ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΡΗΤΗ ΕΥΘΥΝΗ
Η κατάσταση που καλείται το σύνολο της κοινωνίας να διαχειριστεί σήμερα είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Οι κυρίαρχοι θεσμοί αδυνατούν πλέον να δώσουν τη λύση στην κρίση που με καρκινικό τρόπο διαλύει τον κοινωνικό ιστό, κάνοντας εμφανές ότι η σωτηρία του συστήματος περνά μέσα από τη θυσία της κοινωνίας. Η πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, μαζί με τους κρατικούς σχηματισμούς που το ενισχύουν, οδηγεί με γεωμετρική πρόοδο στην επιβολή ενός διαρκούς ολοκληρωτισμού και η κατάσταση εξαίρεσης έχει καταστεί πλέον ο κανόνας της νέας διακυβέρνησης.
Η Ελλάδα αποτελεί σίγουρα ένα μέρος αυτού του πειραματισμού. Η κυβέρνηση του Σύριζα, μετά την κατάπτυστη πρόταση των θεσμών, πήρε την απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος «ως συνέχιση της διαπραγμάτευσης με άλλα μέσα». Αυτό βέβαια αποδεικνύει και την αποτυχία κάθε «έντιμου συμβιβασμού» που με εκκωφαντικό τρόπο διακηρυσσόταν ως λύση μέχρι σήμερα. Βαδίζοντας στη λογική του θατσερικού δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική», η επιβολή των όρων του «ρεαλισμού» καθορίζει μια παθητικοποίηση της κοινωνίας και μια προσπάθεια εξανδραποδισμού της ζωής. Ο «ρεαλισμός» της διαρκούς φτωχοποίησης, της ανεργίας, της μη ελπίδας ,της οριστικής εγκατάλειψης κάθε έννοιας ευτυχίας, των πολέμων και της καταστολής είναι μακριά από τη δική μας λογική. Η κοινωνία οφείλει όχι απλώς να δει πίσω από την κλειστή πόρτα των αποφάσεων, αλλά να τις σπάσει.
Η διάλυση των καπιταλιστικών υποσχέσεων, η αδυναμία συγκρότησης μιας αφήγησης που να δίνει προοπτικές στο σύστημα, οι εμφύλιοι που ξεσπούν με πρωτόγνωρη ευκολία και αναμοχλεύουν τα σύνορα και τις διευθετήσεις που έκτισαν οι διεθνείς συμβάσεις αμέσως μετά τον πόλεμο έχουν μια κοινή συνισταμένη: Ότι το κράτος δεν μπορεί πλέον να διευθετήσει τους όρους της ζωής. Κι αυτό το κράτος θέλει να διαχειριστεί ο Σύριζα σήμερα. Μόνο που το κάνει χρησιμοποιώντας εκείνες τις έως πρότινος κυρίαρχες σημασίες που οδήγησαν στην κατάρρευση το ίδιο το σύστημα που τις εξέθρεψε. Δεν πάτησε καθόλου στη διάλυση της ιδεολογίας της προόδου, διατήρησε στο ακέραιο τη φιλολογία της ανάπτυξης, συνεχίζει να μιλά για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, και όλα αυτά ενδεδυμένα με τον μανδύα ενός ψευτοπατριωτισμού, ο οποίος στην παρούσα κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε αμφίβολα αποτελέσματα.
Το δημοψήφισμα που αποφάσισε ο Σύριζα δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας γιατί το καθιστά σε εργαλείο πίεσης για τους κυβερνητικούς χειρισμούς με το διευθυντήριο της Ευρώπης. Δεν περιέχει τη διαβούλευση, τη συζήτηση, τα επιχειρήματα, τη συμμετοχή της κοινωνίας, την ισότητα, αλλά αντίθετα, οριζόμενο από την εξουσία, τοποθετεί το ερώτημα στα δικά της μέτρα επιδιώκοντας μια νέα συμφωνία για το περιεχόμενο της οποίας η κοινωνία παραμένει στη θέση του θεατή.
