Στο προσκήνιο ξανά ο κίνδυνος τρίτου παγκόσμιου και πυρηνικού πολέμου

*Του Δημήτρη Κωσταντακόπουλου

Τo παρακάτω άρθρο γράφτηκε λίγο πριν από την ανακοίνωση του σχεδίου Τραμπ για την Παλαιστίνη, δηλαδή της απαίτησης από τους Παλαιστινίους να παραδοθούν στο Ισραήλ. Όπως και την προηγούμενη φορά που εκτοξεύτηκαν απειλές κατά της Ρωσίας από τον Τραμπ, , οι ανακοινώσεις για την Παλαιστίνη (όπως και η διαβεβαίωση που «επετράπη» στον Ζελένσκι να κάνει ότι το Ισραήλ παρέδωσε στην Ουκρανία πυραύλους Patriot ) επιβεβαιώνουν ξανά την οργανική ενότητα των δύο «μετώπων» (Ουκρανία και Μέση Ανατολή) του πολέμου για τη διάσωση και την επιβεβαίωση με κάθε μέσο της παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης στην πιο εξτρεμιστική εκδοχή της.

Το δίδυμο Νετανιάχου και Τραμπ απειλεί τη Ρωσία ώστε να του επιτραπεί η απρόσκοπτη κατάληψη όλης της Μέσης Ανατολής με την καταστροφή των Παλαιστινίων, της Χεζμπολάχ και του Ιράν και τη δημιουργία του Μείζονος Ισραήλ στην περιοχή αυτή. Ταυτόχρονα βέβαια οι ανακοινώσεις Τραμπ και Νετανιάχου αποσκοπούν να προκαλέσουν ρωγμή στην παγκόσμια εξέγερση κατά του Ισραήλ που κορυφώνεται με την προσέγγιση ενός στόλου από δεκάδες πλοία στη Γάζα αντιπαραθέτοντας την κοινή γνώμη με τις κυβερνήσεις των κρατών.

Ένας πόλεμος του Πούτιν κατά του ΝΑΤΟ, θα κοστίσει ενάμισι τρισεκατομμύριο δολάρια, διαβάζω στο Bloomberg. Αφήνω κατά μέρος το ότι, προς το παρόν, ο μόνος πόλεμος που πράγματι υπάρχει είναι αυτός του ΝΑΤΟ κατά του Πούτιν. Μα δεν καταλαβαίνει η σύνταξη του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου ότι μια πλήρης σύγκρουση Ρωσίας και ΝΑΤΟ σημαίνει την οριστική εξαφάνιση της ανθρωπότητας, ότι απλώς δεν έχει νόημα να συζητάμε το κόστους μιας τέτοιας σύγκρουσης, ότι δεν θα υπάρχει ούτε ο κόσμος ούτε τα δολλάρια μετά από μια τέτοια σύγκρουση; Δεν γνωρίζει αυτό στο οποίο συμφώνησαν ο γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ Νικήτα Χρουστσόφ και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, ότι δηλαδή οι τυχόν επιζώντες από μια τέτοια σύγκρουση θα ζηλεύουν τους πεθαμένους;

Βλαμμένοι είναι οι συντάκτες του Bloomberg; Το βέβαιο είναι ότι οι συντάκτες αυτού του μέσου θέλουν να μην καταλαβαίνουν οι δυτικοί πολίτες τι συμβαίνει, ώστε να μην αγανακτήσουν με τις πολεμοχαρείς κυβερνήσεις τους.

Ο Παγκόσμιος πόλεμος και ο Κεϋνσιανισμός

Στον ιστότοπο “The Cradle”, ο γνωστός οικονομολόγος Μάικλ Χάτσον έδωσε πριν λίγες μέρες μια ακόμα πολύ σημαντική συνέντευξη, από αυτές τις οποίες τα συστημικά μέσα ενημέρωσης επιμένουν να αγνοούν, ως προς τη διαμόρφωση της ευρισκόμενης σε εξέλιξη, εναλλακτικής προς τη δυτική, συγκρότησης μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, αναφερόμενος εν πολλοίς σε ζητήματα νομισματικής συνεργασίας, αλλά και οικονομικών πολιτικών.

Πρόκειται για τμήμα ενός πολύ πλουσίου διαλόγου, ο οποίος δυστυχώς δεν αγγίζει καθόλου τη «Δύση» και ο οποίος, χωρίς να έχει φτάσει στο επίπεδο άρθρωσης μιας σοσιαλιστικής στρατηγικής, θέτει επί τάπητος τις διαρκείς αποτυχίες του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, όχι μόνο στο εσωτερικό των κρατών, αλλά ίσως ακόμα σαφέστερα στις μεταξύ τους σχέσεις.

Η όλη δυτική, νεοφιλελεύθερη στρατηγική (αν μπορούμε να πούμε ότι πλέον υπάρχει τέτοια) εδράζεται σε μια θεμελιακή αντινομία: μπορούμε να έχουμε ένα απολύτως χρηματιστικοποιημένο, ληστρικό και ολιγοπωλιακό μοντέλο ανταγωνισμού των κεφαλαίων, αλλά ταυτοχρόνως να πετυχαίνουμε διακρατικές συνεργασίες. Με δεδομένη την ταξικότητα όλων των κρατών και άρα την «επιστράτευσή» τους από τις αντίστοιχες κυρίαρχες μερίδες κεφαλαίου, οποιαδήποτε τέτοια συνεργασία μπορεί να είναι μόνο «συνεργασία». Στην πραγματικότητα, στην καλύτερη περίπτωση έχουμε σχετικώς κανοναρχημένες σχέσεις άγριου ανταγωνισμού σε καιρούς ηρεμίας και κανιβαλισμό εν μέσω κρίσεων, όπως συμβαίνει και σήμερα. Η καλύτερη απόδειξη περί αυτού συνίσταται στο πώς η Ε.Ε. και ακόμα περισσότερο η ευρωζώνη, έχουν αναδειχθεί σε θερμοκήπια καταστροφικών ανταγωνιστικών σχέσεων, όχι μόνο εις βάρος των περιφερειακών τους κρατών και οικονομιών αλλά και των πλέον βιομηχανικών – βλ. Γαλλία και Ιταλία προς όφελος της Γερμανίας και εις βάρος της Γερμανίας υπέρ των ΗΠΑ.

Πολύ ορθώς, μια σειρά διανοητών και ελπίζουμε και ηγετών στο μη δυτικό κόσμο, αντιλαμβάνονται πως η τυχόν μεταφορά του ίδιου μοντέλου στις δικές τους προσπάθειες περιφερειακής συγκρότησης, ακόμα και αν θα έβρισκε μια πρόσκαιρη συγκολλητική ουσία στον αντιαμερικανισμό, δεν θα μακροημέρευε, αλλά αντιθέτως θα προκαλούσε μια νέα σειρά συγκρούσεων στο εσωτερικό της. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν (εφόσον πράγματι υλοποιείται η στρατηγική της εναλλακτικής συγκρότησης ή της συγκρότησης εναλλακτικού κοσμοσυστήματος) είναι πάνω σε ποια μη νεοφιλελεύθερη βάση μπορεί αυτή να λάβει χώρα, με δεδομένο ότι ζούμε σε ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.

Για παράδειγμα, η νομισματική συνεργασία μέσα από την υιοθέτηση ενός κοινού καλαθιού νομισμάτων και προϊόντων φαντάζει απολύτως λογική και αναγκαία, προκειμένου να ανατραπεί η κυριαρχία του δολαρίου.

ΗΠΑ: 251 στρατιωτικές επεμβάσεις από το 1991

Οι αμερικάνοι πεζοναύτες -όλο καμάρι- στο Αφγανιστάν

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τουλάχιστον 251 στρατιωτικές επεμβάσεις μεταξύ 1991 και 2022. Αυτό σύμφωνα με έκθεση της Υπηρεσίας Ερευνών του Κογκρέσου, ενός αμερικανικού κυβερνητικού θεσμού που συγκεντρώνει πληροφορίες για λογαριασμό του Κογκρέσου.

Η έκθεση τεκμηριώνει άλλες 218 στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ μεταξύ 1798 και 1990. Αυτό σημαίνει συνολικά 469 στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ από το 1798 που έχουν αναγνωριστεί από το Κογκρέσο.

Αυτά τα δεδομένα δημοσιεύθηκαν στις 8 Μαρτίου 2022 από την Υπηρεσία Ερευνών του Κογκρέσου (CRS), σε ένα έγγραφο με τίτλο «Περιπτώσεις χρήσης των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό, 1798-2022».

Το Ιράκ "εκδημοκρατίζεται"

Ο κατάλογος των χωρών που στοχεύουν ο στρατός των ΗΠΑ περιλαμβάνει τη συντριπτική πλειονότητα των εθνών στη Γη, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν κάθε χώρας στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και το μεγαλύτερο μέρος της αφρικανικής ηπείρου.

Από τις αρχές του 1991 έως τις αρχές του 2004, ο στρατός των ΗΠΑ ξεκίνησε 100 επεμβάσεις, σύμφωνα με την CRS. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 200 στρατιωτικές επεμβάσεις μεταξύ 1991 και 2018.

Η έκθεση δείχνει ότι, από το τέλος του πρώτου Ψυχρού Πολέμου το 1991, τη στιγμή της μονοπολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ, ο αριθμός των στρατιωτικών επεμβάσεων της Ουάσιγκτον στο εξωτερικό, αυξήθηκε σημαντικά.

Από τις συνολικά 469 τεκμηριωμένες ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις, η Υπηρεσία Ερευνών του Κογκρέσου σημείωσε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ κήρυξε επίσημα τον πόλεμο μόνο 11 φορές, σε πέντε μόνο διαφορετικούς πολέμους.

Πόλεμος και κοινωνικός μετασχηματισμός

Ο εν εξελίξει παγκόσμιος πόλεμος καθίσταται ήδη η μήτρα ενός μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού, ο οποίος είναι μοιραίο να απλωθεί σχεδόν όπου θα φτάσει ο πόλεμος.
___________
Η αντεπίθεση του ΝΑΤΟ δια των Ουκρανών εναντίον της Ρωσίας συνεχίζεται. Οι τίτλοι είναι πηχυαίοι και περιγράφουν έναν περίπου θριαμβεύοντα ουκρανικό στρατό. Το CNN μας δίνει βεβαίως (ακόμα και αυτό) μια καλύτερη εικόνα ως προς το τι συμβαίνει. Σύμφωνα με τη ναυαρχίδα της προπαγάνδας των ΗΠΑ, το μέγιστο ανάπτυγμα των ρωσικών δυνάμεων στα ουκρανικά εδάφη, από τις 23 Φεβρουαρίου είχε αποφέρει έλεγχο 119.000 τ.χ. ή περίπου του 20% της προγενέστερης επικράτειας της Ουκρανίας. Μετά την έναρξη της ΝΑΤΟ- ουκρανικής αντεπίθεσης, η Ρωσία έχει απωλέσει περίπου 3.000 τ.χ., εκ των 119.000 τ.χ.

Με άλλα λόγια, η Ρωσία μετρά απώλειες περίπου της τάξης του 2,52% των εδαφών που ήλεγξε από την έναρξη των επιχειρήσεων. Παρά τους μιντιακούς τίτλους, οι επιτυχίες της αντεπίθεσης μέχρι σήμερα, δεν μπορούν να θεωρηθούν εντυπωσιακές. Μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κερδών προέκυψε χωρίς να δοθούν μάχες από ρωσικής πλευράς, στην περιοχή του Χαρκόβου. Ωστόσο και πάλι, δεν αποκτούμε την πλήρη εικόνα παραθέτοντας μόνο τα εδαφικά μεγέθη. Άλλωστε αν διαθέτεις τις αναγκαίες και κατάλληλες εφεδρείες, όπως και οπλισμό, μπορείς να κατοχυρώσεις τα εδαφικά σου κέρδη και να προωθηθείς περαιτέρω. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν, είναι το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων από πλευράς ανθρωπίνου δυναμικού και υλικών.

Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια τις απώλειες. Γνωρίζουμε όμως ότι η μεν Ρωσία υπέφερε συγκριτικά λίγες απώλειες λόγω της συντεταγμένης υποχώρησης των δυνάμεών της από τα διαφορετικά σημεία των πλέον προωθημένων γραμμών της, ενώ ιδίως τις τελευταίες μέρες, η ουκρανική πλευρά μετρά μεγάλο αριθμό θυμάτων, τα οποία μετρούνται σίγουρα σε εκατοντάδες και ενδεχομένως σε χιλιάδες.

Στη Βαλτική πυρπόλησαν το γκάζι…

"Αυτό είναι επίσης μια τρομακτική ευκαιρία. Είναι μια τρομακτική ευκαιρία να τελειώνουμε μια για πάντα με την εξάρτηση απ’ την ρωσική ενέργεια και έτσι να στερήσουμε απ’ τον Putin την οπλοποίηση της ενέργειας σα μέσου να προχωρήσει στα ιμπεριαλιστικά του σχέδια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και προσφέρει τρομακτικές στρατηγικές ευκαιρίες για τα επόμενα χρόνια… Αλλά εν τω μεταξύ είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε οτιδήποτε πιθανόν μπορούμε για να εξασφαλίσουμε ότι οι συνέπειες από όλο αυτό δεν θα φορτωθούν στους πολίτες των χωρών μας ή, γι’ αυτό το λόγο, στον υπόλοιπο κόσμο".

Antony Blinken, υπ.εξ. των ΕΠΑ, στις 30 Σεπτέμβρη, στη συνέντευξη τύπου μετά την συνάντησή του με την καναδή υπ.εξ. Melanie Joly. Όσοι δεν πιστεύουν στ’ αυτιά τους αλλά μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους (και διαβάζουν αγγλικά), ολόκληρη η συνέντευξη τύπου κατευθείαν απ’ το αμερικανικό υπ.εξ. εδώ. 

________

Αυτό το πιο πάνω λέγεται ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ! 

Και πάντα έτσι λεγόταν!!! Οι κρατικοί υπεύθυνοι της συγκεκριμένης τρομοκρατικής ενέργειας δεν αφήνουν τις πράξεις τους ορφανές!

Επειδή διαπιστώνουμε στο πόπολο μια καλπάζουσα ακηδία, την διαρκώς αυξανόμενη εξαφάνιση της συναίσθησης της σοβαρότητας (ή, σε άλλες περιπτώσεις της γελοιότητας) των περιστάσεων, το σταθερό βούλιαγμα των πρωτοκοσμικών υπηκόων στη σύγχυση και στις απωθήσεις, να φωνάξουμε όσο μπορούμε (ενώ δεν θα έπρεπε να χρειάζεται) ότι: πρόκειται για υποδομές ΑΜΙΓΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ, χωρίς την ελάχιστη στρατιωτική αξία, των οποίων η καταστροφή έχει σκοπό να επιδεινωθεί έως καταστραφεί η καθημερινότητα εκατομμυρίων κρατούμενων με παραπάνω από έναν τρόπους.

Οι ουκρανικές αντεπιθέσεις και η ρωσική στρατηγική που θυμίζει το Κουρσκ- Μια ενδιαφέρουσα άποψη

Μία διαφορετική άποψη για όσα συμβαίνουν στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Άποψη που στηρίζει την τεκμηρίωση της στην ιστορία.

Ο κ.Γιώργος Σαλεμής, έχει μελετήσει την στρατιωτική παράδοση των Ελλήνων και το αποτέλεσμα της δουλειάς του έγινε βιβλίο το 2014 με τίτλο «Παράξενοι φτωχοί Στρατιώτες- Θαυμαστά στοιχεία της Αρβανίτικης Στρατιωτικής Παράδοσης των Ελληνικών Κοινών» (εκδόσεις Αλφειός).
Ο κ.Γιώργος Σαλεμής γράφει για τις ουκρανικές αντεπιθέσεις και τη ρωσική αντίδραση: 

___________________
-Μπορούν οι Ουκρανοί να διεξαγάγουν σήμερα αντεπιθέσεις σε στρατηγικό επίπεδο; -Μπορούν, δηλαδή, να ανατρέψουν τη ροή του πολέμου και να νικήσουν, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν τη δύναμη πυρός και τα μέσα των Ρώσων; -Μπορεί η υπεροχή τους σε άνδρες να καλύψει και να υπερκεράσει εκείνες τις ελλείψεις;

Η απάντηση που δίνω και πιστεύω από τις πληροφορίες και τις αναλύσεις που κάνουν οι ειδικοί, είναι κατηγορηματική: Όχι, δεν μπορούν!

-Πώς όμως εξηγείται αυτή η… παλινδρόμηση του μετώπου σε κάποια σημεία του; Εξηγείται μόνο με την τεράστια έκτασή του; Σίγουρα παίζει κι αυτό έναν ρόλο.

Σκέφτομαι όμως μήπως αυτές οι “εγκολπώσεις” των Ουκρανών μέσα στο βάθος της ρωσικής διάταξης δεν είναι τυχαία αλλά εσκεμμένη. Εσκεμμένη βέβαια που καλύπτεται με διάφορους τρόπους γιατί αλλιώς το “σκόπιμο” δεν θα λειτουργούσε.

Πού στηρίζεται αυτή η.. παραδοξολογία μου.

Στηρίζεται σε ένα τεράστια σημασίας ιστορικό προηγούμενο και στη θεωρία στην οποία γαλουχήθηκε ο Κόκκινος Στρατός, της στρατιωτικής παράδοσης του οποίου είναι σε μεγάλο βαθμό σήμερα φορέας ο στρατός της Ρωσίας.
Το ιστορικό προηγούμενο είναι η μάχη του Κουρσκ.

Παραδόξως οι αναλυτές όλοι εμμένουν μόνο στο μέγεθός της και στο στοιχείο της “αρματομαχίας” , η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη μόνο ένα μέρος της σύγκρουσης αυτής ήταν.

Όπως προκύπτει από όλα τα κλασικά μελετήματα των Σοβιετικών που εκδόθηκαν μετά την μεταπολίτευση αλλά και από τα απομνημονεύματα του Ζούκοφ, το κύριο και το καίριο στοιχείο της μάχης αυτής είναι ότι ενώ, σύμφωνα με τα δόγματα του πολέμου έως τότε, οι Σοβιετικοί που είχαν αναλάβει τη Στρατηγική πρωτοβουλία μετά το Στάλινγκραντ και είχαν φτάσει λίγο πιο πάνω από κει που είναι σήμερα, έπρεπε να συνεχίσουν να την διατηρούν. Δηλαδή να μην αφήσουν τον εχθρό να ανασάνει και να του επιτεθούν ξανά.

Όμως κατά παράβαση των δογμάτων αυτών, οι Σοβιετικοί πέρασαν σε “εσκεμμένη στρατηγική άμυνα”!

Η Ρωσία θα είναι το επόμενο θύμα (ένα κείμενο του 1999)

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε το μακρινό 1999, από την τότε ΓΓ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Έχει νομίζω μια αξία να ξαναδιαβαστεί με τα μάτια του σήμερα....

____________

Σχολιάζοντας τη στάση Ρωσίας και τις κινητοποιήσεις του ρώσικου λαού, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:

"Εμείς, παρά το γεγονός ότι δεν είμαστε με τη ρώσικη ηγεσία, χαιρετίσαμε τη στάση της ρώσικης κυβέρνησης γιατί αντικειμενικά διευκόλυνε να διευρυνθεί το μέτωπο κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μακάρι να το έκαναν και άλλες κυβερνήσεις φιλοκαπιταλιστικές ή καπιταλιστικές, αλλά δεν το έκαναν. Εδώ πραγματικά όμως φαίνεται και μία άλλη πλευρά. Το επόμενο θύμα θα είναι η Ρωσία. Η ρώσικη ηγεσία ξέρει πολύ καλά ότι μέσα από το δρόμο των Βαλκανίων, αλλά και μέσα από το δρόμο της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας περισφίγγει ο κλοιός τη Ρωσία. 

Γιατί ο ρώσικος λαός, έχει μέσα του, παρά την απογοήτευση και την πικρία, αυτές τις μεγάλες ηρωικές, πατριωτικές, διεθνιστικές παραδόσεις. Δεύτερον, γιατί η Ρωσία έχει πλούτο και θέλουν να τον ελέγξουν, όπως θέλουν να ελέγξουν και τις άλλες Δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ.

Πώς να σταματήσει η άνοδος προς τον πόλεμο

Κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θέλει πόλεμο στην επικράτειά του. Όταν αυτοί λαμβάνουν χώρα, είναι συνήθως υπό την επίδραση του φόβου. Κάθε πλευρά φοβάται την άλλη, δικαίως ή αδίκως. Φυσικά, υπάρχουν πάντα μερικά στοιχεία που ωθούν στον κατακλυσμό, αλλά είναι φανατικά και εξαιρετικά μειοψηφικά.

Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Η Ρωσία είναι πεπεισμένη, καλώς ή κακώς, ότι η Δύση θέλει να την καταστρέψει, ενώ η Δύση έχει επίσης πειστεί ότι η Ρωσία διεξάγει ιμπεριαλιστική εκστρατεία και τελικά θα καταστρέψει τις ελευθερίες της. Στη σκιά, μια πολύ μικρή ομάδα, οι Στράουσιστές, εύχεται την σύγκρουση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι για αύριο. Αν όμως κανένας πολιτικός ηγέτης δεν αλλάξει ριζικά την εξωτερική του πολιτική, βαδίζουμε κατευθείαν στο άγνωστο και πρέπει να προετοιμαστούμε για το απόλυτο χάος.

Για να διαλύσουμε τις παρεξηγήσεις, πρέπει να ακούσουμε τις αφηγήσεις και των δύο πλευρών.

Η Μόσχα θεωρεί ότι η ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς ήταν ένα ενορχηστρωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα. Είναι το πρώτο σημείο απόκλισης καθώς η Ουάσιγκτον ερμηνεύει τα γεγονότα ως «επανάσταση», αυτή του «EuroMaidan» ή της «Αξιοπρέπειας». Οκτώ χρόνια αργότερα, πολλές δυτικές μαρτυρίες πιστοποιούν την εμπλοκή του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, της CIA και της NED, της Πολωνίας, του Καναδά και τελικά του ΝΑΤΟ.

Οι πληθυσμοί της Κριμαίας και του Ντονμπάς αρνήθηκαν να δεχτούν τη νέα εξουσία, η οποία περιελάμβανε πολλούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», διαδόχους των ηττημένων του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.

Η Κριμαία, η οποία είχε ήδη ψηφίσει με δημοψήφισμα να ενταχθεί στη μελλοντική ανεξάρτητη Ρωσία όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, ένα εξάμηνο πριν η υπόλοιπη Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία κηρύξει την ανεξαρτησία της, ψήφισε ξανά σε δημοψήφισμα. Για τέσσερα χρόνια, η Κριμαία διεκδικήθηκε τόσο από τη Ρωσία όσο και από την Ουκρανία. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι μεταξύ 1991 και 1995, ήταν εκείνη και όχι το Κίεβο που κατέβαλε τις συντάξεις και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων στην Κριμαία. Στην πραγματικότητα, η Κριμαία ήταν πάντα ρωσική, ακόμη και αν την θεωρούσαν προσαρτημένη στην Ουκρανία. Ήταν τελικά ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν που, περνώντας μια πολύ σοβαρή οικονομική κρίση, αποφάσισε εγκαταλείποντας την Κριμαία στη φροντίδα του Κίεβου. Ωστόσο, η Κριμαία ψήφισε στη συνέχεια ένα σύνταγμα που αναγνωρίζει την αυτονομία εντός της Ουκρανίας, το οποίο το Κίεβο δεν αποδέχθηκε ποτέ. Το δεύτερο δημοψήφισμα, το 2014, διακήρυξε μαζικά την ανεξαρτησία.

Στους (Ουκρανούς) συμπατριώτες

Συγγραφέας: Ιβάν Νικιτσούκ, Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου της κοινωνικής οργάνωσης “Ρώσοι επιστήμονες σοσιαλιστικού προσανατολισμού “, Διδάκτωρ Τεχνικών Επιστημών.

Πράβντα, Ν. 28 (31231) 18-21 Μαρτίου 2022

Είμαι Ουκρανός, γεννήθηκα στη δυτική Ουκρανία, στο χωριό Τρίσκινο της περιοχής Ρίβνε, αλλά μεγάλωσα κοντά στην ηρωική πόλη της Οδησσού. Καθώς γεννήθηκα στη Δυτική Ουκρανία, όπου ζούσαν όλοι οι πρόγονοί μου, γνωρίζω πολύ καλά τι είναι ο Μπαντερισμός. Η οικογένειά μας είχε βιώσει το βάναυσο μίσος των εθνικιστών προς τη σοβιετική κυβέρνηση και όσους την υποστήριζαν. Ο θείος μου, Ρομάν Ιβάνοβιτς Νικιτσούκ, βετεράνος, πρόεδρος του συμβουλίου του χωριού, και η σύζυγός του πυροβολήθηκαν ύπουλα με πολυβόλο ενώ κοιμόταν. Ήρθαν επίσης στο σπίτι μας, απειλώντας τον πατέρα μας επειδή έθαψε τον σκοτωμένο αδελφό του. Στην καλύβα του γείτονά μας, ενός καθηγητή ρωσικής γλώσσας, οι Μπαντερικοί σκότωσαν όλη την οικογένεια, ούτε ένα μωρό στην κούνια του δεν γλίτωσε, το τεμάχισαν με τσεκούρια.

Και τώρα, όταν μιλάω με φίλους και γνωστούς από την Ουκρανία, εξαπατημένους από την Μπαντερική προπαγάνδα, ακούω συχνά υστερικές κραυγές ότι οι Ρώσοι στρατιώτες ήρθαν να τους σκοτώσουν, ότι η Ρωσία θέλει να καταλάβει την Ουκρανία, να την γονατίσει και να την αναγκάσει να παραδοθεί.

Θα ήθελα να πω στο πλαίσιο αυτό ότι η Ρωσία δεν βρίσκεται σε πόλεμο με τον λαό της Ουκρανίας, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο αποικιοποίησης της Ουκρανίας ή ταπείνωσης του λαού της. Η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Μπαντερικούς και τους Ναζί, οι οποίοι αποτελούν κίνδυνο όχι μόνο για τον λαό της Ουκρανίας και της Ρωσίας, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο, καθώς είναι ένα θανατηφόρο εργαλείο στα χέρια των υπερπόντιων αφεντικών τους.

Απευθύνομαι στους Ουκρανούς συμπολίτες μου, πρώτα απ’ όλα σε όσους φοβούνται τη λέξη “παράδοση”.

Ρωσικό δημοσίευμα: Γιατί η Ελλάδα θα πληρώσει από τις πρώτες για τη ρωσοφοβία

Το ρώσικο άρθρο

«Γιατί η Ελλάδα θα πληρώσει για τη ρωσοφοβία από τις πρώτες», είναι ο τίτλος του άρθρου στη ρωσική ιστοσελίδα «Ρεπόρτερ» (topcor.ru) που υπογράφει ο Κονσταντίν Κότλιν, αρθρογράφος στρατιωτικών-πολιτικών αναλύσεων.

Ελλάδα πρόκειται να μεταφέρει στην Ουκρανία «απίστευτη ποσότητα» όπλων και πυρομαχικών. Αυτό αναφέρουν κορυφαία ελληνικά ειδησεογραφικά μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες, σημειώνει ο ρώσος συντάκτης Κονσταντίν Κότλιν, σε άρθρο του στη ρωσική ιστοσελίδα topcor.ru).
Οι αποστολές όπλων

Και συνεχίζει (ακολουθεί το άρθρο του):
______________
«Σύμφωνα με τα μέσα αυτά, περισσότερα από εκατόν είκοσι τεθωρακισμένα οχήματα πεζικού BMP-1, εξήντα φορητά αντιαεροπορικά συστήματα πυραύλων FIM-92 Stinger και είκοσι χιλιάδες τυφέκια AK-47 Kalashnikov, μαζί με φυσίγγια, σχεδιάζονται να παραδοθούν από την ελληνική δημοκρατία.

Στις αρχές Μαρτίου, η Ελλάδα έστειλε ήδη δύο στρατιωτικά μεταφορικά C-130 στην Πολωνία, μεταφέροντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ, αρκετές χιλιάδες καλάσνικοφ, καθώς και εκτοξευτές χειροβομβίδων που προορίζονται για την Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή, ο έλληνας υπουργός Αμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος ανακοίνωσε μόλις στα μέσα Απριλίου ότι δεν σχεδιάζονταν νέες προμήθειες όπλων στο καθεστώς του Κιέβου.

«Ο στρατιωτικός εξοπλισμός που έχουμε ήδη στείλει στην Ουκρανία ελήφθη από αποθήκες. Δεν τίθεται θέμα αποστολής ακόμη περισσότερων», ανέφερε ο Παναγιωτόπουλος στο ευρωπαϊκό δίκτυο μέσων ενημέρωσης Euractiv.

Ωστόσο, όπως δείχνει η πρακτική, ο επικεφαλής του ελληνικού υπουργείου Αμυνας, δεν επρόκειτο να κρατήσει τον λόγο του.

Αρνητική στάση οι Ελληνες

Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι γενικά οι Ελληνες έχουν έντονα αρνητική στάση απέναντι στην προμήθεια όπλων στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με κοινωνιολογική έρευνα του ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού MEGA TV, το 66% του ελληνικού πληθυσμού, η συντριπτική πλειοψηφία, είναι αντίθετο με τη μεταφορά όπλων στο Κίεβο.

Αυτή είναι η πολιτική θέση του ελληνικού λαού, που πρέπει να ληφθεί υπόψη από μια δημοκρατική κυβέρνηση.

Ωστόσο, οι σύγχρονοι πολιτικοί στην Αθήνα δεν ενδιαφέρονται πραγματικά.

Το καθεστώς της ιστορικής πατρίδας της δημοκρατίας για την ελληνική ηγεσία σε αυτή την περίπτωση αποδείχθηκε μια κενή φράση.

Να πιστεύει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι μπορεί να μην ξέρει ποιες διαθέσεις κυριαρχούν στην κοινωνία του, τουλάχιστον είναι αφελές.

Οχι, είναι πιο πιθανό να υπάρξει πλήρης αδιαφορία για τις απόψεις των δικών του ανθρώπων για χάρη των συμφερόντων των επιμελητών στο εξωτερικό.

Αν και θα άξιζε να ακούσουμε τους απλούς Ελληνες. Αλλωστε, η στάση τους απέναντι στη Ρωσία έχει αρκετές πραγματικές ιστορικές προϋποθέσεις.

[...]

Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας γίνονται όλο και χειρότερες τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος είναι εδαφικές διαφορές σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και τα όρια κατά μήκος των οποίων βρίσκεται η αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι στις αμφισβητούμενες περιοχές βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, τα οποία, δεδομένης της εξελισσόμενης ενεργειακής κρίσης, χρειάζονται επειγόντως από όλους.

Είναι σαφές ότι μέχρι να αξιοποιηθούν, η κρίση μπορεί να τελειώσει, αλλά αυτό δεν μειώνει τη σκληρότητα του αγώνα για ενεργειακούς πόρους και τα πράγματα αργά αλλά σταθερά οδεύουν προς τον πόλεμο.

ΚΕΚΡ: Για την ταξική αντίληψη του αγώνα κατά του φασισμού και τα λάθη του «αριστερισμού» των Ελλήνων συντρόφων

Αναδημοσιεύεται, χωρίς το μπλογκ να ταυτίζεται 100% με τις απόψεις που παρουσιάζονται από ΚΕΚΡ. Ένας από τους λόγους, είναι πως το ΚΕΚΡ λόγω της θέσης του εντός την Ρώσσικης ομοσπονδίας, έχει την υποχρέωση να αναδείξει πρώτα και κύρια τα "στραβά" της δικής του κυβέρνησης, πράγμα που λόγω της δικής μου θέσης σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, δεν συμβαίνει καθόλου (να θέσω δηλαδή σαν στόχο πρώτης προτεραιότητας την δική τους κυβέρνηση αντί της δικής μου). Ο fadomduck λοιπόν, δεν σκοπεύει να συμμετέχει στον σχολιασμό, και σίγουρα όχι απαντώντας σε ερωτήματα που απευθύνονται στο ΚΕΚΡ. Ως εκ τούτου τα σχετικά σχόλια που θα απευθύνονται σε εμένα, όπως και αυτά που είναι εκτός του θέματος της ανάρτησης, θα απορρίπτονται χωρίς άλλη προειδοποίηση. 

Ο καθένας μπορεί φυσικά να καταθέσει την άποψη του για το θέμα του άρθρου, εντός των κανόνων σχολιασμού του μπλογκ.

 ___________

Σχολιασμός του άρθρου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τη στάση του ΚΕΚΡ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανίας», εκ μέρους του Διεθνούς Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΕΚΡ

Στις 29 Απριλίου 2022, η εφημερίδα «Ριζοσπάστης», το κεντρικό όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, δημοσίευσε ένα άρθρο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τη στάση του ΚΕΚΡ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία».

Το άρθρο αξιολογεί τις ενέργειες του ΚΕΚΡ σε σχέση με την ειδική επιχείρηση που διεξάγει η Ρωσία στην Ουκρανία, εκφράζει ακραία ενόχληση για τη διαφωνία μας με τη θέση του ΚΚΕ και δηλώνει ότι η προσέγγιση του ΚΕΚΡ είναι εκλεκτικιστική και ότι διολισθαίνει σε σοβαρά θεωρητικά και πολιτικά λάθη, «υιοθετώντας» ακόμη και αστικές θεωρίες.
____________________
Λέμε ευθέως ότι διαφωνούμε κατηγορηματικά με τέτοιες εκτιμήσεις, θεωρώντας τις αντιεπιστημονικές, αλλά διαφωνούμε ακόμη περισσότερο με τη μέθοδο συζήτησης από το κόμμα με το οποίο έχουμε μακροχρόνιες φιλικές σχέσεις. Κατόπιν αιτήματος του Διεθνούς Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ της 28. 04. 2022, συζητήσαμε συγκεκριμένα την κατάσταση στη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου και απαντήσαμε στα ερωτήματα που τέθηκαν. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι κανείς δεν περίμενε ιδιαίτερα τα επιχειρήματά μας, και ήδη στις 29. 04. 2022, το προαναφερθέν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης».

Καθώς τα κύρια επιχειρήματά μας έχουν ήδη επαληθευτεί και παραδοθεί στους συντρόφους μας στην ΚΕ του ΚΚΕ, τα παραδίδουμε στο Solidnet για δημοσίευση, προσπαθώντας να ακολουθήσουμε τη δομή του άρθρου του «Ριζοσπάστη» για τον καλύτερο προσανατολισμό των Ελλήνων αναγνωστών.

Λίγα λόγια για τη σχέση μεταξύ του ΚΕΚΡ και του ΚΚΕ

Το Πολιτικό Συμβούλιο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματός μας εξέτασε και συζήτησε προσεκτικά την επιστολή της 28ης Απριλίου 2022 του Διεθνούς Τμήματος του ΚΕ ΚΚΕ σχετικά με τις σοβαρές διαφορές στις θέσεις μας σε μια σειρά από ζητήματα, κυρίως την εκτίμηση της κατάστασης σε σχέση με τη στρατιωτική δράση στην Ουκρανία και το Ντονμπάς.

Πιστεύουμε και εμείς ότι έχει έρθει η ώρα να ξεκαθαρίσουμε τις σχέσεις μας, οι οποίες έχουν μακρά ιστορία και σε μεγάλο βαθμό είναι γόνιμου και συντροφικού χαρακτήρα.

Θυμόμαστε και εκτιμούμε καλά το γεγονός ότι το ΚΚΕ ήταν ένα από τα πρώτα ξένα κομμουνιστικά κόμματα που συνήψαν διμερείς σχέσεις με το ΚΕΚΡ. Τα κόμματά μας αντιμετώπιζαν πάντοτε τον μαρξισμό ως επιστήμη με τον ίδιο τρόπο και οι θέσεις μας σχετικά με την ανάλυση των αιτιών της ήττας του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ ήταν σχεδόν ταυτόσημες. Στη διεθνή συνάντηση στο Λένινγκραντ το 1997 με αφορμή την 80ή επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, μαζί με άλλα 30 κόμματα υπογράψαμε τη διακήρυξη «Οκτώβρης-80». Μπορούμε να πούμε ότι κάναμε θεωρητική εργασία από κοινού. Έτσι, κατόπιν αιτήματος των Ελλήνων συντρόφων μας, επιλέγαμε την κατάλληλη βιβλιογραφία σχετικά με τις οικονομικές συζητήσεις στην ΕΣΣΔ και οι ειδικοί μας μοιράζονταν τις γνώσεις τους. Μια ομάδα επιστημόνων, πολιτικών οικονομολόγων και φιλοσόφων (η αν. καθηγήτρια Γιαμπρόβα, οι καθηγητές Ποπόφ, Ελμέγιεφ και Βόλοβιτς), πήγαν στην Ελλάδα για να προσφέρουν διαλέξεις και να συμμετάσχουν σε επιστημονικές συζητήσεις. Θυμόμαστε επίσης με ευγνωμοσύνη την οργάνωση σπουδών στην Ελλάδα μιας ομάδας ακτιβιστών μας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το Κόμμα μας υποστήριξε αμέσως την πρωτοβουλία του ΚΚΕ για τη διοργάνωση τακτικών Διεθνών Συναντήσεων Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων το 1998 και συμμετείχε σε όλες αυτές τις συναντήσεις ως μέλος της Ομάδας Εργασίας Solidnet. Τα κόμματά μας από κοινού έθεσαν τα θεμέλια για το περιοδικό «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΔΚΕ) και τη δημιουργία της «Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας» (ΕΚΠ).

Το ΚΕΚΡ είδε αυτές τις μορφές αλληλεπίδρασης ως συγκεκριμένα βήματα προς τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού πόλου στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο, κατά την εκτίμησή μας, είχε την ισχυρότερη οπορτουνιστική προδιάθεση από την εποχή του Γκορμπατσόφ. Όπως γνωρίζετε, το Κόμμα μας συνέβαλε στην υπέρβαση αυτής της παρέκκλισης, διοργάνωσε διεθνή συνέδρια ορθόδοξων κομμάτων: «100 χρόνια Οκτώβρης» στο Λένινγκραντ, «100 χρόνια Κομιντέρν» και «140 χρόνια Στάλιν» στη Μόσχα, «70 χρόνια Νίκης» στο Ντονμπάς, στα οποία συμμετείχε το ΚΚΕ.

Δυστυχώς, παρά τη μακρόχρονη αυτή συντροφικότητα μεταξύ των κομμάτων μας, έχουμε πράγματι πρόσφατα αντιμετωπίσει σοβαρές αποκλίσεις απόψεων.

Πώς συνέβη αυτό; Και εμείς ανησυχούμε ειλικρινά για το γεγονός αυτό και αναλύουμε την προηγούμενη ιστορία. Νομίζουμε ότι πρέπει να πούμε ευθέως ότι ορισμένες αποκλίσεις προέκυψαν πολύ νωρίτερα από τη στρατιωτική δράση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στην Ουκρανία. Νωρίτερα, υπήρχαν διαφορές στο θέμα της επιστημονικής κατανόησης του φασισμού και της αξιολόγησης των εκδηλώσεων του φασισμού στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (δηλαδή της ανάληψης πρωτοβουλίας για την συγκρότηση και υποστήριξη τρομοκρατικών μορφών κυριαρχίας του κεφαλαίου στη χώρα «θύμα») και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ σήμερα - «εξαγώγιμος φασισμός». Σημαντικές διαφορές προέκυψαν και στην αξιολόγηση της Κομιντέρν.

Αλλά ακόμη πιο σημαντικό, κατά την άποψή μας, είναι το γεγονός ότι η απόκλιση στο όραμα των κομμάτων μας για τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται ο κομμουνιστικός πόλος έχει σταδιακά συσσωρευτεί. Αναγνωρίζουμε βεβαίως την αξία του ΚΚΕ για την έναρξη και την ίδρυση της ΔΕΕ και στη συνέχεια του ΕΚΙ, αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτές οι οργανωτικές μορφές δεν αναπτύχθηκαν ποτέ ως έγκυρες μορφές συλλογικής πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό και τον αναθεωρητισμό. Περιορίστηκαν στην ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των κομμάτων, αλλά δεν βρήκαν συνέχεια στην πρακτική κοινή εργασία - δεν παρείχαν ούτε την πιο στοιχειώδη κοινή συντονισμένη δράση των κομμάτων του πόλου προς τα έξω, για παράδειγμα σε φόρουμ όπως οι γενικές συναντήσεις Solidnet. Για να διασφαλίσει τη φαινομενική ενότητα και προς αποφυγή της διάσπασης του συστήματος Solidnet, το ΚΚΕ συγκρατούσε συνεχώς τις προσπάθειες οργάνωσης ενός κοινού μετώπου ενάντια στον οπορτουνισμό της Ευρωαριστεράς και άλλων δεξιών κομμάτων, παρόλο που το ίδιο μιλούσε ως επί το πλείστον σωστά, από επαναστατικές μαρξιστικές θέσεις, για ζητήματα θεωρίας και τρέχουσας πολιτικής.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε ότι, από τη μεριά μας, από τις πρώτες συναντήσεις, οι σύντροφοι ηγέτες του ΚΚΕ έχουν γίνει κάπως υπερόπτες, όπως λένε στη Ρωσία, κάπως χάλκινοι, έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν τις απόψεις τους ως την απόλυτη αλήθεια ή ακόμη και ως διδαχές, και η ΔΚΕ και το ΕΚΠ έχουν μετατραπεί σε φορείς υποστήριξης της γραμμής του ΚΚΕ.

Για τους "βιασμούς" από τον στρατό της Ρώσσικης Ομοσπονδίας

Τους τελευταίους μήνες τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, και φυσικά και τα ελληνικά, είχαν γεμίσει με ιστορίες φρίκης για τους βιασμους που κάνουν οι Ρώσοι στρατιώτες. Μας είπαν ότι βίαζαν μωρά, για τα 25 ανήλικα κορίτσια που βίαζαν σε ένα υπόγειο οι Ρώσοι και τώρα τα 9 είναι έγκυες, για βιασμενα και ακρωτηριασμενα παιδιά, για το βιασμό ενός αγοριού μπροστά στη μητέρα του αφού το έδεσαν σε σταυρό.. Αυτά σε καθημερινή βάση. Πριν προχωρησω να ξεκαθαρίσω κάτι. Η σεξουαλική βία και ο βιασμός στον πόλεμο είναι πραγματικότητα και κατά παράβαση κάθε ιχνους διεθνούς δικαίου χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο πολέμου. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα από την Αφρική μέχρι την Ευρώπη.

Οι αφηγήσεις που είχαν γεμίσει τον διεθνή τύπο για τους ομαδικούς βιασμούς ανηλίκων κοριτσιών στην Ουκρανία είχαν μια και μόνη πηγή: τη Lyudmila Denisova, την επίτροπο για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Ουκρανικής Βουλής. Συνήθως ανεβαζε τις ιστορίες αυτές στο προφίλ της στο ΦΒ και έπειτα οι καταγγελίες γίνονταν πρωτοσέλιδα σε μεγάλα μέσα, όπως οι Times, και ο Μπάιντεν ζητούσε την παραπομπή των Ρώσων σε δίκη για εγκλήματα πολέμου. Τις τελευταίες μέρες έγινε κάτι που μάλλον δεν θα περίμενε κανείς, και που ελάχιστα ελληνικα μέσα ανέφεραν. Η ουκρανική βουλή (καλά διαβάσατε η Ουκρανική Βουλή) ψήφισε την αποπομπή της Denisova και την απόλυση της από τη θέση της Επιτρόπου διότι, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δεν παρείχε καμία απόδειξη για τις καταγγελίες της για βιασμούς στα κατεχόμενα(sic) από τη Ρωσία εδάφη με αποτέλεσμα να στρέψει την κοινή γνώμη μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του ουκρανικού λαού.

«Η παραφροσύνη του νέου Ψυχρού Πολέμου οδηγεί στον όλεθρο»

Το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού γεωπολιτικού αναλυτή, σε επιθεώρηση-βήμα πληροφορημένου και αμερόληπτου ορθολογισμού, εισφέρει -μεταξύ άλλης τροφής για έλλογη σκέψη- την αποκάλυψη ότι η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία και η μυστική υπηρεσία της, με διαρροές δικών της σωστών πληροφοριών και διαπιστώσεων από τον Πόλεμο στην Ουκρανία σε δημοφιλή αμερικανικά μέσα ενημέρωσης διαψεύδει την προπαγάνδα της φρίκης και μίσους που εξωθεί σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Μετάφραση / εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού
__________
By Nicolas J.S. Davies, Fair Observer

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει φέρει στο προσκήνιο την πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, επισημαίνοντας πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν επεκτείνει το ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, έχουν υποστηρίξει ένα πραξικόπημα και τώρα έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία, έχουν επιβάλει κύματα οικονομικών κυρώσεων και έχουν ξεκινήσει μια εξουθενωτική κούρσα εξοπλισμών τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο απροκάλυπτος στόχος είναι να πιέσουμε, να αποδυναμώσουμε και τελικά να εξαλείψουμε τη Ρωσία, ή μιαν εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας, ως στρατηγικό ανταγωνιστή της αμερικανικής αυτοκρατορικής δύναμης.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες μορφές βίας και εξαναγκασμού εναντίον πολλών χωρών. Σε κάθε περίπτωση υπήρξαν καταστροφικές για τους ανθρώπους που επλήγησαν άμεσα, είτε πέτυχαν τους πολιτικούς τους στόχους είτε όχι.

Οι πικροί καρποί της αμερικανικής παρέμβασης

Οι πόλεμοι και οι βίαιες αλλαγές καθεστώτος στο Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ, την Αϊτή και τη Λιβύη έχουν αφήσει τους λαούς βυθισμένους σε ατελείωτη διαφθορά, φτώχεια και χάος. Οι αποτυχημένοι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Σομαλία, τη Συρία και την Υεμένη έχουν δημιουργήσει ατελείωτους πολέμους και ανθρωπιστικές καταστροφές. Οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Κούβας, του Ιράν, της Βόρειας Κορέας και της Βενεζουέλας έχουν εξαθλιώσει τους λαούς τους, αλλά δεν κατάφεραν να αλλάξουν τις κυβερνήσεις τους.

Εν τω μεταξύ, τα πραξικοπήματα που υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ στη Χιλή, τη Βολιβία και την Ονδούρα έχουν αντιστραφεί αργά ή γρήγορα από λαϊκά κινήματα για την αποκατάσταση της δημοκρατικής, σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Οι Ταλιμπάν κυβερνούν ξανά το Αφγανιστάν μετά από έναν 20ετή πόλεμο για την απέλαση ενός στρατού κατοχής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, μετά τον οποίο οι θλιβεροί ηττημένοι αδιαφορούν τώρα για την λιμοκτονία εκατομμυρίων Αφγανών.

Αλλά οι κίνδυνοι και οι συνέπειες του Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ στη Ρωσία είναι διαφορετικής τάξεως. Ο σκοπός κάθε πολέμου είναι να νικήσεις τον εχθρό σου. Αλλά πώς μπορείτε να νικάτε έναν εχθρό που ρητά δεσμεύεται να αντιδράσει στην προοπτική της υπαρξιακής ήττας του καταστρέφοντας ολόκληρο τον κόσμο;

Αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή

Αυτό είναι στην πραγματικότητα μέρος του στρατιωτικού δόγματος των ΗΠΑ και της Ρωσίας οι οποίες μαζί κατέχουν άνω του 90% των παγκόσμιων πυρηνικών όπλων. Αν κάποιος από αυτούς αντιμετωπίσει υπαρξιακή ήττα, είναι έτοιμοι να καταστρέψουν τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα που θα σκοτώσει Αμερικανούς, Ρώσους και ουδέτερους.

Τον Ιούνιο του 2020, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα στο οποίο αναφέρει:

Το προσωπικό σημειωματάριο ενός εκ των διοικητών του Αζώφ

Το σημειωματάριο ενός από τους ηγέτες μιας ξεχωριστής ειδικής μονάδας του συντάγματος Αζόφ βρέθηκε σε μια από τις στρατιωτικές βάσεις που κατέλαβαν οι μονάδες της Λ.Δ. Ντονέσκ.

Τα ναζιστικά σύμβολα εμφανίζονται σε κάθε σελίδα. Δίπλα στις συντεταγμένες των στόχων σχεδιάζονται ναζιστικά σκίτσα.

Οι πηγές υποθέτουν ότι ανήκε στον ταγματάρχη της Εθνικής Φρουράς της Ουκρανίας, διοικητή του συντάγματος Azov, Denis Prokopenko. Τον Μάρτιο, του απονεμήθηκε ο τίτλος του "Ήρωα της Ουκρανίας". Αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες, πολιορκείται στις εγκαταστάσεις του Azovstal στην πόλη Μαριούπολη.

Σαγκάη

Ήταν τότε, στα μέσα του 2021, που η ασταμάτητη μηχανή πείστηκε ότι το Πεκίνο, μαζί με όλες τις υπόλοιπες πολιτικο-στρατιωτικές ετοιμασίες του, προετοιμάζεται ΚΑΙ για ενδεχόμενο τακτικού βιολογικού πολέμου απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον – διαβλέποντας σωστά τις «τάσεις» της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής σε σχέση με την όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Κι αυτό δεν μας φάνηκε καθόλου παράξενο απ’ την μεριά του κινεζικού καθεστώτος: αν μια «υπερδύναμη» είναι επίφοβη στην ακμή της, είναι δυο και τρεις φορές πιο επίφοβη στην παρακμή της, ειδικά όταν έχει ξεμείνει από μέσα που δεν είναι άμεσα φονικά (όπως οι «οικονομικές κυρώσεις»…)

Τι κάνει, λοιπόν, το κινεζικό καθεστώς στην Σαγκάη (πιθανότατα και στην ίδια την πρωτεύουσα); Υποστηρίζουμε ότι αναβαθμίζει τις ασκήσεις αντιμετώπισης βιολογικού πολέμου, μεταφέροντας και δοκιμάζοντας τις τακτικές του από κλίμακες των 10 ή των 15 εκατομυρίων υπηκόων (όπως ήταν ως τις αρχές του 2022) σε κλίμακες των 25 εκατομυρίων.

Η ποσοτική διαφορά είναι και ποιοτική – ας μην το παραβλέπει κανείς! Η επιμελητειακή υποστήριξη κυλιόμενων (από αστική ζώνη σε αστική ζώνη) αποκλεισμών / ελέγχων / λεπτομερών καταγραφών / επιτήρησης σε συνθήκες μεγα-πόλεων όπως είναι η Σαγκάη ή το Πεκίνο, είναι εξαιρετικά σύνθετη και δύσκολη. Τα λάθη, οι ελλείψεις, οι παραλείψεις σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα μπορούν να προκαλέσουν εύλογες κοινωνικές αντιδράσεις – και το κινεζικό καθεστώς δεν παρέλειψε και να τις δείξει, και να αναγνωρίσει τις αιτίες τους!

Πράγματι, ήταν στη αγγλόφωνη έκδοση των καθεστωτικών global times του Πεκίνου, όπου μπορούσε κάποιος να διαβάσει τα προβλήματα που αναγνώρισε το καθεστώς στην «εκστρατεία της Σαγκάης»: πρώτον, ελλείψεις στη συστηματική τροφοδοσία των αποκλεισμένων∙ δεύτερον αδυναμίες στην επικοινωνία και στη φροντίδα μοναχικών ηλικιωμένων κατοίκων, που ήταν οι (διακηρυγμένα) πλέον ευάλωτες κοινωνικές φιγούρες.

Από την άλλη μεριά, πάλι σε τέτοια άρθρα μπορούσε (όποιος ενδιαφερόταν) να βρει τον βασικό πυρήνα των μέτρων, που είναι οφθαλμοφανώς δυσανάλογα με την ασήμαντη απειλή του τσαχπίνη Ο και των υπο-παραλλαγών του, είναι κομβικά όμως αν πρόκειται για ασκήσεις αντιμετώπισης βιολογικού πολέμου. Ποιος είναι αυτός ο πυρήνας; 

Τα «4 έγκαιρα»:

-Προς μια συλλογική αυτοκτονία της Ευρώπης;

Γερμανικές φωνές σωφροσύνης

Professeur Heinrich Wohlmeyer Reseau International

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι Υποτελείς πρέπει να τολμήσουν να σκεφτούν!

Στο τεύχος 6 του Ορίζοντες και των Συζητήσεων στις 22 Φεβρουαρίου 2022, ο Eberhard Hamer ανέλυσε την κάτω πλευρά της ουκρανικής σύγκρουσης και εξέφρασε την ελπίδα ότι η Ρωσία δεν θα πέσει στην «παγίδα ΗΠΑ-Ουκρανίας» Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η παγίδα έκλεισε.

Η Ρωσία, προσωποποιημένη από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δυστυχώς δεν έχει δει άλλη διέξοδο μετά από χρόνια συστηματικών προκλήσεων και ταπεινωτικές διαψεύσεις δοσμένων υποσχέσεων. Ο συνεχιζόμενος επανεξοπλισμός και ενσωμάτωση των συνταγμάτων Αζόφ – δολοφονίας τα ων Ρώσων, η αναγγελία της κατάκτησης της Κριμαίας και του Ντονμπάς, η μαζικοποίηση των στρατευμάτων στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός με το Ντονμπάς, η ζήτηση για πυρηνικά όπλα, η κρυφή δραστηριότητα μας και στρατιωτικών συμβούλων του ΝΑΤΟ, η ύπαρξη εργαστηρίων βιολογικών όπλων κ.λπ., δεν άφησαν πλέον την επιλογή από την άποψη του ρωσικού στρατού. Δεν ήθελαν να είναι εντελώς περικυκλωμένοι και ανυπεράσπιστοι. Και ήλπιζαν σε ένα blitzkrieg καθώς και σε μια υποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και των μαριονετών τους στην Ουκρανία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αντίθεση με τους ΠΟΛΈΜΟΥΣ του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Ρώσοι δεν κατέστρεψαν κρίσιμες υποδομές (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και νερό) όπου ήταν στρατηγικά κρίσιμες.

-Ποιος Σκαμπαρδώνης;

Η προσπάθεια «ξεπλύματος της δράσης του «Αζόφ» κι άλλων «ταγμάτων θανάτου» στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε «εργολαβία».

Τα γεγονότα στην Ουκρανία και η εδώ και δύο μήνες εξελισσόμενη ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στο έδαφός της και σε αυτό του Ντονμπάς αποτέλεσαν, με τον τρόπο τους, έναν ιδιόμορφο «καταλύτη», διαχωρίζοντας με τον πλέον σαφή τρόπο τους υποστηρικτές της μίας ή της άλλης πλευράς της διένεξης (αλλά και τους λεγόμενους «ισαποστάκηδες», οι οποίοι εν προκειμένω λειτουργούν, εκόντες-άκοντες, υπέρ της μίας από τις δύο πλευρές).

Σε ό,τι αφορά, τώρα, τα ΜΜΕ και τη σφαίρα των πληροφοριών γενικά, τα γεγονότα αυτά ανέδειξαν με τον πλέον εμφανή τρόπο τον επικοινωνιακό πόλεμο που διεξάγεται ανάμεσα στη «συλλογική Δύση» και τη Ρωσία πολύ πριν ξεκινήσει η στρατιωτική επιχείρηση της τελευταίας και έβγαλαν στην επιφάνεια ένα σωρό «ιδεολογήματα», αλλά και τεχνικές μαζικής εξαπάτησης και επιβολής της «μίας και μοναδικής αλήθειας» που «πρέπει» να φτάνει στα μάτια και τ’ αυτιά του μέσου πολίτη στις χώρες της Δύσης σχετικά με το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και στο Ντονμπάς τα τελευταία οκτώ και πλέον χρόνια και ειδικότερα τους τελευταίους δύο μήνες.

Τα πιο γνωστά «trend» αυτής της μαζικής επικοινωνιακής εκστρατείας είναι: 

• α) Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη αναφορά περί «επιτιθέμενης» Ρωσίας και «αμυνόμενης» Ουκρανίας,
• β) Η «δαιμονοποίηση» της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ρωσίας μέσα από στοχευμένα δημοσιεύματα περί «παρανοϊκών», «χασάπηδων», «μακελάρηδων» κοκ που διοικούν το Κρεμλίνο, 
• γ) Η κατά το μέγιστο δυνατό τρόπο ανάδειξη της δήθεν «κτηνωδίας» των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων έναντι του άμαχου πληθυσμού στις περιοχές όπου διεξάγονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, 
• δ) Η πλήρης αποσιώπηση της ιστορίας της σύγχρονης Ουκρανίας από το χουντικό πραξικόπημα της 22ης Φεβρουαρίου και μετά και ο «ακήρυχτος» εμφύλιος πόλεμος της εξουσίας του Κιέβου με τις δύο αυτοανακηρυγμένες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονμπάς, με τις χιλιάδες νεκρούς αμάχους πολίτες και 
• ε) Το «ξέπλυμα» της δράσης των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» στο Ντονμπάς αλλά και στη «μητροπολιτική» Ουκρανία, όπως και την αποσιώπηση της στενής σχέσης ανάμεσα τα νεοναζί αποβράσματα και την «επίσημη» ουκρανική εξουσία των τελευταίων οκτώ ετών.
  

Ειδικά αυτό το τελευταίο από τα πέντε σημεία που προαναφέρθηκαν, βρίσκεται τον τελευταίο καιρό σε μεγάλη έξαρση και «δημοφιλία» τόσο στα εγχώρια, όσο και στα εκτός Ελλάδας συστημικά ΜΜΕ. Την ιδέα ότι «ναι, μεν, είναι εθνικιστές / φασίστες / νεοναζί, αλλά πολεμούν για την πατρίδα τους» την εξέφρασε, βεβαίως, ευθαρσώς και όχι μία φορά ο ίδιος ο «πρόεδρος» της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Στον οποίο, μάλιστα, η ελληνική Βουλή παραχώρησε πρόσφατα και βήμα για να απευθυνθεί με μαγνητοσκοπημένο μήνυμα και μας έφερε «πεσκέσι» στο βίντεο 2 μαχητές του νεοναζιστικού «Αζόφ», υποτίθεται ελληνικής καταγωγής (για τον έναν από τους δύο, που παρουσιάστηκε με το όνομα «Μιχαήλ» και μάλλον δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό της Ουκρανίας, αναφέρθηκε πως σκοτώθηκε λίγες μέρες μετά στη Μαριούπολη, σε μάχη εναντίον ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων έξω από το εργοστάσιο «Ιλίτς»). Η προσπάθεια ««ξεπλύματος», ωστόσο, της ύπαρξης και της δράσης όχι μόνο του «Αζόφ» (που ως πιο πολυπληθές και έντονο στη δημόσια παρουσία του μέσω των social media έγινε πιο γνωστό), αλλά και του συνόλου των νεοναζιστικών «ταγμάτων θανάτου» («Αϊντάρ», «Ντνιεπρ-1», «Ντονμπάς» κ.ά.) έχει μετατραπεί σε «εργολαβία», πλέον, από τα συστημικά ΜΜΕ και έχουμε φτάσει σε σημείο να διαβάζουμε, πλέον, πραγματικά «τερατουργήματα» γύρω από το θέμα.
______________
Στην αντίληψη του γράφοντος υπέπεσε, λοιπόν, άρθρο δημοσιευμένο στις 25/04 στη γνωστή ειδησεογραφική ιστοσελίδα ιn.gr με την υπογραφή του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το άρθρο ονομάζεται «Ποιο τάγμα;» και μπορεί κανείς να το βρει εδώ.

Πριν προχωρήσουμε στην αναγκαία (κατά την άποψη του γράφοντος) αποδόμηση των βασικών επιχειρημάτων του εν λόγω εμέσματος, καλό θα ήταν να θυμηθούμε μαζί κάποια πράγματα που έχουν αναφερθεί στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν[...]
Τα περισσότερα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» τύπου «Αζόφ» δημιουργήθηκαν τυπικά μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος του «Μαϊντάν» στις 22/02/2014, με την αγαστή σύμπνοια και συνεργασία των κρατικών λειτουργών της «μετά-Μαϊντάν» ουκρανικής εξουσίας, όπως πχ ο επί 7 συναπτά έτη Υπουργός Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ, αλλά και τη χρηματοδότηση από Ουκρανούς ολιγάρχες, όπως οι Ίγκορ Κολομόισκι, Ρινάτ Αχμέτοφ, Βίκτορ Πιντσούκ κ.ά.

Ωστόσο, η πολιτική και στελεχική τους βάση βρισκόταν σε ήδη υπαρκτούς σχηματισμούς, όπως η Svoboda (πρώην Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ουκρανίας), ο «Δεξιός Τομέας», ο «Εθνικός Κορμός» κοκ Κάποιοι από αυτούς τους σχηματισμούς λειτουργούσαν και ως πολιτικά κόμματα, συμμετείχαν σε βουλευτικές εκλογές και πριν από το «Μαϊντάν» και εξέλεγαν και βουλευτές. Τα περί «ελάχιστης επιρροής» στην ουκρανική κοινωνία είναι ένα τεράστιο ψέμα, αφού η ιδεολογική και, κυρίως, η πολιτική επιρροή του ουκρανικού εθνικισμού και νεοναζισμού δεν περιορίζεται στις «καθεαυτού» δυνάμεις που εκφράζουν αυτές τις ιδεοληψίες, αλλά στο σύνολο των συστημικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Αλεξάντρ Τουρτσίνοφ, πρώην Πρόεδρος της ουκρανικής Βουλής (Ανώτατης Ράντας), όταν αποφάσιζε να στείλει τον ουκρανικό στρατό να βομβαρδίσει το Λουγκάνσκ και τις άλλες πόλεις και χωριά του Ντονμπάς; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» ήταν ο Πετρό Ποροσένκο, όταν έλεγε ότι «τα μικρά Ουκρανόπουλα θα έχουν φαγητό, παιχνίδια και σχολεία για να πηγαίνουν, ενώ τα παιδιά του Ντονμπάς όχι» και προμήνυε για τα τελευταία ένα «μόνιμο μέλλον» μέσα στα πολεμικά καταφύγια; Πόσο «λιγότερο ναζιστής» είναι ο (κατά τα λοιπά «Εβραίος» και «ρωσόφωνος») Βολοντίμιρ Ζελένσκι, όταν αποδέχεται ως «φυσιολογική» την ύπαρξη και τη δράση αυτών που οι πρόγονοί τους δολοφονούσαν μαζικά και χωρίς οίκτο τους δικούς του ομοεθνείς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ουκρανία τη δεκαετία του ‘40 του περασμένου αιώνα;

Τέλος, όπως ο γράφων έχει επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, τα νεοναζιστικά «τάγματα θανάτου» δεν αποτελούν, ουσιαστικά, ξεχωριστές δομές από τις τακτικές ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, αλλά οργανικό τμήμα τους και, κυρίως, ιδεολογικό «ταγό» τους. Δεν είναι διόλου τυχαίο, πως το σύνθημα του UPA, δηλαδή του αιμοσταγούς στρατού του Στεπάν Μπαντέρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ναζί και ευθύνεται για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων Σοβιετικών πολιτών της Ουκρανίας την περίοδο εκείνη, το διαβόητο «Slava Ukraini! Geroyam Slava!»

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #3

Συνέχεια από το προηγούμενο

Νατοϊκή στήριξη σε φάρμες τρολ

Μια άλλη ανώνυμη έρευνα δείχνει πώς οι ουκρανικές εταιρείες δημοσίων σχέσεων χρησιμοποίησαν στοχευμένες διαφημίσεις για να επιμολύνουν το ρωσικό διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικών μέσων ενημέρωσης με μηνύματα που καλούσαν σε οικονομική απομόνωση της Μόσχας και «να σταματήσει ο πόλεμος». Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας είναι ο Μπεζλέπκιν Εβγκένι Βιτάλιεβιτς, ο οποίος χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Εβγκένι Κορολιόφ, μαζί με τον Πάβελ Αντόνοφ της οργάνωσης Targetorium. Πίσω από το ψευδώνυμο Κορολιόφ, ο Ουκρανός πληροφοριακός πολεμιστής συνέταξε μια ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook (που είναι πλέον ιδιωτική), στην οποία καυχιόταν ότι οι διαφημίσεις της εταιρείας του στο Facebook πέτυχαν 30 εκατομμύρια επισκέψεις σε τρεις ημέρες.

Ταυτόχρονα, το Facebook έχει αποκλείσει τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης από τη λειτουργία διαφημίσεων και τη νομισματοποίηση του περιεχομένου. Έχουν δημιουργηθεί αρκετοί ψεύτικοι λογαριασμοί για μέσα ενημέρωσης, όπως το Russia 24, θάβοντας τον αυθεντικό λογαριασμό κάτω από μια σειρά απατεώνων. Το Facebook έχει επίσης χαρακτηρίσει ως «ψευδείς» δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Άμυνας.

Η εκστρατεία αυτή φέρεται να πραγματοποιήθηκε κατόπιν σύστασης του StopFake, ενός αυτοαποκαλούμενου φορέα «ελέγχου των γεγονότων» που χρηματοδοτείται από το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, το Ατλαντικό Συμβούλιο, τα υπουργεία Εξωτερικών της Τσεχίας και του Ηνωμένου Βασιλείου και το Διεθνές Ίδρυμα Αναγέννησης, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος.

Η StopFake προσλήφθηκε από το Facebook τον Μάρτιο του 2020 για να «περιορίσει τη ροή της ρωσικής προπαγάνδας», αλλά διαπιστώθηκε ότι απασχολούσε πολλά πρόσωπα που συνδέονταν στενά με βίαιους νεοναζί. Ο δημοσιογράφος που συνέγραψε το αποκαλυπτικό άρθρο δέχθηκε απειλές θανάτου και τελικά εγκατέλειψε την Ουκρανία. Αυτές οι αποκαλύψεις προφανώς δεν εμπόδισαν το Facebook να βασίζεται στην οργάνωση αυτή για καθοδήγηση σχετικά με τη λογοκρισία.

Εν τω μεταξύ, Ρώσοι χάκερς εντόπισαν ένα δημόσιο έγγραφο της Google (που έκτοτε έχει γίνει ιδιωτικό και έχει αναρτηθεί εδώ), το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την επιχείρηση προπαγάνδας, η οποία διανεμήθηκε σε κανάλια Telegram με «δημιουργικές φάρμες». «Εδώ μπορείτε να βρείτε συνδέσμους προς ουκρανικά μέσα ενημέρωσης που χρειάζονται προώθηση, λογαριασμούς bot με συνδέσμους και κωδικούς πρόσβασης από τους οποίους στάλθηκαν στους χρήστες αντιπολεμικά μηνύματα και μηνύματα με πλαστά στοιχεία για το υπουργείο Άμυνας, τοποθετήσεις και συγκεκριμένες οδηγίες για τις αναρτήσεις και ποιο κοινό πρέπει να κεντήσουν», αναφέρεται στην έρευνα.

Μια άλλη εκστρατεία διεξάγεται από τη Νατάλια Πόποβιτς, την ιδρύτρια του πρακτορείου δημοσίων σχέσεων One Philosophy στο Κίεβο. Το προφίλ της Πόποβιτς στο LinkedIn δείχνει ότι αυτή έχει συνεργαστεί με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ και έχει υπάρξει σύμβουλος του πρώην προέδρου Πέτρο Ποροσένκο. Είναι επίσης συνιδρύτρια και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ukraine Crisis Media Center, ενός βραχίονα προπαγάνδας που χρηματοδοτείται από την Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης, το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, την Πρεσβεία των ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, μεταξύ πολλών άλλων.

Ένα άρθρο του Campaign Asia παρουσιάζει διάφορες εταιρείες δημοσίων σχέσεων που συμμετέχουν στην προσπάθεια. Μεταξύ αυτών είναι ο Ρίτσαρντ Έντελμαν, διευθύνων σύμβουλος της Edelman PR. Ο Έντελμαν είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ατλαντικού και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #2

...Συνέχεια από το προηγούμενο

Ξένοι εξτρεμιστές κατακλύζουν την Ουκρανία

Ο φάκελος περιέχει επίσης έναν σύνδεσμο προς μια σελίδα του υπουργείου Εξωτερικών με τίτλο «Μάχη για την Ουκρανία», η οποία παρέχει οδηγίες για αλλοδαπούς που επιθυμούν να ενταχθούν στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας που είναι πλαισιωμένες από νεοναζί και ονομάζονται «Διεθνής Αμυντική Λεγεώνα της Ουκρανίας».

Μετά το κάλεσμα του Ζελένσκι προς τους ξένους μαχητές να σχηματίσουν μια ταξιαρχία, μαχητές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Ισπανίας, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Χιλής και άλλων χωρών, ταξίδεψαν για να αντιμετωπίσουν τις ρωσικές δυνάμεις. Άλλοι χωρίς εκπαίδευση ή εμπειρία μάχης έχουν φτάσει για «πολεμικό τουρισμό», αυτό που ένας Βρετανός στρατιώτης αποκάλεσε «σφαιροφάγους».

Ενώ η ουκρανική κυβέρνηση λέει ότι δεκάδες χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της, ορισμένοι σχολιαστές εξέφρασαν αμφιβολίες για τους αριθμούς αυτούς, κάνοντας λόγο για «προσπάθεια δημοσίων σχέσεων». Ωστόσο, οι ξένοι που ταξίδεψαν στην Ουκρανία συνάντησαν μια πραγματικότητα πολύ πιο σοβαρή από ό,τι περίμεναν.

Η πολεμική αεροπορία της Ρωσίας βομβάρδισε στρατιωτικές εγκαταστάσεις δίπλα στο σημείο όπου κοιμόντουσαν οι ξένοι μαχητές. Έχοντας καταφύγει στη γειτονική Πολωνία, ένας Ισπανός μαχητής περιέγραψε τον βομβαρδισμό ως «προειδοποίηση» που θα μπορούσε να έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους.

Ομοίως, ένας Αμερικανός μαχητής που κρύφτηκε σε ένα ασθενοφόρο για να ξεφύγει από τις γραμμές του μετώπου προειδοποίησε ότι οι ουκρανικές αρχές σκοτώνουν τους ξένους που αποφάσισαν να μην πολεμήσουν, κάνοντας λόγο για «παγίδα». 

Κατάλληλη ρητορική

«Τέτοια ρωσικά κλισέ όπως “δημοψήφισμα στην Κριμαία” ή “βούληση του λαού της Κριμαίας” είναι απολύτως απαράδεκτα», σημειώνει το έγγραφο, αναφερόμενο στο συντριπτικά επιτυχές δημοψήφισμα του 2014 για την απόσχιση από την Ουκρανία.

Το έγγραφο θεωρεί απαράδεκτους τους όρους «εμφύλιος πόλεμος στο Ντονμπάς», «εσωτερική σύγκρουση», «σύγκρουση στην Ουκρανία» και «ουκρανική κρίση» για να περιγράψει τον πόλεμο του ουκρανικού στρατού με τις αποσχισθείσες δημοκρατίες της περιοχής του Ντονμπάς. Αυτό, παρά το γεγονός ότι το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εκτιμά ότι 14.200 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων 3.404 αμάχων, έχουν σκοτωθεί σε εσωτερικές μάχες στην Ουκρανία από το 2014.

Στη θέση αυτών των φράσεων, το έγγραφο ζητά τη χρήση των όρων «Ένοπλη επίθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο Ντονμπάς, διεθνής ένοπλη σύγκρουση, ρωσικός πόλεμος κατά της Ουκρανίας, ρωσο-ουκρανική ένοπλη σύγκρουση». 

Φράσεις-Κλειδιά

Ένα άλλο έγγραφο με τίτλο «Φράσεις-Κλειδιά» περιέχει συγκεκριμένους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς που διαδόθηκαν ευρέως από τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης, έκτοτε όμως έχουν διαψευστεί.

Ο πόλεμος προπαγάνδας της Ουκρανίας: Διεθνείς εταιρείες δημοσίων σχέσεων, λομπίστες και μυστικές υπηρεσίες #1

Ο Νταν Κόεν* αποκαλύπτει το εκτεταμένο δίκτυο πίσω από τον καταιγισμό δημοσίων σχέσεων της ουκρανικής κυβέρνησης.
___________
Από την έναρξη της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις καλλιέργησαν την εικόνα ενός μικρού γενναίου στρατού που αντιστέκεται στον ρωσικό Γολιάθ. Για να ενισχύσει την αντίληψη της ουκρανικής στρατιωτικής ανδρείας, το Κίεβο έχει εξαπολύσει μια συνεχή ροή εξελιγμένης προπαγάνδας με στόχο να αποσπάσει τη δημόσια και επίσημη υποστήριξη των δυτικών χωρών.

Η εκστρατεία περιλαμβάνει γλωσσικούς οδηγούς, φράσεις κλειδιά και εκατοντάδες προπαγανδιστικές αφίσες, ορισμένες από τις οποίες περιέχουν φασιστική εικονοπλασία και εξυμνούν ακόμη και ηγέτες του νεοναζιστικού κινήματος. Πίσω από την προσπάθεια δημοσίων σχέσεων της Ουκρανίας βρίσκεται ένας στρατός από ξένους πολιτικούς στρατηγιστές, λομπίστες της Ουάσινγκτον και ένα δίκτυο μέσων ενημέρωσης που συνδέονται με μυστικές υπηρεσίες.

Η στρατηγική προπαγάνδας της Ουκρανίας απέσπασε επαίνους από έναν διοικητή του ΝΑΤΟ, ο οποίος δήλωσε στην Washington Post: «Είναι πραγματικά άριστοι στις stratcom (στρατηγικές επικοινωνίες): μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιχειρήσεις πληροφοριών και ψυχολογικές επιχειρήσεις. Η Post παραδέχτηκε τελικά ότι “Δυτικοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι ενώ δεν μπορούν να επαληθεύσουν ανεξάρτητα πολλές από τις πληροφορίες που διοχετεύει το Κίεβο σχετικά με την εξελισσόμενη κατάσταση στο πεδίο της μάχης, συμπεριλαμβανομένων των αριθμών των απωλειών και για τις δύο πλευρές, εντούτοις αντιπροσωπεύουν μία εξαιρετικά αποτελεσματική stratcom».

Κλειδί στην προπαγανδιστική προσπάθεια είναι μια διεθνής λεγεώνα εταιρειών δημοσίων σχέσεων που συνεργάζονται άμεσα με το υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας για να διεξαγάγουν πόλεμο παραπληροφόρησης.

Σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο του κλάδου PRWeek, η πρωτοβουλία ξεκίνησε από ένα ανώνυμο πρόσωπο που φέρεται να ίδρυσε μια εταιρεία δημοσίων σχέσεων με έδρα την Ουκρανία. «Από την πρώτη ώρα του πολέμου, αποφασίσαμε να συνεργασθούμε με το υπουργείο Εξωτερικών για να τους βοηθήσουμε να διανείμουν τις επίσημες πηγές για να δείξουν την αλήθεια», δήλωσε ο ανώνυμος στο PR Week. «Πρόκειται για έναν υβριδικό πόλεμο: μείγμα της αιματηρής μάχης με μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης και ψεύτικης πληροφόρησης υπό την ηγεσία της Ρωσίας [sic]».

Σύμφωνα με τον ανώνυμο πληροφοριοδότη, περισσότερες από 150 εταιρείες δημοσίων σχέσεων έχουν συμμετάσχει στo προπαγανδιστικό blitz. Επικεφαλής της διεθνούς προσπάθειας είναι ο συνιδρυτής της εταιρείας δημοσίων σχέσεων PR Network, Nicky Regazzoni και ο Francis Ingham, κορυφαίος σύμβουλος δημοσίων σχέσεων με στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.