Ευρωεκλογές 2019. Δύσκολη ψήφος, για όποιον/αν τοποθετείται σε μια αντισυστημική κατεύθυνση. Περίοδος, αυτή που προηγήθηκε από τον 9.2015 ως και σήμερα, η οποία συμπυκνώνει κοινωνικές και πολιτικές ήττες, παγιώνει και "παγώνει" αρνητικούς πολιτικούς συσχετισμούς και αδράνειες, κυρίως σηματοδοτεί την διάψευση επιλογών,την απομυθοποίηση εννοιών όπως η "Αριστερά" , το οριστικό τέλος των μεταπολιτευτικών στάσεων και προσδοκιών- για παράδειγμα το μεγάλο και βασανιστικό ερώτημα πώς και γιατί αν όχι η πλειοψηφία πάντως πολύ μεγάλο μέρος των ανθρώπων που στελέχωσαν τα αριστερά κόμματα στην Μεταπολίτευση ή που ακολούθησαν, ιδίως την λεγόμενη Ανανεωτική Αριστερά αλλά σε αρκετό βαθμό και το ΚΚΕ ή την "επαναστατική" Αριστερά, σήμερα στηρίζουν μια άθλια κυβέρνηση, την αγαπημένη του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, και όλων των "δυτικών" ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων δεν σταματούν εδώ, ούτε θα σταματήσουν στο μέλλον, αλλά σίγουρα ζούμε σε μια νέα εποχή, με νέα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. όπου δεν φτάνει η αναφορά στο "ένδοξο παρελθόν" ή στα σύμβολα : αυτά πρέπει να αποκτήσουν νέα υλικά περιεχόμενα.
Το κύριο , πέρα από τα ερμηνευτικά σχήματα, είναι μια πολιτική στάση που θα ανακόπτει, επιβραδύνει ή πάντως θα δυσκολεύει την υλοποίηση των πολιτικών του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Θεωρώ αυτονόητο ότι μόνο μια τέτοια πολιτική θα ανακόπτει και την άνοδο της εθνικιστικής ή φασιστικής Ακροδεξιάς , αφού η ενίσχυση της νεοφιλελεύθερης και φιλελεύθερης "Ακροδεξιάς" (ακόμη και αν βαφτίζεται ως Συριζοαριστερά) είναι το αναγκαίο και συμμετρικό όχημα για την διαρκή αναπαραγωγή της εθνικιστικής Ακροδεξιάς, αυτές οι δύο δυνάμεις αναγκαστικά αλληλοσυμπληρώνονται.
Μια πολιτική κατά του κεφαλαίου έχει πάντοτε απέναντί της έναν κύριο στόχο: αυτός ο στόχος τώρα είναι, κυρίως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι "προοδευτικοί" του αριστεροκεντροδεξιοί σύμμαχοι (από τον Μαραντζίδη και τον Μίχαλο ως σχεδόν... τον Άρη Σπηλιωτόπουλο). Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κύριο πολιτικό στρατηγείο στην Ελλάδα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού-δυστυχώς, με καλές προθέσεις, αρκετοί από εμάς συμβάλλαμε σε αυτό, χωρίς τότε να το συνειδητοποιούμε.
Ο ρόλος αυτός του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έγινε "Δεύτερη Φορά Αριστερά", όπως έχει επισημάνει αναλυτικά και ο αγαπητός φίλος και σύντροφος Vasilis Asimakopoulos, δεν αναιρεί τους κινδύνους από μια διακυβέρνηση του Μητσοτάκη , σε καμία περίπτωση.
Οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων δεν σταματούν εδώ, ούτε θα σταματήσουν στο μέλλον, αλλά σίγουρα ζούμε σε μια νέα εποχή, με νέα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. όπου δεν φτάνει η αναφορά στο "ένδοξο παρελθόν" ή στα σύμβολα : αυτά πρέπει να αποκτήσουν νέα υλικά περιεχόμενα.
Το κύριο , πέρα από τα ερμηνευτικά σχήματα, είναι μια πολιτική στάση που θα ανακόπτει, επιβραδύνει ή πάντως θα δυσκολεύει την υλοποίηση των πολιτικών του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Θεωρώ αυτονόητο ότι μόνο μια τέτοια πολιτική θα ανακόπτει και την άνοδο της εθνικιστικής ή φασιστικής Ακροδεξιάς , αφού η ενίσχυση της νεοφιλελεύθερης και φιλελεύθερης "Ακροδεξιάς" (ακόμη και αν βαφτίζεται ως Συριζοαριστερά) είναι το αναγκαίο και συμμετρικό όχημα για την διαρκή αναπαραγωγή της εθνικιστικής Ακροδεξιάς, αυτές οι δύο δυνάμεις αναγκαστικά αλληλοσυμπληρώνονται.
Μια πολιτική κατά του κεφαλαίου έχει πάντοτε απέναντί της έναν κύριο στόχο: αυτός ο στόχος τώρα είναι, κυρίως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι "προοδευτικοί" του αριστεροκεντροδεξιοί σύμμαχοι (από τον Μαραντζίδη και τον Μίχαλο ως σχεδόν... τον Άρη Σπηλιωτόπουλο). Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κύριο πολιτικό στρατηγείο στην Ελλάδα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού-δυστυχώς, με καλές προθέσεις, αρκετοί από εμάς συμβάλλαμε σε αυτό, χωρίς τότε να το συνειδητοποιούμε.
Ο ρόλος αυτός του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έγινε "Δεύτερη Φορά Αριστερά", όπως έχει επισημάνει αναλυτικά και ο αγαπητός φίλος και σύντροφος Vasilis Asimakopoulos, δεν αναιρεί τους κινδύνους από μια διακυβέρνηση του Μητσοτάκη , σε καμία περίπτωση.







