Σήμερον, προβολή ταινίας: Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα...

Ο fadomduck σήμερα 12/6/2022, συμπλήρωσε αισίως, μισό αίωνα παρουσίας σε αυτό τον ψεύτη τον ντουνιά.✌

(Ως φυσικό πρόσωπο εννοείται, και όχι ως μπλογκ)

Επ' ευκαιρίαν του σημαντικότατου για τον ίδιο (και ασήμαντου ασφαλώς για εσάς) αυτού γεγονότος, σήμερα θα παρατήσει για λίγο την πολιτική, και θα γιορτάσει μαζί σας με την κατάλληλη (πιστεύει ο ίδιος) ταινία. Λάμπρος Κωσταντάρας λοιπόν και τι 30, τι 40, τι 50....😁

Δείτε το και εδώ https://ok.ru/video/1301251951327

Η ταινία της εβδομάδας: "οι παράνομοι" (Νίκος Κούνδουρος-1958)

Η ταινία που γυρίστηκε κρυφά σε μοναστήρι στα Μετέωρα, προβλήθηκε από το BBC, αλλά ο Νίκος Κούνδουρος αρνήθηκε να κόψει μια σκηνή και η προβολή σταμάτησε για πενήντα χρόνια.
_________
Μια ιστορία λογοκρισίας από το παρελθόν που κράτησε μια ταινία, για πενήντα χρόνια σε ένα συρτάρι. Πρόκειται για την ταινία «Οι παράνομοι», ένα δράμα του 1958, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Νίκου Κούνδουρου.

Μετά το τέλος του Εμφυλίου, ο Πέτρος επιστρέφει στο χωριό του από στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Βρίσκει τον άντρα που τον είχε προδώσει και τον σκοτώνει. Καταφεύγει στο βουνό, όπου συναντά άλλους δυο φυγόδικους* και όλοι μαζί επιχειρούν να διαφύγουν προς τη θάλασσα. Τίτος Βανδής, Πέτρος Φυσσούν, Ανέστης Βλάχος, Νέλλη Αγγελίδου, Γιώργος Οικονόμου, οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν. Στην μουσικη ο Μάνος Χατζηδάκης.

Δύσκολο το θέμα, δύσκολη και η πορεία της ταινίας. Όπως αναφέρει η Finos Film, η οποία είχε την παραγωγή, το 1957 ο Νίκος Κούνδουρος καταθέτει το σενάριο της ταινίας προς έγκριση στην Επιτροπή Λογοκρισίας. Το σενάριο απορρίπτεται και η ταινία δεν παίρνει άδεια να γυριστεί. Παρ' όλα αυτά ο Νίκος Κούνδουρος με ολιγομελή ομάδα τεχνικών και ηθοποιών της Φίνος Φιλμ καταφεύγει στα Μετέωρα και φιλοξενούμενος σε ένα μοναστήρι, γυρίζει όλη την ταινία στο μαγευτικό τοπίο των Μετεώρων. Το 1958 η ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους

Εκείνη την εποχή οι ταινίες κυκλοφορούσαν κάθε Δευτέρα, οι κριτικοί τις έβλεπαν την ίδια μέρα και έγραφαν κείμενα για την Τρίτη.

Περί υποκειμενισμού ο λόγος (vid)

 Ένα πολύ καλό ταινιάκι μικρού μήκους (ούτε 10' δεν είναι), πάρα πολύ αστείο, και με πολλές προεκτάσεις όσο αφορά τις μεταμοντερνιές που μας έχουν κατακλύσει, κυρίως επάνω στο ζήτημα της ύπαρξης ή όχι αντικειμενικής πραγματικότητας, σε όλα τα επίπεδα.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν ελληνικοί υπότιτλοι, αλλά και με τα στοιχειώδη αγγλικά δεν υπάρχει καμμία δυσκολία να το παρακολουθήσει κάποιος.

Υ.Γ.

Ευχαριστώ την Σοφία που το έθεσε υπόψην του Fadom

_________

Εναλλακτική αριθμητική

"Εγώ δεν είμαι κομμουνιστής" (vid)

Ο Νίκος Ρίζος δεν θέλει να έχει καμία, μα καμία, σχέση με τα ξαδέρφια που φέρουν το ίδιο ονοματεπώνυμο. Ο Στέφανος Ληναίος, ο Νίκος Τσούκας και ο Νίκος Ρίζος που ερμηνεύουν τρεις διαφορετικές εκδοχές του Χρήστου Δελημάνη δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Το παράξενο είναι πώς αυτή η ταινία με την τολμηρή πολιτική σάτιρα πέρασε από τη λογοκρισία της εποχής, αν σκεφτεί κανείς ότι γυρίστηκε και προβλήθηκε μεσούσης της δικτατορίας, το 1969.

Η Άννα Φόνσου είναι η "Κόμισσα της Φάμπρικας" σε ένα ρόλο προβλέψιμης ανατροπής. Σε κάθε περίπτωση όμως η σκηνοθεσία και οι αβίαστες όσο και οι φιλότιμες ερμηνείες των ηθοποιών δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα σε μια εποχή μάλιστα που ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος πνέει τα λοίσθια.

Στη σκηνή που παρακολουθούμε ο Νίκος Ρίζος με την Γιώτα Σοϊμίρη εκπροσωπούν το προλεταριάτο και το υποπρολεταριάτο σε μια αυλή, γνώριμο σκηνικό της δεκαετίας του '60. Η "Κόμισσα της Φάμπρικας" σε σενάριο Ασημάκη Γιαλαμά, Κώστα Πρετεντέρη, σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη έκοψε ούτε λίγο ούτε πολύ 222.129 εισιτήρια.

Ενιο Μορικόνε, o μαέστρος της μουσικής των εικόνων

«Εγώ, ο Ενιο Μορικόνε, είμαι νεκρός. Αφήνω αυτό το γράμμα για να ανακοινώνω την είδηση σε όλους τους φίλους που ήταν πάντα κοντά μου και επίσης σε εκείνους που είναι λίγο μακριά. Τους χαιρετώ όλους με μεγάλη αγάπη».

Έτσι ξεκινά η επιστολή που γράφτηκε από τον μεγάλο μαέστρο, το τελευταίο του σημείωμα, αυτό με το οποίο θέλησε να κάνει γνωστό το θάνατό του. Το έγραψε ενώ νοσηλευόταν - λίγες μέρες πριν. Είχε σπάσει το μηρό του πέφτοντας και οι επιπλοκές της εγχείρησης που ακολούθησε την πτώση τον οδήγησαν στο θάνατο. Ο δικηγόρος της οικογένειας Τζιόρτζιο Ασούμα διάβασε την επιστολή του αντίο του έξω από τη Ιατρική Σχολή της Πανεπιστημιούπολη της Ρώμης. «Υπάρχει μόνο ένας λόγος που με ωθεί να χαιρετήσω όλους σας με αυτό τον τρόπο: είναι γιατί επιθυμώ μια κηδεία ιδιωτική. Δεν θέλω να ενοχλήσω κανέναν» αναφέρει χαρακτηριστικά. Ο Μορικόνε ήταν μέχρι την τελευταία μέρα του πνευματώδης: καταλάβαινε πχ πως δεν υπάρχει στην Ιταλία εκκλησία ικανή να φιλοξενήσει το μεγάλο πλήθος που θα ήθελε να τον αποχαιρετήσει. Ετσι εξέφρασε τη σεβαστή πρόθεσή του να φύγει χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα : μόνος, αλλά με τη σκέψη εκατομμυρίων ανθρώπων να τον συνοδεύουν.

Κλεισμένος στο λαβύρινθο

«Ποιος μουσικός μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά μαέστρος, δηλαδή δάσκαλος;» τον ρώτησαν σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις. «Μαέστρος δεν είναι αυτός που διευθύνει, είναι αυτός που ξέρει το τι ακριβώς θέλει να πει: αυτός που διδάσκει στο πλήθος τη μουσική του. Η διδασκαλία είναι το μυστικό κι όχι η διεύθυνση της ορχήστρας. Δούλεψα με μουσικούς πάνω από τριάντα, ίσως και σαράντα χρόνια. Καταλάβαινα ότι δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία μου στη σκηνή, δεν με είχαν ανάγκη για να συντονιστούν. Κανένας τους όμως δεν μπορούσε χωρίς εμένα να αφηγηθεί τη μουσική των εικόνων στο πλήθος».

Η ταινία της εβδομάδας: Σπάρτακος (1960)

Αν και κάτι άλλο είχα κατά νου για αυτή την εβδομάδα, η "ταινία της εβδομάδας" αυτής δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα τελευταίο αντίο στον τεράστιο Κερκ Ντάγκλας, που εκτός από τον κινηματογράφο  "πρωταγωνίστησε επίσης στην προσπάθεια να σπάσει η «μαύρη λίστα» στο Χόλιγουντ, ο αποκλεισμός ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων διότι συνδέονταν με το κομμουνιστικό κίνημα ή θεωρούνταν συνοδοιπόροι του τη δεκαετία του 1950. Ο ίδιος είχε εξομολογηθεί πως αισθανόταν μεγαλύτερη υπερηφάνεια για αυτό, παρά για οποιονδήποτε ρόλο του."

Ας τον τον θυμηθούμε λοιπόν εδώ, στην εμβληματικότερη ίσως (μαζί με το αντιπολέμικό αριστούργημα "σταυροί στο μέτωπο", πάλι του Κιούμπρικ), παρουσία του: 
______________
Η ταινία Σπάρτακος (Πρωτότυπος τίτλος Spartacus), είναι επικό ιστορικό δράμα παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ^[1]. Η ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάουαρντ Φαστ, διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ντάλτον Τράμπο. Η υπόθεση της ταινίας είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπάρτακου, υποκινητή της επανάστασης των σκλάβων κατά την αρχαιότητα.

Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στο ρόλο του Σπάρτακου, ο Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Μάρκου Λικίνιου Κράσου, η Τζιν Σίμονς στο ρόλο της Βαρίνιας, ο Πίτερ Ουστίνοφ στο ρόλο του εμπόρου σκλάβων, Λέντουλου Βατιάτου, ο Τζον Γκάβιν στο ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα, ο Τσαρλς Λότον στο ρόλο του Σεμβρόνιου Γράκχου και ο Τόνι Κέρτις στο ρόλο του Αντωνίνου.

Ο Ντάγκλας ταυτίστηκε τόσο με τον ρόλο

του Σπάρτακου, ώστε ενέπνευσε ακόμη

και τους δημιουργούς του "Αστερίξ"

Ο πρώτος σκηνοθέτης της ταινίας Άντονι Μαν, απολύθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων από τον Κερκ Ντάγκλας, του οποίου η εταιρία Bryna Productions έκανε την παραγωγή της ταινίας^[2]. Τη θέση του πήρε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Ντάγκλας, όταν ο ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory, 1957). Ήταν η μόνη ταινία στην οποία ο Κιούμπρικ δεν είχε τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο. Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο ήταν ένας από τους δέκα καλλιτέχνες που άνηκαν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, κατά την περίοδο του Μακαρθισμού και είχε, μαζί με τους υπόλοιπους εννιά, εξορτρακιστεί από το Χόλυγουντ με την κατηγορία ότι ήταν φιλοκομμουνιστής.

Όλιβερ Στόουν: «Οι ΗΠΑ είναι η Αυτοκρατορία του Κακού»

«Για να καταλάβετε πόσο ακροδεξιά έχει γίνει η Αμερική, έχουμε φτάσει στο σημείο η Χίλαρι Κλίντον να θεωρείται ως Δημοκρατική. Δεν μπορώ να το πιστέψω».

Οι ταινίες του Όλιβερ Στόουν έχουν κερδίσει 12 Βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων δύο Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας. Τώρα, ο διάσημος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός εστιάζει σε ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα, την Ουκρανία και τον Έντουαρντ Σνόουντεν, αντικατοπτρίζοντας τις αμφιλεγόμενες δραστηριότητες της αμερικανικής κυβέρνησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Ο Όλιβερ Στόουν, ο βραβευμένος Αμερικανός σκηνοθέτης και αδυσώπητος επικριτής των αμερικανικών διοικήσεων, χαρακτήρισε τη χώρα του ως «αυτοκρατορία του κακού».

Ο συγκεκριμένος όρος καθιερώθηκε από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν το 1983, όταν αναφερόταν στη Σοβιετική Ένωση.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ από τότε, τουλάχιστον για τον Στόουν.

«Οι αυτοκρατορίες πέφτουν. Ας προσευχηθούμε ότι αυτή η αυτοκρατορία, αυτά τα κακά πράγματα θα πέσουν επίσης... Επειδή είμαστε η αυτοκρατορία του κακού», είπε σε συνέντευξή του στο RT.

«Αυτό που είπε ο Ρέιγκαν για τη Ρωσία, στην πραγματικότητα ισχύει για εμάς τους Αμερικανούς».

H ταινία της εβδομάδας: Έρχονται οι Ρώσοι!

Σκηνοθεσία: Norman Jewison  

Σενάριο: Nathaniel Benchley, William Rose  

Ηθοποιοί: Carl Reiner, Eva Marie Saint, Alan Arkin
___________
«Όταν οι Αμερικανοί αποφασίζουν να σατιρίσουν τον εαυτό τους είναι αμίμητοι και ασυναγώνιστοι. Καθώς μάλιστα δεν υπάρχει επίσημη κινηματογραφική λογοκρισία στις Η.Π.Α. (οι ταινίες, ωστόσο, αυτολογοκρίνονται από ένα ειδικό οργανισμό της Ένωσης των Αμερικανών Παραγωγών και από μία πανίσχυρη κινηματογραφική θρησκοκρατούμενη «Ένωση»), οι ευφάνταστοι και προοδευτικοί κινηματογραφιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αφθονότατη «πρώτη ύλη» μ’ έναν τρόπο πραγματικά σπαρταριστό.

Στο «Έρχονται οι Ρώσοι» (στον πρωτότυπο τίτλο επαναλαμβάνεται η πρόταση χωρίς κόμμα ["the russians are coming the russians are coming"] , πράγμα που δημιουργεί εξ αρχής μιαν εντύπωση σύγχυσης) σαν «πρώτη ύλη» χρησιμοποιείται η παρανοϊκή κομμουνιστοφοβία, που τόσο έντεχνα και μεθοδικά εμφυτεύθηκε στον εγκέφαλο της αμερικανικής μάζας από τον παρεπιδημήσαντα εις Κύριον (ευτυχώς εγκαίρως) Μακάρθι. Αυτό το αξεπέραστο μέχρι σήμερα ταμπού διαλύεται και αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη από τον θαυμάσιο Τζιούισον, με ένα πείσμα που δίνει την εντύπωση ξαφνικού ξεσπάσματος του από χρόνια καταπιεσμένου φιλελευθερισμού του.

Το «Έρχονται οι Ρώσοι» ανήκει σ’ εκείνη τη σπανιότατη κατηγορία χολιγουντιανού κινηματογράφου βαθύτατης αυτογνωσίας και οξύτατης κριτικής. Βέβαια, ως συνήθως, το έξυπνο περικάλυμμα της σάτιρας απαλύνει την κριτική διάθεση, όμως η φαιδρή διακωμώδηση είναι συχνά πολύ πιο αποτελεσματική από τη σοβαροφανή ανατομία ενός εγκλήματος.

H ταινία της εβδομάδας: Κοίτα ποιος γύρισε

-Τι θα γινόταν άραγε εάν επέστρεφε σήμερα ο Μουσολίνι; 

«Ήσασταν ένας λαός αναλφάβητων και 80 χρόνια μετά σας ξαναβρίσκω έναν λαό αναλφάβητων», είναι τα λόγια που εκστομίζει ένα πρόσωπο που μοιάζει με τον Μπενίτο Μουσολίνι και που στη διάρκεια της ταινίας «Ξαναγύρισα» (Sono Tornato) του Λούκα Μινιέρο, ανακαλύπτουμε πως όντως πρόκειται για τον φασίστα δικτάτορα που έχει επιστρέψει στη Ρώμη 80 χρόνια μετά από τον θάνατό του. Μία κωμωδία, που μολονότι δεν θέλει να αποτελέσει μία απολογητική ταινία για τον φασισμό—περισσότερο φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ηθικό σχόλιο για την ιδιοσυγκρασία των Ιταλών—έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις και αιχμηρή αντιπαράθεση στην ιταλική κοινωνία.

Ο Μουσολίνι, στην ταινία, επανέρχεται. Σε μία χώρα που τα τελευταία 70 χρόνια έχει αλλάξει 63 κυβερνήσεις, η φιγούρα του μοιάζει εξωπραγματική κι έτσι την προσλαμβάνει, σύμφωνα με το σενάριο, και ο Αντρέα Καναλέτι, ένας νεαρός ντοκουμενταρίστας, που χωρίς να έχει πολλές επιτυχίες, τρέφει μεγάλες φιλοδοξίες. Θεωρώντας αρχικά πως ο Μουσολίνι είναι απλώς ένας κωμικός που τον μιμείται, αποφασίζει να τον κάνει πρωταγωνιστή σε ένα ντοκυμανταίρ, που επιτέλους θα του ανοίξει τις πύλες του κινηματογράφου και της επιτυχίες. Κι έτσι, οι δυό τους ξεκινούν μία υπερρεαλιστική συνύπαρξη, που θα τους φέρει απ’ ακρου εις άκρον στην Ιταλία, στα πλατώ τηλεοπτικών στούντιο και θα τους φέρει αντιμέτωπους με καταστάσεις στον δρόμο. Η πορεία τούτη προς την αναγνώριση, θα φέρει εν τέλει τον «Ντούτσε» ως πρωταγωνιστή μίας τηλεοπτικής εκπομπής, η οποία σιγά σιγά, μέσω της επιρροής της, θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την ανακατάληψη της εξουσίας.

Η κωμωδία, που δεν χαρίζεται σε κανέναν με το ανατρεπτικό και πολιτικά uncorrect πνεύμα της, θέτει ένα καίριο αν και υποθετικό ερώτημα: τι θα γινόταν εάν επέστρεφε πραγματικά ο Μουσολίνι εν ζωή;

Η ταινία, που βαδίζει ως ιδέα στην αντίστοιχη γερμανική παραγωγή «Er ist wieder da» (Να’τον πάλι) του David Wnendt, με βάση το βιβλίο του Timur Vermes για μία υποθετική επιστροφή του Αδόλφου Χίτλερ στη σημερινή Γερμανία, συνδυάζει την υπόθεση με τις αληθινές σκηνές ενός ντοκυμανταίρ-έρευνας, που έχουν γυρισθεί στον δρόμο. Καταγράφει τις πραγματικές αντιδράσεις των ανθρώπων που συναντούν τον ‘Ντούτσε’: υπάρχει κάποιος που τον βρίζει, άλλος που θέλει να αυτοφωτογραφηθεί μαζύ του, άλλος που τον χαιρετά φασιστικά.

H ταινία της εβδομάδας: 1900

Η ταινία - έπος του Μπερτολούτσι, αφηγείται την πορεία, μέσα από τις πρώτες πέντε δεκαετίες του 20ού αιώνα, της ιταλικής αγροτικής τάξης και πιο ειδικά των χωρικών της μεγάλης πεδινής περιοχής της Εμίλια.

Στο συγκεκριμένο μέρος, η σοσιαλιστική ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη από παλιά και παρακολουθούμε τις εξελίξεις, μέσα από την παράλληλη ιστορία δύο νέων που γεννήθηκαν την Πρωτοχρονιά του 1900, σε γειτονικά σπίτια: ο γιος ενός τσιφλικά (Ζεράρ Ντεπαρντιέ) και ο γιος ενός κολίγα (Ρόμπερτ Ντε Νίρο).

Τα παιδιά συνδέονται με στενή φιλία, μεγαλώνουν μαζί, ανακαλύπτουν τη φύση και τον έρωτα, μοιράζονται τις γυναίκες, αλλά όσο περνούν τα χρόνια, η ταξική διαφορά που στα νεανικά τους χρόνια είχε μικρή σημασία, αυξάνει όλο και περισσότερο, για να καταλήξει να αποτελεί ανάμεσά τους, ένα χάσμα.

Η ταινία αρχίζει με την εικόνα ενός ζωγραφικού πίνακα που παρασταίνει με επική έξαρση μια αγροτική πορεία. Πρώτα προβάλλεται σε γκρο πλάνο το κεντρικό πρόσωπο και ύστερα με οπισθοχώρηση του φακού, η συνολική σύνθεση, όπου οι κεντρικές μορφές χάνονται στη μάζα. Η ιστορία μιας ολόκληρης χώρας μέσα από μια παιδική φιλία.

Το «1900» ακολουθεί σ’ όλη τη διάρκειά του αυτή την κίνηση, περνώντας εξακολουθητικά από το άτομο στην ομάδα και κάνοντας να κυριαρχεί το συλλογικό στοιχείο πάνω στο ατομικό. Αξίζει να σημειώσουμε ότι την χαρακτηριστική μουσική σύνθεση, υπογράφει ο σπουδαίος, Ένιο Μορικόνε.

Πρόκειται για ένα έντονα πολιτικοποιημένο έργο, το οποίο είχε ως στόχο να αφηγηθεί την γέννηση των σοσιαλιστικών ιδεών, από τις αρχές του αιώνα μέχρι και την πτώση του φασισμού. Η ταινία προβλήθηκε σε δύο μέρη λόγω της μεγάλης της διάρκειας (πάνω από 5 ώρες), γεγονός που επηρέασε εύλογα την εμπορική της απήχηση.

Η ταινία της εβδομάδας: Το Ποντίκι που Βρυχάται

Άργησε, αλλά το έκανε. Όχι που θα του ξέφευγε του Peter Sellers να σατιρίσει τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Αμερική. Με σαφή και αιχμηρά σχόλια κατά της αμερικανικής διπλωματίας ο θρυλικός βρετανός κωμικός ηθοποιός πρωταγωνιστεί (με όλη τη σημασία της λέξης, αφού παίζει δύο ρόλους) σε μια εξαιρετική κωμωδία με την ευχάριστη ιδιαιτερότητα να συνδυάζει σε σωστές αναλογίες τόσο ανόητο gag-style χιούμορ, όσο και εγκεφαλικό. Η ταινία γυρισμένη το 1959 του χάρισε για πρώτη φορά καθολική αναγνώριση και στάθηκε η πρώτη μεγάλη επιτυχία του.

Το δουκάτο του Φενούκιου στην Νότια Γαλλία είναι γνωστό για το εξαιρετικό του κρασί, το οποίο εξάγει στην Αμερική και ζει από τα έσοδα. Όταν η συνταγή του κρασιού αντιγράφεται στην Αμερική, οι εξαγωγές του δουκάτου πέφτουν κατακόρυφα και κηρύσσει πτώχευση. Μετά από συνεδριάσεις καταλήγουν στην καλύτερη λύση: θα κηρύξουν πόλεμο στην Αμερική, θα χάσουν και θα επωφεληθούν από την οικονομική βοήθεια που η Αμερική πάντα προσφέρει στις ηττημένες από αυτή χώρες. Το στράτευμα των 15 ατόμων ξεκινά να ηττηθεί, αλλά τελικά όχι μόνο νικούν τις Η.Π.Α., αλλά κλέβουν και το υπερόπλο Q-Bomb.

Το θεότρελο σενάριο (παρωδία της όλης ιστορίας με το σχέδιο Marshall) συμπληρώνεται από την αιθέρια Jean Seberg, με την οποία προστίθεται το απαραίτητο ρομάντζο, που ολοκληρώνει την επιτυχία.

Η ταινία της εβδομάδας: "S.O.S.- Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα"

Η αξεπέραστη - και επίκαιρη σε κάθε εποχή - μαύρη κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ για τον Ψυχρό Πόλεμο και το σουρεαλισμό στην πολιτική με την ερμηνεία - ντελίριο του Πίτερ Σέλερς.
_____________

Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α., 1964

• Παραγωγή: Στάνλεϊ Κιούμπρικ
• Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Κιούμπρικ
• Σενάριο: Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Τέρι Σάουδερν, Πίτερ Τζορτζ
• Φωτογραφία: Γκίλμπερτ Τέιλορ
• Μοντάζ: Αντονι Χάρβεϊ
• Μουσική: Λόρι Τζόνσον
• Πρωταγωνιστούν: Πίτερ Σέλερς, Τζορτζ Σ. Σκοτ, Στέρλινγκ Χέιντεν
• Διάρκεια: 94 λεπτά
• Διανομή: Seven Films

Γράφει ο Τάσος Χατζηευφραιμίδης

Ηταν το έτος 1964, ο Ψυχρός Πόλεμος κι η αντικομμουνιστική υστερία στην Αμερική βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους, οι διπλωματικές σχέσεις μετάξύ Δυτικού κόσμου και Σοβιετικού μπλοκ ακροβατούσαν σε τεντωμένο σκοινί, καθώς αμφότερες οι πλευρές προχωρούσαν ανένδοτες στον πυρηνικό εξοπλισμό, κι η απειλή ενός Τρίτου και ολοκληρωτικά καταστροφικού Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η ανθρωπότητα δεν είχε ακόμα καλά καλά συνέλθει από τον Δεύτερο, ήταν πλέον ορατή, όταν ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ένας ήδη μεγάλος σκηνοθέτης που έμελλε να γίνει ο σπουδαιότερος στην ιστορία, αποφάσισε στα 36 του χρόνια και με την έκτη μεγάλου μήκους ταινία του (έβδομη, αν συνυπολογίσουμε το αποκηρυγμένο Fear and Desire) να αποτυπώσει στη μεγάλη οθόνη το παρανοϊκό κλίμα της εποχής. Με ποιό τρόπο; Όχι με ένα πολιτικό δράμα, ούτε με ένα κατασκοπικό θρίλερ, αλλά με μια πολεμική σάτιρα, επιδεικνύοντας για πρώτη και μοναδική φορά στη φιλμογραφία του ένα προσόν που κανέις μέχρι τότε δεν ήξερε πως διέθετε: μια κατάμαυρη αίσθηση του χιούμορ.

O Κιούμπρικ εμπνεύστηκε την ταινία του από το μυθιστόρημα Red Alert του Πίτερ Τζορτζ, το οποίο διασκεύασε ελεύθερα, μετατρέποντας το από sci-fi εσχατολογική δυστοπία σε ανελέητη σάτιρα, διατηρώντας όμως ακέραιη και αναδεικνύοντας μάλιστα με τον δικό του μοναδικό τρόπο την προβληματική του βιβλίου για την ευκολία με την οποία μπορεί να επέλθει ένας πυρηνικός όλεθρος.

Joker: Μια γέννα με επιπλοκές

Το άρθρο, δεν αξιώνει να αποτελέσει μια ολοκληρωμένη παρουσίαση ή κριτική στη συγκεκριμένη ταινία, αλλά να παρουσιάσει σκέψεις και προβληματισμούς πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα, περισσότερο ως ανατροφοδότηση και συμβολή στη προσέγγιση του έργου.

Ο Todd Phillips στο «Joker» φέρνει εις πέρας μία πολύ δύσκολη αποστολή: Δημιουργεί μια ταινία βασισμένος σε ένα πολύ γνώριμο «σύμπαν» από το κλασικό κόμικ της DC. Δεν πρόκειται όμως για μία (Anti-)Hero Movie όπως αυτές που έχουμε συνηθίσει και δε θα ήταν σωστό να προσεγγίσουμε το «Joker» με τα κριτήρια που θα προσεγγίζαμε μια αντίστοιχη παραγωγή της DC ή της Marvel. Ο Todd Phillips χρησιμοποιεί τo «σύμπαν» του Μπάτμαν με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο και του δίνει έναν σαφώς καθορισμένο και προσανατολισμένο ρόλο στην ταινία. Αυτό φαίνεται από τις μετρημένες αναφορές σε στοιχεία που παραπέμπουν στο κόμικ. Το στοιχείο του κόμικ είναι φυσικά υπαρκτό και δίνει το δικό του χαρακτηριστικό ύφος στην ταινία αλλά δεν την καλύπτει σε βαθμό που να μιλάμε για μια ταινία που προσιδιάζει στα κλασικά Hero Movies. To «Joker» σίγουρα θα μπορούσε να σταθεί και ως «Arthur», το γεγονός όμως πως υπάρχουν τα κόμικ στοιχεία τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στο σενάριο, σίγουρα κάνει την ταινία κάτι παραπάνω από «Arthur». Αυτό λοιπόν, δείχνει πως ο Todd Phillips χειρίζεται το context μέσα στο οποίο έχει τοποθετήσει την πλοκή, με αριστοτεχνικό τρόπο. Δεν αφήνει το πλαίσιο αυτό να τον παρασύρει, αντίθετα καταφέρνει αφενός να απαγκιστρωθεί από το συνειρμικό «βάρος» που φέρει το «σύμπαν» του Μπάτμαν μέσα στο οποίο τοποθετεί την πλοκή και αφετέρου να δημιουργήσει μια αριστουργηματική ταινία με μεγάλο βαθμό αυτοτέλειας σε σχέση με το context του κόμικ. Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση απ’ τη στιγμή που επιλέγει να συνδέσει την ταινία με τον γνωστό αντι-ήρωα της DC.

Βασικός στόχος της ταινίας δεν είναι να παρουσιάσει τη δράση του Joker ως Villain αλλά είναι να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο ένας (σχεδόν) απλός άνθρωπος καταλήγει να γίνεται Villain.

Η ταινία της εβδομάδας: "Αποκάλυψη τώρα"

Μια ταινία έπος για την τρέλα του πολέμου, από έναν ιδιοφυή και μεγάλο μάστορα του κινηματογράφου, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, ένα επιτελείο εξαιρετικών συνεργατών και μεγάλων ηθοποιών, με πρώτο τον Μάρλον Μπράντο και η σκληρή, απρόβλεπτη και φημισμένη περιπέτεια των γυρισμάτων, που εξελίχθηκε σε θρίλερ, για τον Ιταλοαμερικανό σκηνοθέτη, καθώς κινδύνευσε με χρεοκοπία. «Αποκάλυψη Τώρα»..

Σκηνή Πρώτη: Κάδρο με ένα εξωτικό δάσος από φοίνικες. Σιγά-σιγά κίτρινοι καπνοί βγαίνουν από την κάτω μεριά του πλάνου. Οι καπνοί πληθαίνουν, μια κιθάρα κλαψουρίζει, ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος των ελικοπτέρων και ξαφνικά το ειδυλλιακό τοπίο φλέγεται, ενώ ακούγεται ο Τζιμ Μόρισον να τραγουδά «This the end». «Αυτό είναι το τέλος». Ένα «τέλος» που δεν τελειώνει ποτέ, όπως και η τρέλα των πολέμων, πολλές φορές στο όνομα της «ελευθερίας», της «ειρήνης» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Σαράντα χρόνια μετά από την πρώτη προβολή του «Αποκάλυψη Τώρα!», η αριστουργηματική δημιουργία του Φράνσις Φορντ Κόπολα παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ. Έκφραση κλισέ. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό, όπως αντιλαμβάνεται ακόμη και αυτός που ζει μακάρια, σε ένα νησί στο αρχιπέλαγος Γκαλαπάγκος.

Τώρα που οι κραυγές θανάτου αντηχούν όλο και πιο κοντά στα αυτιά μας, από τις έξυπνες ρουκέτες και τις τηλεκατευθυνόμενες βόμβες, είναι ώρα να θυμηθούμε το μεγαλοπρεπές αντιπολεμικό έπος του Κόπολα, μια ταινία που θα σημαδέψει τον κινηματογράφο και πολλούς σκηνοθέτες, αν και ένα πράγμα που παρατηρεί κάποιος μελετητής είναι η έλλειψη ανάλογων παραγωγών. Και ο λόγος δεν είναι μόνο η πολιτική των τεχνοκρατών των στούντιο, αλλά κυρίως η έλλειψη κινηματογραφιστών με όραμα, με ιδέες, με πολιτικό στοχασμό, που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την καριέρα τους για να κάνουν αυτό που έχουν στο κεφάλι τους, για μια δημιουργία, που μπορεί να τους στοιχίσει οικονομικά. Και παράλληλα, να βρουν τους συνεργάτες, ηθοποιούς, μοντέρ, φωτογράφους, τεχνικούς και ηθοποιούς, να ενστερνιστούν τις ίδιες ιδέες και να βάλουν και αυτοί το κεφάλι τους στον ντορβά.

Πριν λίγο καιρό, με την ευκαιρία των 40 χρόνων από την πρώτη προβολή της ταινίας, ο Κόπολα ξανακάθισε μπροστά από τη μονταζιέρα για ένα τελικό μοντάζ. Όπως είπε ο ίδιος η έκδοση «Redux», που ο ίδιος κυκλοφόρησε το 2001, με τα 50 επιπλέον λεπτά από την πρώτη εκδοχή, ήταν κάπως υπερβολική. Έτσι, η τελευταία έκδοση είναι 14 λεπτά μικρότερη από εκείνη του Redux και αυτή που «προσφέρει την πιο ισχυρή αποσαφήνιση της μελέτης της ανθρώπινης ηθικής από την ταινία», όπως λέει ο Κόπολα. Αυτά όμως έχουν μικρή σημασία, μπροστά στο μέγεθος της ταινίας του και τα μηνύματα που εκπέμπει.

Η Περιπέτεια της Παραγωγής

Η τανία της εβδομάδας: Καλώς ήρθε το δολλάριο

Για λόγους ευνόητης επικαιρότητας, και με όλη την μπούρδα που έχουμε φάει στην μάπα τις τελευταίες μέρες, η ταινία αυτή του Σακελάριου με τον καταπληκτικό, στον ρόλο του φτωχού-πλην έντιμου καθηγητή, Γιώργο Κωσταντίνου, βλέπουμε πως παραμένει δυστυχώς επίκαιρη, τόσα χρόνια μετά το 1967 που γυρίστηκε.

Η πλοκή της ταινίας είναι λίγο-πολύ γνωστή:

Με αφορμή την άφιξη του 6ου Αμερικανικού Στόλου στο λιμάνι του Πειραιά, ο ντροπαλός και αξιοπρεπής λογιστής και καθηγητής Αγγλικών, Φίλιππος Αγγελούτσος θα αναγκαστεί, προκειμένου να συμπληρώσει το πενιχρό εισόδημά του, να δεχτεί την πρόταση της "μαντάμ" Φούλης να παραδώσει μαθήματα Αγγλικών στα κορίτσια του μπαρ Blue Black της Τρούμπας που διευθύνει. Ο Φίλιππος, ευυπόληπτος υπάλληλος αλλά με μεγάλη ανάγκη των χρημάτων δέχεται... 

Χωρίς άλλα δικά μας σχόλια:

H ταινία της εβδομάδας: American History X (μαθήματα αμερικάνικης ιστορίας)

Τα Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (πρωτότυπος τίτλος: American History X) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1998 σε σκηνοθεσία Tony Kaye και σενάριο γραμμένο από τον David McKenna. Πρωταγωνιστούν οι Έντουαρντ Νόρτον και Edward Furlong, και από κοινού οι Fairuza Μπαλκ, Stacy Keach, Elliott Gould, Avery Brooks, Ethan Suplee και Beverly D'Angelo. Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 30 Οκτωβρίου 1998 και διανεμήθηκε από την New Line Cinema.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία των δύο αδελφών από το Βένις (Λος Άντζελες) που συμμετέχουν στο νεοναζιστικό κίνημα. Ο μεγαλύτερος αδελφός κάνει τρία χρόνια στη φυλακή για ανθρωποκτονία εκ πρόθεσης, αλλάζει τις πεποιθήσεις του και προσπαθεί να αποτρέψει τον αδελφό του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι. Η ταινία είναι στο στυλ της μη γραμμικής αφήγησης.

Οι κριτικοί επαίνεσαν ως επί το πλείστον την ταινία και την ερμηνεία του Νόρτον, η οποία του χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού. Τον Σεπτέμβριο του 2008, το περιοδικό Empire την ονόμασε την 311η καλύτερη ταινία όλων των εποχών.

H ταινία της εβδομάδας: Η μάχη της Σεβαστούπολης (2015)

Ουσιαστικά πρόκειται για την πολεμική ιστορία της Λουντμίλα Παβλισένκο, μιας εκ των 5 κορυφαίων ελεύθερων σκοπευτών όλων των εποχών, με καμπόσες προσωπικές πινελιές και κυρίαρχη αυτή της προσωπικής της φιλίας με την σύζυγο του προέδρου των ΕΠΑ, Ελεονώρας Ρούσβελτ.

Στα πολύ θετικά της ταινίας, οι ατάκες της Λουντμίλα στο αμερικάνικο κοινό στο ταξίδι της στις ΕΠΑ, "δεν έχω σκοτώσει άνθρωπο, μόνο φασίστες" και "είμαι μια κοπέλα 25 χρονών και έχω σκοτώσει ήδη 309 ναζί. -Ως πότε θα κρύβεστε πίσω από τις πλάτες μου;", και το γεγονός πως δεν αποκρύβεται (ή παρουσιάζεται καλιτεχνική αδεία;) η καταγωγή της ως κόρη αξιωματικού της NKVD,  κομμουνιστή και ήρωα του ρώσικου εμφύλιου.
_________
Director: Sergey Mokritskiy               
Writers: Maksim Budarin, Maksim Dankevich  
Stars: Yuliya Peresild, Evgeniy Tsyganov, Joan Blackham

Η ταινία της εβδομάδας: Εδώ οι αυγές είναι ήσυχες

Σε ένα σχετικά ήσυχο χωριό στα μετόπισθεν του κόκκινου στρατού, ο διοικητής της εκεί αντιαεροπορικής μονάδας παραπονιέται για τους άντρες που του στέλνουν, πως το μυαλό τους είναι στο ποτό και τις γυναίκες. Η διοίκηση ακούει τα παράπονα του και αποστέλει μια γυναικεία αντιαεροπορική πυροβολαρχία.

Η ταινία παρακολουθεί τις ζωές, τόσο των κοριτσιών, όσο και του βετεράνου διοιηκητή της μονάδας, μέχρι εκείνο το σημείο, και ενώ τελικά ο τελευταίος καλείται να αντιμετωπίσει με πέντε από τις κοπέλες μια διμοιρία επίλεκτων γερμανών σαμποτέρ που έχει διεισδύσει πίσω από τις σοβιετικές γραμμές.
Από αυτό το σημείο και μετά το έργο περνάει στην καθαρά πολεμική-ηρωική, και τελική του φάση, αναδεικνύοντας των ηρωισμό των νεοσύλλεκτων νεαρών κοριτσιών στον πόλεμο ενάντια στους ναζί κατακτητές.

Κρατάμε την φράση του σοβιετικού επιλοχία στην νεαρή συντρόφισσα που μόλις έχει σκοτώσει τον πρώτο της γερμανό και μετά κάνει εμετό μπροστά στην θέα του πτώματος του:
"Μην ξεχνάς συντρόφισσα, αυτοί δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι καν ζώα. Είναι φασίστες!"
_________

• Σκηνοθεσία: Renat Davletyarov 
• Σενάριο: Renat Davletyarov, Yuriy Korotkov 
• Ηθοποιοί: Pyotr Fyodorov, Anastasiya Mikulchina, Evgeniya Malakhova 

Στο "Ενήλικοι στο Δωμάτιο" του Κώστα Γαβρά, ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ο μοναχικός ήρωας

Ο Χρήστος Λούλης είναι εξαιρετικός στο ρόλο του Βαρουφάκη, με την ταινία να μην κρύβει σε κανένα σημείο τι εκπροσωπεί.

Πριν πιάσουμε τους ενήλικες στο δωμάτιο ας μιλήσουμε πρώτα για τον ελέφαντα σε αυτό: Είναι μια ταινία που, πιάνοντας καυτά ζητήματα ενός παρελθόντος τόσο πρόσφατου που αποτελεί σχεδόν παρόν, και με εμπλεκόμενους ήρωες και villains πρόσωπα ακόμα της επικαιρότητας, μοιάζει να έχει οδηγήσει πολύ κόσμο να ‘πάρει θέση’ εξαρχής, με βάση καθαρά ιδεολογική.

Ωστόσο ο 86χρονος πια, θρυλικός Κώστας Γαβράς επιστρέφει ύστερα από μισό αιώνα και το “Ζ” σε μια θεματική καθαρά ελληνικής πολιτικής, κι αυτό είναι γεγονός αναμφίβολα -και- καλλιτεχνικό.

Αυτή τη φορά, η απολυταρχική καταπίεση στην κοινωνική ανάγνωση του Γαβρά εμφανίζεται με μια εντελώς άλλη μορφή, λιγότερο ωμά επιθετική αλλά πιο εξαντλητικά δαιδαλώδη- ένα σύστημα από μόνο του κατασκευασμένο για να μην υπάρχει διέξοδος από αυτό. Η κωμωδία στους “Ενήλικες στο Δωμάτιο” προέρχεται από την περιγραφή και μόνο των οριακά καφκικών συστημάτων γραφειοκρατίας, όπου το κάθε γρανάζι μοιάζει κατασκευασμένο και τοποθετημένο ώστε να σταματάει την κίνηση όλων των γύρω του.

Ο Γαβράς βασίζεται στο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, του οποίου η σκιά πάνω από το έργο είναι εμφανής με τρόπο όχι ιδιαίτερα λεπτό.

Η ταινία της εβδομάδας: «Βρέχει πάνω από το Σαντιάγο»

• Il pleut sur Santiago (1975)
• 1h 52min | Drama, Thriller
• Director: Helvio Soto
• Writers: Georges Conchon, Helvio Soto
• Stars: John Abbey, Jean-Louis Trintignant, Bibi Andersson

Πολύ πριν ξημερώσει η 11η Σεπτεμβρίου 2001, είχε χαράξει άλλη μια αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου. Αυτή του 1973. Τότε ακούστηκε η περίφημη φράση: «Βρέχει πάνω από το Σαντιάγο». Ήταν το σύνθημα για να κινηθεί η αμερικανοκίνητη Χούντα του επίορκου Στρατηγού Αουγκούστο Πινοσέτ, με τανκς, αεροπλάνα και επίλεκτες μονάδες του στρατού. Η πρώτη ενέργεια του πραξικοπήματος, ήταν να δολοφονήσει άνανδρα τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Χώρας. Τον Σαλβαδόρ Αγιέντε!