Όταν οι μαφίες κάνουν κοινωνική πολιτική!

...Κρατικού τύπου, φυσικά. Στη διάσημη φαβέλα του Ρίο Cidade de Deus («πόλη του θεού») οι συμμορίες επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 8 το βράδυ – υποθέτουμε ότι μετά την δύση του ήλιου θα χρειάζονται ειδικές άδειες για να γίνονται όσες δουλειές προτιμούν το σκοτάδι. Γυρνώντας τα στενά της παραγκούπολης με αυτοκίνητα με μεγάφωνα (παραδοσιακός αλλά αποτελεσματικός τρόπος) το ξεκαθάρισαν:

"…Η κυβέρνηση αδιαφορεί για εμάς. Επιβάλλουμε απαγόρευση κυκλοφορίας επειδή κανείς δεν παίρνει τον κορονοϊό στα σοβαρά. Να μείνετε στα σπίτια σας και να αράξετε. Όποιος βρεθεί να κυκλοφορεί έξω θα τιμωρηθεί…"

Σην Santa Maria, μια άλλη φαβέλα του Ρίο, οι μαφιόζοι έβαλαν σαπούνια σε μια δημόσια βρύση, και κρέμασαν ταμπέλες με το επιτακτικό «να πλένετε τα χέρια σας πριν μπείτε στη γειτονιά μας». Στην Complexo da Mare, κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Ρίο, περιόρισαν τις ώρες λειτουργίας των μαγαζιών (και των εκκλησιών) – πάντα για λόγους δημόσιας υγείας.

Μήπως οι ενέργειες αυτές («πειστικές» χωρίς αμφιβολία… ποιός θα τολμήσει να τις αμφισβητήσει;) μιλάνε στην καρδιά της επίσημης μορφής – κράτους; Αν όχι σίγουρα αγγίζουν τα τάγματα υγιεινιστικής εφόδου…

Βραζιλία: Μεγάλες διαδηλώσεις κατά της Ρούσεφ οργάνωσε η κεντροδεξιά αντιπολίτευση

Από τις διαδηλώσεις κατά της Ρούσεφ

Πάνω από 1 εκατομμύριο Βραζιλιάνοι συμμετείχαν την Κυριακή στις κινητοποιήσεις στο Σάο Πάολο και σε άλλες πόλεις, για να απαιτήσουν την αποπομπή της κεντροαριστερής προέδρου της χώρας, ανακοίνωσε η αστυνομία της οικονομικής πρωτεύουσας της Βραζιλίας.

Στις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα ενάντια στη Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία επανεξελέγη στα τέλη του 2014, συμμετείχαν περίπου 1,5 εκατ. πολίτες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας, ένας αριθμός συγκρίσιμος με τον όγκο των κινητοποιήσεων που είχαν καταγραφεί τον Ιούνη του 2013.

Οι διαδηλωτές, κυρίως υποστηρικτές της κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης, κατήγγειλαν την επιδείνωση της κατάστασης της οικονομίας, τη ραγδαία αύξηση του κόστους ζωής, τα φαινόμενα διαφθοράς κι αξίωσαν να αποπεμφθεί η Ρούσεφ.

Δεν χορεύουμε σάμπα και η υπομονή τελείωσε.

«Δεν χορεύουμε σάμπα και η υπομονή τελείωσε». Το συγκλονιστικό γράμμα του Έλληνα από τη Βραζιλία. «Πλαστικές σφαίρες, διαφθορά, ουρές 70 χιλιομέτρων και εγκληματικότητα»...
Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε, ναι μιλάω σε εσένα που ακούς Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι.

Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε.

Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.
Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους.

Σφηνάκι #19

Πραγματικά είναι μεγάλος ο κίνδυνος από την προσπάθεια των ναζιστών να εισχωρήσουν στο κίνημα, στην Βραζιλία που πάνω από το 50% του πληθυσμού αποτελείται από μιγάδες, μαύρους, κίτρινους και αυτόχθονες, οι οποίοι ως γνωστό είναι τα πιο ευάλωτα στις ναζιστικές αντιλήψεις, κομμάτια ενός πληθυσμού. Είναι λοιπόν λογικό ο κάθε αριστερός να φροντίζει να κρατήσει τις αποστάσεις του.

Στην χώρα του «πας μη Έλλην βάραβαρος» πάλι, κανένας τέτοιος κίνδυνος δεν διαγράφτηκε (ούτε και μπορούσε εξάλλου) ποτέ, οπότε η συνύπαρξη με τους φασίστες στις πλατείες των «αγανακτισμένων» μπορούσε να λειτουργήσει απρόσκοπτα...

Ολοι οι αστοί ηγέτες την ίδια πολιτική εφαρμόζουν. - Λαϊκές εξεγέρσεις σε Τουρκία, Βραζιλία

Αναμενόμενο ήταν να υπάρξει από τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παραλληλισμός των λαϊκών κινητοποιήσεων που υπάρχουν στην Βραζιλία με αυτές που είναι σε εξέλιξη στην Τουρκία.
Και πραγματικά υπάρχουν πολλά κοινά.

Η λαϊκή έκρηξη και στις δυο χώρες πυροδοτήθηκε από αφορμές που επιφανειακά βλέποντας της κάποιος δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει τον δυναμισμό και την ένταση της. Στην Τουρκία αφορμή του λαϊκού ξεσπάσματος ήταν μια οικολογική καταστροφή στο πάρκο Γκεζί, ενώ στην Βραζιλία η κυβερνητική απόφαση να αυξήσει το εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς κατά 20%.

Αυτό όμως είναι το φαίνεσθαι. Η πραγματικότητα έχει βαθύτερα αίτια. Οι κοινωνικές ανισότητες παίρνουν όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και σ’ αυτές τις χώρες. Ο μισθός ενός μέσου εργαζόμενου στην Τουρκία είναι 350 ευρώ τον μήνα, ενώ στο φτωχότερο 20% των πολιτών της Τουρκίας αντιστοιχεί μόλις το 5,6% του παραγόμενου ΑΕΠ της χώρας την ίδια ώρα που το  πλουσιότερο 20% των πολιτών στην Τουρκία απολαμβάνει σχεδόν το 50% του παραγόμενου εισοδήματος.