Το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του ΚΚΕ από το 19ο συνέδριο (pdf)

Από το μπλογκ του οικοδόμου

Πρόγραμμα και Καταστατικό του ΚΚΕ, Απρίλης 2013 by Οικοδόμος

Συνεδριακά συμπεράσματα ενός αμερόληπτου αναλυτή

Περίεργα -έως και ύποπτα- πράγματα συμβαίνουν εκεί στο ΚΚΕ, το οποίο κλυδωνίζεται επικίνδυνα μετά το φιάσκο τού συνεδρίου του. Σύμφωνα με όλες σχεδόν τις σοβαρές αναλύσεις, η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των συντρόφων τού Περισσού. Φαίνεται πως το συνέδριο που είχαν στήσει προκειμένου να περάσουν τις προσωπικές τους επιλογές ως θέσεις τού κόμματος, γύρισε μπούμερανγκ πάνω τους. Κι αν αμφιβάλλετε, ιδού τα γεγονότα:

α. Το συνέδριο έληξε ξημερώματα Κυριακής εσπευσμένα, όπως αποκαλύπτουν Τα Νέα. Προφανώς, οι εξελίξεις δεν δικαίωσαν όσους καπηλεύονται το κόμμα με στόχο το δικό τους βόλεμα και γι' αυτό βιάστηκαν να το λήξουν, φοβούμενοι (προφανέστατα!) επαπειλούμενη διάσπαση. Δυστυχώς, δεν έχω στα χέρια μου το πρόγραμμα του συνεδρίου για να σας πω ποια ώρα ήταν προγραμματισμένη η τελετή λήξης.

β. Η εκλογή Κουτσούμπα προκάλεσε αναταράξεις. Όπως αποκαλύπτει η εκλεκτή δημοσιογράφος Μαρία Νταλιάνη στην εφημερίδα Τα Νέα (γνωστή για το κύρος της), "«Μούδιασμα» είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στον Περισσό μετά την αλλαγή στην κομματική ιεραρχία του ΚΚΕ". Φαίνεται ότι οι καρεκλοκεύνταυροι του κόμματος δεν περίμεναν με τίποτε τον Κουτσούμπα, ο οποίος μάλλον τους έπεσε κατακέφαλα από τον ουρανό. Πώς κερδίζουν κάπου-κάπου στον ιππόδρομο κάτι "κουτσά" άλογα και στέλνουν τους κουμαρτζήδες άκλαφτους; Κάτι τέτοιο.

γ. Ο σημερινός Ριζοσπάστης, το πρώτο μετασυνεδριακό φύλλο τής εφημερίδας, δεν έχει στην πρώτη σελίδα του την παραμικρή φωτογραφία τού νέου γενικού γραμματέα του. Φυσιολογικά θα έπρεπε να έχει τον Κουτσούμπα ολοσέλιδη φάτσα-κάρτα. Για να μη πω ότι, λόγω διαστάσεων του γραμματέα, θα έπρεπε η φωτογραφία να καλύπτει και την πρώτη και την τελευταία σελίδα τής εφημερίδας.

Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στο κλείσιμο της συζήτησης του 19ου Συνεδρίου

Προχωράμε με αισιοδοξία, ενθουσιασμό, μαχητικότητα, με σταθερό ιδεολογικό - πολιτικό υπόβαθρο

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, η ΚΕ εκτιμά ότι στις εργασίες του Συνεδρίου, πέρα απ' τα συλλογικά θετικά στοιχεία και αποτελέσματα που έχουμε, αναδείχτηκε ένα πνεύμα μαχητικότητας με πιο ολοκληρωμένο και ουσιαστικό τρόπο, σε σχέση με τα Σώματα που προηγήθηκαν. Οχι μαχητικότητας με συνθηματολογία, αλλά ένα πνεύμα μαχητικό με σταθερό ιδεολογικό - πολιτικό υπόβαθρο και ταυτόχρονα με συναίσθηση της συνθετότητας της κατάστασης των άμεσων και των μελλοντικών εξελίξεων που έχουμε μπροστά μας, των δυσκολιών. Απ' ό,τι φάνηκε απ' τις ομιλίες, και βεβαίως θα ολοκληρωθεί και με τα ντοκουμέντα του Κόμματος, κατακτάμε ένα επίπεδο όχι απλώς να αναλύουμε και να προβλέπουμε τις δυσκολίες, που κι αυτό είναι σημαντικό, αλλά κυρίως να έχουμε ένα σχεδιασμό που πρέπει να βαθύνει και να ολοκληρωθεί παρακάτω. Σχεδιασμός που αφορά όχι μόνο το πώς θα αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες, αλλά και το πώς από αυτές τις δυσκολίες το Κόμμα θα δυναμώσει, με όλα τα κριτήρια που έχουμε εμείς. Πάνω απ' όλα, αφορά την ικανότητα του Κόμματος να καθοδηγήσει το εργατικό κίνημα που πρέπει να μπει πιο σταθερά σε πορεία ανασύνταξης, να καθοδηγήσει την κομματική οικοδόμηση, πριν απ' όλα στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στους μονοπωλιακούς ομίλους, στα βιομηχανικά κέντρα κ.λπ. και να γίνει πόλος συσπείρωσης εργατικών και φτωχών - λαϊκών δυνάμεων.

Κόμμα παντός καιρού

Αυτό που λέμε «Κόμμα παντός καιρού» είναι κάτι που πρέπει να το δρομολογήσουμε βεβαίως στη συνέχεια της δουλειάς. Δεν αποκτούμε τώρα την ικανότητα, αλλά πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε προς τα εκεί, να πλησιάσουμε, αν θέλετε, αυτό το στόχο.Ηρθε πείρα γύρω απ' την οργάνωση των αγώνων, την τακτική, τους χειρισμούς, το πώς αντιπαλεύουμε τον εχθρό που έχει πολλά κεφάλια όπως ξέρουμε. Βασικός εχθρός είναι ο ταξικός, αλλά και μέσα στο κίνημα δεν είναι λίγοι οι αντίπαλοι και τα εμπόδια, ο οπορτουνισμός, ο ρεφορμισμός. Υπάρχουν περιθώρια, αυτή η πείρα να γίνει πιο βαθιά στα όργανα και πάνω απ' όλα να γίνει πείρα των ΚΟΒ. Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η αναντιστοιχία, ανάμεσα στα προβλήματα που απασχολούν τα καθοδηγητικά όργανα, τις συνδιασκέψεις, τα συνέδρια και στο πώς αυτά μετουσιώνονται σε πράξη καθοδήγησης στην ΚΟΒ, αλλά και στην εργατική τάξη και στις λαϊκές μάζες.
Θα μπορούσε να έρθει περισσότερη πείρα γύρω απ' το ζήτημα της κομματικής οικοδόμησης, πείρα από τη δράση μας που δημιουργεί προϋποθέσεις στρατολογίας σε συνθήκες που το εργατικό κίνημα βρίσκεται στη σημερινή κατάσταση που έχουμε εκτιμήσει.
Το «Κόμμα παντός καιρού» είναι τρεις λέξεις που τα λένε όλα. Είναι στόχος προς κατάκτηση, στη συνέχεια, και με αφετηρία και εφαλτήριο ό,τι έχουμε αποκτήσει ως πείρα, θετική κυρίως αλλά και αρνητική.

Σφηνάκι #14

Διαβάζουμε αυτές τις μέρες, βαθυστόχαστες αναλύσεις πάνω στο «γιατί δεν εκλέχθηκε σύνεδρος ο ...Μπογιόπουλος».

Η απάντηση είναι απλή:

Γιατί δεν τον ψήφισαν!

Και δεν ψηφίστηκε γιατί διαφωνούσε με την , κατά 97% εκπεφρασμένη άποψη αυτών που είχαν το δικαίωμα εκλέγειν.

Πόσο λογικό θα ήταν να ψηφίσεις κάποιον, με του οποίου τις απόψεις, διαφωνείς;

Τα παραπάνω ονομάζονται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ καρεκλοθήρες παραγοντίσκοι της αστικής πολιτικής.  

Ως εκ τούτου , αδυνατείτε να τα κατανοήσετε.

Η ΚΕ και η ΚΕΟΕ που εκλέχθηκαν από το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ

Νέα Κεντρική Επιτροπή και Κεντρική Επιτροπή Οικονομικού Ελέγχου εκλέχθηκαν από το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Το Δελτίο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Η Κεντρική Επιτροπή που εξέλεξε το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ (με αλφαβητική σειρά) είναι:

1. Αβραμόπουλος Κώστας
2. Αλέπης Πέτρος
3. Αρβανιτάκης Δημήτρης
4. Αρβανιτάκης Διονύσης
5. Βαγενάς Ελισσαίος
6. Βαρδαλής Σάκης
7. Γκιόκας Γιάννης
8. Γκιώνης Θέμης
9. Γόντικας Δημήτρης

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #7

Μέρη: 1ο, 2ο, 3ο,  4ο, 5^ο και 6ο 

Πλατείες , δεν πληρώνω και μνήμη χρυσόψαρου

 

Καθώς μπήκαν και αυτά τα ζητηματάκια, και δεν διαθέτουμε μνήμη χρυσόψαρου, ας θυμηθούμε λίγα πράγματα που είναι και σχετικά πρόσφατα εξάλλου.

Το «δεν πληρώνω», ούτε απολιτίκ, ούτε «μονοθεματικό κίνημα» ήταν, παρά τον αυτοπροσδιορισμό του ως τέτοιο. Ξεκίνησε από την αρχή ως ανταγωνιστική κίνηση, των ανάλογων τις οποίες είχε αρχίσει το ΠΑΜΕ (άνοιγμα διοδίων κυρίως) αρκετά (δυο τουλάχιστον χρόνια) πριν.

-Μπορούσαμε λοιπόν να επηρεάσουμε τους ανθρώπους που συμμετείχαν εκεί;

Εγώ λέω κάθετα όχι, και ο λόγος είναι απλούστατος. Εάν το μόνο που ενδιέφερε τους ανθρώπους αυτούς ήταν το συγκεκριμένο (άνοιγμα διοδίων κλπ) και τίποτε άλλο, τότε γιατί δεν πλαισίωσαν τις ανάλογες κινήσεις του ΠΑΜΕ, που προϋπήρξαν άλλωστε; Ο λόγος είναι προφανής. Γιατί διαφωνούσαν με το πολιτικό πλαίσιο που έβαζε το ΠΑΜΕ!

Εμείς «φεύγαμε όταν αυτοί έρχονταν» γιατί δεν μας ήθελαν δηλωμένα μαζί τους λοιπόν. Γιατί εάν πηγαίναμε και εμείς εκεί που ήταν αυτοί, μάλλον σε σύγκρουση θα ερχόμαστε παρά σε συνεργασία.

 Θα ήταν μία τέτοια κατάσταση συμφέρουσα από οποιαδήποτε άποψη για το κίνημα και συνακόλουθα για το Κόμμα; Προφανέστατα όχι.

Με ποιόν λοιπόν τρόπο θα «πλησιάσεις», αυτούς που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να πλησιαστούν; Η απάντηση εδώ είναι και πάλι εύλογη. Με κανέναν, ή αλλάζεις το πολιτικό σου πλαίσιο, αλλά για αυτό θα μιλήσουμε αργότερα. Ή με λαθροχειρία. Αυτό δηλαδή που έκαναν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και που αν το είχε κάνει το ΚΚΕ, τώρα δεν θα είχε τρύπα να κρυφτεί, καθώς σε αντίθεση με τους παραπάνω που για κάποιον περίεργο λόγο τους συγχωρούνται τα πάντα, στο ΚΚΕ δεν συγχωρείται ή ξεχνιέται ποτέ, τίποτε απολύτως. Και φυσικά μπαίνει και το ζήτημα πως για τους κομμουνιστές μία τέτοια τακτική είναι και πρακτικά ανώφελη, αφού ζητάνε να συνειδητοποιήσουν και όχι να ξεγελάσουν τον κόσμο.

Το γεγονός πως οι δήθεν «ακομμάτιστοι» και «μονοθεματικοί», «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» κατέληξαν να κατέβουν ως κόμμα στις εκλογές, κανονικά σταματάει την όποια κουβέντα εδώ.

Και τέλος το επίσης καταγεγραμμένο γεγονός ,πως ήταν ακριβώς το μπλογκ του «δεν πληρώνω» αυτό που αποτέλεσε το ορμητήριο των δολοφόνων στις 20/10/11, κανονικά δεν έπρεπε να επιτρέψει να αρχίσει καν αυτή η κουβέντα.

Οι «πλατείες»

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #6

Μέρη: 1ο, 2ο, 3ο  4ο και 5^ο 

Τα αυταπόδεικτα ανυπόστατα

Ειπώθηκε μεταξύ άλλων πως

 «με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας».

Όπως αναλύσαμε διεξοδικά (πιστεύουμε) στα δύο προηγούμενα σημειώματα, η άποψη αυτή στέκει μόνο εάν θεωρήσουμε «συμμαχίες», μόνο τις εκλογικές τέτοιες, και μάλιστα σε επίπεδο κορυφής. Άλλωστε ο ίδιος ο Νίκος ο Μπογιόπουλος ξεκαθαρίζει πως αυτές τις συμμαχίες δεν τις θεωρεί αποτελεσματικές γιατί

«Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες,».

Για τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που συνοδεύουν μία τέτοια άποψη μιλήσαμε ήδη.

Ωστόσο εδώ υπονοείται και κάτι άλλο που καλό θα ήταν να μην αφεθεί να πέσει κάτω. Πως δηλαδή οι προαναφερόμενοι μετωπικοί σχηματισμοί δεν κάνουν την δουλειά για την οποία δημιουργήθηκαν, να είναι δηλαδή μετωπικοί, αλλά αποτελούνται δήθεν αποκλειστικά από κομμουνιστές. Αυτή ήταν μία κατηγορία που βαρεθήκαμε να αντικρούουμε τα προηγούμενα χρόνια, καθώς ήταν και το βασικό επιχείρημα των οπορτουνιστικών δυνάμεων (ΣΥΡΙΖΑ*, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για να υποσκάψουν το ΠΑΜΕ ως «διασπαστικό», «σεχταριστικό», κλπ, και να δικαιολογήσουν την σύμπραξη τους με την, από τότε ξεφωνημένη, ΓΣΕΕ.

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #5

Εδώ το 1ο, 2ο, 3ο και 4ο μέρος

Συμμαχίες τελικά εκλογικές

Λέγαμε στο τέλος του προηγούμενου σημειώματος, πως η κουβέντα περί «μη-πολιτικής συμμαχιών» όταν τελικά γίνει συγκεκριμένη , αναγκάζεται να «παραδεχτεί» πως τελικά αφορά εκλογικές συμμαχίες.
Και εδώ ξαναμπαίνει το ερώτημα:
Ο.Κ., εκλογικές. Με ποιόν ακριβώς στόχο, και με ποιόν σύμμαχο;

Για τον στόχο δεν μας μιλάει συγκεκριμένα κανείς. Υποθέτουμε πως άρρητα αναφέρονται σε ένα «καλύτερο» (πολύ σχετική η έννοια) εκλογικό ποσοστό, χωρίς κάποια άλλη «μεγαλύτερη» επιδίωξη. Αλλά αυτό είναι δική μας υπόθεση.
Για τον δυνητικό σύμμαχο (που η επιλογή του θα καθοριστεί αναγκαστικά από αυτήν του στόχου) αντίθετα, κάποιοι δείχνουν να έχουν μία ιδέα. Καθώς το μόνο συγκεκριμένο που άκουσα πάνω σε αυτό ήταν από τον φίλο varometro στην κουβέντα που έγινε στο «γλόμπινγκ», θα μιλήσω πάνω σε αυτό. Μας λέει λοιπόν ο φίλος για:

«...τακτική που απομάκρυνε δυνητικούς συμμάχους είτε σε επίπεδο απλών ανθρώπων, είτε σε επίπεδο συλλογικοτήτων, είτε σε επίπεδο κομμάτων (αριστερή πτέρυγα ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), η τακτική που αποστασιοποίησε συνεργαζόμενους με αξία και έρμα (πχ Ρούσης),...»

Το πολύ συγκεκριμένο, τελικά, αφορά την «αριστερή πτέρυγα ΣΥΡΙΖΑ», την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και γίνεται και μία προσωπική αναφορά και στο στέλεχος της τελευταίας Γ.Ρούση.

Ο άξονας πάνω στον οποίο θα μπορούσε να γίνει μία οποιαδήποτε «συμμαχία» με αυτούς τους οπορτουνιστές του κερατά, αφήνεται και πάλι στο φλου, αλλά θα το προσπεράσουμε και θα εξετάσουμε τις προτάσεις αυτές (αφού δεν έχουν ειπωθεί και άλλες!!!) μία-μία.

Αρχικά λοιπόν, η «αριστερή πτέρυγα ΣΥΡΙΖΑ» δεν είναι κάποια αυτόνομη ή ξεχωριστή παράταξη αλλά κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Και αν δεν ξεκούνησε από εκεί μέσα σε άλλες εποχές, σίγουρα δεν θα το κάνει τώρα, εν αναμονή μάλιστα της κυβερνητικής κουτάλας. Αλλά ας πάμε στο υποθετικό σενάριο πως αυτοί οι άνθρωποι (είναι πολύ συγκεκριμένοι) που θεώρησαν περιττή την ύπαρξη ενός ΚΚ στην Ελλάδα ήδη από το ’91 και δημιούργησαν τον πρόγονο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΝ, ξαφνικά τρελαινόντουσαν και έλεγαν –«έγκλημα κάναμε τελικά που φτιάξαμε αυτό το έκτρωμα, μία χαρά είναι το ΚΚΕ και να συνεργαστούμε μαζί του».

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #4

Συνέχεια από το προηγούμενο

(Εδώ το 1^ο και  το 2^ο μέρος)

Οι συμμαχίες

Αφού λοιπόν εξετάσαμε τις ιδεολογικές παραμέτρους κάποιων απόψεων, όσο και τα συναισθηματικά τρικ που λειτούργησαν αυθόρμητα ή χρησιμοποιήθηκαν επιτηδευμένα, ας πάμε να εξετάσουμε λίγο και τις πιο συγκεκριμένες «τακτικές» αιτιάσεις. Η επιστολή του Ν.Μπογιόπουλου τις ταξινομεί κατά κάποιο τρόπο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει ο ίδιος και κάποια προσωπική ευθύνη και για όλα όσα ειπώθηκαν επ’αφομής της προσυνεδριακής του τοποθέτησης.  Ενδιαφέρον είχαν ακόμη και οι κουβέντες που προέκυψαν σε δύο τουλάχιστον μπλογκ (εδώ και εδώ) με αφορμή την επιστολή αυτή.

Θα την χρησιμοποιήσουμε λοιπόν και εμείς, όχι για να απαντήσουμε βέβαια στον ίδιο τον συγγραφέα της προσωπικά (πολιτικά είναι τα ζητήματα άλλωστε), αλλά για να δούμε αν και κατά πόσο στέκονται αυτά τα επιχειρήματα, που καλώς ή κακώς έδειξαν να πατάνε πάνω στις αντιλήψεις και αρκετών άλλων ανθρώπων γύρω από, ή και μέσα στο Κόμμα. Ας δούμε λοιπόν τι ζητήματα βάζει:

1. δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός
2. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες,
3. με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.
4. Εκλογές -«απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».
5. «Πλατείες»-«δεν πληρώνω»: Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία.
6. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού
7. διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό
8. Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά»,
9. εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία

Συμμαχίες

Το βασικό ζήτημα που τίθεται και πάλι με αφορμή τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ είναι αυτό των συμμαχιών, που ιδιαίτερα όσοι αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους. Βέβαια, καμιά πρόταση ή κριτική δεν είναι πολιτικά ουδέτερη, αντίθετα εμπεριέχει άρρητα τις θεωρητικές-ιδεολογικές της συντεταγμένες και συγχρόνως οριοθετεί το περιθώριο των δυνατών πολιτικών συσπειρώσεων. Το πρόβλημα είναι ότι το σύνολο σχεδόν των προτάσεων εγκαταλείπουν στη σιωπή το ζήτημα της στρατηγικής απέναντι στο κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα, τον καπιταλισμό, που είναι το κομβικό σημείο για τη δημιουργία συμμαχιών. Είναι προφανές ότι οι διαφορές στη στρατηγική,ακόμα κι αν δεν δηλώνονται ρητά στις προτάσεις για αριστερές συμμαχίες, καθορίζουν και το εύρος των συμμαχιών, αλλά και τη σκοπιμότητά τους.

 

Μετά τη μεταπολίτευση η τάση που αναπτύχθηκε και κυριάρχησε ήταν η βασική στρατηγική θέση της σοσιαλδημοκρατίας, ότι ο σοσιαλισμός θα είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιων μεταρρυθμιστικών βελτιώσεων του κοινωνικού συστήματος με κατεύθυνση το σοσιαλισμό και οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα προκύπτουν από τις διεκδικήσεις και τους κοινωνικούς αγώνες της εργατικής τάξης. Ουσιαστικά, μετά τη μεταπολίτευση αποδεχτήκαμε τη διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος συν κάποιες κοινωνικές παροχές. Εκσυγχρονισμένοι, ακολουθήσαμε την τακτική των αστικών δημοκρατιών της Δύσης, με την εναλλαγή δυο αστικών κομμάτων στην εξουσία. 

Βγαίνοντας από μια δικτατορία, ακόμα και ριζοσπαστικοποιημένες λαϊκές μάζες εγκλωβίστηκαν ή και εκφράστηκαν μέσα από το ΠΑΣΟΚ και σε αντιδεξιές συσπειρώσεις στις οποίες και το ΚΚΕ πρόσφερε κριτική υποστήριξη. 

Εξάλλου δεν έμοιαζε, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, να υπάρχει σ’ αυτό κάποια αντίφαση. Το κομμουνιστικό κίνημα στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο βρέθηκε υποχρεωμένο να λειτουργήσει πρωταρχικά ως αντιφασιστική δύναμη και όχι κυρίως και μόνο ως δύναμη κοινωνικής ανατροπής, κι αυτό στη δική μας χώρα παρατάθηκε άλλα τριάντα χρόνια. Ήταν φυσικό λοιπόν μετά την πτώση της χούντας να διατηρείται ο αντιδεξιός χαρακτήρας των αριστερών κινημάτων που συνοδευόταν από αιτήματα για μια πολιτική κοινωνικών παροχών. Το μάξιμουμ ήταν το αριστερό κράτος πρόνοιας. Άλλωστε,ουσιαστικά πουθενά στην Ευρώπη δεν ετίθετο το πρόβλημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, της κοινωνικής ανατροπής. Και το ΚΚΕ δεν ακολουθούσε μια πολιτική σύγκρουσης, ρήξης, υπήρχε δηλ.αποσύνδεση του τρέχοντος και του στρατηγικού

Απολογούμαστε για την απογοήτευση...

Σύντροφοι του Αριστερού Ρεύματος, της Ανταρσύα, της Νέας Σποράς, του Εργατικού Αγώνα, αγωνιστές δημοσιογράφοι του Βήματος, του Έθνους, της Αυγής, του Ποντικιού, των κομματικών ιστοσελίδων της αριστεράς, μοναχικέ σταυροφόρε Αλέκο Χαλβατζή, ανιδιοτελείς μπλόγκερς, καλλιεπείς σχολιαστές που μας ταράξατε στην προβοκάτσια, στις βρισιές και τις απειλές το τελευταίο δίμηνο, όλοι εσείς που αγωνιστήκατε συντεταγμένα στις τάξεις του ενωμένου τρολεταριάτου για μια Ελλάδα χωρίς ΚΚΕ ή έστω για ένα ΚΚΕ αριστερούληδων παραγοντίσκων,  βαρόνων της θεωρητικής μπαλαφάρας, μικροαστικής σπέκουλας και δημοκοπικής στρεψοδικίας, αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά, εκ μέρους όλων ημών που μας βρήκατε απέναντί σας απολογούμαι ταπεινά που δεν σας πέρασε.

Λυπόμαστε αφάνταστα που σας απογοητεύσαμε, που δεν αφήσαμε τη φαντασία μας να καλπάσει στις λαμπρές μέρες που μας υποσχεθήκατε αν κάναμε το ΚΚΕ ρδελομπού, που δεν δελεαστήκαμε από τα περίτεχνα σενάρια συνομωσίας σας, που δεν νιώσαμε μαζί σας το ιερό μένος και μίσος απέναντι στα εκλεγμένα μέλη του κόμματος, που καταδεχόμαστε να μας εκπροσωπούν άνθρωποι κατώτεροι του δικού σας ανυπέρβλητου επαναστατικού, διανοητικού και ηθικού μεγαλείου.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω για λογαριασμό μας.

Είμαστε αδιόρθωτοι.

Στη θέση σας, δεν θα ξεπερνούσα την πικρία μου, παραμερίζοντάς τη πάλι για χάρη των ανιδιοτελών συναισθημάτων και κινήτρων που σας καθοδηγούν τόσα χρόνια.

Στη θέση σας, θα μας εγκατέλειπα στην αμορφωσιά και δεισιδαιμονία μας, την ατελή μας αντίληψη και τις ρομποτικές μας τάσεις τυφλής υπακοής.

Και θα άνοιγα τα φτερά μου για κάτι ανώτερο, κάτι πράγματι αντάξιο του επιπέδου μου, έναν χώρο που πραγματικά να μπορεί να φιλοξενήσει την ιδιοφυία μου, το ταλέντο μου και τη συνεισφορά μου.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #3

Εδώ το 1^ο και  το 2^ο μέρος

Συναισθηματικά τρικ

Μιλήσαμε στο προηγούμενο σημείωμα για κάποια αυθόρμητα, ή επιμελώς καλλιεργημένα, συναισθηματικά τρικ, χωρίς τα οποία η ύπαρξη της σχετικής αντικαθοδηγητικής δημοσιολογίας θα στερείτο κάθε ερείσματος.

-Ποια είναι αυτά όμως;

Το ένα είναι τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν σε μεγάλη μερίδα φίλων-μελών του κόμματος, μετά την πρόσφατη εκλογική του συρρίκνωση, η οποία και βιώθηκε ως ήττα από τους περισσότερους. Εξάλλου επάνω σε αυτήν την ψυχολογία πάτησε ουσιαστικά για να πιάσει και το δεύτερο τρικ για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω.

Ο Σορέλ γράφοντας για τις δίκες των στρατηγών της Γαλλικής επανάστασης κατά την περίοδο της «τρομοκρατίας»*, σκιαγράφησε την ψυχολογία του αφοσιωμένου και ανιδιοτελή στρατιώτη μετά την ήττα ως εξής:

Εφόσον αυτός έδωσε ό,τι του ζητήθηκε, η ευθύνη για την ήττα δεν μπορεί παρά να βαραίνει την ηγεσία του!

Το αυθόρμητο συναίσθημα του ανιδιοτελή και αφοσιωμένου στρατιώτη μετά την ήττα λοιπόν, είναι να στρέφεται ενάντια στην ηγεσία του. Και από ανιδιοτελείς και αφοσιωμένους στρατιώτες, ποτέ δεν είχε έλλειψη το ΚΚΕδικο. Δεν γεννάνε όλα τα κόμματα Μπελογιάννηδες εξάλλου... Μόνο που επειδή ακριβώς είναι ΚΚΕδες (δηλαδή σκεπτόμενοι άνθρωποι που δεν άγονται μόνο από το θυμικό), αυτό από μόνο του δεν φτάνει, ούτε καν για το συναισθηματικό μέρος. Χρειάζεται και μία «ιστορική δικαίωση», που και αυτή να πατάει στο θυμικό πάντα (γιατί είπαμε πως επί της λογικής, όλα αυτά καταρρίπτονται σαν τραπουλόχαρτα).

Αυτή «βρέθηκε» (αρκετά πριν τις εκλογές είναι η αλήθεια) στο πρόσωπο ενός από τους τέσσερις** «ιστορικούς» (βάση των χρόνων που άσκησαν τα ύψιστα καθοδηγητικά καθήκοντα) ηγέτες του ΚΚΕ, τον Χαρίλαο Φλωράκη που κάποιοι προσπαθούν να συγκρίνουν με την σημερινή ΓΓ του Κόμματος προκειμένου να την βγάλουν "λειψή".

Εγώ το ΑΑΔΜ, το 15ο και άλλες ιστορίες #2

...Συνέχεια από το προηγούμενο 

Κάποια πράγματα μένουν πίσω...

Ο οπορτουνισμός εντός των τοιχών

Το δικό μου λοιπόν συμπέρασμα είναι, πως ο ιδεολογικός καμβάς πάνω στον οποίο χρωματίζονται όλες αυτές οι αιτιάσεις, δεν είναι άλλος από την αντίδραση στην ιδεολογική ανασυγκρότηση του ΚΚΕ που ολοκληρώνεται στο 19ο Συνέδριο του, και που κάποιοι -ακόμη και στο εσωτερικό του Κόμματος- δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν, αλλά παρόλα αυτά παρέμειναν κοντά ή μέσα στο Κόμμα, είτε για λόγους συναισθηματικούς, είτε από «κομματικό πατριωτισμό», είτε γιατί δεν έβλεπαν και κάτι καλύτερο να υπάρχει, είτε από συνδυασμό των παραπάνω αιτιών.

Γιατί αυτές οι απόψεις δεν προέκυψαν ξαφνικά τώρα. Προϋπήρχαν, ακόμη και εντός του ΚΚΕ, ωστόσο είναι το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιούνη που τις έκανε να αισθανθούν «δικαιωμένες». Γιατί μέχρι τότε θα φαίνονταν πραγματικά αστείο να μιλήσει κανείς για «σεχταριστική πολιτική» π.χ., όταν το κόμμα βρίσκονταν (και μέχρι τις εκλογές του Μάη!*) στο πικ, τόσο της εκλογικής όσο και της κοινωνικής του επιρροής μετά το ’91. Και πράγματι, μέχρι και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, σχεδόν κανείς δεν έπαιρνε τέτοιες απόψεις στα σοβαρά, με αποτέλεσμα να διατυπώνονται κυρίως από πολιτικούς αντίπαλους(!) του ΚΚΕ κατά βάση, πράγμα που τις έκανε ακόμη φαιδρότερες.

Το έδαφος ωστόσο για να πιάσουν κάποια πράγματα προϋπήρχε, και με αυτήν την έννοια τα προβοκατόρικα ιστολόγια ή οι «συντροφικές κριτικές» των Αλαβανολαφαζάνηδων σκόπευαν σε πολύ συγκεκριμένο «νεύρο».

Στον οπορτουνισμό που ποτέ δεν εξαλείφθηκε εντελώς, τόσο από το εσωτερικό, όσο και από την περιφέρεια του Κόμματος.

Εγώ, το ΑΑΔΜ, το 15ο, και άλλες ιστορίες #1

Το ΑΑΔΜ

Το παρακάτω κείμενο, δείτε το περισσότερο σαν μία προσωπική εξομολόγηση στους αναγνώστες του μπλογκ. Θα συνεχίσω αφού πρώτα υπενθυμίσω πως τα όσα θα γράψω αποτελούν αποκλειστικά δικές μου απόψεις-τοποθετήσεις και σε καμία των περιπτώσεων δεν εκφράζουν θέσεις-απόψεις του ΚΚΕ.

Ας κάνω τώρα και έναν δεύτερο πρόλογο, γιατί θα χρειαστεί. Στον προσυνεδριακό διάλογο δεν έστειλα κάποια επιστολή στον Ριζοσπάστη. Ο λόγος ήταν πως αφού θεωρούσα πως οι θέσεις της ΚΕ κινούνται σε πολύ σωστή κατεύθυνση, σκέφτηκα πως θα ήταν περιττή (και «αντιαισθητική» ίσως) μία εγκωμιαστική τους επιστολή. Αφού λοιπόν είχα αποφασίσει να μην συμμετέχω στον προσυνεδριακό διάλογο μέσω του «Ρ», αποφάσισα πως θα ήταν δεοντολογικά σωστό να μην προβάλω και καμμία από τις απόψεις που αντιπαρατέθηκαν σε αυτόν* μέσω του fadom.

Οστόσο μετά την επιστολή του Νίκου Μπογιόπουλου, άνοιξε μία πλατιά κουβέντα και εντός διαδικτύου, σχεδόν επί παντός επιστητού, που θα ήταν μάλλον υποκριτικό να την αγνοήσει κάποιος ως μη-γενόμενη. Έτσι αποφάσισα να καταθέσω ανοιχτά την προσωπική μου θέση, πάνω σε διάφορα πράγματα που ακούστηκαν εκείνες τις ημέρες, και κυρίως γιατί δεν ήταν όλα από κακοπροαίρετους ανθρώπους, αλλά και από πραγματικά αγωνιούντες φίλους του κόμματος, με τους οποίους ο διάλογος διατηρεί την σημασία του στο ακέραιο.

Αρχικά λοιπόν να μιλήσω για το μεγάλο θέμα των ημερών, το περίφημο ΑΑΔΜ:

Άποψη μου ήταν (και είναι) πως ο ορισμός του ΑΑΔΜ ήταν προβληματικός από την αρχή, καθώς δεν ανταποκρίνονταν σε όσα έβαζε το πρόγραμμα του κόμματος αναλυτικά. Δεν συμπύκνωνε ως ορισμός την ουσία του προγράμματος, αλλά την συσκότιζε μάλλον.

Ακούστε, κύριοι

Κατανοούμε την «έκπληξη» για το βάθος, για την ποιότητα και για το ουσιαστικό περιεχόμενο του Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκ μέρους όσων έχουν συνηθίσει να ζουν και να σκέφτονται με τους κανόνες της ίντριγκας, του μιντιακού παρασιτισμού, της υποκρισίας, του καιροσκοπισμού, της καμαρίλας, της κομματικής ψευτοδημοκρατίας.

Κατανοούμε τον «πόνο» τους να «διορθώσουν» τους κομμουνιστές όσον αφορά τη στρατηγική και την τακτική που θα φέρει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, μιας και άλλωστε είναι πασίγνωστος ο «καημός» τους και για το σοσιαλισμό και για τον κομμουνισμό.

Κατανοούμε και την εμετική συμπεριφορά τους που άλλοτε μεταμφιέζεται σε «έπαινο», σε συκοφαντικές επιθέσεις «φιλίας» που είναι αηδιαστικότερες και από τον πιο αήθη λίβελο, κι άλλοτε υψώνει την «εισαγγελική» ρομφαία για τις Θέσεις του ΚΚΕ και τις απόψεις που αναπτύσσονται στο διάλογο.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν αυτοί, είτε με τη χυδαιότητα, είτε με την «αντικειμενικότητά τους», να καθορίσουν τη σχέση του ΚΚΕ με τα μέλη του και τη σχέση των μελών του ΚΚΕ με το Κόμμα τους.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν να παρέμβουν στα εσωτερικά του ΚΚΕ από την «πίσω πόρτα».

Αυταπατώνται ότι έτσι θα καταφέρουν να πλήξουν το φρόνημα, τις συντροφικές σχέσεις και την τιμή των ελεύθερων, σκεπτόμενων και συνειδητά πειθαρχημένων στα ιδανικά τους ανθρώπων που συγκροτούν το ΚΚΕ.

*

Ο Χαρίλαος μας έχει αφήσει παρακαταθήκη εκείνη τη φράση: «Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς». Ματαιοπονούν, μα στο τέλος θα καταλάβουν όπως τόσοι άλλοι αυτά τα 95 χρόνια, ότι:
Ούτε τους πεθαμένους, ούτε τους ζωντανούς του ΚΚΕ τούς επιτρέπουμε να μας πιάνουν στο στόμα τους. Κι όταν καταχρηστικά το διαπράττουν, ματαιοπονούν, αν νομίζουν ότι μπορούν να μας λερώσουν.

*

ΥΓ: (για κ. Λάκη Λαζόπουλο):
«Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν» (Αντισθένης).

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Για την «επίθεση του ΚΚΕ στον αστικό Τύπο»

«Η σφοδρότητα με την οποία επιτίθενται η ηγεσία και ο Ριζοσπάστης στα "αστικά" μέσα ενημέρωσης δεν είναι κάτι που πρέπει να ξενίζει… είναι ένας μηχανισμός άμυνας του κόμματος, περιφρούρησης της συνοχής του και ιδεολογικής προστασίας των μελών του, από τη δράση των αντιπάλων του» (Τάσος Παππάς, «Εφημερίδα των Συντακτών», 04/04/13, σελ. 7).

Το να διαφωνεί κανείς με την πολιτική του ΚΚΕ είναι δικαίωμά του. Δικαίωμά του είναι και να πολεμά τις θέσεις του ΚΚΕ με επιχειρήματα ουσίας. Όμως άλλο αυτό και άλλο η επίθεση που παραποιεί και διαστρεβλώνει τις θέσεις και την πρακτική του ΚΚΕ.
 
1. Το ΚΚΕ δεν επιτίθεται στον αστικό Τύπο λόγω άμυνας, αλλά γιατί έχει κάθε δικαίωμα να απαντά - να υπερασπίζει  τον εαυτό του από τη δημοσιογραφία του τύπου «Πυρά σε όσους ασκούν κριτική», «Στην πυρά της Αλέκας», «Κεφάλια παίρνει η Αλέκα» κλπ. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την αντικειμενική δημοσιογραφία;
 
2. «Ποιος θα ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος κάλυψης της προσυνεδριακής διαδικασίας; Η απλή παράθεση των επίσημων ανακοινώσεων; Η απλή παράθεση των Θέσεων της Κ.Ε. χωρίς περαιτέρω αναφορές;». Ανησυχεί ο κ. Παππάς  για την ενημέρωση;  Αν είναι έτσι, ας πει τι από το περιεχόμενο των Θέσεων δημοσίευσε η εφημερίδα του, έστω κριτικά, για να ενημερωθούν οι αναγνώστες; 
 

Μπογιόπουλος και τα μυαλά στα κάγκελα;

Το κείμενο που ακολουθεί πρέρχεται από το μπλογκ "antapo/crisis" που πρόσκειται στο "Μέτωπο-Αλληλεγγύης-Ανατροπής" του Αλαβάνου. Παρότι σε αρκετά του σημεία δεν εκφράζει παρά ευσεβείς πόθους των συντακτών του όπως "ανοικτός πλέον πόλεμος που κήρυξε η ηγεσία[sic] του ΚΚΕ", " σημερινή κρίση του ΚΚΕ", "ρευστοποίηση κομματικών στρατών", "ηγετικό μηχανισμό",ή "συγκρότηση της Αριστεράς και ειδικά της Κομμουνιστικής Αριστεράς" (λες και δεν υπάρχει συγκροτημένο Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ελλάδα), και πολλά άλλα ακόμη, εμείς το παραθέτουμε γιατί περιγράφει επακριβώς αυτό που ο συντάκτης του αποκαλεί "σχιζοειδή", και εμείς θα χαρακτηρίζαμε άκρως υποκριτική, συμπεριφορά των διάφορων "αριστερών" δυνάμεων, απέναντι στον δημόσιο διάλογο που γίνεται στα πλαίσια του 19ου συνέδριου του ΚΚΕ.
Οχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά για να φανεί πως όταν τα επισημαίνουμε εμείς όλα αυτά, ούτε "τρελλοί", ούτε "εμπαθείς", ούτε "δογματικοί" είμαστε, αφού τις ίδιες ακριβώς διαπιστώσεις κάνουν και κάποιοι άλλοι, κάθε άλλο παρά φίλα προσκείμενοι στο Κόμμα.

___________
Του antapoΚΡΙΤΗ.

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου στον σημερινό (σ.σ. Κυριακάτικο) Ριζοσπάστη κωδικοποιεί μια εσωτερική αντιπαράθεση στο ΚΚΕ που αν είχε άλλη έκβαση, τα πράγματα ίσως να ήταν διαφορετικά. Γιατί αν αναρωτηθούμε στα σοβαρά, ποια από τις πολιτικές προτάσεις που κυκλοφορούσαν στο χώρο της Αριστεράς στα μέσα της δεκαετίας του 90, βρέθηκε πιο κοντά στη σημερινή πραγματικότητα, δεν θα διαλέγαμε, ούτε του τότε ΣΥΝ, ούτε της τότε εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Το αλήστου μνήμης Αντιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο, αν και ποτέ δεν παλεύτηκε, μάλλον ήταν και είναι προτιμότερο από τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό αλά Κωνσταντόπουλο, αλλά και από την αντικαπιταλιστική συγχώνευση στρατηγικής – τακτικής.

Θωρακίζουμε το Κόμμα μας, το ΚΚΕ

Ανοιχτή επίθεση στο ΚΚΕ επιχειρεί ο αστικός Τύπος, με αφορμή την προσυνεδριακή διαδικασία. Αξιοποιώντας ορισμένα από τα κείμενα που γράφτηκαν στον Προσυνεδριακό Διάλογο, παρουσιάζουν το Κόμμα σε «κατάσταση εμφυλίου πολέμου», μιλάνε για «αμφισβήτηση της ηγεσίας απο τα μέλη». Θέλουν να καλλιεργήσουν την εικόνα ότι η στρατηγική του ΚΚΕ, όπως εκφράζεται και στις Θέσεις για το Συνέδριο, είναι αντικείμενο αρνητικής κριτικής και ασυμφωνίας από τα μέλη του ΚΚΕ, τα οποία χυδαία και ανυπόστατα προσπαθούν να αντιπαραθέσουν στην καθοδήγηση του Κόμματος. Παρά το γεγονός ότι για την επίθεση αξιοποιούνται τα γραπτά ορισμένων από τα μέλη και τους άσπονδους φίλους του ΚΚΕ, ακόμα και δημοσιογράφων του «Ριζοσπάστη», η εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Καθώς ολοκληρώνεται η προσυνεδριακή διαδικασία, οι Θέσεις της ΚΕ έχουν ψηφιστεί και εγκριθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του ΚΚΕ, σε όλη την κλίμακα του Κόμματος, από τις συνεδριάσεις των ΚΟΒ μέχρι τις Συνδιασκέψεις των Οργανώσεων Περιοχής του Κόμματος. Το κείμενο των Θέσεων έχει γίνει επίσης αντικείμενο συζήτησης με χιλιάδες εργαζόμενους και άλλους λαϊκούς ανθρώπους, στις εκατοντάδες συσκέψεις που διοργάνωσε το Κόμμα σε όλη τη χώρα τους τελευταίους μόνο μήνες. Και εκεί εκφράστηκε συντριπτικά η συμφωνία με τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου, από φίλους και οπαδούς του Κόμματος, μαζί και η όποια καλοπροαίρετη κριτική για πλευρές της δράσης του ΚΚΕ, για ζητήματα που το ίδιο το Κόμμα αναγνωρίζει σαν ελλείψεις - αδυναμίες και πρέπει να διορθωθούν.

Είναι ζήτημα ήθους πρωτίστως

Εναλλακτικοί τίτλοι:

• Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια
• Σέρνοντας τον χορό του διαλόγου
• Πάμε κατά διαλόγου…

Ο διάλογος που ακολουθεί έγινε (κι αυτός) στο πλαίσιο του διαλόγου του προσυνεδριακού, ανάμεσα σε μένα (Λ) και τον καλό φίλο και σύντροφο Χ, στο καθιστικό του σπιτιού μου, όπου οι δύο μας βρεθήκαμε να πίνουμε το καφεδάκι μας και, κατά τη συνήθειά μας ή κατά τον χαρακτήρα μας, καθότι της λακωνικής σχολής αμφότεροι, διακόπταμε κάπου κάπου τη σιωπή μας για να ανταλλάξουμε δυο–τρεις φράσεις, κι ύστερα πάλι επιστρέφαμε στο γνώριμό μας, το απάνεμο λιμάνι της σιωπής. Μιας σιωπής που άλλες φορές, όταν τύχει να βρισκόμαστε στο ύπαιθρο κοντά στη φύση, είναι ρεμβασμός· άλλες φορές, σε δημόσιους χώρους θορυβώδεις, είναι λογισμός· άλλες φορές είναι κάτι άλλο (αναδρομή, αναστοχασμός, προβληματισμός κ.λπ.)· άλλες φορές… απλώς σιωπή! Αυτή τη φορά ήταν η… εφημερίδα που κρατούσε ο καθένας μας στα χέρια του και δεν την άφηνε ακόμα κι όταν διακόπταμε τη σιωπή και μιλούσαμε, μιας και ξέραμε ότι αυτό ήταν προσωρινό, ένα μικρό ιντερμέτζο ομιλίας στη συμφωνία της σιωπής μας —είπαμε, της λακωνικής σχολής, φανατικοί…

-Λ: (μονολογώντας μάλλον παρά απευθυνόμενος στον φίλο μου): Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια…

-Χ Γιά στάσου, τι θες να πεις; Βλέπω ότι διαβάζεις τον προσυνεδριακό διάλογο. Σ’ αυτόν αναφέρεσαι; Και τι υπονοείς;

Η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και η κατεύθυνση της λαϊκής πάλης

Είχαμε πει πως η συμμετοχή του μπλογκ στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ θα περιοριστεί στην παράθεση θεωρητικών ή άλλων κειμένων, που δεν έχουν άμεση σχέση με αυτόν. Δεν θα σχολιάσουμε δηλαδή τις απόψεις που κατατίθονται στην διαδικασία του προσυνεδριακού διαλόγου. Σε αυτό το πλαίσιο παραθέτουμε ένα παλιότερο άρθρο του "Ριζοσπάστη" σε σχέση με την "ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού", και τις κατευθήνσεις πάλης σε σχέση με αυτήν. (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Η προσαρμογή της ελληνικής αγοράς στη δυτικοευρωπαϊκή ξεκίνησε με την ένταξή της στην ΕΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια, με την ένταξή της στην ΕΕ το 1991 και ειδικότερα στην Ευρωζώνη το 2001. Με τη συμμετοχή της στις αναδιαρθρώσεις του ΝΑΤΟ και άλλων ιμπεριαλιστικών διακρατικών συμμαχιών, το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος εντάχθηκε πιο οργανικά στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Αρχικά ο ελληνικός καπιταλισμός επωφελήθηκε από την αντεπαναστατική ανατροπή στις γειτονικές βαλκανικές χώρες και από την ένταξη στην ΕΕ, πέτυχε σημαντική εξαγωγή κεφαλαίων σε άμεσες επενδύσεις που συνεισέφεραν στην κερδοφορία και συσσώρευση ελληνικών επιχειρήσεων και ομίλων.
Οι εξαγωγές κεφαλαίων επεκτάθηκαν και σε Τουρκία, Αίγυπτο, Ουκρανία, Κίνα αλλά και Βρετανία, ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Συμμετείχε ενεργά σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, όπως ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κ.α.