευκόλυνε να διευρυνθεί το μέτωπο κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μακάρι να το έκαναν και άλλες κυβερνήσεις φιλοκαπιταλιστικές ή καπιταλιστικές, αλλά δεν το έκαναν. Εδώ πραγματικά όμως φαίνεται και μία άλλη πλευρά. Το επόμενο θύμα θα είναι η Ρωσία. Η ρώσικη ηγεσία ξέρει πολύ καλά ότι μέσα από το δρόμο των Βαλκανίων, αλλά και μέσα από το δρόμο της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας περισφίγγει ο κλοιός τη Ρωσία. 

Γιατί ο ρώσικος λαός, έχει μέσα του, παρά την απογοήτευση και την πικρία, αυτές τις μεγάλες ηρωικές, πατριωτικές, διεθνιστικές παραδόσεις. Δεύτερον, γιατί η Ρωσία έχει πλούτο και θέλουν να τον ελέγξουν, όπως θέλουν να ελέγξουν και τις άλλες Δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ.

Πώς να σταματήσει η άνοδος προς τον πόλεμο

Κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θέλει πόλεμο στην επικράτειά του. Όταν αυτοί λαμβάνουν χώρα, είναι συνήθως υπό την επίδραση του φόβου. Κάθε πλευρά φοβάται την άλλη, δικαίως ή αδίκως. Φυσικά, υπάρχουν πάντα μερικά στοιχεία που ωθούν στον κατακλυσμό, αλλά είναι φανατικά και εξαιρετικά μειοψηφικά.

Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Η Ρωσία είναι πεπεισμένη, καλώς ή κακώς, ότι η Δύση θέλει να την καταστρέψει, ενώ η Δύση έχει επίσης πειστεί ότι η Ρωσία διεξάγει ιμπεριαλιστική εκστρατεία και τελικά θα καταστρέψει τις ελευθερίες της. Στη σκιά, μια πολύ μικρή ομάδα, οι Στράουσιστές, εύχεται την σύγκρουση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι για αύριο. Αν όμως κανένας πολιτικός ηγέτης δεν αλλάξει ριζικά την εξωτερική του πολιτική, βαδίζουμε κατευθείαν στο άγνωστο και πρέπει να προετοιμαστούμε για το απόλυτο χάος.

Για να διαλύσουμε τις παρεξηγήσεις, πρέπει να ακούσουμε τις αφηγήσεις και των δύο πλευρών.

Η Μόσχα θεωρεί ότι η ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς ήταν ένα ενορχηστρωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα. Είναι το πρώτο σημείο απόκλισης καθώς η Ουάσιγκτον ερμηνεύει τα γεγονότα ως «επανάσταση», αυτή του «EuroMaidan» ή της «Αξιοπρέπειας». Οκτώ χρόνια αργότερα, πολλές δυτικές μαρτυρίες πιστοποιούν την εμπλοκή του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, της CIA και της NED, της Πολωνίας, του Καναδά και τελικά του ΝΑΤΟ.

Οι πληθυσμοί της Κριμαίας και του Ντονμπάς αρνήθηκαν να δεχτούν τη νέα εξουσία, η οποία περιελάμβανε πολλούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», διαδόχους των ηττημένων του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.

Η Κριμαία, η οποία είχε ήδη ψηφίσει με δημοψήφισμα να ενταχθεί στη μελλοντική ανεξάρτητη Ρωσία όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, ένα εξάμηνο πριν η υπόλοιπη Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία κηρύξει την ανεξαρτησία της, ψήφισε ξανά σε δημοψήφισμα. Για τέσσερα χρόνια, η Κριμαία διεκδικήθηκε τόσο από τη Ρωσία όσο και από την Ουκρανία. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι μεταξύ 1991 και 1995, ήταν εκείνη και όχι το Κίεβο που κατέβαλε τις συντάξεις και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων στην Κριμαία. Στην πραγματικότητα, η Κριμαία ήταν πάντα ρωσική, ακόμη και αν την θεωρούσαν προσαρτημένη στην Ουκρανία. Ήταν τελικά ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν που, περνώντας μια πολύ σοβαρή οικονομική κρίση, αποφάσισε εγκαταλείποντας την Κριμαία στη φροντίδα του Κίεβου. Ωστόσο, η Κριμαία ψήφισε στη συνέχεια ένα σύνταγμα που αναγνωρίζει την αυτονομία εντός της Ουκρανίας, το οποίο το Κίεβο δεν αποδέχθηκε ποτέ. Το δεύτερο δημοψήφισμα, το 2014, διακήρυξε μαζικά την ανεξαρτησία.

Guardian: «Στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ μας παρασύρουν σε πόλεμο με τη Ρωσία»! Ένα συγκλονιστικά προφητικό άρθρο

«Στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ μας παρασύρουν σε πόλεμο με τη Ρωσία», γράφει ο βρετανικός Guardian και αναδημοσιεύει ένα άρθρο που είχε δημοσιευθεί πριν από 8 χρόνια! Το υπέγραφε ο John Pilger και αποδείχτηκε προφητικό!

Έγραφε πριν από 8 χρόνια όσα σήμερα ζούμε…

Τι ανέφερε στο άρθρο:
_____________________
«Ο ρόλος της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία και η υποστήριξή της στους νεοναζί του καθεστώτος έχει τεράστιες επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο…

Γιατί ανεχόμαστε την απειλή ενός ακόμη παγκόσμιου πολέμου στο όνομά μας; Γιατί επιτρέπουμε ψέματα που δικαιολογούν αυτόν τον κίνδυνο; Η κλίμακα της κατήχησής μας, έγραψε ο Χάρολντ Πίντερ, είναι μια «λαμπρή, ακόμη και πνευματώδης, εξαιρετικά επιτυχημένη πράξη ύπνωσης», λες και η αλήθεια «δεν συνέβη ποτέ ακόμη κι ενώ συνέβαινε».

Κάθε χρόνο ο Αμερικανός ιστορικός Γουίλιαμ Μπλουμ δημοσιεύει την «ενημερωμένη περίληψη του ιστορικού της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ» που δείχνει ότι, από το 1945, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να ανατρέψουν περισσότερες από 50 κυβερνήσεις, πολλές από τις οποίες ήταν δημοκρατικά εκλεγμένες. παρενέβη κατάφωρα στις εκλογές σε 30 χώρες. Βομβάρδισε τον άμαχο πληθυσμό 30 χωρών. Χρησιμοποίησε χημικά και βιολογικά όπλα και αποπειράθηκε να δολοφονήσει ξένους ηγέτες.

Σε πολλές περιπτώσεις η Βρετανία υπήρξε συνεργάτης. Ο βαθμός του ανθρώπινου πόνου, πόσο μάλλον της εγκληματικότητας, είναι ελάχιστα αναγνωρισμένος στη Δύση, παρά την παρουσία των πιο προηγμένων επικοινωνιών στον κόσμο και θεωρητικά της πιο ελεύθερης δημοσιογραφίας. Το ότι τα περισσότερα θύματα της τρομοκρατίας είναι μουσουλμάνοι, είναι ανείπωτο. Αυτός ο ακραίος τζιχαντισμός, που οδήγησε στην 11η Σεπτεμβρίου, καλλιεργήθηκε ως όπλο της αγγλοαμερικανικής πολιτικής (Επιχείρηση Κυκλώνας στο Αφγανιστάν) .

«Η παραφροσύνη του νέου Ψυχρού Πολέμου οδηγεί στον όλεθρο»

Το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού γεωπολιτικού αναλυτή, σε επιθεώρηση-βήμα πληροφορημένου και αμερόληπτου ορθολογισμού, εισφέρει -μεταξύ άλλης τροφής για έλλογη σκέψη- την αποκάλυψη ότι η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία και η μυστική υπηρεσία της, με διαρροές δικών της σωστών πληροφοριών και διαπιστώσεων από τον Πόλεμο στην Ουκρανία σε δημοφιλή αμερικανικά μέσα ενημέρωσης διαψεύδει την προπαγάνδα της φρίκης και μίσους που εξωθεί σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Μετάφραση / εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού
__________
By Nicolas J.S. Davies, Fair Observer

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει φέρει στο προσκήνιο την πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, επισημαίνοντας πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν επεκτείνει το ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, έχουν υποστηρίξει ένα πραξικόπημα και τώρα έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία, έχουν επιβάλει κύματα οικονομικών κυρώσεων και έχουν ξεκινήσει μια εξουθενωτική κούρσα εξοπλισμών τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο απροκάλυπτος στόχος είναι να πιέσουμε, να αποδυναμώσουμε και τελικά να εξαλείψουμε τη Ρωσία, ή μιαν εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας, ως στρατηγικό ανταγωνιστή της αμερικανικής αυτοκρατορικής δύναμης.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες μορφές βίας και εξαναγκασμού εναντίον πολλών χωρών. Σε κάθε περίπτωση υπήρξαν καταστροφικές για τους ανθρώπους που επλήγησαν άμεσα, είτε πέτυχαν τους πολιτικούς τους στόχους είτε όχι.

Οι πικροί καρποί της αμερικανικής παρέμβασης

Οι πόλεμοι και οι βίαιες αλλαγές καθεστώτος στο Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ, την Αϊτή και τη Λιβύη έχουν αφήσει τους λαούς βυθισμένους σε ατελείωτη διαφθορά, φτώχεια και χάος. Οι αποτυχημένοι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Σομαλία, τη Συρία και την Υεμένη έχουν δημιουργήσει ατελείωτους πολέμους και ανθρωπιστικές καταστροφές. Οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Κούβας, του Ιράν, της Βόρειας Κορέας και της Βενεζουέλας έχουν εξαθλιώσει τους λαούς τους, αλλά δεν κατάφεραν να αλλάξουν τις κυβερνήσεις τους.

Εν τω μεταξύ, τα πραξικοπήματα που υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ στη Χιλή, τη Βολιβία και την Ονδούρα έχουν αντιστραφεί αργά ή γρήγορα από λαϊκά κινήματα για την αποκατάσταση της δημοκρατικής, σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Οι Ταλιμπάν κυβερνούν ξανά το Αφγανιστάν μετά από έναν 20ετή πόλεμο για την απέλαση ενός στρατού κατοχής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, μετά τον οποίο οι θλιβεροί ηττημένοι αδιαφορούν τώρα για την λιμοκτονία εκατομμυρίων Αφγανών.

Αλλά οι κίνδυνοι και οι συνέπειες του Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ στη Ρωσία είναι διαφορετικής τάξεως. Ο σκοπός κάθε πολέμου είναι να νικήσεις τον εχθρό σου. Αλλά πώς μπορείτε να νικάτε έναν εχθρό που ρητά δεσμεύεται να αντιδράσει στην προοπτική της υπαρξιακής ήττας του καταστρέφοντας ολόκληρο τον κόσμο;

Αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή

Αυτό είναι στην πραγματικότητα μέρος του στρατιωτικού δόγματος των ΗΠΑ και της Ρωσίας οι οποίες μαζί κατέχουν άνω του 90% των παγκόσμιων πυρηνικών όπλων. Αν κάποιος από αυτούς αντιμετωπίσει υπαρξιακή ήττα, είναι έτοιμοι να καταστρέψουν τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα που θα σκοτώσει Αμερικανούς, Ρώσους και ουδέτερους.

Τον Ιούνιο του 2020, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα στο οποίο αναφέρει:

-Προς μια συλλογική αυτοκτονία της Ευρώπης;

Γερμανικές φωνές σωφροσύνης

Professeur Heinrich Wohlmeyer Reseau International

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι Υποτελείς πρέπει να τολμήσουν να σκεφτούν!

Στο τεύχος 6 του Ορίζοντες και των Συζητήσεων στις 22 Φεβρουαρίου 2022, ο Eberhard Hamer ανέλυσε την κάτω πλευρά της ουκρανικής σύγκρουσης και εξέφρασε την ελπίδα ότι η Ρωσία δεν θα πέσει στην «παγίδα ΗΠΑ-Ουκρανίας» Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η παγίδα έκλεισε.

Η Ρωσία, προσωποποιημένη από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δυστυχώς δεν έχει δει άλλη διέξοδο μετά από χρόνια συστηματικών προκλήσεων και ταπεινωτικές διαψεύσεις δοσμένων υποσχέσεων. Ο συνεχιζόμενος επανεξοπλισμός και ενσωμάτωση των συνταγμάτων Αζόφ – δολοφονίας τα ων Ρώσων, η αναγγελία της κατάκτησης της Κριμαίας και του Ντονμπάς, η μαζικοποίηση των στρατευμάτων στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός με το Ντονμπάς, η ζήτηση για πυρηνικά όπλα, η κρυφή δραστηριότητα μας και στρατιωτικών συμβούλων του ΝΑΤΟ, η ύπαρξη εργαστηρίων βιολογικών όπλων κ.λπ., δεν άφησαν πλέον την επιλογή από την άποψη του ρωσικού στρατού. Δεν ήθελαν να είναι εντελώς περικυκλωμένοι και ανυπεράσπιστοι. Και ήλπιζαν σε ένα blitzkrieg καθώς και σε μια υποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και των μαριονετών τους στην Ουκρανία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αντίθεση με τους ΠΟΛΈΜΟΥΣ του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Ρώσοι δεν κατέστρεψαν κρίσιμες υποδομές (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και νερό) όπου ήταν στρατηγικά κρίσιμες.

Αχός βαρύς ακούγεται...

Παρότι δεν παραλείπουμε να θυμόμαστε και να σας θυμίζουμε ότι το γελοίο είναι πάντα παρόν στην ιστορία, και οπωσδήποτε στην ιστορία των “μεγάλων πρωταγωνιστών” των αναμετρήσεων ανάμεσα σε αφεντικά, μην μας παρεξηγήσετε: όλες οι ιμπεριαλιστικές εκστρατείες και όλοι οι πόλεμοι είναι αιματηρά σοβαροί. Ο συγκεκριμένος που έχει κωδικοποιηθεί σαν «ουκρανία» είναι ακόμα χειρότερος επειδή συνιστά κλιμάκωση εντός του 4ου παγκόσμιου.

Η συγκινησιακή, δήθεν φιλάνθρωπη αντιμετώπισή του, σα να επρόκειτο για σεισμό (με υποχθόνιο δράστη), προωθείται απ’ τα αφεντικά και εσωτερικεύεται από πολλούς υποτελείς. Βολεύει τα μέγιστα. Προβάλλοντας ανθρώπινα θύματα (υπαρκτά ή κατασκευασμένα) και παρακινώντας σε παβλωφικές συγκινησιακές αντιδράσεις τις οποίες «σπουδάσαμε» αναγκαστικά στη διάρκεια των δύο προηγούμενων χρόνων (του είδους «ούτε μια ανθρώπινη ζωή χαμένη» όταν βόλευε τ’ αφεντικά, και ύστερα χιλιάδες δολοφονημένοι απ’ τους γενετιστές και τ’ αφεντικά – αλλά μούγκα…) αποκρύβονται, καταχωνιάζονται, τα βασικά χαρακτηριστικά και το εύρος αυτού του πολέμου.

Ήταν, λοιπόν, αναπόφευκτη η ρωσική εισβολή στην ουκρανική επικράτεια, απόδειξη της μοχθηρότητας του ρωσικού καθεστώτος; Καθώς διαρρέουν όλο και περισσότερα στοιχεία αποδεικνύεται ότι η Μόσχα ως την τελευταία στιγμή δοκίμασε με τεκμηριωμένο τρόπο είτε να την αποφύγει είτε να δείξει τους δυτικούς σχεδιασμούς σαν την αιτία της. Προφανώς έχει ξεχαστεί ήδη ότι νωρίς νωρίς, κι ενώ οι αμερικανο-αγγλικές μυστικές υπηρεσίες και οι δημαγωγοί τους έψελναν τον ύμνο «η ρωσία θα εισβάλει – θα εισβάλει – θα εισβάλει!», το Νοέμβρη του 2021, η Μόσχα διατύπωσε και έστειλε γραπτά τις απαιτήσεις της όχι απ’ το Κίεβο αλλά απ’ το νατο και την Ουάσιγκτον. Για να εισπράξει σαν απάντηση ένα «ναι μεν αλλά» ανάμικτο με «δεν θα μας πείτε εσείς τι θα κάνουμε με τον ιμπεριαλισμό μας». Αναμενόμενο, αλλά περί αυτού πρόκειται!

Λιγότερο γνωστό αλλά τεκμηριωμένο πια είναι ότι η Μόσχα δοκίμασε να φέρει το Βερολίνο και το Παρίσι προ των ευθυνών τους ως την τελευταία στιγμή, σαν κράτη υποτίθεται σοβαρά που συνυπέγραψαν τις «συμφωνίες του Μινσκ». Θα ήταν αρκετή μια καταγγελία του ουκρανικού καθεστώτος εκ μέρους του Βερολίνου και του Παρισιού ως ανεύθυνου απέναντι στους υποτελείς του και το “διεθνές δίκαιο”, που δεν τηρεί τις υποχρεώσεις, τις δεσμεύσεις, τις διεθνείς συμφωνίες του και, αντίθετα, οξύνει τις επιθέσεις κατά του Donbass, για να φρενάρει, ή έστω να αναστείλει την ρωσική εισβολή∙ κι αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι ευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες. Εν τέλει εκείνο που ήξεραν πολύ καλά είναι ότι το πρώτο επίδικο της αντιπαράθεσης δεν είναι απλά η «ουκρανία» αλλά το σύνολο της ευρώπης…

Είχαν όλα τα στοιχεία για να το κάνουν, είχαν όλα τα στοιχεία για να διαφοροποιηθούν ανοικτά απ’ την γραμμή του «άξονα», αλλά δεν το έκαναν… Γιατί; Προκύπτει τώρα ότι Βερολίνο και Παρίσι προτίμησαν να υιοθετήσουν, για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, το σενάριο που είχε διατυπωθεί απ’ τα μέσα Μάρτη του 2019, ατλαντικής προέλευσης. Απ’ τον Oleksiy Arestovych, τον φασίστα «στρατηγικό σύμβουλο» του κλόουν (θυμηθείτε το σχετικό video εδώ, στις 21 Μάρτη, To panic or not?): ό,τι, δηλαδή, η ρωσική εισβολή είναι «χρήσιμη» γιατί η Μόσχα θα ηττηθεί… και, έτσι, μπορεί μεν η ουκρανία να ισοπεδωθεί αλλά το ρωσικό κράτος / κεφάλαιο θα «τσαλακωθεί» σοβαρά, οπότε θα είναι πιο «φρόνιμο» όχι μόνο στις αμερικανο-αγγλικές ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις “σπασίματος” του ευρασιατικού project αλλά και στις γερμανικές ή/και γαλλικές, ακόμα κι αν αυτές οι τελευταίες δεν συμπίπτουν πάντα με τις πρώτες.

Κάποιοι, γνώστες όλων αυτών, υποστήριξαν τις πρώτες εβδομάδες της εισβολής, επειδή δεν καταλάβαιναν τις πολυεπίπεδες στοχεύσεις του ευρασιατικού project μ’ αυτήν αλλά και τις ευρύτερες καθόλου τυχαίες «παρενέργειές» της, ότι το ρωσικό καθεστώς παγιδεύτηκε απ’ την δύση.

Έκθεση της Rand Corporation προέβλεπε το 2019 αμερικανικές προκλήσεις κατά της Ρωσίας και αντίποινα του Κρεμλίνου στην Ουκρανία

Σύμφωνα με μια έκθεση της Rand Corporation του 2019 με τίτλο «Υπερέκταση και εξάντληση της Ρωσίας”» ο στόχος των ΗΠΑ είναι να υπονομεύσουν τη Ρωσία όπως έκαναν και με την Σοβιετική Ένωση στον ψυχρό πόλεμο. Αντί να «προσπαθήσουμε να παραμείνουμε μπροστά»ή να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τις ΗΠΑ στο εσωτερικό ή στις διεθνείς σχέσεις, η έμφαση δίνεται στις προσπάθειες και τις ενέργειες για να υπονομεύσουμε την καθορισμένη αντίπαλο Ρωσία.

Η Ραντ είναι μια οιονεί αμερικανική κυβερνητική δεξαμενή σκέψης που λαμβάνει τα τρία τέταρτα της χρηματοδότησής της από τον αμερικανικό στρατό.

Η έκθεση απαριθμεί τα αντιρωσικά μέτρα που χωρίζονται στους ακόλουθους τομείς: οικονομικά, γεωπολιτικά, ιδεολογικά/ενημερωτικά και στρατιωτικά. Αξιολογούνται ανάλογα με τους αντιληπτούς κινδύνους, τα οφέλη και την «πιθανότητα επιτυχίας».

Η έκθεση σημειώνει ότι η Ρωσία έχει “βαθιά ριζωμένη” ανησυχία για τις δυτικές παρεμβάσεις και τις πιθανή στρατιωτική επίθεση. Αυτές οι ανησυχίες θεωρούνται ευάλωτη θέση προς εκμετάλλευση. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην αιτία των ρωσικών ανησυχιών: έχουν υποστεί πολλές εισβολές και είχαν 27 εκατομμύρια θανάτους στον Β ‘ παγκόσμιο πόλεμο.

Σημασία της Ουκρανίας

Η Ουκρανία είναι σημαντική για τη Ρωσία. Οι δύο χώρες μοιράζονται πολύ κοινή κληρονομιά και μακρά κοινά σύνορα. Ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, ο Νικίτα Χρουστσόφ, ήταν Ουκρανός. Κατά τη διάρκεια του Β Π.Π, η Ουκρανία ήταν μία από τις οδούς εισβολής του Χίτλερ και υπήρχε ένας μικρός αλλά ενεργός αριθμός Ουκρανών συνεργατών με τη ναζιστική Γερμανία. Η απόσταση από την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, Κίεβο, στη Μόσχα είναι μικρότερη από 500 μίλια.

Για τους ίδιους λόγους γεωγραφίας και ιστορίας, η Ουκρανία αποτελεί σημαντική συνιστώσα μιας προσπάθειας ΗΠΑ/ΝΑΤΟ να υπονομεύσουν τη Ρωσία. Η νυν υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων, Βικτόρια Νούλαντ, δήλωσε ότι πάνω από 20 χρόνια οι ΗΠΑ επένδυσαν 5 δισεκατομμύρια δολάρια στο έργο για να μετατρέψουν την Ουκρανία. Το αποκορύφωμα ήταν ένα βίαιο πραξικόπημα τον Φεβρουάριο του 2014. Από το 2015, οι ΗΠΑ εκπαιδεύουν υπερεθνικιστικές και νεοναζιστικές πολιτοφυλακές. Αυτό έχει τεκμηριωθεί σε άρθρα όπως:

• “Η Αμερικανική Βουλή παραδέχεται τον ναζιστικό ρόλο στην Ουκρανία” (Robert Parry, 2015), 
• “Οι ΗΠΑ οπλίζουν και βοηθούν τους νεοναζί στην Ουκρανία, ενώ η Βουλή συζητά την απαγόρευση”. (Max Blumenthal, 2018),  
• «Οι Νεοναζί και η ακροδεξιά βρίσκονται σε πορεία στην Ουκρανία» (Lev Golinken το 2019) και 
• «Η CIA μπορεί να αναπαράγει ναζιστικό τρόμο στην Ουκρανία» (Branko Marcetic Jan. 2022).
  

Η Ραντ πρότεινε προκλήσεις

Πριν από το 2018, οι ΗΠΑ παρείχαν μόνο «αμυντικά» στρατιωτικά όπλα στην Ουκρανία. Η έκθεση Rand αξιολογεί ότι η παροχή θανατηφόρας (επιθετικής) στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία θα έχει υψηλό κίνδυνο αλλά και υψηλό όφελος. Κατά συνέπεια, τα θανατηφόρα όπλα των ΗΠΑ εκτινάχθηκαν από σχεδόν μηδέν σε 250 εκατομμύρια δολάρια το 2019, σε 303 εκατομμύρια δολάρια το 2020, σε 350 εκατομμύρια δολάρια το 2021. Η συνολική στρατιωτική βοήθεια είναι πολύ υψηλότερη. Πριν από μερικές εβδομάδες, το “The Hill” ανέφερε, «Οι ΗΠΑ έχουν συνεισφέρει περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο δολάρια για να βοηθήσουν το στρατό της Ουκρανίας τον τελευταίο χρόνο»

Η έκθεση Rand απαριθμεί πολλές τεχνικές και “μέτρα” για να προκαλέσει και να απειλήσει τη Ρωσία. Μερικά από τα βήματα περιλαμβάνουν:

• Επανατοποθέτηση βομβαρδιστικών εντός εύκολου εύρους βολής βασικών ρωσικών στρατηγικών στόχων
• Ανάπτυξη πρόσθετων τακτικών πυρηνικών όπλων σε τοποθεσίες στην Ευρώπη και την Ασία
• Αύξηση της στάσης και της παρουσίας της ναυτικής δύναμης των ΗΠΑ και των συμμάχων στις περιοχές λειτουργίας της Ρωσίας (Μαύρη Θάλασσα)
• Διεξαγωγή πολεμικών ασκήσεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας
• Απόσυρση από τη συνθήκη για τις ενδιάμεσες πυρηνικές δυνάμεις (INF)
  

Αυτές και πολλές άλλες προκλήσεις που πρότεινε η Rand έχουν, στην πραγματικότητα, εφαρμοστεί. Για παράδειγμα, το ΝΑΤΟ διεξήγαγε μαζικές πολεμικές ασκήσεις με τίτλο “Defender 2021″ ακριβώς πάνω από τα σύνορα της Ρωσίας. Το ΝΑΤΟ έχει αρχίσει να «περιπολεί» τη Μαύρη Θάλασσα και να επιδίδεται σε προκλητικές εισβολές στα ύδατα της Κριμαίας. Οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη Συνθήκη INF.

Για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία

Πριν οχτώ χρόνια ξεκίνησε ένας πόλεμος στην Ουκρανία.

Τον οργάνωσαν και τον καθοδήγησαν αυτοί που έχουν οργανώσει όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τις επεμβάσεις, τις σφαγές, τα εμπάργκο, την πείνα, το θάνατο και τη φρίκη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Τον οργάνωσε ο ιμπεριαλιστικός καρκίνος του πλανήτη, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Συμμέτοχοι και συνένοχοι η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις του πλανήτη που ανήκουν οργανικά στον «Δυτικό Κόσμο».

Ήταν ο δεύτερος πόλεμος που οργάνωσαν αυτά τα καθάρματα, η σαπίλα του ντουνιά, στο έδαφος της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν η κυνική, ληστρική και φονική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Κι αν στρέψουμε το βλέμμα παραέξω από την Ευρώπη, είναι ατελείωτος ο κατάλογος των εγκλημάτων αυτών των δολοφόνων, αυτών των -εκτός οποιουδήποτε συναγωνισμού στη μεταπολεμική ιστορία- εγκληματιών πολέμου και εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, Υεμένη μόνο τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα).

Τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον οργάνωσαν με προκάλυμμα μια μικροαστική «εξεγερσιακή» φιέστα -στην πλατεία Μαϊντάν- δυτικόφιλων μικροαστών (και τελικά χρήσιμων ηλίθιων), με πολιτικές βιτρίνες έναν συρφετό μαφιόζων γκάνγκστερ και πολιτικών μαριονετών, και με στρατιωτική εμπροσθοφυλακή ένα συνονθύλευμα ανοιχτά ναζιστικών στρατιωτικοποιημένων οργανώσεων.

Τον οργάνωσαν αυτόν τον πόλεμο, ως μια ακόμα επιχείρηση, ένα ακόμα επεισόδιο στην ιμπεριαλιστική επιδίωξη υπονόμευσης, καθυπόταξης και τελικά νεοαποικιακής εκμετάλλευσης -αν όχι και τυπικής διάλυσης- της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Δημήτρης Λιάτσος: Οι υποσχέσεις για μη διεύρυνση του ΝΑΤΟ

Το γερμανικό περιοδικό, Der Spiegel, δημοσιεύει αποκαλυπτικό ντοκουμέντο που «ενισχύει τις θέσεις της Ρωσίας αναφορικά με τις υποσχέσεις μη διεύρυνσης του ΝΑΤΟ»!

Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Βοστώνης, Τζόσουα Σίφρινσον, ανέσυρε αποκαλυπτικό ντοκουμέντο από το Εθνικό Αρχείο της Μεγάλης Βρετανίας! Ως πρόσφατα και επί 30ετία το ντοκουμέντο αυτό ήταν στην κατηγορία των «απόρρητων»! Πρόκειται για το «Πρωτόκολλο Σύσκεψης» των πολιτικών Διευθυντών των ΥΠΕΞ ΗΠΑ, Βρετανίας, Γερμανίας και Γαλλίας, στη Βόννη, στις 6/3/1991!

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Αμερικανού καθηγητή που δημοσιεύει το γερμανικό περιοδικό, Der Spiegel, το θέμα ήταν η ασφάλεια των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Από τα αναφερόμενα στο εν λόγω ντοκουμέντο συνάγεται ότι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν πως είναι απαράδεκτη η είσοδος της Πολωνίας και των άλλων χωρών του ως τότε σοσιαλιστικού μπλοκ, στο ΝΑΤΟ!

Ο Γερμανός αντιπρόσωπος, Γιούργκεν Χρόμποστ, εξηγεί πως στη συνάντηση αυτή, «όλοι ξεκαθάρισαν πως το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί πέραν του Ελβα,( στη συνέχεια διορθωτικά γίνεται λόγος για τον ποταμό Οντερ). Έτσι, δε μπορούμε να προτείνουμε να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ η Πολωνία και οι άλλες χώρες…»! Η τοποθέτηση αυτή εξέφραζε τη θέση που είχαν ο τότε καγκελάριος, Χέλμουτ Κολ και ο ΥΠΕΞ, Χανς Ντίντριχ Γκένσερ!

Αλλά και ο αμερικανός εκπρόσωπος, Ράιμοντ Ζέιτς, αναφέρει:

Συμφωνίες του Μινσκ: Όλοι τις στηρίζουν, ποτέ δεν εφαρμόζονται – Ποιος είναι ο μεγάλος ψεύτης;

Το παράδοξο με τις Συμφωνίες του Μινσκ και οι εύθραυστες ισορροπίες στην Ανατολική Ευρώπη.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα όλοι ζητούν την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ για την επίλυση της ουκρανικής κρίσης. Από τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάιντεν έως τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν, από τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι έως τους Ευρωπαίους ηγέτες και φυσικά την ίδια την Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της ΕΕ.
Την προσήλωση της Αθήνας στις Συμφωνίες του Μινσκ κατέστησε σαφή ο Έλληνας ΥΠΕΞ, Νίκος Δένδιας, κατά τη συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογο του, Σεργκέι Λαβρόφ.

Αφού όλοι όμως τάσσονται υπέρ των Συμφωνιών του Μινσκ, για ποιο λόγο δεν εφαρμόζονται; Ποιος είναι ο μεγάλος ψεύτης;

Την απάντηση δίνει στο Sputnik o Γιώργος Φίλης, Διδάκτωρ Γεωπολιτικής, Καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεμάτων, Αναλυτής Διεθνών Ζητημάτων και καθηγητής γεωστρατηγικής στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ).

«Επί της ουσίας ο Ουκρανός Πρόεδρος μπλοκάρει τη συμφωνία επειδή πιστεύει ότι η διαδικασία του Μινσκ ομοσπονδιοποιεί επί της ουσίας την Ουκρανία και κρατά όμηρο το Κίεβο μέσω των Ρωσόφωνων αυτονομιστών. Ο Ζελένσκι θεωρεί ότι αν οι αποσχισθείσες-ημιαυτόνομες ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας αποκτήσουν αυτονομία και επί της ουσίας δικαίωμα βέτο σε αποφάσεις, τότε η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ».

Κατά συνέπεια ο αναλυτής θεωρεί ότι δεν θα εφαρμοστούν οι συμφωνίες του Μινσκ υπό αυτές τις συνθήκες, δημιουργώντας μια δύσκολη εξίσωση.

Τα αποσπάσματα θανάτου της CIA στο Αφγανιστάν (vid-eng)

 Το παρακάτω βίντεο είναι σε πολύ εύκολα αγγλικά, μπορεί να τα καταλάβει κάποιος και με στοιχειώδεις γνώσεις της γλώσσας. Αξίζει τον κόπο, μια και δεν έχω τον χρόνο για να το υποτιτλίσω εγώ στα ελληνικά:

Αφγανιστάν: Με την ουρά στα σκέλια...

Καμπούλ: εικόνες Σαϊγκόν 1975...

Το απόλυτο χάος επικρατεί στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Καμπούλ, μετά την επέλαση των Ταλιμπάν - Αμερικανοί στρατιώτες που φρουρούν το διεθνές αεροδρόμιο άνοιξαν πυρ στον αέρα

Το απόλυτο χάος επικρατεί στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Καμπούλ μετά την επέλαση των Ταλιμπάν και την διαφυγή του Αφγανού Προέδρου Ασράφ Γάνι. Χιλιάδες Αφγανοί και ξένοι υπήκοοι έχουν συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο της πόλης προκειμένου να φύγουν από τη χώρα.

Σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ Αμερικάνοι στρατιώτες οι οποίοι φρουρούν το αεροδρόμιο πυροβόλησαν στον αέρα σήμερα το πρωί για να απωθήσουν χιλιάδες Αφγανούς που είχαν μπει στον διάδρομο απογειώσεων και προσγειώσεων στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να εγκαταλείψουν τη χώρα μετά την κατάληψη της εξουσίας από το κίνημα των Ταλιμπάν, δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας. «Έχω τρομοκρατηθεί. Πυροβόλησαν στον αέρα. Είδα ένα νεαρό κορίτσι να συνθλίβεται και να πεθαίνει» καθώς ποδοπατήθηκε από το πλήθος, είπε ο αυτόπτης μάρτυρας αυτός στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Αμερικάνοι στρατιώτες έχουν στήσει «περίμετρο ασφαλείας» στο διεθνές αεροδρόμιο της Καμπούλ, όπου μετέβη και ανασυντάσσεται το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας καθώς ετοιμάζεται να αναχωρήσει από το Αφγανιστάν μετά την κατάληψη σχεδόν ολόκληρης της πρωτεύουσας της χώρας από τους Ταλιμπάν, ανακοίνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. «Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι πλέον τερματίστηκε η εκκένωση με απόλυτη ασφάλεια του προσωπικού της πρεσβείας» των ΗΠΑ στην Καμπούλ, ανέφερε σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού ΥΠΕΞ, ο Νεντ Πράις. «Όλο το προσωπικό της πρεσβείας βρίσκεται στο διεθνές αεροδρόμιο Χαμίντ Καρζάι, γύρω από το οποίο έστησε περίμετρο ασφαλείας ο αμερικανικός στρατός», πρόσθεσε ο ίδιος.

Οι Ταλιμπάν μέσα στο προεδρικό μέγαρο

Τον έλεγχο του Προεδρικού Μεγάρου στο Αφγανιστάν, πήραν οι Ταλιμπάν, όπως δήλωσαν δύο ανώτεροι διοικητές τους, που βρίσκονται πλέον στην Καμπούλ. Από εχτές (15/08) το βράδυ κυκλοφόρησαν στα social media εικόνες και βίντεο με την αναφορά ότι πρόκειται για τις πρώτες εικόνες που δείχνουν τους Ταλιμπάν εντός του προεδρικού μεγάρου, στην Καμπούλ.

Όταν οι ιμπεριαλιστές πλασάρουν το «γλυκό ολοκαύτωμα» για τη χώρα μας

Η είδηση μεταξύ άλλων απίστευτων αναφέρει: :

[…Σημειώνεται χαρακτηριστικά σε άρθρο στην «Καθημερινή» το οποίο συνυπογράφεται από στέλεχος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης και από στέλεχος του Centre for Security and Intelligence Studies του Πανεπιστημίου του Μπάκιγχαμ στη Βρετανία…

(…)

«Αν και οι βάσεις στον Αραξο και στη Σούδα μπορούν να φιλοξενήσουν βόμβες βαρύτητας άμεσα, μπορούν να εξεταστούν οι στρατηγικές προεκτάσεις μιας πιθανής εγκατάστασης στην Αλεξανδρούπολη. Συγκεκριμένα, η Αλεξανδρούπολη επιλέγεται λόγω εγγύτητας που κανένα άλλο κράτος δεν μπορεί να προσφέρει καθώς απέχει 1.021 μίλια από το πρώτο (σ.σ. ρωσικό) σιλό» με πυρηνικά στο Κοζέλσκ», σημειώνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο.

(…)

Το ...καλύτερο, ωστόσο, έρχεται μετά: «Στο σημείο αυτό, μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι κατ' αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα γίνεται στόχος πυρηνικής επίθεσης από τη Ρωσία. Αυτή η υπόθεση είναι μη ουσιώδης, διότι παραβλέπει το πραγματικό γεγονός ότι η Ελλάδα είναι σε κάθε περίπτωση άμεσος στόχος στην ακραία περίπτωση ενός πυρηνικού πολέμου. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: 

• Πρώτον, η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, άρα και φυσικός στόχος στην ακραία περίπτωση μιας θερμοπυρηνικής ανταλλαγής μεταξύ ΝΑΤΟ - Ρωσίας.
•  Δεύτερον, η ναυτική βάση της Σούδας μπορεί να φιλοξενήσει οποιαδήποτε στιγμή πυρηνικά αεροσκάφη τύπου B-2 Spirit, αεροπλανοφόρα που φέρουν πυρηνικά όπλα, καθώς και πυρηνικά υποβρύχια. Συνεπώς, ακόμα κι αν η Ελλάδα δεν φιλοξενεί πυρηνικά όπλα, είναι στόχος επίθεσης (counterforce attack)».]

Μάλιστα!

Μητσοτάκης-Ερντογάν: Σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι…

«Ο πάγος έσπασε» ήταν η πρώτη διαρροή που έκανε το επιτελείο του Κούλη μετά την πενηντάλεπτη συνάντησή του με τον Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Επειδή η δήλωση ήταν γελοία, η κυβερνητική «πηγή» έσπευσε να συμπληρώσει ότι συμφωνήθηκε «να αφήσουμε πίσω μας την ένταση του 2020».

Εμείς, πάντως, θυμόμαστε ότι και η ένταση του περσινού καλοκαιριού, με την έξοδο του «Ορούτς Ρέις» είχε επικεντρωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο και ουδόλως επηρέασε την (κακή, ψυχρή κι ανάποδη, λόγω πανδημίας) τουριστική σεζόν. Οπως θυμόμαστε, επίσης, ότι εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει συμφωνημένο μορατόριουμ στο Αιγαίο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, γιατί και οι δυο χώρες (για την ακρίβεια οι καπιταλιστές των δύο χωρών) περιμένουν ως μάννα εξ ουρανού τα έσοδα από τον τουρισμό.

Επομένως, τι το καινούργιο προέκυψε από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν; Επί της ουσίας τίποτα. Αλλωστε, και οι δύο πολιτικοί είχαν φροντίσει να περιγράψουν εκ των προτέρων αυτό που θα συνέβαινε στη συνάντησή τους. Ο Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο France 24 είχε πει: «Εχουμε μεγάλες διαφορές με την Τουρκία και η πιο σημαντική διαφορά μας είναι το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μας (…) Και πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να διαχειριστούμε τις διαφορές μας χωρίς να καταφύγουμε σε κλιμάκωση της έντασης και αποφεύγοντας αυτό που συνέβη το περασμένο καλοκαίρι». Ολο αυτό, μάλιστα, το έθεσε εντός του νατοϊκού πλαισίου: «Είμαστε και οι δύο μέλη της Συμμαχίας. Και βεβαίως, όταν έχουμε διαφορές – ως μέλη της Συμμαχίας – αυτές οι διαφορές (…) θα πρέπει να επιλύονται με ειρηνικό τρόπο, γιατί αν δεν επιλύονται με τέτοιο τρόπο και επιλέγεται η αύξηση της έντασης, αυτό βεβαίως είναι κάτι που δεν είναι καλό για τη Συμμαχία στο σύνολό της».

Στο ίδιο μήκος κύματος ο Ερντογάν, μιλώντας μέσω τηλεδιάσκεψης στο Brussels Forum (οργανώθηκε από το Γερμανικό Ταμείο Μάρσαλ), είπε:

ΚΚΕ: Για την αναγκαστική προσγείωση αεροσκάφους στο Μινσκ

Φωτό: "κεντροδεξιός ακτιβιστής"

Το σχέδιο των ΗΠΑ και της ΕΕ να παρέμβουν ωμά στα εσωτερικά της Λευκορωσίας δεν μπορεί να κρυφτεί απ’ την απαράδεκτη ενέργεια της αναγκαστικής προσγείωσης του αεροσκάφους της Ryanair στο Μινσκ. Πάει πολύ αυτές οι δυνάμεις να παριστάνουν τους “ευαίσθητους” για τη συγκεκριμένη εξέλιξη, όταν είναι οι ίδιοι που έχουν διαμορφώσει ένα ολόκληρο θεσμικό πλαίσιο που, στο όνομα της “καταπολέμησης της τρομοκρατίας”, προβλέπει τέτοιες πρακτικές, τις οποίες έχουν χρησιμοποιήσει επανειλημμένα στο παρελθόν, ενώ τώρα για τα δικά τους συμφέροντα ακολουθούν την υποκριτική τακτική “δύο μέτρα και δύο σταθμά”.

Φωτό: "δεξιός ακτιβιστής"

Για τα σχέδιά τους αξιοποιούν τη γνωστή “καραμέλα” των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” που και στο παρελθόν αποτέλεσε το πρόσχημα για δεκάδες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Δεν διστάζουν μάλιστα, όπως έκαναν και στην περίπτωση της Ουκρανίας, να στηρίζουν ακόμα και νεοναζιστικές οργανώσεις που βαφτίζουν “ακτιβιστές”, ενώ πρόσφατα αποκαλύφθηκαν σχέδια πραξικοπήματος στη Λευκορωσία, με την εμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων που έφταναν μέχρι και τη δολοφονία του εκλεγμένου προέδρου, θυμίζοντας επεμβάσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Προσοχή, (γινόμαστε) στόχος!*

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, η συγκέντρωση τεράστιων στρατιωτικών δυνάμεων από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία και η απάντηση της τελευταίας «με το δάχτυλο στη σκανδάλη», δείχνουν για μια ακόμα φορά πόσο επικίνδυνη για το λαό είναι η εμπλοκή της χώρας μας στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, για λογαριασμό της αστικής τάξης, με ευθύνη όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων, συνολικά των κομμάτων του «ευρωατλαντικού τόξου».

Η περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας και των Βαλκανίων, που όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει ο Αμερικανός πρέσβης, είναι ένας από τους τρεις «κύκλους» (μαζί με Νοτιοανατολική Μεσόγειο και Βόρεια Αφρική) όπου η χώρα αναλαμβάνει να προωθήσει βήμα - βήμα τα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, είναι ενδεικτική. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Με «πρόσκληση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΝΑΤΟική αρμάδα εγκαταστάθηκε μόνιμα στον «δίαυλο» του Αιγαίου από τη Μαύρη Θάλασσα προς τη Μεσόγειο, τάχα για το Προσφυγικό, στην πραγματικότητα όμως για τον έλεγχο διέλευσης των ρωσικών πλοίων.

Στην αμέσως επόμενη φάση αυτού του σχεδιασμού, το ΝΑΤΟ αναπτύσσει τις δυνάμεις του ακόμα πιο συχνά στη Μ. Θάλασσα και προσπαθεί να επιβάλει μόνιμη ναυτική παρουσία, παρακάμπτοντας και τους περιορισμούς της Συνθήκης του Μοντρέ, με τις ελληνικές κυβερνήσεις να «καμαρώνουν» ότι τα ελληνικά πλοία είναι τα μοναδικά που αυξάνουν σταθερά τις μέρες παραμονής σε ΝΑΤΟικές αποστολές στη Μ. Θάλασσα.

Ουκρανία: Ο Ζελένσκι, ο πόλεμος και η παγίδα της προπαγάνδας

Πριν από λίγο καιρό, όχι περισσότερο από έξι μήνες, κανένας εμπειρογνώμονας δεν θα έκανε λόγο για τον κίνδυνο της ενίσχυσης της στρατιωτικής δράσης της Ουκρανίας στο Donbass.

Σήμερα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Κίεβο θα προκαλέσει πόλεμο. Η μόνη διαφορά είναι αν θα συμβεί ήδη την άνοιξη ή αργότερα και αν το Donbass μπορεί να θεωρηθεί το μόνο μέρος πιθανής πρόκλησης ή εάν η Κριμαία, η Υπερδνειστερία, καθώς και τα ρωσο-ουκρανικά σύνορα στις περιοχές Kharkov, Sumy και Chernigov πρέπει επίσης να θεωρηθούν ως πιθανοί στόχοι.

Τι συνέβη με την αλλαγή των αξιολογήσεων της προοπτικής της ουκρανικής κρίσης να μπει σε μια θερμή φάση;

Πρώτον, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η πρόκληση σύγκρουσης με τη Ρωσία ή / και την Κίνα έχει ήδη αποφασιστεί από τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εντός τριών έως πέντε ετών (δηλαδή μέχρι το τέλος της τρέχουσας κυβέρνησης του Προέδρου των ΗΠΑ) η Αμερική θα έχει χάσει κάθε ελπίδα επιτυχίας σε περίπτωση άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης με το Πεκίνο ή τη Μόσχα (για να μην αναφέρουμε την πιθανότητα αλληλεπίδρασης τους). Κατά τη γνώμη των εμπειρογνωμόνων τους, οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον χρηματοοικονομικό ανταγωνισμό. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η Ουάσιγκτον δεν προσπάθησε καν να τηρήσει τους κανόνες στον χρηματοπιστωτικό και οικονομικό τομέα, αναγκάζοντας τους συμμάχους της να εμπλακούν σε οικονομικές συγκρούσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο. Έχοντας χάσει το πλεονέκτημα (αν και υπό όρους) της βίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται το τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης, μετά το οποίο η ήττα τους πηγαίνει από μια κατάσταση υψηλής πιθανότητας σε μια κατάσταση αναπόφευκτου.

-Συνέχεια ποιάς πολιτικής;

-Ποιάς πολιτικής «συνέχιση με άλλα μέσα» είναι ο «πόλεμος» που διαφημίζει η ΤιΒι;

-Ποιάς πολιτικής συνέχιση είναι η – αποκαλούμενη από την κυβέρνηση – «εθνική προσπάθεια» εναντίον της μάζας των μεταναστών και προσφύγων που χειραγωγούμενοι από την τουρκική κυβέρνηση έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο έξω από τα ελληνικά σύνορα;

-Ποιά πολιτική συνεχίζει, εναλλασσόμενη από το πρωί ως το βράδυ με δόσεις κορωνοϊού, η επιχείρηση χειραγώγησης τής λαϊκής συνείδησης και δραστηριότητας από τα μμε των «ευϋπόληπτων» εθνικών εργολάβων και μεγαλοεπιχειρηματιών, σε πλήρη εναρμόνιση με τις γενικές επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και τη θέση της εντός των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών;

-Σε ποιόν «πόλεμο» καλείται να ενσωματωθεί και ενσωματώνεται η λαϊκή ανησυχία, η δραστηριότητα που πηγάζει από αυτήν, η δραστηριότητα που εργαλειοποιεί τη λαϊκή ανησυχία για την υλοποίηση αντιλαϊκών στόχων;

Το ότι αυτός ο «πόλεμος» δεν είναι στ’ αλήθεια «πόλεμος» αποτελεί επουσιώδη λεπτομέρεια για μια χώρα και έναν λαό που μόλις συμπλήρωσε μια δεκαετία «κατοχής» που δεν ήταν (που δεν είναι) «κατοχή» και που, όπως «αντιστάθηκε» σε αυτή, «αντιστέκεται» τώρα σε μια «εισβολή» που δεν είναι «εισβολή»…

Επουσιώδη λεπτομέρεια αποτελεί (το ότι αυτός ο «πόλεμος» δεν είναι στ’ αλήθεια «πόλεμος») και για τον λόγο ότι, κι αν δεν είναι «πόλεμος», η έμπρακτη κρατική ανάμιξη της μιας και της άλλης πλευράς, με το συγκεκριμένο τους περιεχόμενο, επιτρέπουν την «ταξινόμηση» των εκτυλισσόμενων γεγονότων αν όχι βέβαια στην ομοταξία του «πολέμου» πάντως, όμως, στην ομοταξία της «τριβής» και, πάντως, όχι ακριβώς στην άσκηση πολιτικής που παραμένει οριστικά περιορισμένη στα συνήθη «ειρηνικά» μέσα. Πρόκειται λοιπόν, από αυτή την άποψη, για γεγονότα που αποτελούν συνέχιση, προέκταση, με άλλα μέσα, της συνηθισμένης (…) «ειρηνικής» πολιτικής. Αλλά ποιάς;

KKE: Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο Προσφυγικό και τα μέτρα της κυβέρνησης

Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την εξής ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο Προσφυγικό και τα μέτρα της κυβέρνησης:
___________
«Οι τελευταίες εξελίξεις, με τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στα νησιά του Αιγαίου και τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο, επιβεβαιώνουν, για μια ακόμη φορά, πως η πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που ακολούθησαν και ακολουθούν πιστά οι ελληνικές κυβερνήσεις, είναι αυτή που ευθύνεται αφ’ ενός για τη διάλυση χωρών και τον ξεριζωμό λαών και αφ’ ετέρου για τον εγκλωβισμό των ξεριζωμένων σε νησιά και σύνορα. Αυτή η πολιτική άνοιξε το δρόμο στον Ερντογάν να θέλει να επιβάλει τις δικές του επιδιώξεις με όχημα το Προσφυγικό.

Αν δεν υπάρξει τώρα αμφισβήτηση και σύγκρουση με αυτή την πολιτική, με τον Κανονισμό του Δουβλίνου και τις συμφωνίες ΕΕ - Τουρκίας, κανένα μέτρο καταστολής, καμία υποκριτική φωνή ευαισθησίας και συμπαράστασης από αξιωματούχους της ΕΕ, αλλά και κανένα κυβερνητικό ευχολόγιο για δήθεν αλληλεγγύη από την ΕΕ, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την όξυνση του προβλήματος.

Αυτό που θα συμβαίνει, είναι να αυξάνεται η λίστα των νεκρών, ανάμεσά τους μικρά παιδιά, να αναζητούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες πιο επικίνδυνους δρόμους διαφυγής και να γίνονται έρμαια διακινητών, αλλά και κυβερνήσεων, όπως η κυβέρνηση Ερντογάν, που τους αξιοποιεί για τα δικά της γεωπολιτικά παιχνίδια, αλλά και για να εκβιάζει περαιτέρω ανταλλάγματα από ΕΕ - ΝΑΤΟ - ΗΠΑ, για τη στήριξη της εισβολής της στη Συρία.

Κατά τη σύνοδο των πρέσβεων του ΝΑΤΟ, στην οποία η Τουρκία ζήτησε τη ΝΑΤΟική συνδρομή για να διατηρήσει την κατοχή και επί της ουσίας να προσαρτήσει συριακά εδάφη, στα οποία παρανόμως έχει εισβάλει, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να έθεσε ως μόνο θέμα το σεβασμό από μέρους της Τουρκίας της συμφωνίας της ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό. Εάν κάτι τέτοιο ισχύει, είναι πολύ επικίνδυνο, αφού ουσιαστικά κάνει αποδεκτή την επιθετική στάση της τουρκικής αστικής τάξης σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων άλλων χωρών και την καταπάτηση των συμφωνιών που καθορίζουν τα σύνορα, όπως είναι η Συμφωνία της Λωζάννης. Τις συνέπειες όλων αυτών πληρώνουν οι λαοί.