Σαγκάη

Ήταν τότε, στα μέσα του 2021, που η ασταμάτητη μηχανή πείστηκε ότι το Πεκίνο, μαζί με όλες τις υπόλοιπες πολιτικο-στρατιωτικές ετοιμασίες του, προετοιμάζεται ΚΑΙ για ενδεχόμενο τακτικού βιολογικού πολέμου απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον – διαβλέποντας σωστά τις «τάσεις» της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής σε σχέση με την όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Κι αυτό δεν μας φάνηκε καθόλου παράξενο απ’ την μεριά του κινεζικού καθεστώτος: αν μια «υπερδύναμη» είναι επίφοβη στην ακμή της, είναι δυο και τρεις φορές πιο επίφοβη στην παρακμή της, ειδικά όταν έχει ξεμείνει από μέσα που δεν είναι άμεσα φονικά (όπως οι «οικονομικές κυρώσεις»…)

Τι κάνει, λοιπόν, το κινεζικό καθεστώς στην Σαγκάη (πιθανότατα και στην ίδια την πρωτεύουσα); Υποστηρίζουμε ότι αναβαθμίζει τις ασκήσεις αντιμετώπισης βιολογικού πολέμου, μεταφέροντας και δοκιμάζοντας τις τακτικές του από κλίμακες των 10 ή των 15 εκατομυρίων υπηκόων (όπως ήταν ως τις αρχές του 2022) σε κλίμακες των 25 εκατομυρίων.

Η ποσοτική διαφορά είναι και ποιοτική – ας μην το παραβλέπει κανείς! Η επιμελητειακή υποστήριξη κυλιόμενων (από αστική ζώνη σε αστική ζώνη) αποκλεισμών / ελέγχων / λεπτομερών καταγραφών / επιτήρησης σε συνθήκες μεγα-πόλεων όπως είναι η Σαγκάη ή το Πεκίνο, είναι εξαιρετικά σύνθετη και δύσκολη. Τα λάθη, οι ελλείψεις, οι παραλείψεις σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα μπορούν να προκαλέσουν εύλογες κοινωνικές αντιδράσεις – και το κινεζικό καθεστώς δεν παρέλειψε και να τις δείξει, και να αναγνωρίσει τις αιτίες τους!

Πράγματι, ήταν στη αγγλόφωνη έκδοση των καθεστωτικών global times του Πεκίνου, όπου μπορούσε κάποιος να διαβάσει τα προβλήματα που αναγνώρισε το καθεστώς στην «εκστρατεία της Σαγκάης»: πρώτον, ελλείψεις στη συστηματική τροφοδοσία των αποκλεισμένων∙ δεύτερον αδυναμίες στην επικοινωνία και στη φροντίδα μοναχικών ηλικιωμένων κατοίκων, που ήταν οι (διακηρυγμένα) πλέον ευάλωτες κοινωνικές φιγούρες.

Από την άλλη μεριά, πάλι σε τέτοια άρθρα μπορούσε (όποιος ενδιαφερόταν) να βρει τον βασικό πυρήνα των μέτρων, που είναι οφθαλμοφανώς δυσανάλογα με την ασήμαντη απειλή του τσαχπίνη Ο και των υπο-παραλλαγών του, είναι κομβικά όμως αν πρόκειται για ασκήσεις αντιμετώπισης βιολογικού πολέμου. Ποιος είναι αυτός ο πυρήνας; 

Τα «4 έγκαιρα»:

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΦΙΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ

 

Ασυμετρία της γνώσης

Οι ιοί μεταλλάσσονται – οι τακτικές και η στρατηγική των αφεντικών όχι. Έχουμε υποδείξει ότι πιθανότατα υπάρχει κάποια πολιτικο-οικονομική «ιδιαιτερότητα» στα μέρη μας, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του συμπλέγματος, κάποιες ιδιαίτερες συμφωνίες των οποίων η τήρηση απαιτεί απ’ τις ντόπιες πολιτικές βιτρίνες και τους σταβλισμένους ειδικούς να είναι πολύ πιο ύαινες από τους αντίστοιχους άλλων κρατών. Αυτό το ζήτημα θα το παρακάμψουμε όμως προς το παρόν για χάρη ενός άλλου: τι είναι εκείνο που επιτρέπει στην κρατική, παρακρατική και επιχειρηματική τρομοκρατία να δουλεύει μετά από τόσους μήνες ψεμμάτων πάνω σε ψέμματα; Ή, για να το ρωτήσουμε διαφορετικά: τι είναι αυτό που κάνει την άγουρη, αδιαμόρφωτη, ενστικτώδικη, σε σύγχυση κοινωνική αντίδραση άλλοτε υποχείριο της ακροδεξιάς ρεζέρβας του συστήματος και άλλοτε φτερό στον άνεμο μπροστά στις καινούργιες τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως π.χ. η απειλή-της-μετάλλαξης-Δ;

Η απάντησή μας (και σας καλούμε να την σκεφτείτε πολύ σοβαρά) είναι: η άγνοια. Απ’ όλα τα επιμέρους ζητήματα της καθημερινής ζωής εκείνο που λέγεται «υγεία» είναι ίσως το πεδίο όπου (εκείνο που επίσημα ονομάζεται) ασυμμετρία γνώσης έχει τις πιο καταλυτικές συνέπειες. 

Σκεφτείτε: 

• μπορεί να είναι κάποιος «αντι-μπάτσος» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι το σύγχρονο κράτος· 
• μπορεί να είναι «αντι-φασίστας» αγνοώντας τα σημαντικότερα σχετικά με τον φασισμό· 
• οι εργάτες σε μια δουλειά μπορούν να απεργήσουν απαιτώντας αυξήσεις χωρίς να έχουν ιδέα για το τι είναι η πρωταρχική συσσώρευση και η υπεραξία·
•  η «σύγκρουση των γενεών» μέσα στις οικογένειες μπορεί να γίνει άνετα χωρίς οι νεότεροι να έχουν διαβάσει τον εξαιρετικό Έγκελς για την οικογένεια· 
• κάποιος μπορεί να δηλώνει «αναρχικός» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι ένα σύνταγμα· 

όμως κανείς δεν μπορεί να κοντράρει τον Χ γιατρό που του πουλάει ένα παραμύθι (για να βγάλει φράγκα…) για το έντερό του ή για την εγκυμοσύνη της αν δεν ξέρει όσο το δυνατόν περισσότερα για την κατάστασή του / της– και τις όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Η «γνώση σαν εξουσία» είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για τα πάντα: απ’ το νόμισμα και το χρήμα ως την πυρηνική φυσική.

Η ρωγμή του ιστορικού χρόνου: τι σου ζητάμε ρε;

Σκίζουν τα ρούχα τους απ’ το δήθεν πάθος τους να υπερασπιστούν την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος – εναντίον ενός δεξιού / χριστιανικού συνεδρίου για την «υπογονιμότητα» και την οικογένεια… Όμως είναι ακριβώς οι ίδιοι, μα ακριβώς οι ίδιοι, που επιδιώκουν και ορέγονται να απαγορεύσουν οποιαδήποτε αυτοδιάθεση οποιουδήποτε σώματος, γυναικείου, αντρικού, παιδικού, ηλικιωμένου, οποιασδήποτε φυλής… Είναι οι ανθρωποφύλακες του «εμβολιάσου ρε, τι σου ζητάμε;».

Θα ήταν εύκολο και δίκαιο να μιλήσουμε για τους πρεζάκηδες της εξουσίας – αλλά θα ήταν ρηχό και επιφανειακό. Η παλιά αυτοδιάθεση, η αληθινή, εκείνη που παριστάνουν ότι υμνούν οι φύλακες του συστήματος, έχει πεθάνει προ πολλού – απλά κάνουν κάθε τόσο το μνημόσυνό της. Αντίθετα η εικονική “αυτοδιάθεση”, η “αυτοδιάθεση” του “δώστε μου γενετική μηχανική, cyber transformation και ψηφιακή επαύξηση να πέσω επάνω της με χαρά”, αυτή πράγματι κουρντίζεται για να κατακτήσει το κοινωνικό πεδίο. Είναι η “αυτοδιάθεση” του δούλου στο “τέλος του παιχνιδιού” του Μπέκετ: (η μοιρολατρεία) μιας διαλεκτικής ιστορικής αντίθεσης αφέντη και υπηρέτη, την οποία όλοι ζουν μ’ έναν τρόπο που τους διαφεύγει, αλλά απ’ την οποία κερδίζει μόνο τ’ αφεντικό.

-Νοτιοανατολική πτέρυγα του συμπλέγματος;

Όσοι / όσες ενδιαφέρονται και κάνουν τον κόπο να μαθαίνουν (όλους αυτούς τους μήνες) το τι επιβάλλεται σε μια σειρά ευρωπαϊκών κράτων, θα συμφωνήσουν: κάτι «περίεργο» συμβαίνει με την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία α λα ελληνικά. Δεν θα αραδιάσουμε τα συμπτώματα αυτού του «περίεργου». Το τελευταίο, όμως, είναι το πιο δηλητηριώδες: οι φήμες, οι απειλές και πιθανόν οι γκουβερνοαποφάσεις για τον καταναγκαστικό πλατφορμιασμό. Όχι, αυτό δεν συμβαίνει παντού εις τα ευρώπας και δεν έχει σχέση (όπως σχεδόν τίποτα) με υγιειονομικούς σκοπούς!

Πριν συνεχίσουμε δύο μικρές υπενθυμίσεις. 

• Πρώτον, ούτε την 1η ούτε την 2η βιομηχανική επανάσταση οι εξουσίες εντός ελλαδιστάν τις πέρασαν κατά τα «μέσα πρότυπα» άλλων ευρωπαϊκών κρατών! Το κρίσιμο ήταν ο έλεγχος της εντόπιας εργατικής τάξης· κι εκεί (μάρτυρας ο 20ος αιώνας) οι ντόπιοι προεστοί και κοτζαμπάσηδες ΔΕΝ υιοθέτησαν τον κεϋνσιανισμό (όταν αυτό έγινε, στα ‘80s, είχε ήδη αρχίσει να «ξεπερνιέται» διεθνώς – και προκάλεσε χρεωκοπία στα τέλη της δεκαετίας). Επέλεξαν, αντίθετα, τον αποκλεισμό όσων περισσότερων μπορούσαν απ’ τις πολιτικές προσόδους, δηλαδή έναν εμφύλιο διάρκειας 60 χρόνων· και πάμπολλες “καταστάσεις έκτακτης ανάγκης”…
• Και δεύτερον, η διαχείριση του «σκανδάλου novartis» στο ελλαδιστάν ΔΕΝ έχει καμμία σχέση με το πως αντιμετώπισαν την ίδια ιστορία άλλα κράτη (: υπήρξε ανάλογο «σκάνδαλο» και αλλού). Με απλά λόγια στο ελλαδιστάν ΔΕΝ άγγιξε κανείς τις ιερές αγελάδες του «ιατρικού σώματος», παρότι οι αμερικανικές έρευνες για το θέμα είχαν πλήρη στοιχεία, «ονόματα και διευθύνσεις» των εκατοντάδων γιατρών που δωροδοκούσε η συγκεκριμένη φαρμακομαφία.

Η χρεωκοπία είναι μέρος της αναδιάρθρωσης!

Να το πούμε διαφορετικά. Το ξεπέρασμα πολλών (άγνωστο σ’ εμάς πόσων αλλά σίγουρα πολλών) «επιστημονικών ειδικοτήτων» λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και των έξυπνων αλγόριθμων έχει αναγγελθεί προ πολλού. Όπως έχει αναγγελθεί ο ριζικός μετασχηματισμός σχεδόν όλων των υπόλοιπων, ειδικά αν στις ήδη αναμενόμενες μηχανικές δυνατότητες προστεθούν και οι εκρηκτικά «επαναστατικές» που θα σχετίζονται με τις εφαρμογές της κβαντικής μηχανικής. Μ’ άλλα λόγια τα πεδία της διανοητικής εργασίας (τέτοια είναι τα επιστημονικά πεδία) όχι μόνο δεν θα μείνουν ανεπηρέαστα απ’ τις εξελίξεις της 4ης βιομηχανικής επανάστασης αλλά, αντίθετα, θα είναι αυτά κυρίως που θα αναδιαρθρωθούν! 

Η δουλειά της καθαρίστριας (ένα παράδειγμα) θα συνεχίσει να γίνεται όπως ξέρουμε: χειρωνακτικά, φτηνά, υποτιμημένα… Η δουλειά όμως του γιατρού διαφόρων ειδικοτήτων (άλλο παράδειγμα) αναμένεται να αναδιαρθρωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ειδικοί που τώρα ακόμα απολαμβάνουν υψηλού κύρους και αμοιβών (ας πούμε: οι καρδιοχειρούργοι ή οι ορθοπεδικοί) θα είναι τυχεροί μετά από μια γενιά αν ξεπέσουν απλά σε χειριστές ρομποτικών μηχανών· ισότιμοι αποφοίτων τεχνικών σχολών…

Αυτή η ριζική ανατροπή γίνεται ήδη μπροστά στα μάτια μας· και ελάχιστοι δίνουν σημασία! Ποιοί ήταν εκείνοι που έδιναν πραγματικά τον τόνο του τι είναι (και τι δεν είναι) ο τσαχπίνης στη διάρκεια της δυτικής υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας; Κάποιοι γιατροί; Όχι βέβαια!!! Εκείνοι που πραγματικά βρίσκονταν στην «καρδιά» της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας ήταν οι προγραμματιστές (μοντέλα – μοντέλα – μοντέλα!), ορισμένοι βιοτεχνολόγοι με «εκτυπωτές» γονιδίων και τα δικά τους μοντέλα, και οι μπηχεβιοριστές που είναι, απλά, απατεώνες. Οι υπόλοιποι (οι γιατροί διάφορων ειδικοτήτων) ήταν μόνο η ουρά των πιο πάνω· παπαγάλιζαν με τον παρακμιακό στόμφο τους αυτά που άκουγαν εν πλήρη αγνοία· και μερικοί από δαύτους έγιναν διάσημοι σαν εκπρόσωποι τύπου του συμπλέγματος που φαινόταν να έχει επικεφαλής τύπους του είδους κυρ Βασίλης (Άρχοντας Θυρών και Παραθύρων). Το ότι ο συγκεκριμένος έχει ανακηρυχτεί σαν «ο σημαντικότερος γιατρός στον κόσμο» είναι, υποθέτουμε, δηλωτικό από μόνο του!

Η φάκα των... "θετικών διακρίσεων" των εμβολιασμένων

Από τις ανισότητες στις «θετικές διακρίσεις» (!) και από τις (θετικές) διακρίσεις στον ρατσισμό και τον εθνικοπατριωτισμό!

Ξεκινάμε από τα απλά. Να δώσουμε περισσότερα δικαιώματα στους εμβολιασμένους, να νοιώθουν ανώτεροι και να απεχθάνονται τους μη εμβολιασμένους, οι οποίοι ταυτόχρονα θα αποκλείονται και από τα ίσα δικαιώματα… Σε λίγο θα έχουμε και πλειοψηφία των εμβολιασμένων, άρα το λαό με το μέρος μας!

Το τυράκι με τη φάκα είναι δοκιμασμένη συνταγή.

Μόλις αυτό εμπεδωθεί και «νομιμοποιηθεί» στο λαό, θα βάλουμε τους εμβολιασμένους στην πάντα – έκαναν τη δουλειά τους - και θα ανοίξουμε το δρόμο για κάθε αίτημα των αρίστων της ελίτ να «διακρίνονται» με επιπλέον δικαιώματα από την πλέμπα… δηλαδή από αυτούς που δεν έχουν πληρώσει την εφορία, το δάνειο, τη ΔΕΗ, τον ΕΦΚΑ, το ενοίκιο, το πρόστιμο, τα κοινόχρηστα… ανεξαρτήτως αν εμβολιάστηκαν ή όχι!

Και μετά θα περάσουμε και στα επιπλέον «δικαιώματα» όσων σκέφτονται ορθά, εθνικά, κυβερνητικά, χριστιανικά, ευρωπαϊκά, πατριωτικά…

-Πώς θεμελιώνεται ότι η κρίση δεν είναι κρίση του κορονοϊού;

Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, ο κορονοϊός είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση έως την πλήρη αναστολή της οικονομικής δραστηριότητας στον Τουρισμό και σε σχετικούς με αυτόν κλάδους. Υπ' αυτό το πρίσμα, πώς θεμελιώνεται ότι η κρίση δεν είναι κρίση του κορονοϊού;

Σίγουρα, η πανδημία και τα μέτρα διαχείρισής της είχαν έντονο αποτύπωμα στην τουριστική δραστηριότητα και ως εκ τούτου επέδρασαν συνολικά στην πορεία και στο βάθος της κρίσης στη χώρα μας. Ωστόσο, για να αποτιμήσει κανείς συνθετικά το θέμα και να χαρακτηρίσει κατάλληλα την κρίση όταν εξετάζει το προαναφερθέν φαινόμενο, πρέπει να συνυπολογίσει μια σειρά από παράγοντες που σχετίζονται με τη διάρθρωση της οικονομίας, όπως το μέγεθος του τουριστικού κλάδου, τον προσανατολισμό του στον εξωτερικό τουρισμό, τη συσσώρευση κεφαλαίου στον κλάδο όλο το προηγούμενο διάστημα, φαινόμενα πριν την εμφάνιση της πανδημίας, αλλά και τα ίδια τα διαχειριστικά μέτρα για την πανδημία.

Η ελληνική καπιταλιστική οικονομία χαρακτηρίζεται από έναν πολύ μεγάλο τουριστικό κλάδο, η συνολική συνεισφορά του οποίου στην οικονομία πιθανά υπερβαίνει το 30% της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας. Ο κλάδος του Τουρισμού στην Ελλάδα «έτρεχε» τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, ακόμα και εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης του 2008-2009, με ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης.

Εμβόλια και ανθρωπότητα: Κούβα ή Ισραήλ; - (video / ελληνικοί υπότιτλοι)

Πηγή: Cuba de corazon

Τα πάνω κάτω στις εκλογές της Μαδρίτης

Η νικήτρια της Μαδρίτης Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο με τον πρόεδρο του Λαϊκού Κόμματος Πάμπλο Κασάδο

Η εύκολη «ανάγνωση» των αποτελεσμάτων των περιφερειακών εκλογών που έγιναν χθες στη Μαδρίτη μιλάει για «θρίαμβο της Δεξιάς» και «συντριβή της Αριστεράς». Βοηθάει σ’ αυτό και η ανακοίνωση του «πολύ» Πάμπλο Ιγκλέσιας, ότι αποχωρεί από την πολιτική. Ο Ιγκλέσιας παραιτήθηκε από την αντιπροεδρία της κυβέρνησης Σάντσεθ για να διεκδικήσει την τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης ως επικεφαλής του συνδυασμού των Unidas Podemos (είναι η πολιτική συμμαχία των Podemos με ένα από τα ρεβιζιονιστικά κόμματα, την Ενωμένη Αριστερά – Izquierda Unida). Οπως φαίνεται, όμως, στραβά τα λογάριασε. Μολονότι το κόμμα του αύξησε τη δύναμή του κατά 45%, ήρθε τέταρτη δύναμη (πίσω και από το φρανκικό Vox), ενώ έχασε κάθε δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση μαζί με τα υπόλοιπα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Μάλλον του ήρθε «αχαμνά», καθώς έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, γι’ αυτό και παραιτήθηκε, δηλώνοντας σε οπαδούς του ότι αισθάνεται σαν «αποδιοπομπαίος τράγος που κινητοποιεί τα πιο σκοτεινά, τα πιο αντιδημοκρατικά συναισθήματα»!

Η επίσημη Δεξιά (Λαϊκό Κόμμα), με υποψήφια την απερχόμενη περιφερειάρχη Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο, γνωστή και ως «ισπανίδα Τραμπ», σάρωσε, υπερδιπλασιάζοντας τις ψήφους της σε σχέση με το 2019. Συγκεκριμένα πήρε (σε παρένθεση οι αριθμοί του 2019): 1.620.213 (719.852) ψήφους, ποσοστό 44,73% (22,23%) και 65 (30) έδρες. Πρέπει, όμως, να σημειωθεί ότι το Λαϊκό Κόμμα μάζεψε όλες τις ψήφους των Πολιτών (Ciudadanos, το ισπανικό Ποτάμι), που έπεσαν στις 129.216 (629.940) ψήφους, ποσοστό 3,57% (19,46%) και 0 (26) έδρες. Οι Πολίτες δεν πήραν έδρα γιατί δεν έπιασαν το 5% που αποτελεί όριο εισόδου.

Η επίσημη Δεξιά επανέφερε και με το παραπάνω στις τάξεις της τους ψηφοφόρους που είχε χάσει την περίοδο Ραχόι. Η νίκη της γίνεται πιο «χτυπητή» διότι ήρθε σε συνθήκες αυξημένης συμμετοχής των ψηφοφόρων, που έφτασε το 76,19% έναντι 64,2% το 2019 (ψήφισαν σχεδόν 400.000 περισσότεροι ψηφοφόροι).

Η Μαδρίτη, βέβαια, βρίσκεται στα χέρια της Δεξιάς εδώ και 26 χρόνια, όμως είναι άλλο να κάνεις περιφερειακή κυβέρνηση σε συνεργασία με τους Πολίτες και να χρειάζεσαι και ψήφο εμπιστοσύνης από τους φρανκιστές, επειδή σου λείπουν 13 έδρες (όπως το 2019), και άλλο να αγγίζεις μόνος σου την απόλυτη πλειοψηφία.

Δεν είναι “κούραση” – Είναι συνειδητοποίηση

Ζούμε μια ειρωνεία της συγκυρίας: ενώ η χώρα περνάει μάλλον την πλέον φονική φάση της τρέχουσας πανδημίας, ενώ κατατάσσεται στις υψηλότερες θέσεις διεθνώς ως προς την αυστηρότητα των περιοριστικών μέτρων (88% στον σχετικό δείκτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες κάτω του 70%), ενώ τα μέτρα αυτά έχουν πλέον πολύμηνη διάρκεια που υπερβαίνει την αναντίστοιχη στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, την ίδια στιγμή η κοινωνία μοιάζει να δίνει ολοένα και λιγότερη σημασία στα μέτρα και να τα παρακάμπτει με κάθε ευκαιρία.

Η “παράδοξη” αυτή συμπεριφορά της κοινωνίας συχνά αποδίδεται από τον τρέχοντα δημόσιο λόγο σε μια θολή έννοια “κούρασης” του κόσμου από το πολύμηνο λοκντάουν και τους συναφείς περιορισμούς, ως εάν το κοινωνικό σώμα να είναι ένα βιολογικό σώμα ή μια μονήρης ψυχή που καταπονείται από την υπερπροσπάθεια. Κάτι τέτοιο φυσικά έρχεται σε εμφανή αντίθεση με πάμπολλες ιστορικές εμπειρίες όπου διάφορες κοινωνίες, της ελληνικής συμπεριλαμβανόμενης, ερχόμενες αντιμέτωπες με σοβαρές απειλές επιστράτευσαν δυνάμεις και εφεδρείες που δεν φαίνονταν καθόλου να διαθέτουν και ανταποκρίθηκαν επιτυχώς στις προκλήσεις των καιρών. Στην περίπτωση όμως της τρέχουσας συγκυρίας η κυρίαρχη αφήγηση οφείλει τουλάχιστον να εξηγήσει γιατί πρυτανεύει αυτή η περίεργη “κούραση” και δεν αφυπνίζει την κοινωνική συνείδηση π.χ. ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός νεκρών ή διασωληνωμένων ή κρουσμάτων του παρόντος πανδημικού κύματος.

Πιστεύουμε ότι το παρόν “παράδοξο” χάνει την όποια παραδοξότητά του αν, αντί για αυτή τη θολή και έωλη αιτιολογική έννοια της “κούρασης”, χρησιμοποιήσει κανείς την πολύ πιο κατανοητή κατηγορία της συνειδητοποίησης.

Εμπειρογνώμονες και ακαταδίωκτο

Οι καιροί που ζούμε είναι αναμφίβολα… μυστήριοι, καθώς εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο η καθημερινότητά μας έχει σκεπαστεί με ένα πέπλο φόβου και αβεβαιότητας για το παρόν αλλά και το -εγγύς τουλάχιστον- μέλλον λόγω κορονοϊού.

Η ανθρωπότητα, από τις κυβερνήσεις των κρατών μέχρι και τον απλό πολίτη, ακόμη ψάχνουν λύσεις και απαντήσεις απέναντι στον «αόρατο εχθρό», τόσο σε σχέση με την αποτελεσματική αντιμετώπισή του όσο και αναφορικά με τις επιπτώσεις του στην ψυχική μας υγεία.

Εγκλεισμός, καραντίνα, χρονικά όρια, εξονυχιστοί έλεγχοι, τεστ παντού, τηλεργασία, αστυνομία, βεβαιώσεις μετακίνησης, πρόστιμα, διαμαρτυρίες, κλειστά μαγαζιά, έρημοι δρόμοι, άγχος και διαλυμένη οικονομία.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η καθημερινότητα και η νόρμα έχουν εξελιχθεί σε ένα είδος εφιάλτη. Δεν θα ήταν, συνεπώς, ρεαλιστικό να είναι τα πάντα καλώς καμωμένα από τους ανθρώπους που παίρνουν τις αποφάσεις.

Από αυτό, βέβαια, έως την παροιμιώδη μυστικότητα που χαρακτηρίζει τις ενέργειες, αποφάσεις και προτάσεις της περιβόητης επιτροπής εμπειρογνωμόνων υπάρχει τεράστια απόσταση.

Ήρθε και η τροπολογία του υπουργείου Υγείας για το ακαταδίωκτο για να δέσει το… γλυκό. Τελικά πρόκειται για επιτροπές ή… μυστικές υπηρεσίες που πρέπει για κάποιον ακατανόητο λόγο να βρίσκονται μονίμως στο απυρόβλητο;

-Γιατί πρέπει να χρησιμοποιηθεί γενετική μηχανική για να αντιμετωπιστεί κάτι για το οποίο υπάρχουν και «παραδοσιακά», συμβατικά μέσα;

[...]

Για όσους φοβούνται (ή παρασταίνουν ότι φοβούνται…) μην κυλήσουν στον βούρκο της τερατολογίας αν κατανοήσουν τι είναι ο βιοτεχνολογικός βραχίονας της τρέχουσας υγιεινιστικής τρομοεκαστρατείας, ας το επαναλάβουμε:

Ο Christian Velot (ο ομιλητής στο παρακάτω βίντεο*) δεν είναι χριστιανός φονταμενταλιστής, οπαδός του ψόφιου κουναβιού ή του Bolsonaro, περσόνα των αντιsocial media που κυνηγάει likes. 

Είναι πανεπιστημιακός, μοριακός βιολόγος, οικολόγος, με δράση στη γαλλία εναντίον της απελευθέρωσης γενετικά τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον, με συνέπειες απ’ αυτήν την δράση του. Πολιτικά δηλαδή ανήκει στην παράδοση του ανταγωνιστικού κινήματος απ’ τα ‘80ς και μετά. Και ξέρει για ποιό πράγμα μιλάει περιγράφοντάς το όσο επιστημονικά (εντός ή εκτός εισαγωγικών) γίνεται. 

-Όσο για το κύρος του; Έχει όλα τα «δεδομένα» που τόσοι θαυμάζουν: είναι καθηγητής πανεπιστημίου· ε; 

[...]

-Στραπάτσο;

Η εξέλιξη με κωδικό «oxford/astrazeneca» δεν είναι καθόλου μα καθόλου εκείνη που θα ήθελαν τα αφεντικά του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος! Είναι μια ήττα (και στους δύο πολέμους αν και με διαφορετική την εν δυνάμει διαχείρισή της, θα επανέλθουμε στη συνέχεια) που έχει ήδη εκτεταμένες συνέπειες.

Έχουν ακουστεί διάφορες βλακώδεις τερατολογίες για να δημιουργηθεί σύγχιση ως προς το ζήτημα· και μάλιστα από ομιλούσες κεφαλές που με την άνεση πορδής κατηγορούσαν όσους προειδοποιούσαν ότι η γενετική μηχανική είναι επικίνδυνη σαν «συνωμοσιολόγους» και «ψεκά». Η αιτία της αποκάλυψης της επικινδυνότητας της συγκεκριμένης πλατφόρμας είναι απλή: παρότι υπάρχουν και στο ελλαδιστάν κλινικοί γιατροί που θα έπρεπε να έχουν εντοπίσει και συσχετίσει κατ’ αρχήν τις φονικές θρομβοεμβολές, ήταν τέτοιοι γιατροί αλλού, σε άλλα κράτη, που τιμώντας τον όρκο που έχουν δώσει έβαλαν τις φωνές. Κυριολεκτικά. Οι δικές τους φωνές προκάλεσαν την πρώτη φάση «παγώματος» στη χρήση της συγκεκριμένης πλατφόρμας, σε πολλά σημεία της ευρώπης…

Ύστερα ήρθε το κουκούλωμα, απ’ τον ΕΜΑ. Όμως, καθώς τα περιστατικά πολλαπλασιάζονταν, αυτοί πάλι δεν το βούλωσαν.

Λινού: "κλείνοντας τους ανθρώπους μέσα αυξήσαμε τη διασπορά"

Η καθηγήτρια επιδημιολογίας του ΕΚΠΑ, Αθηνά Λινού, μιλώντας στον ΑΝΤ1, παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος τα μέτρα που έκλεισαν τους ανθρώπους αυστηρά στα σπίτια τους λόγω λάθος στοιχείων. «Δεν είχαν επαρκή πληροφορία αυτοί που το αποφάσισαν (σ.σ. δεν ήξεραν-δεν ρώταγαν;) και δεν είχαν και γνώση της προστατευτικής δράσης του υπαίθριου χώρου», είπε, προσθέτοντας «είχαμε ήδη ενδοοικογενειακή και ενδοκτιριακή διασπορά μεγάλη και κλείνοντας τους ανθρώπους μέσα αυξήσαμε τη διασπορά».

«Είναι εξαιρετικά θετικό το ότι θα μπορούν οι άνθρωποι να μετακινηθούν» ανέφερε η καθηγήτρια επιδημιολόγιας, επαναλαμβάνοντας όμως ότι τα μέτρα ατομικής προστασίας ισχύουν «και θα πρέπει να ισχύουν».

Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς γίνεται να επιλέγεται το άνοιγμα με βαρύτερο επιδημιολογικό φορτίο από όταν ξεκίνησε το lockdown, η κ. Λινού χαρακτήρισε λογικές τις αντιδράσεις και τις απορίες των πολιτών. 

Το μυστικό της κατασκευασμένης «κοινωνικής ευθύνης» αρχίζει από «ευ…»

Η ιστορία των “πιστοποιητικών” και των “εγκρίσεων”…

Αυτά (σ.σ. εδώ και εδώ) φαίνονται τερατώδη· και είναι. Υπάρχει όμως ακόμα μεγαλύτερο βάθος. Κάποιος θα όφειλε να αναρωτηθεί: «Μα τι νταλκάς είναι αυτός για έναν ιό που είτε έτσι είτε αλλιώς σ’ ένα χρόνο από τώρα θα είναι παρελθόν; Προς τι όλη αυτή η φασαρία για κάτι που όχι μόνο είναι γενικά περιορισμένης επικινδυνότητας αλλά, επιπλέον, είναι εντελώς προσωρινό; Τρελλάθηκαν εντελώς τα κράτη και οι λακέδες τους;»

Όχι, δεν τρελλάθηκαν! Κάντε τώρα την άσκηση σκέψης: αφαιρέστε απ’ όλη αυτή την κατασκευή τον προσωρινό covid και κρατείστε όλα τα υπόλοιπα στη θέση τους. Τι βλέπετε;

Α) Την κατασκευή και την εμπέδωση μιας ιδέας περί «κοινωνικής ευθύνης» κατασκευασμένης (ή επικυρωμένης) δια της βίας απ’ τα πάνω, απ’ τα κράτη και τα αφεντικά του καπιταλιστικού 21ου αιώνα…
Β) Τη νομιμοποίηση των καθολικών απαγορεύσεων σε οποιαδήποτε έκταση ή/και ένταση κρίνουν τα αφεντικά στο όνομα αυτής ακριβώς της «κοινωνικής ευθύνης»…
Γ) Τη νομιμοποίηση των διαρκών ελέγχων άρα και των διαρκών εγκρίσεων, πιστοποιήσεων «καταλληλότητας – για – ‘υπεύθυνη’ – κοινωνική – ζωή», όποια κι αν είναι κάθε φορά τα κριτήρια…
Δ) Ή, αντίστροφα, τη νομιμοποίηση των αποκλεισμών όσων θεωρούνται «μη εγκεκριμένοι», «ακατάλληλοι – για – ‘υπεύθυνη’ – κοινωνική – ζωή», όποια κι αν είναι κάθε φορά τα κριτήρια…

-Σας φαίνονται λίγα, ασήμαντα ή «κενά περιεχομένου»; Κακώς, κάκιστα. Αν δεν μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει (τι επιτρέπει…) αυτή η συμπαγής «βάση», τότε συνεχείστε την άσκηση σκέψης προσθέτοντας σ’ αυτήν την βάση κάτι απ’ τα πιο κάτω, ή οποιονδήποτε συνδυασμό τους:

– ένα οποιοδήποτε νόσημα, όχι υποχρεωτικά «μεταδοτικό», όπως ας πούμε διαγνωσμένο «ψυχολογικό πρόβλημα» (υπάρχει κάποιος από εσάς που θα γλύτωνε μια τέτοια σχολαστική διάγνωση;)

Πρόστιμο 300 ευρώ και μερικά πλευρά μελανιασμένα...

...Στη Νέα Σμύρνη, το ανελέητο ξύλο σε έναν πολίτη που βρέθηκε στις αγκάλες των οργάνων της τάξεως, οι ενέδρες και το ξεπερασμένο κυνήγι της αλήθειας.
_________
"-Γιατί με βαράτε ρε;" ρώτησε ο νέος άνθρωπος που έτρωγε το ανελέητο ξύλο της αστυνομίας στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Μα ρωτάς τέτοιο πράγμα; Σε βαράνε εσένα για το καλό το δικό μας.

Για όποιον δεν το κατάλαβε, το φεστιβάλ βίας και καταστολής έκαψε τον καρνάβαλό του λίγο νωρίτερα φέτος. Η ενημέρωση που βρήκαμε τις πρώτες απογευματινές ώρες της Κυριακής, βασισμένη σε διαρροές της Ελληνικής Αστυνομίας, πήρε τη σκυτάλη δημιουργώντας φαντασιώσεις ενέδρας. Η αλήθεια ήταν τελείως διαφορετική και ευτυχώς ίχνη της βρέθηκαν στα βίντεο.

Οπως τα είπε ο κύριος #Νεα_Σμυρνη pic.twitter.com/4AFdDeM350

— ★Laura★ (@PartyGirl_Laura) March 7, 2021

Εικόνες ενός ανθρώπου που δέρνεται αναίτια στο σώμα και στα πόδια με πτυσσόμενο γκλομπ ουρλιάζοντας ότι πονάει. Τραμπούκικο ύφος σε όσους πάνε γύρω να διαμαρτυρηθούν αλλά και σε όσους βιντεοσκοπούν. Μία γκλομπιά που φεύγει στον αέρα κατευθυνόμενη προς μία γυναίκα που βρισκόταν εκεί κοντά (πόσα συγκινητικά ποστ θα δούμε για τη βία κατά των γυναικών σήμερα). Μετά απόβαση με μηχανές. Νέοι τραμπουκισμοί. Καθίστε για ένα λεπτό και φανταστείτε ποια θα ήταν η αλήθεια σας, αν αυτά δεν είχαν κυκλοφορήσει από εξαγριωμένους πολίτες στα social media.

Είναι δυνατόν να το κάνουν στη μέση της πλατείας;

Τίποτα από όσα είδαμε στη Νέα Σμύρνη δεν ήταν πρωτοφανές. Δεν ήταν ηλίθιοι οι αστυνομικοί που πήραν τα γκλομπ και άρχισαν να ξυλοκοπούν μέρα μεσημέρι μέσα σε μία μεσοαστική περιοχή και ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους που κυκλοφορούσαν εκεί κοντά.

Θα ήταν αν τα έκαναν αυτά, αφού διάφοροι συνάδελφοί τους που είχαν προβεί σε ανάλογες πράξεις στο παρελθόν είχαν τιμωρηθεί.

Άσκοπες μετακινήσεις

-Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε το βίαιο σπρώξιμο συμπεριφορών και πρακτικών από τον urban «αναλογικό» χώρο στις ψηφιακές προσομοιώσεις τους. Στις νέου τύπου μηχανές! Αυτό θα ήταν ιδεώδες για τον Taylor και την «φιλοσοφία» του, αν μπορούσε πριν έναν αιώνα να το φανταστεί…

-Ποιο είναι το όφελος απ’ αυτό το σπρώξιμο, και για ποιούς; Το όφελος είναι η εξουδετέρωση των «νεκρών (δηλαδή μη παραγωγικών ή καταναλωτικών) χρόνων» λόγω μετακίνησης σε συνθήκες «ώριμων» (δηλαδή: πολυάνθρωπων) urban συγκεντρώσεων. Είτε η μετακίνηση αφορά την παραγωγή (: εργασία), είτε την κατανάλωση, συμπεριλαμβανόμενης της διασκέδασης, της εκπαίδευσης, της υγείας…

"Τα λοκ-ντάουν βελτιώνουν αθόρυβα τις πόλεις ανά τον κόσμο"

Έχουμε ταυτόχρονα την γενικευμένη μηχανική (: ψηφιακή) μεσολάβηση όσο το δυνατόν περισσότερων διαδικασιών, καθημερινών πρακτικών· και την εντατικοποίησή τους. Έχουμε την «τεχνική ορθολογικοποίηση» των συμπεριφορών απ’ τις οποίες αφαιρέθηκε ο «χαμένος χρόνος» τους, θεωρούμενος σαν χρόνος «υγιειονομικά επικίνδυνος»… Όχι επειδή είναι πράγματι τέτοιος, αλλά επειδή «υγεία» είναι πια ένας άλλος τρόπος να ονομαστεί η εν-σωμάτωση του μηχανικού (: ψηφιακού) «ορθολογισμού», η εν-σωμάτωση δηλαδή της σχέσης ενέργεια – έργο – απόδοση με βάση τις προδιαγραφές (απόδοση, προς κοινωνικό όφελος, ήταν και το βασικότερο επιχείρημα του Taylor). Έχουμε επίσης την τυποποίηση – μέσω – της – ψηφιακής – μεσολάβησης: τα big, very big data… Έχουμε, τέλος, ένα μεγάλο άλμα στην ανακατασκευή του δημόσιου χώρου / χρόνου: εμφανίζεται σαν αναπαράσταση της αναπαράστασης στις οθόνες, εξατομικευμένος και αδιαφοροποίητος.

Ανακατασκευάζοντας τα περιβάλλοντα ανακατασκευάζονται και οι συμπεριφορές:

Η Pfizer απαιτεί από κυβερνήσεις της Λατ. Αμερικής ενέχυρο δημόσια περιουσία για να εξασφαλίσουν συμφωνία εμβολίων

Η Pfizer κατηγορήθηκε για εκβιασμό κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής στις διαπραγματεύσεις για το εμβόλιο Covid και ζήτησε από κάποιες χώρες να δώσουν ενέχυρο κυρίαρχα περιουσιακά στοιχεία, όπως κτίρια πρεσβειών και στρατιωτικές βάσεις, ως εγγύηση έναντι του κόστους τυχόν μελλοντικών νομικών υποθέσεων, σύμφωνα με στοιχεία που μπορεί να αποκαλύψει το Γραφείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας.

Στην περίπτωση μιας χώρας, τα αιτήματα του φαρμακευτικού κολοσσού οδήγησαν σε τρίμηνη καθυστέρηση της συμφωνίας για το εμβόλιο. Για την Αργεντινή και τη Βραζιλία, δεν εγιναν καθόλου εθνικές συμφωνίες. Οποιαδήποτε καθυστέρηση στις χώρες που λαμβάνουν εμβόλια σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι προσβάλλονται από το Covid-19 και ενδεχομένως πεθαίνουν.

Αξιωματούχοι από την Αργεντινή και την άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής, η οποία δεν μπορεί να κατονομαστεί καθώς έχει υπογράψει συμφωνία εμπιστευτικότητας με την Pfizer, ανέφεραν ότι οι διαπραγματευτές της επιχείρησης ζήτησαν πρόσθετη αποζημίωση εναντίον τυχόν πολιτικών προσφυγων που ενδέχεται να καταθέσουν οι πολίτες, εάν είχαν δυσμενείς επιπτώσεις μετά τον εμβολιασμό τους. Στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, η Pfizer ζήτησε να χρησιμοποιηθούν δημόσια περιουσιακά στοιχεία ως εγγύηση για τυχόν μελλοντικά νομικά έξοδα.

Ένας αξιωματούχος που ήταν παρών στις διαπραγματεύσεις της ανώνυμης χώρας χαρακτήρισε τα αιτήματα της Pfizer ως «υψηλού επιπέδου εκβιασμό» και είπε ότι η κυβέρνηση αισθάνθηκε σαν να «κρατούνταν για λύτρα» προκειμένου να έχει πρόσβαση σε σωτήρια εμβόλια.

Οι ακτιβιστές προειδοποιούν ήδη για ένα «απαρτχάιντ εμβολίων» στο οποίο πλούσιες δυτικές χώρες μπορεί να εμβολιάζονται χρόνια πριν από τις φτωχότερες περιοχές. Τώρα, οι νομικοί έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι τα αιτήματα της Pfizer ισοδυναμούν με κατάχρηση εξουσίας.

Και από τις 18:00 σπίτια σας*

Τα απογεύματα του πρώτου Σαββάτου και της πρώτης Κυριακής του Φεβρουαρίου οι μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας ανήκαν σε ντελιβεράδες και αστυνομικούς. Μια νεκρική σιγή κατέκλυσε τον πυκνό αστικό ιστό δημιουργώντας πρωτόγνωρες εικόνες. Είχε προηγηθεί μια μαρτυρική για όλους μας συζήτηση μεταξύ των λοιμωξιολόγων ως προς το ποια θα ήταν τα επιπλέον μέτρα στις λεγόμενες κόκκινες περιοχές. Ένα θρίλερ διαβουλεύσεων για κεκτημένα δικαιώματα, όπως η ελεύθερη κυκλοφορία, που λίγους μήνες πριν ούτε που θα διανοούμασταν ποτέ ότι θα μπορούσαν να τεθούν υπό διαπραγμάτευση.

Αν έπιανες να ρωτήσεις κάποιον Αθηναίο στις 8 το βράδυ της Παρασκευής ποια θα είναι τα υγειονομικά μέτρα που θα έπρεπε να ακολουθήσει το αμέσως επόμενο πρωινό δε θα είχε ιδέα. Όλη η προηγούμενη εβδομάδα πέρασε με κυβερνητικούς εκπροσώπους, λοιμωξιολόγους, μέλη της Επιτροπής, δημοσιογράφους να μιλούν για συγκεκριμένα μέτρα, μόνο για να έρθει ο επόμενος να τα αρνηθεί. Τα σχολεία ανοιγόκλειναν, τα καταστήματα επίσης. Η απαγόρευση κυκλοφορίας πήγαινε από τις 18:00 στις 21:00 και μετά πάλι στις 18:00. Τελικά, το βρήκαμε στη μέση. Από τις 18:00 το Σαββατοκύριακο όλα κλειστά, όλοι σπίτια μας.

Μέσα σε όλο αυτό το αδιανόητο μπέρδεμα έρχεται και ένα νέο. Οι εικόνες του Πρωθυπουργού και των συνωστισμών στην Ικαρία αλλά και το τραπέζι στο σπίτι του βουλευτή του κόμματός του ξεσήκωσαν αντιδράσεις της αντιπολίτευσης αλλά και των πολιτών στα social media. Οι φωτογραφίες και το βίντεο για το τελευταίο ήρθε μάλιστα λίγο πριν ξεκινήσει η απαγόρευση κυκλοφορίας.