Ένα παραμύθι (με αφορμή την βαρουφακειάδα των ημερών)

2008: Χένρυ Πώλσον (υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ)

 και Μπεν Μπερνάνκι (πρόεδρος Fed) σκεφτικοί.
Τα προβλήματα με τις τράπεζες αρχίζουν.

Δεν ξέρω αν εσείς έχετε καταλάβει τι συμβαίνει με τον Βαρουφάκη αλλά εγώ προσπαθώ να κατανοήσω και δεν τα καταφέρνω. Κάτι για χακάρισμα των ΑΦΜ διαβάζω αλλά πώς διάβολο γίνεται να χακάρει κάποιος τους ΑΦΜ που χορηγεί και ελέγχει μια υπηρεσία τής οποίας προΐσταται ο ίδιος; Κάτι για Plan B διαβάζω, που είχε -λέει- σχέση με μια ακατανόητη διαδικασία επιστροφής στην δραχμή αλλά τι είδους Plan B είναι αυτό που το ήξερε μόνο ο Γιάνης και όλοι οι άλλοι δεν είχαν ιδέα; Μόνος του θα το εφάρμοζε; Κάτι για εθνικές προδοσίες και ειδικά δικαστήρια διαβάζω αλλά αυτά με κάνουν και ξεκαρδίζομαι στα γέλια αναλογιζόμενος την Ζήμενς, τα υποβρύχια που γέρνουν, τα πολεμικά αεροπλάνα που αγοράσαμε δίχως τα όπλα τους και άλλα τέτοια που δεν έστειλαν κανέναν σε ειδικό δικαστήριο.

Με αφορμή, λοιπόν, την... βαρουφακειάδα των ημερών και την αναζωπύρωση των συζητήσεων περί επανόδου σε εθνικό νόμισμα (κάτι που άρχισε να συζητιέται έντονα και στην Ιταλία), το μυαλό μου πετάει από δω κι από κει. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.

Γυρνάμε πίσω στον χρόνο. Σ' εκείνη την "μαύρη Δευτέρα" της 15ης Σεπτεμβρίου 2008, όταν η Λέμαν Μπράδερς υπέβαλε αίτηση πτώχευσης, πυροδοτώντας το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που μας ταλαιπωρεί ίσαμε σήμερα. Όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού", η κατάρρευση της Λέμαν Μπράδερς ξεβράκωσε το σαθρά δομημένο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα: όλες οι τράπεζες βρέθηκαν να χρωστούν η μια στην άλλη και δεν υπήρχε καμμιά περίπτωση να πληρώσουν τα χρέη τους αφού έσπασε η αλυσίδα των αλληλοτροφοδοτούμενων μεταξύ τους χρεωπιστώσεων.

Το ΚΚΕ… υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο Ευρώ; (Ουάουου!!…)

Αντικείμενο συνειδητής διαστρέβλωσης έχει γίνει - για άλλη μια φορά - η θέση του ΚΚΕ ότι τόσο με το νέο μνημόνιο όσο και με το σενάριο κρατικής χρεοκοπίας και περάσματος σε εθνικό νόμισμα εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης ο λαός δε γλιτώνει τη χρεοκοπία του.

Οι διαστρεβλωτές; Δυνάμεις της «Αριστερής Πλατφόρμας», της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλων οπορτουνιστικών ομάδων κ.ά. Ως συνήθως, χτυπάνε τις θέσεις του ΚΚΕ φτιάχνοντας ανύπαρκτα σχήματα και σενάρια μεταξύ των οποίων ότι το ΚΚΕ έχει προσχωρήσει στη γραμμή της στήριξης της παραμονής της Ελλάδας στο Ευρώ!

Αν θέλουν να αντιπαρατεθούν με την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ ας το κάνουν ντόμπρα στα ίσια και όχι απαντώντας σε μια διαστρεβλωμένα βολική ανύπαρκτη πολιτική γραμμή. Ανάμεσα σε αυτούς, βεβαίως, βρίσκονται και ορισμένοι «τύποι», που δεν αξίζει καν να αναφερθούμε όπως π.χ. ο γνωστός Δ. Καζάκης του ΕΠΑΜ, το τελευταίο διάστημα συστηματικός αρθρογράφος της ακροδεξιάς φιλοχουντικής «Ελεύθερης Ωρας». Ας συνεχίσει ο εν λόγω κύριος το φλερτ του με την ακροδεξιά, τους χρυσαυγίτες και τους ΑΝΕΛ και μετά να κάνει κριτική για το πόσο επαναστατική ή όχι είναι η γραμμή του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ λέει καθαρά, απ' την αρχή της κρίσης το 2010, ότι μόνη διέξοδος για το λαό είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ, η διαγραφή όλου του χρέους, η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με το λαό στην εξουσία, διέξοδος που προϋποθέτει ρήξη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την εξουσία του κεφαλαίου, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Θυμίζουμε ότι την περίοδο 2010 - 2011 τέθηκε για πρώτη φορά από αστικές δυνάμεις το ενδεχόμενο εξόδου απ' το Ευρώ εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ως επιλογή αλλαγής διεθνών συμμαχιών και ένταξης σε άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις, σύνδεσης με άλλο διεθνές νόμισμα (π.χ. δολάριο).

Σήμερα είναι ακόμα πιο ορατό απ' όλες τις πρόσφατες εξελίξεις ότι τα σχέδια εξόδου απ' το Ευρώ με ελεγχόμενη ή μη χρεοκοπία αποτελούν μια επιλογή που βρίσκεται στην «πίσω τσέπη» του κεφαλαίου - ήδη προκρίνεται ως λύση από ένα σημαντικό τμήμα του - δυνατή να αξιοποιηθεί τόσο εάν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η ανάκαμψη της κερδοφορίας του εντός ευρώ όσο και αν υπάρξουν εξελίξεις των αντιθέσεων στην Ευρωζώνη που οδηγήσουν σε ανακατατάξεις στο εσωτερικό της. Επιλογές που δεν έχουν τίποτα λιγότερο αντιλαϊκό από την κυρίαρχη, σε αυτήν τη φάση, αστική γραμμή του «θυσίες για παραμονή στο ευρώ», αφού ουσιαστικά θα εξασφάλιζε με το τσάκισμα του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος (μέσω υποτίμησης του νομίσματος) όρους για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου. Ενα εργατικό - λαϊκό κίνημα που θα αποτελούσε «αριστερή», «ριζοσπαστική» πτέρυγα μιας αστικής διαχείρισης «εκτός Ευρώ» θα σήμαινε στην πραγματικότητα τον εγκλωβισμό των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε ένα νέο αδιέξοδο για το λαό.

Στηρίξατε Τσίπραν!

«Μόνον αυτός μπορεί να σώσει την Ελλάδα». Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου της Frankfurter Algemeine Zeitung, που αναφέρεται στον Τσίπρα ως «το μοναδικό πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει η χώρα»! Η ναυαρχίδα του γερμανικού «σοβαρού» Τύπου εξηγεί πως ο Τσίπρας διαθέτει το κύρος για να εφαρμόσει τη συμφωνία με τους δανειστές, διότι τον εμπιστεύονται οι περισσότεροι Ελληνες, παρά την αλλαγή πορείας που έκανε. Τα τελευταία 40 χρόνια κανένας έλληνας πολιτικός δεν ήλεγχε τόσο πολύ την κοινή γνώμη όσο ο Τσίπρας, σημειώνει η FAZ (ξεχνώντας προκλητικά τον Ανδρέα Παπανδρέου και όχι μόνο).

Ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, την επόμενη μέρα, η ναυαρχίδα του ελληνικού αστικού Τύπου (Τα Νέα) έκλεινε το editorial της ως εξής: «Για μια χώρα που έχει απολέσει το 25% του ΑΕΠ μέσα σε μία πενταετία, η επιστροφή στην ύφεση δεν είναι παίξε γέλασε. Είναι επίσης βούτυρο στο μαύρο ψωμί των ακραίων δυνάμεων που καραδοκούν. Μόνο ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να τις αναχαιτίσει»!

Στην απέναντι σελίδα ο καθηγητής Μουζέλης, σε άρθρο δύο τρίτων σελίδας με τον χαρακτηριστικό τίτλο «‘Η επιτυχία Τσίπρα ή πίσω στη δραχμή», εξηγούσε γιατί πρέπει να στηριχτεί ο Τσίπρας, δίνοντας παράλληλα οδηγίες πολιτικών πρωτοβουλιών στον πρωθυπουργό. Μερικές σελίδες πιο κάτω, η Διαμαντοπούλου καλούσε τον Τσίπρα: «Λύσε το χειρόφρενο της ανάπτυξης». Και εξηγούσε ότι τα πάντα σήμερα περνούν αναγκαστικά από τη σημερινή κυβέρνηση και ότι «σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να κάνει σωστή χρήση της μεγαλύτερης πολιτικής συναίνεσης που γνώρισε πρωθυπουργός σε αυτή τη χώρα!».

Ο αποδιοπομπαίος τράγος

Ένταξη ρε αστική τάξη, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε. Θέλετε να τα ρίξετε όλα τα κακά του καπιταλισμού, της κρίσης και του χειρότερου μνημονίου όλων των εποχών, σε έναν δικό σας άνθρωπο, για να βγείτε αθώες περιστερές για κάθε αντιλαϊκό έγκλημα που παίρνετε και θα πάρετε!

Ναι, αποτελούν προπαρασκευή…. τρομοκρατικής πράξης τα plan b.g,s …. του Βαρουφάκη! Μπορεί και προετοιμασία πράξης… εσχάτης προδοσίας (ΣΚΑΪ)!

Να πάμε και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να ρωτήσουμε αν είναι και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τα σενάρια περάσματος από το καπιταλιστικό ευρώ σας στην καπιταλιστική δραχμή σας!

Δώστε τροφή στα κανάλια σας, τζάμπα τροφή παραπλάνησης του λαού είναι.

Κατεβάστε και συνταγματολόγους - αναλυτές να τεκμηριώσουν το έγκλημα.

Πείτε μας ότι όποιος αστός πολιτικός σκέφτεται εναλλακτικές λύσεις στα δικά σας αδιέξοδα, είναι εγκληματίας, αν δεν παίρνει την άδεια της ΕΕ και τη δική σας.

Το ότι οι υπηρεσίες σας έχουν η κάθε μια από 24 αντιλαϊκά plan δια πάσαν νόσον, από το κτύπημα διαδηλωτών μέχρι την κατάργηση των στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών συνταγματικών δικαιωμάτων και το στήσιμο εκτάκτων στρατοδικείων με τα πολυβόλα στην πίσω αυλή τους, κάνετε πως δεν τα ξέρετε ε; 

Πηγή: Αριστερά και πολιτική

Γλαρόσουπα

Όπως έχει ήδη αποδειχτεί περίτρανα, η εκστρατεία "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ" ήταν η πιο καλοσχεδιασμένη και αποτελεσματική πολιτική εκστρατεία της μεταπολίτευσης. Αν και έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια, για κάποιο λόγο όταν στην Ελλάδα θέλουμε να βαθμολογήσουμε την αντισυστημικότητα ενός πολιτικού φορέα, κοιτάζουμε τι λέει γι' αυτόν ο Παπαχελάς, ο Πρετεντέρης κι ο Πορτοσάλτε. Αν τούτοι τον αποδοκιμάσουν, συμπεραίνουμε ότι ο φορέας έχει το τεκμήριο της αντισυστημικότητας. Μια τέτοια λογική ωστόσο στηρίζεται στο θεώρημα ότι οι παραπάνω είναι πανηλίθιοι και λένε ακριβώς αυτό που εννοούν, ενώ την ίδια ώρα ο λαός περιμένει τις απόψεις τους για να τις ενστερνιστεί επακριβώς. Απορρίπτει δηλαδή το ενδεχόμενο ο κάθε συστημικός φρόντμαν να στοχοποιεί κάποιον ώστε να αποθαρρύνει μεν τους συντηρητικούς ψηφοφόρους αλλά να τραβήξει το ενδιαφέρον σε όσους αναζητούν το αντισυστημικό. Το έχουμε ξαναπεί, ο κοινοβουλευτισμός επιζεί μόνο όταν υπάρχουν δίπολα.

Μετά το ξεσκέπασμα του Τσίπρα και την αναγκαστική στροφή των διαμορφωτών της κοινής γνώμης απέναντί του, συντελείται μάλλον μια νέα έκδοση της εκστρατείας "για όλα φταίει ο ...", με πρωταγωνιστές πλέον τους "διαφωνούντες" του ΣΥΡΙΖΑ. Βαριέμαι να διαβάζω τις παπαριές που γράφονται για τα πλαν μπι, χάκερς και δικογραφίες, νομίζω όμως ότι η στοχοποίηση Βαρουφάκη, Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου και Λαπαβίτσα έχει πολλές ομοιότητες με την εκστρατεία "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ". Διότι ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ο φορέας της υπευθυνότητας και της παραμονής στην Ευρώπη ενώ οι παραπάνω αποτελούν τον "αποσταθεροποιητικό παράγοντα". Μερικά πράγματα είναι εξόχως προφανή, γι' αυτό ίσως είναι δύσκολο να τα δεις μεμιάς. Δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμα ο Πάγκαλος, είναι γεγονός, στοιχηματίζω όμως ότι είναι ζήτημα ημερών.

Τουρκία: Συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και η καταστολή

Από την καταστολή των διαδηλώσεων (πηγή A.P.)

Νέες αεροπορικές επιθέσεις σε στρατόπεδα του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) πραγματοποίησε ο τουρκικός στρατός στο Ιράκ, ενώ παράλληλα συνεχίζει τα πλήγματα εναντίων θέσεων του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) μέσα στο έδαφος της Συρίας.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας περιπλέκουν επικίνδυνα την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και επιβεβαιώνουν την όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Το ΝΑΤΟ θα συνεδριάσει εκτάκτως την Τρίτη μετά από αίτημα της τουρκικής κυβέρνησης που έκανε επίκληση του άρθρου 4 της της ιδρυτικής Συνθήκης της λυκοσυμμαχίας. Βάσει του Άρθρου 4, κάθε κράτος-μέλος μπορεί να ζητήσει σύγκληση του ΝΑΤΟ για «διαβουλεύσεις» όταν θεωρεί πως υφίσταται απειλή για την εδαφική ακεραιότητα, ανεξαρτησία ή την ασφάλειά του.

Η ανακοίνωση του ΝΑΤΟ αναφέρει ότι η Τουρκία ζήτησε αυτή τη συνάντηση «δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης μετά τις ειδεχθείς τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων ημερών και προκειμένου να ενημερώσει τους Συμμάχους της για τα μέτρα που θα λάβει». Προσθέτει ότι «οι Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους προς την Τουρκία».

Το PKK ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο εναντίον αυτοκινητοπομπής της χωροφυλακής στην επαρχία Ντιγιάρμπακιρ που έγινε το βράδυ του Σαββάτου. Από την επίθεση σκοτώθηκαν δύο στρατιώτες και τέσσερις τραυματίστηκαν. Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν έχει προειδοποιήσει ότι «η εκεχειρία δεν έχει πλέον νόημα» μετά τις επιθέσεις του τουρκικού στρατού.

«Sweet Home Alabama», ένα τραγούδι ύμνος της ροκ

Στις 27 Ιουλίου του 1974 κυκλοφόρησε, σε μικρό δίσκο, το τραγούδι "Sweet Home Alabama" του συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd. Ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της ροκ μουσικής και τυπικό δείγμα ενός είδους της που αποκαλείται Southern Rock.

Οι «Λίναρντ Σκίναρντ», όπως τους γνωρίζουμε στην Ελλάδα, είναι το σπουδαιότερο συγκρότημα του Southern Rock, ενός μουσικού είδους που εμφανίστηκε στον αμερικάνικο Νότο και συνδυάζει το ροκ, το μπλουζ, την κάντρι και τη φολκ, με την ηλεκτρική κιθάρα σε πρώτο πλάνο. Το «Sweet Home Alabama» φέρει την υπογραφή τριών μελών του συγκροτήματος, του μπασίστα και κιθαρίστα Εντ Κινγκ, του κιθαρίστα Γκάρι Ρόσινγκτον και του τραγουδιστή Ρόνι Βαν Ζαντ, σε παραγωγή του σπουδαίου μουσικού Αλ Κούπερ.

Το μεγαλύτερο μερίδιο στη σύνθεσή του φέρει ο Εντ Κινγκ, ο οποίος το εμπνεύστηκε μέσα σε μια νύχτα, ακούγοντας ένα κιθαριστικό ριφ του Ρόσινγκτον. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στο Studio One στο Ντόραβιλ της Τζόρτζια, με τον Κινγκ να έχει τον πρώτο λόγο στην κιθάρα, χρησιμοποιώντας μια φθηνή Φέντερ Στρατοκάστερ της δεκαετίας του ’60 και ενισχυτή Μάρσαλ. Η κιθάρα αυτή εκτίθεται στο Μουσείο του Ροκ εν Ρολ στο Κλίβελαντ του Οχάιο.

Το τραγούδι είναι γεμάτο πολιτικές αναφορές και γράφτηκε σε μια περίοδο που οι Ηνωμένες Πολιτείες βίωναν το σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ» (υπάρχει σχετική αναφορά στο τραγούδι) και τις τελευταίες ημέρες του πολέμου στο Βιετνάμ.

ΠΑΜΕ:Κάλεσμα για ένα μαζικό, ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα

Προς τις διοικήσεις των συνδικάτων, όλους τους αγωνιστές συνδικαλιστές, προς την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό

Μπροστά στην κατάσταση που διαμορφώνει η επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου ενόψει και του 3ου μνημονίου, το ΠΑΜΕ απευθύνει επιστολή στις διοικήσεις των συνδικάτων, όλους τους αγωνιστές συνδικαλιστές, προς την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, κάλεσμα για συμπόρευση, κοινή δράση και κοινό αγώνα, σε όλους τους εργαζόμενους σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά. Μέσα από ένα μαζικό, ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ολόκληρη η επιστολή:

«Συναδέλφισσες - συνάδελφοι,

Οι εργαζόμενοι και τα αλλά λαϊκά στρώματα βρισκόμαστε μπροστά σε νέα αντεργατική λαίλαπα.
Η ψήφιση από τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι των προαπαιτούμενων για το νέο 3ομνημόνιο μας βάζει μπροστά σε νέες μεγάλες ευθύνες και καθήκοντα. Το 3ο μνημόνιο προετοιμάζεται κατά απαίτηση των ντόπιων μεγαλοκαπιταλιστών και των ιμπεριαλιστών της EE.

Κλιμακώνει, γενικεύει και αναβαθμίζει την επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης της πατρίδας μας και των άλλων λαϊκών στρωμάτων (φτωχών αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, των γυναικών).

Νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα προστίθενται στα παλιά μνημονιακά μέτρα και μεγαλώνουν τον Γολγοθά που ανεβαίνουν οι εργατικές λαϊκές οικογένειες. Νέες αλυσίδες δένουν το λαό και τους εργαζόμενους προκειμένου να δυσκολέψουν την πάλη του.

Για μια ακόμα φορά ακούμε από αυτούς που έχουν την ευθύνη για τα βάσανά μας το ίδιο αισχρό επιχείρημα. Το κάνουν για το "καλό μας", για να μας σώσουν από τα χειρότερα και ότι τα μέτρα είναι προσωρινά. Από τα χειρότερα όμως σώζουν μόνο τους μονοπωλιακούς ομίλους, υπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα και τα μέτρα είναι μόνιμα και διαρκείας στην καμπούρα μας.

Ποια ήταν η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών απέναντι σε αυτή την επίθεση;

Οι ηγεσίες στις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, βρέθηκαν για μια ακόμα φορά απέναντι από τα συμφέροντα των εργαζόμενων.

Ελληνική Δικαιοσύνη: «Καταγγέλλεις εταιρία security για αντεργατικές μεθόδους; Ή πλήρωσε ή μπες φυλάκιση»

Blogger, άνεργος και εθελοντής διασώστης, που κατήγγειλε αντεργατική συμπεριφορά εταιρίας security, καταδικάστηκε ερήμην με χρηματική πληρωμή και εάν δεν την πληρώσει η ποινή του θα είναι φυλάκιση 12 μηνών.

Το συμβάν
 

Πιο συγκεκριμένα ο διαχειριστής του blog jimmysgreek-security.blogspot.com  ανήρτησε στοιχεία που αποδεικνύουν πως η εταιρία Mega Sprint Guard,  Ιδιωτική Επιχείρηση Παροχής Υπηρεσιών Ασφάλειας, με έδρα το Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, είχε συνάψει συμβάσεις εργασίας στις οποίες θα πληρώνει τους εργαζόμενους της όποτε ήθελε η εργοδοσία, ακόμη και 3 μήνες μετά, ενώ οι εργαζόμενοι θα πρέπει να δουλεύουν ως και 12 ώρες χωρίς όμως να έχουν ασφάλιση.

Συμβάσεις αντεργατικές και δουλειές με το Δημόσιο
 

Επίσης, σύμφωνα με το osarena.net που έφερε στην επιφάνεια το συμβάν αυτό, και βάσει δημοσιεύσεων του διαχειριστή του blog που έβγαλε πρώτος την καταγγελία, εντός της σύμβασης υπάρχουν διατάξεις οι οποίες λένε πως όποια πρόσθετη παροχή της εταιρίας προς του εργαζόμενους θα συμψηφίζεται με τα δώρα Χριστουγέννων ή Πάσχα, με τη νυχτερινή απασχόληση των εργαζομένων, την υπερεργασία και την απασχόληση της Κυριακές, πράγμα που σημαίνει κατάργηση της πενθήμερης εργασίας στη πράξη, όχι μόνο στα εμπορικά καταστήματα αλλά και σε άλλου είδους εταιρίες ενώ η ημερήσια απασχόληση παύει να είναι 8 ώρες και μπορεί να φτάσει ως και τις 14.

Avaaz: Ήρωες "κλικτιβιστές" ή λύκοι του Σόρος με προβιά;

Συγγραφέας :  BlackCatte

Μετάφραση/ Απόδοση: gioustinianis  

____________

To Avaaz, με μέλη που φτάνουν τα 40 εκατομμύρια, είναι ένας από τους πρίγκιπες του φαινομένου του κλικ-ακτιβισμού. Αυτοί οι εικονικοί μαχητές για δικαιοσύνη είναι παντού και υπάρχουν εδώ και λίγο καιρό, και  από τη στιγμή που με κάποιο τρόπο φτάσετε στην mail λίστα τους, θα σας  βομβαρδίζουν με συνεχείς  ενημερώσεις μέχρι ότου  βρείτε το μαγικό κουμπί της διαγραφής από τη λίστα τους και απελευθερωθείτε. To site τους μοιάζει σαν το μανιώδης κέντρο  για κάποιο έξοχα συγχρονισμένο κοινωνικό πείραμα του  τύπου Μεγάλου Αδελφού αν ο Όργουελ έγραφε το βιβλίο του σήμερα, και αυτοχαρακτηρίζεται ως εξής  :

“Το Avaaz σημαίνει 'φωνή' σε πολλές γλώσσες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Ιδρύθηκε το 2007 με μια βασική, δημοκρατική αποστολή: να οργανώσει και να κινητοποιήσει πολίτες απ'όλη την υφήλιο για να γεφυρώσουμε το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον κόσμο που ζούμε και στον κόσμο που οι περισσότεροι άνθρωποι θα θέλαμε.”

To οποίο  είναι  θολά  εμπνευστικό  με τρόπο τέτοιο  που να κερδίζει την καθολική έγκριση απλά με την άρνησή  του να δεσμευτεί για οποιαδήποτε συγκεκριμένη πορεία δράσης. Δημοσιεύστε πράγματα τέτοιου τύπου στο facebook και θα έχετε εκατοντάδες κοινοποιήσεις, γιατί φυσικά, εξ'ορισμού, ο καθένας θέλει να κλείσει το κενό μεταξύ του κόσμου που έχει και του κόσμου που θέλει. Σε αυτό το βαθμό, το Avaaz πουλάει ευχετήριες κάρτες. Ωστόσο, πιο συγκεκριμένα ισχυρίζονται:

“Το Avaaz κινητοποιεί εκατομμύρια πολίτες από κάθε κοινωνικό στρώμα μέσα από δράσεις πάνω σε φλέγοντα τοπικά, εθνικά και παγκόσμια θέματα, από διαφθορά και φτώχια μέχρι ανθρώπινα δικαιώματα και κλιματική αλλαγή. Το μοντέλο διαδικτυακής οργάνωσης του Avaaz επιτρέπει σε χιλιάδες ατομικές δράσεις, μικρές ή μεγάλες, να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν μια ισχυρή, συλλογική δύναμη.”

To δυνατό τους σημείο όπως συμβαίνει με όλες τις ομάδες αυτές - είναι φυσικά:

“...υπογράφουμε ψηφίσματα, χρηματοδοτούμε ενημερωτικές καμπάνιες στα ΜΜΕ και απευθείας δράσεις, στέλνουμε emails, καλούμε και ασκούμε πολιτική πίεση σε κυβερνήσεις και  διοργανώνουμε διαδηλώσεις και εκδηλώσεις - για να διασφαλίζουμε ότι οι απόψεις και οι αξίες των πολιτών του κόσμου επηρεάζουν τις  αποφάσεις που μας αφορούν όλους.”

Και, πρέπει να παραδεχτούμε, το Αvaaz το κάνει αυτό καλύτερα σχεδόν από οποιονδήποτε. Οποιοδήποτε κυρίαρχο ζήτημα  κοινωνικής συνείδησης  μπορείτε να φανταστείτε, το Avazz πιθανώς  θα έχει εξαπλωθεί πάνω του σαν τα εξανθήματα. Τα ψηφίσματα  είναι το παιχνίδι τους και τρέχουν ψηφίσματα  για τα πάντα. Αυτή τη στιγμή θέλουν να σταματήσουν την πείνα, να απαγορεύσουν την ομόσπονδη σημαία,να σώσουν τις φάλαινες,να σταματήσουν την υπερθέρμανση του πλανήτη και να βρουν ένα ασφαλές μέρος για τους Σύριους.
Tο οποίο φυσικά είναι σπουδαίο και αξιοθαύμαστο -υπό την προϋπόθεση ότι είναι αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι,και πραγματικά εκφράζουν ειλικρινείς λαϊκές  απόψεις  - όχι κάποιος που αγόρασε και πλήρωσε για προπαγάνδα.

Έτσι -και πέρα από την γοητευτική παρουσίαση- τί είναι το Avaaz; Ποιος τους ίδρυσε; Ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς τους; Ποιος επανδρώνει τις  επάλξεις τους;

Aκολούθησε  τα χρήματα (follow the money)

Σύμφωνα με το Wiki (παράθεση από Guardian):

“Από το 2009, το Avaaz δεν έχει λάβει δωρεές από ιδρύματα ή εταιρείες, ούτε έχει αποδεχθεί πληρωμές άνω των $5.000 (£ 3.100) ... Αντ 'αυτού, στηρίζεται απλώς στη γενναιοδωρία των μεμονωμένων μελών του,  οι εισφορές των οποίων  έχουν πλέον αυξηθεί  σε πάνω από $20 εκατομμύρια (£ 12,4 εκατ.)”

$20 εκατομμύρια; Πολύ γενναιοδωρία σε αυτό το σημείο. Αλλά ναι, τα χρήματα σίγουρα κυλούν. Σε ένα άρθρο του 2012, το site Empire Strikes Black δείχνει τη δήλωση 990  (στμ. κάτι σαν ετήσιος ισολογισμός) του Avaaz για το έτος 2010, όπου παρουσιάζεται ετήσιο εισόδημα  $4.767.187 από συνεισφορές και χορηγίες, και σχεδόν τα μισά από αυτά για το έτος 2010. Παρόμοιες δηλώσεις για τα έτη 2012-13 παρουσιάζουν στοιχεία  με $11.611.547 και  $14.545.459 αντίστοιχα. Το οποίο αν μη τι άλλο με κάνει να θέλω να προσθέσω κουμπί "δωρεάς" στην  πρώτη σελίδα του site μας. Εννοώ - ποιος ξέρει, σωστά;

O ισχυρισμός ότι όλα αυτά προέρχονται από τη  “γενναιοδωρία των μεμονωμένων μελών” είναι φυσικά αδύνατο να ποσοτικοποιηθεί, όπως και ο ισχυρισμός ότι τo Avaaz “δεν αποδέχεται πληρωμές άνω των $5.000”. Χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες εδώ. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα όριο $5.000 ανά δωρητή; Ή ένα δωρητής μπορεί να κάνει απεριόριστες δωρεές των $5.000; Και μπορεί να υπάρχουν πολλά “μεμονωμένα μέλη” από μια οικογένεια ή ένα οργανισμό; Φαίνεται σαν να φτάνουμε σε μια ειλικρινή αποκάλυψη, αλλά σε προσεκτικότερη ανάλυση πραγματικά δεν μας λένε και πολλά.

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση για τις πολιτικές εξελίξεις:

«►1. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ψήφισε στη Βουλή τα προαπαιτούμενα για ένα νέο μνημόνιο, με αβάσταχτα μέτρα για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ξεκίνησε ήδη την υλοποίηση των εφαρμοστικών νόμων, έχοντας τη στήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και καλλιεργώντας κλίμα "εθνικής ομοψυχίας". Η ανασχηματισμένη κυβέρνηση επιδιώκει τη γρήγορη υλοποίηση του αντιλαϊκού έργου.

Οι υποσχέσεις ότι το μνημόνιο αυτό οδηγεί στο ξέφωτο, γιατί συνδυάζεται με πακέτα ανάπτυξης και ρυθμίσεις για το χρέος, είναι στάχτη στα μάτια του λαού. Έχουν ως προαπαιτούμενα την εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων που περιλαμβάνονται και στα τρία μνημόνια, ενώ για κάθε ευρώ που δίνουν ως δάνειο ή ενίσχυση θα ζητάνε νέα μέτρα σε βάρος του λαού, θα εγγραφούν χρέη και για τα εγγόνια μας. Τα αναπτυξιακά πακέτα και τη ρύθμιση του χρέους πάλι ο λαός θα τα πληρώνει, θα κατευθυνθούν στο μεγάλο κεφάλαιο, όπως ακριβώς και τα προηγούμενα.

Ο λαός θα συνεχίσει να χρεοκοπεί και στην κρίση και στην όποια ανάκαμψη, γιατί τόσο τα παλιά όσο και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα ήρθαν για να μείνουν. Οι μάσκες πέφτουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο αναγνώρισε όλα τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων που συμφώνησαν οι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο παίρνει καινούργια, αλλά επιστρατεύει τους ίδιους εκβιασμούς που χρησιμοποίησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με το δίλημμα "ή παίρνουμε αντιλαϊκά μέτρα ή καταστρεφόμαστε". Τώρα ο λαός αντιμετωπίζει μια χορωδία εκβιαστών απ’ όλα τα άλλα κόμματα με μαέστρο την Κομισιόν και το Eurogroup.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η ΕΕ και ο καπιταλισμός δε μπορούν να αλλάξουν με διαπραγματεύσεις, εναλλαγή κυβερνήσεων και δημοψηφίσματα. Η κατάσταση για το λαό θα χειροτερεύει και εξαιτίας των ανταγωνισμών που οξύνονται μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, εντός και εκτός Ευρωζώνης.

►2. Απευθύνουμε κάλεσμα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, σε αγωνιστές, πρωτοπόρους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Τείνουμε χέρι συμπόρευσης και κοινής δράσης με το ΚΚΕ, για να οργανώσουμε μαζί την αντίσταση στα αντιλαϊκά μέτρα, την αλληλεγγύη στους αδύναμους, ανέργους κι ανήμπορους, την αντεπίθεση για πραγματικά ριζικές αλλαγές.

Απευθύνουμε ιδιαίτερο κάλεσμα στο ριζοσπαστικό κόσμο, στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, σε εκείνους που με ριζοσπαστικό προσανατολισμό πίστεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα έχουν και τη δυνατότητα και την πείρα να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Καλούμε όσους αρνούνται να ζουν καθημερινά με τον εκβιασμό "ευρώ ή δραχμή", "μέσα ή έξω από την ΟΝΕ", όσοι θέλουν να αποφασίζουν αυτοί για την τύχη τους και όχι οι κεφαλαιοκράτες, τα μονοπώλια, όσους καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα έχει δικές της αναπτυξιακές δυνατότητες και έμπειρο εργατικό δυναμικό που μπορεί να αξιοποιήσει.

Η δημιουργική ασάφεια της δημοσιογραφίας...

Παρατηρώ κάποια προσκείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα ενημέρωσης, να δω πώς καταγράφουν αυτό που συμβαίνει. Έχει ενδιαφέρον. Ένα από αυτά, προσπαθεί ν' αναφερθεί στο τρίτο μνημόνιο που συζητείται στη Βουλή, αλλά αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, να το χαρακτηρίσει έτσι. Να το ονομάσει «μνημόνιο». Προτιμά τις λέξεις «πακέτο μέτρων». Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια πρόοδο. Όταν σχετικά πρόσφατα η κυβέρνηση κατέθετε τις δικές της προτάσεις 47 σελίδων, το χαρακτήριζε «πρόγραμμα». Γενικόλογο και αφηρημένο. Ανάλογη η παραδοξολογία στον χαρακτηρισμό διαφόρων άλλων παραμέτρων που αφορούν σε όλα όσα συμβαίνουν. Και οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν έχουν μόνο τη σημειολογία τους, αλλά με έμμεσο τρόπο επηρεάζουν και τη σκέψη των αποδεκτών τους.

Η παραποίηση των γεγονότων ξεκίνησε από τα τέλη Ιανουαρίου. Με την ξαφνική μετονομασία της τρόικας (σε θεσμούς) και του μνημονίου (σε πρόγραμμα). Μια παραποίηση, που επέβαλε η νέα εξουσία και αποδέχτηκαν εύκολα τα περισσότερα ΜΜΕ. Για ευνόητους λόγους.

Το θέμα αυτό της στρέβλωσης των αντικειμενικών όρων και γεγονότων, δεν αφορά μόνο τη σημερινή κυβέρνηση. Έχει παρελθόν, όλες οι προηγούμενες είχαν ανάλογη διάθεση. Αυτή της ωραιοποίησης όσων συνέβαιναν. Ωραιοποίηση και αποσιώπηση. Είναι η μαγική συνταγή για να μην περιγράψεις αυτό που συμβαίνει. Είναι το χρέος βιώσιμο; Η απάντηση δεν υπάρχει. Κρύβεται πίσω από άλλες λέξεις και έννοιες και αποφεύγεται η ευθεία απάντηση. Αυτή που θα δείξει στον μέσο πολίτη πού βαδίζουμε. Οι τεχνικές παραποίησης αντικειμενικών γεγονότων είναι πολλές και δοκιμασμένες. Έχουν τη λογική του μισογεμάτου ή μισοάδειου ποτηριού.

Guardian: Καταδικασμένο να αποτύχει το σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα

Η Ελλάδα πρέπει να πουλήσει κρατικά περιουσιακά στοιχεία αξίας 50 δισεκατομμυρίων ευρώ, όπως αεροδρόμια και μαρίνες, και αυτό γρήγορα, στο πλαίσιο της τρίτης συμφωνίας διάσωσής της. Όμως είναι ρεαλιστικό ένα τέτοιο σχέδιο; διερωτάται σε σημερινό άρθρο της η βρετανική εφημερίδα Guardian.

Στο άρθρο της η εφημερίδα σημειώνει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις εξακολουθούν να αποτελούν ζωτικής σημασίας στοιχείο στην τελευταία συμφωνία για τη διάσωση της Ελλάδας. Υπό την απειλή της εξόδου από την ευρωζώνη, η Αθήνα συμφώνησε να μεταφέρει "πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία" σε ένα ανεξάρτητο ταμείο, με στόχο τη συγκέντρωση 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Τα μισά από τα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη αποθεματικών κεφαλαίων στις ελληνικές τράπεζες, το ένα τέταρτο θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή των πιστωτών της Ελλάδας, και το υπόλοιπο ποσό θα δαπανηθεί σε επενδύσεις που ακόμη δεν έχουν καθοριστεί.

Σε μια ανάλυση κόλαφο για το ελληνικό χρέος που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούλιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επισήμανε ότι είναι ρεαλιστικό να γίνονται πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων αξίας όχι άνω των 500 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως -- που σημαίνει ότι θα χρειαστούν 100 χρόνια ώστε το ύψος των ιδιωτικοποιήσεων να ανέλθει στα 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Γκάμπριελ Στερν του Oxford Economics, ενός από τους κορυφαίους συμβουλευτικούς οίκους σε θέματα οικονομίας, υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ δεν κατάφερε να διδαχθεί από την πρόσφατη ιστορία του ότι "το λιγότερο είναι περισσότερο", όταν πρόκειται για τον καθορισμό αριθμητικών στόχων.

Στην Ελλάδα, συνδικαλιστικές οργανώσεις με δεσμούς με το κυβερνών κόμμα έχουν ήδη ορκιστεί να σταματήσουν την πώληση του λιμανιού του Πειραιά, όπου η κινεζική εταιρία Cosco διαχειρίζεται σήμερα τρεις προβλήτες του. Με τη χώρα καταχρεωμένη, αξιωματούχοι τόνισαν ότι ο πρωθυπουργός θα αγωνιστεί για να διασφαλίσει ότι οι αποκρατικοποιήσεις δεν θεωρούνται ξεπούλημα, επισημαίνει η εφημερίδα.

Ωστόσο, ανεξάρτητοι παρατηρητές φοβούνται ακριβώς αυτό. "Η ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα σημαίνει τώρα ξεπούλημα", τονίζει ο πολιτικός οικονομολόγος Γενς Μπάστιαν.

Γούδης, δημοτικός σύμβουλος ΧΑ: “Πατριωτική η συμφωνία με τους εταίρους”, “υποχρέωση να πληρώσουμε το χρέος”

Γελάει ο κόσμος με τα καμώματα του “Αρχηγού” της Χρυσής Αυγής. Από τη μία, η ναζιστική οργάνωση εμφανίζεται να αντιτίθεται στη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους δανειστές (τους οποίους αποκαλεί “τοκογλύφους”). Και από την άλλη, επιτρέπει στον δημοτικό σύμβουλο της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα Χρήστο Γούδη να γράφει πύρινα άρθρα υπέρ της συμφωνίας και της ανάγκης να “αποπληρώσουμε το χρέος”!

Ιδού δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από άρθρα του Γούδη:

“Η τσακαλοπαρέα”

“…Γιατί, παρά το ότι η υγιής και πατριωτική πλευρά του σύριζα, που ολόψυχα ευχόμαστε να υπερισχύσει, επιδιώκει και προσδοκά μια συμφωνία με τους εταίρους μας, συνειδητοποιώντας έγκαιρα την παγίδα του ΟΧΙ και μεταλλάσσοντάς το τολμηρά και ορθά σε ΝΑΙ (σηκώνοντας ουσιαστικά, ως όφειλε, κάτω από την αδήριτη ανάγκη της δραματικής επιδείνωσης της καταστάσεως, λευκή σημαία), κάποιοι άλλοι στα σπλάγχνα του την υπονομεύουν επί σκοπώ, υβρίζοντας συνεχώς και προκαλώντας όλους αυτούς, από την οικονομική βοήθεια των οποίων εξαρτώμεθα, για να τους εξαναγκάσουν να μας εκβάλουν από το σώμα της Ευρώπης…

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ψεύδεται συνειδητά

Αλλο ένα ακόμα κυβερνητικό ψέμα...

«Δεν ξέραμε τους συσχετισμούς, βρεθήκαμε μπροστά σε τοίχο, αναγκαστήκαμε λοιπόν να υποχωρήσουμε από τις θέσεις μας αφού δεν υπήρχε σχέδιο Β'».

Αυτό υποστηρίζουν διάφορα κυβερνητικά στελέχη, προκειμένου να δικαιολογήσουν το γιατί η κυβέρνηση που υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στα μνημόνια, θα αποκαθιστούσε απώλειες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων της προηγούμενης πενταετίας, όχι μόνο άφησε απείραχτα τα παλιά αντιλαϊκά μνημονιακά μέτρα, αλλά φέρνει και καινούργιο μνημόνιο.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ψεύδεται συνειδητά:

►Πρώτον: Γιατί γνώριζε πάρα πολύ καλά τι εστί Ευρωπαϊκή Ενωση, τι προβλέπουν οι αντιλαϊκές συνθήκες, οι ιδρυτικές πράξεις της από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα, τι σημαίνει το Σύμφωνο για το Ευρώ, η στρατηγική «Ευρώπη 2020». Τα ήξεραν όλα πολύ καλά. Στο μόνο που πόνταραν ήταν η πιθανότητα χαλάρωσης της περιοριστικής πολιτικής, η οποία θα τους έδινε μεγαλύτερη ευελιξία όχι βεβαίως για να «γκρεμίσουν τα μνημόνια», όπως έλεγαν, ούτε για να αποκαταστήσουν μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, αλλά για να μπορέσουν να στηρίξουν την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δίνοντας ίσως και ορισμένα ψίχουλα - στάχτη στα μάτια του λαού. Δεν τους βγήκε όμως.

►Δευτερον: Γιατί στις εξάμηνες διαπραγματεύσεις δεν προσήλθε (πώς θα μπορούσε άλλωστε) για την υπεράσπιση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά για το πώς θα εξασφαλιστεί η στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αυτά που εμφανίζει ως επιτυχίες της συμφωνίας (χρέος, χρηματοδότηση, στήριξη τραπεζών, πακέτα επενδυτικά κ.λπ.) πάνε χέρι - χέρι με νέα αντιλαϊκά μέτρα. Ο στόχος της περίφημης «ανάκαμψης» προϋποθέτει το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Απλώς ήλπιζαν ότι αυτό θα το κάνουν με πιο ήπιο τρόπο. Ούτε αυτό τους βγήκε.

Για την εθνική ομοψυχία

Του Βαγγέλη Δ. Τσιμούρα

Από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, από φορείς και ΜΜΕ, από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες της οικονομικής και της πολιτικής ζωής, μία έκκληση κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό στο δημόσιο λόγο: Η έκκληση για εθνική ομοψυχία.

Παραβλέποντας τα ενδεχομένως διάφορα κίνητρα και προσλαμβάνουσες του καθένα που προβαίνει σε μια τέτοια έκκληση, η ουσία παραμένει η ίδια: Κριτήριο και θεμέλιο της ενότητας αποτελεί η εθνική ταυτότητα και βάσει αυτής πρέπει να δρα ο ελληνικός λαός ως ενιαίο και συμπαγές πολιτικό υποκείμενο στο πολύπλοκο διεθνές στερέωμα.

ΠΑΤΡΑ: Ανοιχτή στήριξη στη Χρυσή Αυγή από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση

Με απειλές κατά του κομμουνιστή δημάρχου Κ. Πελετίδη

Ενα βήμα παραπέρα προχωρά η «αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι μηχανισμοί της στην επίθεση προς τον κομμουνιστή δήμαρχο της Πάτρας. Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Κώστα Πελετίδη να αποστείλει έγγραφο στους αντιδημάρχους, στους προέδρους των υπηρεσιών και στις υπηρεσίες του Δήμου, στο οποίο σημείωνε πως «ο Δήμος Πατρέων ουδεμία σχέση θέλει να έχει με τη ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Ως εκ τούτου, με κανέναν τρόπο δε θα διευκολύνει την κοινοβουλευτική ή άλλη δραστηριότητά της και άρα την εγκληματική της δράση, με τη διάθεση στοιχείων του, χώρων που του ανήκουν ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο».

Μετά από τοποθέτηση του υπουργού Εσωτερικών στη Βουλή, που στάθηκε ξεκάθαρα απέναντι στην απόφαση του δημάρχου και που προανήγγειλε την τωρινή εξέλιξη, έρχεται τώρα ο ασκών καθήκοντα γενικού γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης, Διονύσης Παναγιωτόπουλος, να προσπαθήσει να ...νουθετήσει τον Κ. Πελετίδη.

Θυμίζουμε ότι η Χρυσή Αυγή ζήτησε - μέσω Ερώτησης στη Βουλή - από τον υπουργό Εσωτερικών να πάρει μέτρα εναντίον του κομμουνιστή δήμαρχου γι' αυτή του την απόφαση, με τον Νίκο Βούτση να απαντά πως «είναι μια πολιτική θέση και ευθύνη την οποία παίρνει ο δήμαρχος, η οποία βεβαίως είναι στην κρίση και των πολιτών και της κοινής γνώμης, του δημόσιου χώρου ευρύτερα (...) Εάν υφίσταται ζήτημα παράβασης καθήκοντος, υπάρχει το ζήτημα των πειθαρχικών ποινών, τις οποίες ο ελεγκτής νομιμότητας επιβάλλει κ.λπ. Υπάρχει ένα ολόκληρο πλαίσιο στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί ως προς αυτό το ζήτημα. Σας το λέω ευθέως, παρότι δε συμφωνώ - διαφωνώ - με την πολιτική θέση αυτού του δημάρχου. Παρότι - σας επαναλαμβάνω - διαφωνώ, δε θεωρώ πως υπάρχει ζήτημα πειθαρχικής δίωξης σε ό,τι τουλάχιστον με αφορά, δηλαδή να προκαλέσω μία τέτοια δίωξη του δημάρχου». Μάλιστα, από αυτή τη συζήτηση δεν έλειψαν οι φιλοφρονήσεις από μέρους του φασιστικού μορφώματος και ειδικότερα από το βουλευτή Μ. Αρβανίτη, που σημείωνε το θαυμασμό του προς τον υπουργό, με τον τελευταίο να μην αντιδρά καθόλου.

«Έχω να πάω κι αύριο»

Άνοιξε, λέει, η πόρτα και μπήκε μέσα στο σπίτι η γυναίκα που είχε εξαφανιστεί από μέρες. Μπήκε μέσα βρώμικη, γδαρμένη, ματωμένη, μελανιασμένη, με σχισμένα ρούχα κι έπεσε λαχανιασμένη στον καναπέ βογκώντας με λυγμούς. Ο άντρας της έτρεξε αλλόφρων από την ανησυχία να της δώσει τις πρώτες βοήθειες, κι όταν ησύχασαν κάπως, τη ρώτησε τι της συνέβη.

– Ε, του λέει αυτή, τι να συνέβη, εκεί που πήγαινα μ’ αρπάζει μια συμμορία, με πάει σ’ ένα μέρος και μ’ αρχίζει ο ένας από ‘δω, ο άλλος από ‘κεί, πότε ένας-ένας, πότε όλοι μαζί, αδιάκοπα όλες αυτές τις μέρες, ώσπου στο τέλος με παρατήσανε σε μια ερημιά και κατάφερα να συρθώ μέχρι εδώ.

– Αγάπη μου τι τράβηξες, της λέει αυτός. Ευτυχώς, όμως, όλα αυτά πέρασαν πιά.

– Μα τι λες, αντρούλη μου, εχω να πάω κι αύριο.
***
________
Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε να «σκίσει τα μνημόνια», στη συνέχεια να εφαρμόσει (άλλο ανέκδοτο κι αυτό) το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης κλπ κλπ, αλλά γύρισε «σπίτι» σαν την κυρία του παραπάνω καλαμπουριού.

Το πρόβλημα θα ήταν σχετικά περιορισμένο, αν ύστερα από το πάθημά του ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε το μάθημά του κι αναγνώριζε ότι αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι μέσα σ’ αυτό το συνεταιρισμό του μονοπωλιακού κεφαλαίου δεν υπάρχει διέξοδος για τους λαούς από την καπιταλιστική κρίση, ότι η ευρωενωσιακή διαχείριση της κρίσης επιτείνει αφόρητα τα συμπτώματά της σε βάρος των λαών και εν προκειμένω του ελληνικού λαού, ότι μοναδικός δρόμος που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες σήμερα και στο μέλλον είναι η ριζική στροφή έξω από τις ράγες του ευρωενωσιακού (και ελληνικού) υπαρκτού καπιταλισμού, ότι στην αντίθετη περίπτωση το παρόν και το μέλλον του λαού θα βουλιάζει όλο και πιο πολύ στο ζοφερό «βάθος χρόνου» που προδιαγράφει η ευθυγράμμιση της χώρας με τη στρατηγική των μονοπωλίων.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί γι’ αυτά, «έχει να πάει κι αύριο».

Συνεπής και πιστός στον διαχρονικό του ρόλο, στον ρόλο της πολιτικής του γενεαλογίας από το λεγόμενο «ΚΚΕ εσωτερικού» της «ΕΟΚ των λαών» και την μετέπειτα ΕΑΡ, τον μετέπειτα «ΣΥΝ» της ΕΕ και του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ευρώ, μέχρι τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζει με αδιάκοπη συνέχεια την επιχείρηση εξωραϊσμού της ευρωενωσιακής «δημοκρατικής» δικτατορίας των μονοπωλίων.

ΝΑΡ: Το ξέπλυμα του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται απροκάλυπτα και μετά το μνημόνιο#3

Διαβάζουμε στο MAO.gr:
_________

Εκδήλωση-συζήτηση του kommon για τις πολιτικές εξελίξεις

Ο πανεπιστημιακός και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ Στάθης Κουβελάκης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου και το στέλεχος του ΝΑΡ και συντάκτης της εφημερίδας Πριν Κώστας Μάρκου συζητούν για τις πολιτικές εξελίξεις: Το δημοψήφισμα, ο λαός, η κυβέρνηση, η συμφωνία. Τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ των ημερών μας

Η πολύ ενδιαφέρουσα και επίκαιρη εκδήλωση του Kommon διεξάγεται στην αίθουσα ART GARAGE. Σολωμού 13, 3ος όροφος στις 7:30 μμ.

(Και μια χρήσιμη λεπτομέρεια: η αίθουσα κλιματίζεται).

Update:

Σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεος καλεί τους αναγνώστες της η προσκείμενη στην Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, ιστοσελίδα iskra.gr, με αφορμή τα 5 χρόνια λειτουργίας της. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και με δεδομένο το ρήγμα στο ΣΥΡΙΖΑ, η συγκέντρωση ενδέχεται να έχει χαρακτηριστικά ίδρυσης πολιτικού σχηματισμού.

Εκτός από τον πρώην υπουργό, στη συγκέντρωση το λόγο θα πάρουν ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Αντώνης Νταβανέλος κι ο δημοσιογράφος και μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πέτρος Παπακωνσταντίνου.

Πηγή: ΚτΠ

Μεταπολίτευση: Ενας συμβιβασμός υπό το φόβο του λαού

Τα ξημερώματα της 24ης Ιούλη του 1974, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων της καταρρέουσας χούντας και του αστικού πολιτικού κόσμου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίζεται πρωθυπουργός. Ετσι ανοίγει το κεφάλαιο: «Μεταπολίτευση ».

Κανείς δεν αμφισβήτησε ότι η πολιτική αλλαγή, που συντελέστηκε εκείνη τη μέρα, ήταν το προϊόν ενός συμβιβασμού. Η σωστή εκτίμηση για το χαρακτήρα αυτού του συμβιβασμού, όπως και των δυνάμεων που πήραν μέρος σ' αυτόν, ήταν πολύτιμο εργαλείο για την ανάλυση των νέων συνθηκών που προέκυπταν και των νέων καθηκόντων για το μαζικό λαϊκό κίνημα στη νέα κατάσταση.
 
Στις 29 Ιούλη η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ δίνει την εκτίμησή της και ανακοινώνει τις θέσεις της:

«1. Η ασίγαστη πάλη του ελληνικού λαού κατά της στρατιωτικής φασιστικής δικτατορίας, η έντονη λαϊκή αντίδραση στο χουντικό πραξικόπημα - προδοσία σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας και η αντίσταση του κυπριακού λαού, η επέμβαση τουρκικών δυνάμεων στη Μεγαλόνησο, ύστερα από την επέμβαση της χούντας, η διεθνής απομόνωσή της, όλα αυτά, όξυναν στο έπακρο την κρίση του τυραννικού καθεστώτος. Η δικτατορία και οι νέοι προστάτες της βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Η αντίσταση στη χούντα επεκτεινόταν και στο στρατό. Η παραμονή της χούντας στη διακυβέρνηση της χώρας εγκυμονούσε άμεσο κίνδυνο για το φασιστικό καθεστώς, την αμερικανοκρατία και το ΝΑΤΟ.

Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, η χουντική ηγεσία, με οδηγίες της Ουάσιγκτον και των άλλων ηγετικών ΝΑΤΟικών κύκλων ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας σε συντηρητικούς αστούς πολιτικούς, με επικεφαλής τον Κ. Καραμανλή.

2. Στην πολιτική ζωή σημειώνεται μια αλλαγή. Η αλλαγή αυτή, προϊόν μιας συμφωνίας ανάμεσα στη χούντα, στους Αμερικανούς, στους άλλους κύριους εταίρους του ΝΑΤΟ και στους παραπάνω πολιτικούς παράγοντες, συνίσταται στο ότι αποσύρθηκε από το προσκήνιο η χούντα και ήρθε πολιτική κυβέρνηση.

Η τέτοια αλλαγή αποτελεί προσπάθεια αναπροσαρμογής της πολιτικής των Αμερικανών και των άλλων κύριων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στις νέες συνθήκες, εθνικές και διεθνείς. Αποβλέπει στην εκτόνωση της συμπυκνωμένης λαϊκής αγανάκτησης, στη ματαίωση της ριζικής δημοκρατικής μεταβολής, στη διατήρηση των στρατηγικών θέσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα μας και στην επέκτασή τους στην Κύπρο και γενικότερα στη Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, η αλλαγή αυτή αποτελεί ομολογούμενη χρεοκοπία της χούντας και της αμερικανοκρατίας, μια ήττα τους. Δημιουργεί νέες δυνατότητες για το δημοκρατικό αγώνα του λαού».

Παραθέσαμε ένα μεγάλο απόσπασμα της απόφασης της ΚΕ του ΚΚΕ για το χαρακτήρα της μεταπολίτευσης , για να κρίνει ο αναγνώστης τη σαφήνεια, αλλά και την ευστοχία μιας υποδειγματικής ανάλυσης της συγκεκριμένης πραγματικότητας.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Ενα πανόραμα από κομπρεμί και τριβές με «πυξίδα» τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Σταθερά στο επίκεντρο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

 η προσπάθεια αναβάθμισης της ελληνικής αστικής τάξης,

 μέσω βαθύτερης εμπλοκής της χώρας στους επικίνδυνους

ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Το πανόραμα των πεδίων στο εξωτερικό, όπου ανοίγεται η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πασχίζοντας για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση των εγχώριων μονοπωλίων, παρουσίασε χτες, σε συνέντευξη Τύπου, ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς. Ο ίδιος τόνισε για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση έβαλε στη συζήτηση για την παραπέρα διαχείριση του κρατικού χρέους τη γεωπολιτική πτυχή της υπόθεσης. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η κυβέρνηση έβαλε στο τραπέζι των αντιλαϊκών παζαριών με τους «εταίρους» της το «χαρτί» της ακόμα πιο βαθιάς εμπλοκής της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Στην οικονομική διπλωματία, η κυβέρνηση έχει προωθήσει ήδη μια σειρά συμφωνίες για λογαριασμό του κεφαλαίου, αναπτύσσοντας σχέσεις με χώρες από την Αίγυπτο και το Αμπού Ντάμπι ως το Ιράν και την Κίνα. Ειδικά για την Αίγυπτο, ανήγγειλε επίσκεψη εκεί του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, ως καλεσμένος του Αιγύπτιου Προέδρου για τα εγκαίνια της νέας Διώρυγας του Σουέζ, στα κατασκευαστικά σχέδια της οποίας η αιγυπτιακή κυβέρνηση έχει ζητήσει να μετάσχουν και ελληνικά κεφάλαια.

Στη λεγόμενη «ενεργειακή διπλωματία», ο Ν. Κοτζιάς αναφέρθηκε κατά σειρά στα σχέδια κατασκευής του αγωγού ΤΑP (θα μεταφέρει αζέρικο αέριο μέσω Τουρκίας), των κάθετων αγωγών από Ελλάδα προς τα Βαλκάνια και του αγωγού «East Med», με παράλληλη πόντιση καλωδίου ηλεκτρικού ρεύματος, που θα φέρνει καύσιμο από Ισραήλ, Αίγυπτο, Κύπρο και μέσω Κρήτης δυτικότερα στην Ευρώπη.

Σημειωτέον, ο Ελληνας ΥΠΕΞ δεν έδειξε να ασπάζεται τόσο... ένθερμα την υπόθεση του λεγόμενου αγωγού «Turkish Stream», ο οποίος σχεδιάζεται να μεταφέρει ρωσικό καύσιμο μέσω Τουρκίας και Ελλάδας στις ευρωενωσιακές αγορές και ο οποίος είχε προβληθεί ιδιαίτερα το προηγούμενο διάστημα από την ελληνική κυβέρνηση.

Οι αστοί για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ

Ακολουθεί άρθρο του Αλέξη Παπαχελά, πιο γνωστού και ως "η φωνή της πρεσβείας" (μία είναι η πρεσβεία). Το αναδημοσιεύουμε ως κυνικά αποκαλυπτικό για τον ρόλο που κλήθηκε (και δέχτηκε) να παίξει η "κυβερνώσα αριστερά" και παρά τα ιδεολογήματα ("ιδεολογική αριστερή ηγεμονία", "λαϊκισμός", κλπ) που αναπαράγει σε κάποια σημεία του (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

____________

Η αναγκαστική προσγείωση

Αυτή η πολύ περίεργη περίοδος που διανύουμε έχει και τα καλά της. Η Aριστερά διαδραμάτισε έναν ηγεμονικό ρόλο από το 1974 μέχρι σήμερα. Μπορεί να μην είχε ποτέ μεγάλα εκλογικά ποσοστά, αλλά η ιδεολογική και πολιτισμική της παντοδυναμία ήταν αδιαμφισβήτητη. Εκείνη έδινε τον τόνο, οι υπόλοιποι ακολουθούσαν. Ο τρόπος που αντιμετώπιζε η χώρα τα θέματα νόμου και τάξης, την επιχειρηματικότητα, την εξωτερική πολιτική, την παιδεία είχε τη σφραγίδα της Αριστεράς. Είχαμε, μάλιστα, φτάσει στο σημείο που δεν μπορούσες εύκολα να διακρίνεις ποιος ήταν πίσω από μία δήλωση. Ηταν εξίσου εύκολο να ανήκει σε έναν λαϊκίζοντα μητροπολίτη, έναν δεξιό συνδικαλιστή ή έναν αριστερό ακτιβιστή.

Τώρα που ζούμε, λοιπόν, την πρώτη αριστερή κυβέρνηση γκρεμίζονται με πάταγο ορισμένα από τα ταμπού της μεταπολίτευσης. Σκεφθήκατε ένα δεξιό ή κεντρώο πολιτικό να ευχαριστεί δημοσίως τους Αμερικανούς για τον ρόλο τους στην ελληνική κρίση; Και όμως το έκανε ο κ. Δραγασάκης. Σκεφθήκατε μία κυβέρνηση Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ να προχωρούσε σε μία συμφωνία, που δεν έχει περάσει από τη Βουλή, για την παραχώρηση στρατιωτικών εγκαταστάσεων στο Ισραήλ; Και όμως το έκανε αυτή η κυβέρνηση.

Η χώρα έπρεπε να έχει προσγειωθεί στον ρεαλισμό εδώ και 20-30 χρόνια. Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση την προσγειώνει αναγκαστικά, άτσαλα και χωρίς σχέδιο. Ισως, όμως, να μην υπήρχε άλλος τρόπος και να έπρεπε να περάσουμε από αυτήν την ιστορική διόρθωση. Η Αριστερά που κυβερνά σήμερα θα χρειασθεί να θυσιάσει πολλές ακόμη από τις ιερές αγελάδες της, προκειμένου να αποφύγει την άτακτη οικονομική και γεωπολιτική χρεοκοπία της χώρας. Ηδη υπογράφει και ψηφίζει νόμους, που δύσκολα θα περνούσαν με μία άλλη κυβέρνηση.

Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη δικτατορία

Η αντιμετώπιση των χουντικών, από τις κυβερνήσεις που ανέλαβαν μετά τη μεταπολίτευση, ήρθε σε αντίθεση με τις προσδοκίες της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και το «περί δικαίου» αίσθημα των δημοκρατικών πολιτών. Για το τι απέγιναν τα πρωτοπαλίκαρα της χούντας διαβάστε εδώ.

Ο δημοσιογράφος Γιώργης Θ. Κρεμμυδάς στο βιβλίο του «Oι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία» (Εκδόσεις Εξάντας, 1984), πέρα από τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας, αναφέρει και κάποια μικρότερα, όχι όμως λιγότερο ενδιαφέροντα, από το περιθώριο της ιστορίας. Συγκέντρωσα κάποια από αυτά, αξίζει όμως να διαβάσει κανείς ολόκληρο το βιβλίο:

Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας - capital version

Χτες, η βουλή ψήφισε το νέο πακέττο προαπαιτούμενων για την υπογραφή συμφωνίας με την τρόικα μέτρων. Με διαδικασίες πιο σύντομες κι από τις προβλεπόμενες για τα κατεπείγοντα, έγινε νόμος τού κράτους ένα κείμενο χιλίων σελίδων. Φυσικά, ακολουθήθηκε η γνωστή συνταγή προς αποφυγή εκπλήξεων τύπου "ναι σε αυτό, όχι στο άλλο" κατά την ψηφοφορία: οι χίλιες σελίδες έγιναν ΔΥΟ άρθρα (συν ένα τρίτο περί ενάρξεως ισχύος του νόμου), εκ των οποίων το πρώτο τροποποιεί τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ) και το δεύτερο ενσωματώνει στην εθνική μας νομοθεσία κοινοτική οδηγία για την "ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων".

Επειδή υποψιάζομαι ότι ακόμη και ο όρος "Πολιτική Δικονομία" δεν λέει πολλά πράγματα στους περισσότερους, σκέφτηκα να πούμε σήμερα δυο λόγια πάνω στο πρώτο άρθρο τού νόμου που ψήφισε χτες βράδυ η βουλή. Εκ προοιμίου, σας λέω ότι πρόκειται για κάτι εξ ίσου ανατριχιαστικό με όσα προηγήθηκαν (αύξηση ΦΠΑ και άλλων φόρων, περικοπές συντάξεων κλπ), το οποίο προσφέρει εξ ίσου σημαντικά στηρίγματα στην προσπάθεια του κεφαλαίου να βγει από την κρίση του. Για να το πω με λόγια της εποχής μας: η νέα έκδοση του ΚΠολΔ είναι capital version.
Η πρεμούρα για αλλαγές στον ΚΠολΔ αρχίζει το 2012, κατόπιν πιέσεων της τρόικας. Τότε, το υπουργείο δικαιοσύνης βάζει μπρος τις διαδικασίες, συστήνοντας νομοπαρασκευαστική επιτροπή, η οποία θα ετοίμαζε ένα σχέδιο αναθεώρησης του Κώδικα. Η επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της στις 6 Μαρτίου 2014, όταν παρέδωσε το σχέδιό της στο υπουργείο. Το σχέδιο βγήκε για διαβούλευση στο διαδίκτυο και έγινε γνωστό ως "σχέδιο Χαμηλοθώρη", από το όνομα του πρόεδρου της επιτροπής, του αρειοπαγίτη Ιωάννη Χαμηλοθώρη.

Οι προτεινόμενες αλλαγές τού ΚΠολΔ προκάλεσαν σεισμό στον νομικό κόσμο. Ο ένας μετά τον άλλο, οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας τις απέρριψαν. Όμως, το υπουργείο είναι αποφασισμένο να προχωρήσει και στα τέλη Νοεμβρίου 2014 ο υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου ετοιμάζει το νομοσχέδιο και την σχετική αιτιολογική έκθεση. Οι δικηγόροι αντιδρούν και προκηρύσσουν πανελλαδικό δημοψήφισμα για τις αρχές Δεκεμβρίου. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνιστά κόλαφο για τον Αθανασίου: σε ποσοστό 93%, οι δικηγόροι τής χώρας απορρίπτουν τις προτεινόμενες αλλαγές. Στο πλευρό των δικηγόρων στάθηκε και ο ΣυΡιζΑ (ως αξιωματική αντιπολίτευση), καταγγέλοντας εντός και εκτός βουλής τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και προειδοποιώντας την πως η επόμενη -δική του- κυβέρνηση θα καταργούσε αμέσως τις νέες διατάξεις, αν ψηφίζονταν.

Παναγιώταρος και Λαγός της Χ.Α. ομολογούν σε βίντεο συνεργασία με εφοπλιστές για να εξαφανίσουν το ΠΑΜΕ απ’ το λιμάνι

Την ύπαρξη 3 εφοπλιστών που είναι διατεθειμένοι να συνεργαστούν με την Χρυσή Αυγή και συγκεκριμένα με “σωματείο” που ίδρυσε στην Ζώνη Περάματος, ομολογούν σε βίντεο οι βουλευτές της, Λαγός και Παναγιώταρος.

Σημειωτέων ότι ο Λαγός συνελήφθη την Τετάρτη και φυλακίστηκε και πάλι γιατί παραβίασε τους όρους της αποφυλάκισής του.
Το βίντεο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα jailgoldendawn.com («Για την πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος) και χρονολογείται από τις 7 Ιουλίου 2015.

Σε αυτό το βίντεο εμφανίζονται οι δύο άντρες να έχουν τον εξής διάλογο:

“Είχαμε ιδρύσει πριν από λίγο καιρό, θυμασαι πολύ καλά και με δικές σου ενέργειες και με δικιά σου βοήθεια (προς Παναγιώταρο) το Σωματείο της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης [Παναγιώταρος: Τον Άγιο Νικόλαο! Μεγάλη η χάρη του...] … Να ενημερωθεί ο κόσμος, να ξέρει ότι (…) μάς έχουν ζητήσει συνάντηση κάτω, άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να φέρουνε πλοία, είναι τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, θα κάνουμε συνάντηση μαζί τους πιθανόν και μέσα στην εβδομάδα, θα καταφέρουμε έτσι ώστε να ξεκινήσει η δουλειά, εμείς το έχουμε υποσχεθεί ότι θα το κάνουμε και το χετε πάρει χαμπάρι ότι όταν υποσχόμαστε κάτι, το κάνουμε, θα γίνει. Είμαστε στη διαδικασία αυτή, θα τους φέρουμε και πλοία να δουλέψουνε στη Ζώνη του Περάματος, θα τρίβουν τα μάτια τους, και θα επαναλάβω για μια φορά ακόμα τη δήλωση που έχω κάνει και τους έχει πειράξει πολύ: οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ θα εξαφανιστούν από το λιμάνι κάτω…”

Οι αυταπάτες της «κριτικής» υποστήριξης και τα αδιέξοδα της κινηματικής δράσης

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου*

Οργισμένοι και «προδομένοι» αισθάνονται κάποιοι που υποστήριξαν «κριτικά» τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Με όλη την κατανόηση, καθώς οι περισσότεροι διαθέτουν μορφωτικό κεφάλαιο, όπως και τα μεσαία στρώματα που υποστήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, επομένως έχουν τα βασικά εργαλεία ανάλυσης-εκλογίκευσης, όφειλαν να γνωρίζουν πως αυτό που μπορεί να κάνει ένα πολιτικό κόμμα, εκεί που μπορεί να φτάσει είναι συνάρτηση της κοινωνικής του βάσης. Η κοινωνική βάση (σύγκλιση ταξικών συμφερόντων) δεν είναι όμως το ίδιο με την εκλογική βάση. Oι πολίτες/εκλογείς είναι ένα ανομοιογενές σώμα. Μέρος αυτής της ανάλυσης θα ήταν επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς εξαιτίας της κοινωνικής του βάσης, δεν μπορούσε να πάει, εκτός κάποιων θεσμικών παρεμβάσεων, πέρα από μια «έντιμη συμφωνία». Η αντίληψη ότι αρκεί και μόνο η ψήφος για να αλλάξουν τα πράγματα, -πράγμα που υπαινίσσεται ότι το πολιτικό στοιχείο είναι αυτόνομο από το οικονομικό/ταξικό- αποτελεί όπως δείχνει η ίδια η πραγματικότητα αυταπάτη, πόσο μάλλον όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό κόμμα είναι περισσότερο ένας εκλογικός συνασπισμός παρά δομή που έχει αυτονομηθεί από πρόσωπα και ομάδες ώστε να μπορεί να δεσμεύει την Κυβέρνηση σε προγραμματικές ή, να εγκαλεί την κοινοβουλευτική ομάδα.

Ούτε θα μπορούσε ποτέ από τη θολούρα του δημοψηφίσματος να προκύψει ένα κίνημα όπως αφελώς πίστευε και πιστεύει μέρος της κινηματικής και «ριζοσπαστικής» Αριστεράς, καθώς τα ερωτήματα ήταν έτσι διατυπωμένα ώστε το εκλογικό σώμα να «εγκλωβιστεί» και να νομιμοποιήσει ένα νέο μνημόνιο. Ουσιαστικά το ΟΧΙ είναι επιβεβαίωση των ψευδαισθήσεων που καλλιεργούσε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ: δηλαδή ότι είναι δυνατή η παραμονή στο Ευρώ χωρίς μνημόνιο. Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι η συνθήκη του Μάαστριχτ που ψηφίστηκε επίσης και από τον Συνασπισμό είναι ένα συνεχές μνημόνιο λιτότητας.

Καμιά επανάπαυση

Τι κι αν ο προηγούμενος γύρος της 5μηνης «περήφανης και σκληρής διαπραγμάτευσης» της συγκυβέρνησης, για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου, οδήγησε το λαό στο νέο, τρίτο στη σειρά, μνημόνιο...

Η κυβέρνηση, προσπαθώντας να σπείρει εφησυχασμό και να θολώσει τα νερά για τα ακόμα χειρότερα που έρχονται στο πλαίσιο της τελικής διαμόρφωσης του μνημονίου 3, επιχειρεί να στήσει μια νέα απάτη σε βάρος του λαού, ντυμένη και πάλι με το μανδύα της «διαπραγμάτευσης»!

«Ψηφίσαμε και τις τελευταίες προκαταρκτικές δράσεις», λέει ο πρωθυπουργός, και από τώρα και για ένα μήνα «ρίχνουμε το βάρος στη διαπραγμάτευση για τη νέα δανειακή σύμβαση». «Η έκβαση της διαπραγμάτευσης αυτής θα είναι καθοριστική», αναφέρει, ενώ αναμασά και τα γνωστά περί συμμαχιών... μέσα στις λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου: «Η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει», αναφέρει, «κάθε δυνατότητα συμμαχιών, πολιτικών και κοινωνικών, στην Ευρώπη, προκειμένου να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα»...

Με αφορμή, μάλιστα, τρίπλες που κάνει για την αποτελεσματικότερη μεθόδευση των νέων αντιλαϊκών μέτρων που έχει ήδη συμφωνήσει, π.χ. το νέο τσεκούρι στο συνταξιοδοτικό που θα περιληφθεί στο νέο μεσοπρόθεσμο, όπως παραδέχονται χαρακτηριστικά - η κυβέρνηση επιχειρεί να κρύψει τις ρητές και επίσημες δεσμεύσεις της για τα νέα βάρβαρα μέτρα που θα περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο.

Προσοχή στο γορίλλα

Από χτες έχει γίνει μείζον θέμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ακραία τοποθέτηση του Χρήστου Θηβαίου σχετικά με τις συνήθειες των νέων, την απροθυμία τους να εργαστούν και την κατά τον καλλιτέχνη δυνατότητά μας να ζήσουμε με 15 ευρώ τη μέρα.

Παράλληλα, παρατηρείται μια προσπάθεια από τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίσουν τον Αλέξη Τσίπρα ως προδότη, ως εκφραστή του απόλυτου κακού, ως εκείνον που δεν σεβάστηκε τον λαό που τον πίστεψε.

Τι σχέση έχουν αυτά τα δύο; Φαινομενικά καμία, αλλά είναι ενδεικτικά του τρόπου που σκεφτόμαστε. Μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και συχνά κάνουμε πως δεν βλέπουμε τον γορίλλα που βρίσκεται στο δωμάτιο.

Ο Τσίπρας δεν είναι τίποτα διαφορετικό από την ιδεολογία του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει. Εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ένα πολιτικό συνονθύλευμα που στεγάζει στους κόλπους του παραδοσιακούς ευρωκομμουνιστές, ανανεωτικούς αριστερούς, υπολείμματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας μέχρι και κάποιους μισοψεκασμένους ελληναράδες που ανατσουτσουρίζουν από εθνική περηφάνεια όταν ως έθνος διαπραγματευόμαστε σθεναρά για το πόσα θα χάσουμε.

Από μόνη της αυτή η πολιτική κομπανία είναι απρόθυμη να έρθει σε οποιαδήποτε ρήξη με το σύστημα. Όταν δε, η ίδια αυτή η κυβέρνηση δεσμεύεται με κάθε τρόπο ότι δεν θα διαταράξει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, όταν δηλώνει πίστη, υποταγή και ευχαριστίες στους δυνάστες των λαών και τους θεσμούς τους, τότε γίνεται πιο ακίνδυνη και από χρυσόψαρο σε κώμα. Που έγκειται λοιπόν η προδοσία; Μπροστά στα μάτια μας έγιναν όλα, απλά πολλοί εθελοτυφλούσαν.

Αντίστοιχα, στον χώρο του λεγόμενου έντεχνου τραγουδιού, το εύκολο είναι να ξεσπαθώνουμε εναντίον όποιων τραγουδιστών διολισθαίνουν σε κάποια δήλωση ή πράξη που μπορεί να είναι είτε ακραία όπως αυτή του Θηβαίου είτε λιγότερο ενοχλητική όπως αυτή του Μάλαμα πριν λίγα χρόνια.

Οι ιδρυτικοί Πατέρες…

Του Βαγγέλη Δ. Τσιμούρα*

Στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους εισήχθη στον δημόσιο διάλογο μια καινούρια, ενδιαφέρουσα πτυχή: Η επίκληση στους «ιδρυτικούς πατέρες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή κατά το σαξονικότερο στους founding fathers.

Η επίκληση αυτή, συχνότατη στην αμερικανική πολιτική ζωή, δεν έβρισκε μέχρι τώρα ιδιαίτερο έρεισμα στην ευρωπαϊκή δημόσια σφαίρα, τουλάχιστον με την βορειοατλαντική χρήση της. Ωστόσο, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, οι υπουργοί του αλλά και φίλα προσκείμενα μέσα επικαλούνται πολύ συχνά τους ιδρυτές της Ένωσης ή ακριβέστερα επικαλούνται τις Αρχές υπό τις οποίες ιδρύθηκε, φορείς των οποίων ήταν οι ιδρυτικοί πατέρες. Ειδικές αναφορές στο ρόλο εκάστου «ιδρυτικού πατρός» στη διαμόρφωση της ιστορίας της χώρας του , όπως για παράδειγμα ο ρόλος του Αντενάουερ στα γεγονότα της 17ης Ιουνίου του 1953, παρέλκουν ίσως ως κουραστική περιπτωσιολογία. Αντίστοιχα, στα καθ’ ημάς, η

Σε εντυπωσιακό βαθμό η συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ

Οι νέοι μας σύμμαχοι επί το έργον

Ο Καμμένος υπέγραψε συμφωνία για διανομή στρατικών δυνάμεων της μίας χώρας στο έδαφος της άλλης

Η τριήμερη επίσκεψη του Πάνου Καμμένου στο Ισραήλ, η οποία ολοκληρώθηκε την Τρίτη, επιβεβαίωσε ότι τουλάχιστον στον στρατιωτικό – αμυντικό τομέα, η συνεργασία των δύο χωρών έχει προχωρήσει σε βαθμό εντυπωσιακό.

Η ισραηλινή κυβέρνηση εκτίμησε ιδιαίτερα, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το γεγονός ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ολοκλήρωσε την υπογραφή της Status of Forces Agreement (SOFA), η οποία εκκρεμούσε τα τελευταία χρόνια και περιέχει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τη διαμονή στρατιωτικών δυνάμεων της μίας χώρας στο έδαφος της άλλης.

Ενδεικτικό της σημασίας που έχει η εν λόγω συμφωνία είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μόλις η δεύτερη χώρα που έχει υπογράψει SOFA με το Ισραήλ. Η μόνη άλλη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μία δε περίοδο που η στρατιωτική συνεργασία γίνεται όλο και πιο πυκνή (σσ. μεγάλος αριθμός του στόλου των επιθετικών ελικοπτέρων του Ισραήλ βρίσκεται αυτή την περίοδο στις εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας στη Λάρισα, ενώ οι μαθητές της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων θα βρεθούν σύντομα στο Ισραήλ), αυτή η συμφωνία αποκτά μεγαλύτερη σημασία.

Σε αυτή θα πρέπει να προστεθεί η συμφωνία που υπεγράφη για τη συνεργασία των υδρογραφικών υπηρεσιών των δύο χωρών. Ο κ. Καμμένος συνοδευόταν άλλωστε στο ταξίδι του στο Ισραήλ από τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη, που την υπέγραψε. Για δύο χώρες που έχουν συμφέροντα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) τους, αλλά και εμπλοκές στην οριοθέτησή της (σσ. το Ισραήλ έχει επίσης τέτοιο πρόβλημα με τον Λίβανο), αυτή η συνεργασία μπορεί να είναι αποδοτική.

Τα σημερινά συλλαλητήρια και οι προσυγκεντρώσεις της Αθήνας

Τα σημερινά συλλαλητήρια

Αθήνα, 7.30 μ.μ., Ομόνοια
Θεσσαλονίκη, 7.30 μ.μ., Αγαλμα Βενιζέλου
Αγρίνιο, 8.30 μ.μ., κεντρική πλατεία
Αλεξανδρούπολη, 8 μ.μ., Δημαρχείο
Αλιβέρι, 8 μ.μ., πλατεία Λιγνιτωρύχου
Βέροια, 7.30 μ.μ., πλατεία Ωρολογίου
Βόλος, 7.30 μ.μ., πλατεία Πανεπιστημίου
Γιάννενα, 7.30 μ.μ., Δημαρχείο
Γρεβενά, 8 μ.μ., κεντρική πλατεία
Δράμα, 7.30 μ.μ., κεντρική πλατεία
Ζάκυνθος, 8.30 μ.μ., Εργατικό Κέντρο
Ηράκλειο, 7 μ.μ., πλατεία Ελευθερίας
Θήβα, 8 μ.μ., κεντρική πλατεία
Ικαρία, 8.30 μ.μ., πλατεία Ευδήλου
Ιστιαία, 8 μ.μ., κεντρική πλατεία
Καβάλα, 7.30 μ.μ., δημοτικός κήπος
Καλαμάτα, 8.30 μ.μ., πλατεία 23ης Μαρτίου
Καστοριά, 8 μ.μ., παλιά Νομαρχία
Κέρκυρα, 8 μ.μ., πλατεία Σαρόκο

Ζάκυνθος: Εκπαιδευόμενη σε ξενοδοχείο άφησε την τελευταία της πνοή από εξάντληση

Φωτο αρχείου

Άλλο ένα τραγικό περιστατικό που αποδεικνύει την εντατικοποίηση της δουλειάς, σε σημείο εξόντωσης, των εργαζομένων στη «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, συνέβη το Σαββατοκύριακο στη Ζάκυνθο.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με καταγγελία του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Εργαζομένων στον Τουρισμό - Επισιτισμό Ζακύνθου, μια εκπαιδευόμενη μαθήτρια από το εξωτερικό λιποθύμησε έξω από το δωμάτιό της, ενώ κατά την μεταφορά της στο νοσοκομείο άφησε την τελευταία της πνοή.

Το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ζακύνθου άμεσα παρενέβη στο ξενοδοχείο που έγινε το συμβάν για να ενημερωθεί για τα αίτια του ατυχήματος. Όπως ενημερώνει με ανακοίνωσή του το Σωματείο, «όπως είναι γνωστό, με βάση την Κοινοτική οδηγία Μπολγκεστάιν και με την καθιέρωση της μαθητείας, πολλά ξενοδοχεία γεμίζουν με "εισαγόμενους" εργαζόμενους από άλλες χώρες, με μισθούς των 300 ευρώ αλλά και εργαζόμενους από δουλεμπορικά γραφεία ευρέσεως εργασίας.
Στην πράξη οι νέοι αυτοί βγάζουν κανονική δουλειά, αμείβονται όμως με 300-400 ευρώ το μήνα, ενώ δεν έχουν ένσημα, καθώς ασφαλίζονται μόνο έναντι επαγγελματικού κινδύνου».

Είμαι ο ελληνικός λαός και είμαι μαλάκας

Γράφει το κορίτσι του διπλανού portal

Λοιπόν, θα είμαι σύντομος και θα είμαι σαφής – μη προς κακοφανισμό σου, Γιάνη μου. Οι ειδικοί λένε πως το μεγαλύτερο βήμα προς τη θεραπεία είναι να παραδεχτείς την αρρώστια σου. Το ίδιο λέει και η μάνα μου που με ανάγκασε να μπω στο πρόγραμμα αυτοκριτικής αλλιώς θα με πετάξει έξω απ' το σπίτι. Υποκλίνομαι λοιπόν εξ ανάγκης στους ειδικούς και τους σπουδαγμένους- μη προς κακοφανισμό σας, κυρ Χαϊκάλη μου. Παραδέχομαι: ΕΙΜΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ.

-Λένε ότι πιστεύω εύκολα ό,τι με συμφέρει, ακόμα κι αν κατά βάθος ξέρω ότι αυτό θα με οδηγήσει σε συμφορά. Δεν σταματάω να πιστεύω ακόμα κι όταν βλέπω πως η συμφορά μου συμφέρει αυτούς που μου είπαν αυτό που πίστεψα. Αυτό, λένε, οφείλεται στο δεύτερο θέμα μου

-Λένε ότι είμαι ξερόλας. Δε πα να λένε. Είμαι γαμάτος. Και του λιμανιού και του σαλονιού. Και του κοστουμιού και της λετσαρίας. Όπου να με βάλεις στέκομαι. Και στα ουζερί και στο Γιουρογκρούπ. Προτιμώ βέβαια το ουζερί - εκεί στο Γιουρογκρούπ είναι μαζεμένοι κάτι άλλοι ξερόλες που μου κουνάνε τα γαμοπτυχία τους, μου αμολάνε κάτι νούμερα και μου ψαλιδίζουν το όνειρο. Λέγοντας όνειρο, θυμάμαι το άλλο που μου καταλογίζουν

-Είμαι ονειροπόλος. Από τη στιγμή που γεννήθηκα ονειρεύτηκα ότι το πεπρωμένο μου με προόριζε για ηγέτη, για μεγάλη μούρη, για γενικό γαμάω. Είμαι έλληνας οριτζινάλε, αρχαίος λαός, με αίμα δυνατό, ατόφιο. Ονειρεύτηκα να με φοβούνται αυτά τα σάπια μόμολα του κατεστημένου, να μπαίνω στα σαλόνια τους, στα εργοστάσιά τους, στη Βουλή τους και να τα γαμάω όλα. Η μάνα μου, γυναίκα λίγη και με ψυχολογία πλύστρας, μουρμούριζε πως για να γίνω κάτι έπρεπε να κάτσω τον κώλο μου στα θρανία και να μη σηκώνω κεφάλι. Μαλακίες. Είδαμε κι εκείνη τι έβγαλε που δεν σήκωσε κεφάλι. Μια ζωή μετρούσε φραγκοδίφραγκα. Μου 'λεγε, αν δεν μετρήσω δεν θα ξέρω τι έχω για να πληρώσω νοίκι, φαΐ και τα χρέη μας. Της είπα μάνα μην είσαι θυματάρα. Έχω τον Βαρουφάκη εδώ, επιστημονάρα και τρελό γκομενάκι. Ρώτα τον, μωρή κότα. Δεν χρειάζονται οι αριθμοί, τα νούμερα. Θα τους πείσει με το λέγειν του, με τον τρόπο του, με τη γαματοσύνη του. Είναι ηλίθιοι όλοι αυτοί οι ξένοι, δεν βλέπεις που δεν μπορούν να πουν μια ελληνική λέξη τόσα χρόνια;

-Είδες τι πάθαμε τώρα, είπε η μάνα κι έψαχνε ίσκιο έξω από τα ΑΤΜ.
-Μας κάνουν πόλεμο μάνα, της είπα.
-Σιγά ωρέ γέρο του Μωριά, μου είπε και έβγαλε το δελτίο προτεραιότητας.
–Εσύ μ' έφαγες, της είπα. Εσύ με την ηττοπάθειά σου μου γαμάς την ψυχολογία. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο θέμα μου

Κυβέρνηση... αντιπολίτευσης!

Του Δημήτρη Τσιμούρα

Μοιάζει οξύμωρο αλλά δεν είναι. Πρόκειται για μια οδυνηρή πραγματικότητα, αφού η πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, η οποία μάλιστα έχει κατηγορηματικά απορριφτεί από τον ελληνικό λαό, συνεχίζει αδιαλείπτως να εφαρμόζεται και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση.

Αυτήν τη στιγμή ο τόπος έχει κυβέρνηση η οποία έχει απεμπολήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, τις προγραμματικές της δηλώσεις, έχει χάσει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινοβουλευτικής της δύναμης στην ψήφιση κομβικού νομοσχεδίου, όπως τα προαπαιτούμενα για το τρίτο μνημόνιο, κι όμως κοινοβουλευτικά δείχνει ως η ισχυρότερη κυβέρνηση που είχε ποτέ ο τόπος.

Και βέβαια, αυτή η απεριόριστη κοινοβουλευτική στήριξη της κυβέρνησης από την αντιπολίτευση -και φυσικά των δυνάμεων που αυτή εκφράζει- δεν εμφανίστηκε ξαφνικά σαν μάνα εξ ουρανού μισό

Η ψηφοφορία της Τετάρτης κρίνει: δεδηλωμένη, εκλογές και ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού νόμου

Παρά τις προσθαφαιρέσεις διατάξεων από το τμήμα του μνημονίου που έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή την Τετάρτη, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη επιμένουν να σημειώνουν ότι οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και ότι όλα κρίνονται από το αν η κυβέρνηση θα κατορθώσει να παραμείνει έτσω και βαρείς τραυματισμούς όρθια στην παρούσα φάση.

Αυτό μεταφράζεται σε μία αγωνιώδη ποσπάθεια διατήρησης τουλάχιστον 120 εδρών, ως ύστατου ορίου επίκλησης της δεδηλωμένης, με στόχο να κερδηθεί χρόνος εν όψει εξελίξεων σε όλα τα πεδία:

- πρώτο και κυριότερο, σύμφωνα με κορυφαίους κυβερνητικούς παράγοντες, το να κλείσει η αξιολόγηση και να υλοποιηθεί η συμφωνία στην παρούσα φάση. Οπως σημειώνουν, «ακόμη και αν αναγκαστούμε να πάμε σε εκλογές, αυτό θα γίνει μόνον αφότου προχωρήσουν τα συμφωνηθέντα».

- σε δεύτερο επίπεδο, ο Αλ. Τσίπρας επιδιώκει να κερδίσει χρόνο στο εσωκομματικό ζήτημα, όπως όμως μεταδίδουν οι ίδιες πηγές, όλα είναι ανοιχτά. Υπό αυτήν την έννοια, αν την Τετάρτη η κοινοβουλευτική ισχύς της κυβέρνησης υποχωρήσει κάτω από τους 120 βουλευτές, θεωρείται πιθανόν να επισπευσθεί και το εσωκομματικό ξεκαθάρισμα στον ΣΥΡΙΖΑ, με σύγκληση οργάνων και αντιπαραθέσεις, που πιθανώς θα προσλάβουν χαρακτήρα «οριστικής λύσης».

Υπό αυτές τις συνθήκες και όσο η εκλογολογία συντηρείται, γενικευμένη είναι η αίσθηση ότι οι μεθοδεύσεις σε ό,τι αφορά το προς ψήφιση νομοσχέδιο είναι συμφωνημένες με την τρόικα, προκειμένου να αποφευχθούν δραματικές πολιτικές εξελίξεις στην παρούσα φάση.

Αυτό που επίσης διαφαίνεται είναι πως στην ύστατη περίπτωση η Ευρώπη ενδέχεται να μην βλέπει αρνητικά το ενδεχόμενο διεξαγωγής εκλογών σε κάποια φάση μετά το καλοκαίρι, αν και φαίνεται/πιθανολογείται πως κάτι τέτοιο θα έχει μία προϋπόθεση: την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών, προκειμένου να υπάρξει εξορθολογισμός και να διευκολύνεται ο σχηματισμός κυβερνήσεων συνεργασίας.

Ένα πλήθος καταστροφικών τιποτολόγων

Ο Τσίπρας αδειάζει το Βαρουφάκη, η μαμά της Βαλαβάνη έσωσε τα λεφτά, ο Λαφαζάνης είναι εντός εκτός και επί τα αυτά, οι Γάλλοι μας υποστηρίζουν, ο Τζακ Λιου λέει καλά λόγια για μας, η Αμερική μας στηρίζει, η Λιθουανία δε μας πηγαίνει, η Άγγελα το γύρισε και πούλησε το Σόιμπλε, μας φάγαν οι ακραίοι κύκλοι του σύμπαντος, τα αεροπλάνα μας ψεκάζουν, οι φωτιές μας καίνε, η Ζωή έτσι, ο Φίλης αλλιώς και πάει λέγοντας. 

Και πάει κλαίγοντας.

Απόσπασμα από άρθρο στον Κολινδρό

Μετακαπιταλισμός και μετα-ανοησία

Μερικές φορές το διάβασμα γίνεται τόσο βαρετό που διερωτάσαι… ή δεν καταλαβαίνω εγώ ή κάποιος λέει μαλακίες και μαλακίες σημαίνει ανοησίες. Έχω την ταπεινή πεποίθηση ότι συμβαίνει το δεύτερο και να όχι τότε είμαι ένας καλός μαθητής του εν λόγω ανόητου.

Πέρα από τις ακαδημαϊκίστικες κριτικές που θα προκύψουν, τις συζητήσεις περί του τέλους του καπιταλισμού που έχει αρχίσει, τις μεταφυσικές λογομαχίες φοιτητάδων στα έδρανα και μέσα στα σαλόνια σκαλίζοντας περιεχόμενα και κρυφά νοήματα από εκατοντάδες βιβλιογραφίες, πέρα τις θύμησες του μυθολογικού τέλους της ιστορίας, τις λίγες αναφορές και στα τσιτάτα από τον σκοτεινό Χέγκελ, κάποιες ερμηνείες από τον γέρο Μαρξ με μεταμοντέρνες ροές απροσδιόριστων ενεργειών πολιτικής οντολογίας, υπάρχει κάτι πολύ πιο απλό, σταθερό και απτό: η λογική.

Διαβάζουμε λοιπόν απλά, σταθερά και με λογική:

1. “μοιάζει με ένα «προλεταριάτο», αλλά πλέον δεν σκέφτεται ούτε συμπεριφέρεται όπως έκανε κάποτε.” 
– Το προλεταριάτο δηλαδή κάποτε είχε ανάγκη για τροφή και τώρα δεν έχει; είχε ανάγκη τα βασικά για να επιβιώσει και τώρα δεν τα χρειάζεται;

2. “η τεχνολογία έχει δημιουργήσει ένα νέο διέξοδο, που τα απομεινάρια της παλιάς Αριστεράς – και όλες οι άλλες δυνάμεις που επηρεάζονται από αυτά – πρέπει είτε να το αγκαλιάσουν είτε να πεθάνουν.”

Αργός θάνατος για Ε.Ε. και ευρώ

Οι ελπίδες που καλλιέργησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛΛ για τη δυνατότητα διεκδίκησης μιας δίκαιης για τη χώρα συμφωνίας εντός της ευρωζώνης κατέληξαν στον μονόδρομο του τρίτου, μακρύτερου και σκληρότερου μνημονίου, το οποίο μάλιστα εμφανίζεται ως η μόνη λύση για την παραμονή της Ελλάδας «πάση θυσία» στο ευρώ. 

 

Το οικονομικό κόστος αυτής της θυσίας μόλις αρχίζει να εμφανίζει το θηριώδες μέγεθός του. Το πολιτικό επίσης κόστος φαντάζει δυσθεώρητο, καθώς ήδη τοποθετεί την «αριστερή εναλλακτική λύση» που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο ράφι με τους πρόθυμους υπηρέτες των μνημονίων που κυβέρνησαν (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ) και επιθυμούν (Ποτάμι) «πάση θυσία» να κυβερνήσουν. Κι όλα αυτά για την υπηρέτηση ενός ονείρου – αυτού της Ε.Ε. και του ευρώ – που, όπως όλα δείχνουν, ξεθωριάζει και διαλύεται.

 

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδέχεται να επιβιώσει, με κάποιον τρόπο, όμως σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο θα κυριαρχούν, πρωτίστως, οι διμερείς ή οι περιορισμένης έκτασης πολυμερείς σχέσεις, οι οποίες δεν θα καλύπτουν ευρύ φάσμα, ενώ δεν θα είναι δεσμευτικές. (...) Ορισμένες χώρες είναι πιθανό να διατηρήσουν μια κάποια ιδιότητα μέλους σε μια ριζικά αλλαγμένη Ε.Ε., όμως δεν θα είναι αυτό που θα σφραγίζει την ταυτότητα της Ευρώπης».

 

Κάπως έτσι περιγράφει, ανάμεσα σε άλλα, το ινστιτούτο Stratfor την εικόνα της επόμενης δεκαετίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη, στην οποία το ελληνικό πολιτικό σύστημα σύσσωμο θέλει να τοποθετεί τη χώρα «πάση θυσία».