Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

ΠΑΜΕ: Μαζική εργατική απάντηση από τη χθεσινή απεργία (+video)

Κάλεσμα για κινητοποίηση στις 25 Φλεβάρη


«Τους δεκάδες χιλιάδες απεργούς σε όλη την Ελλάδα που ξεπέρασαν τις χθεσινές και σημερινές προβοκάτσιες της κυβέρνησης, την εργοδοτική τρομοκρατία, την ανοιχτή στήριξη της κυβέρνησης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ και την απεργοσπαστική της στάση, που θα μείνει γραμμένη στις πιο μελανές σελίδες του συνδικαλιστικού κινήματος και συμμετείχαν μαζικά στις συγκεντρώσεις σε αρκετές πόλεις της χώρας και ιδιαίτερα στην απεργιακή συγκέντρωση της Αθήνας», χαιρετίζει το ΠΑΜΕ.

Σε ανακοίνωσή του σημειώνει:

«Οι σημερινές συγκεντρώσεις έστειλαν μήνυμα πως η κυβέρνηση δεν έχει την έγκριση των εργαζομένων για να υλοποιήσει το τερατούργημα που μετατρέπει την Κοινωνική Ασφάλιση από δικαίωμα σε εμπόρευμα, ανοίγοντας το δρόμο για την ιδιωτική ασφάλιση, στέλνοντας τους εργαζόμενους στα νύχια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και των επιχειρηματιών της Υγείας. Δεν θα ανεχτούμε να παίζεται ο ιδρώτας μας σε χρηματιστηριακές λοταρίες, να "επενδύονται" οι συντάξεις με όρους χαμηλού, μεσαίου και υψηλού ρίσκου. Ο κόπος μας δεν είναι τζόγος!
Καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε κάθε κλάδο και σε όλη τη χώρα να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις, να αξιοποιήσουν κάθε μορφή πάλης, να οργανώσουν νέα μεγάλη αγωνιστική κινητοποίηση.

Να παλέψουμε για να αποσυρθεί ο κατάπτυστος νόμος Κατρούγκαλου - Βρούτση, να μην περάσει ο σχεδιασμός για Ασφαλιστικό με βάση τους 3 πυλώνες του συστήματος Πινοσέτ, ένας μόνιμος μηχανισμός συντάξεων πείνας που τσακίζει τόσο τους σημερινούς συνταξιούχους όσο και τους νέους εργαζόμενους που εργάζονται με ευέλικτες μορφές εργασίας και κακοπληρωμένα. Να αγωνιστούμε για Κοινωνική Ασφάλιση για όλους, αποκλειστικά δημόσια και υποχρεωτική.

Οι χθεσινοβραδινές προβοκάτσιες της κυβέρνησης που κορυφώθηκαν σήμερα το πρωί με ανώνυμες-κυβερνητικές διαρροές, με ενορχηστρωτή το υπουργείο Εργασίας και αναφέρονταν σε "ξαφνικές - αιφνιδιαστικές για την κοινωνία απεργίες" και "απεργίες εργατοπατέρων", ώστε να δυναμώσει ο κοινωνικός αυτοματισμός, έπεσαν στο κενό. Υπενθυμίζουμε ότι η απεργία στην Αθήνα είχε αποφασιστεί από τις 5 Φλεβάρη!

Η κυβέρνηση αφού τα "έκανε πλακάκια" με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ θεώρησε πως "έχει δέσει το γάιδαρό της" και οι αντεργατικοί νόμοι της θα περνούν χωρίς αντιδράσεις, χωρίς κινητοποιήσεις, σε συνθήκες σιωπητηρίου.

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Κυβερνοσύμφυση κράτους-κεφαλαίου*

Θα πρέπει να υπάρξουν περισσότερες οδηγίες και ρυθμίσεις απ’ τα κράτη πάνω στο βασικό ζήτημα του τι συζητήσεις επιτρέπονται – πάρτε την πολιτική διαφήμιση για παράδειγμα… Ή, στην ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία της έκφρασης και κάποια πράγματα που ο κόσμος θεωρεί επιβλαβείς εκφράσεις, πού θα χαράζατε το όριο;…
Αφού η υποτιθέμενη «ελευθερία στον κυβερνοχώρο» πέρασε την σύντομη άνοιξή της, μπαίνει τώρα στον μακρύ χειμώνα της. Τα πιο πάνω είναι κουβέντες ενός καθόλου τυχαίου (του αφεντικού του επικοινωνιακού conglomerate facebook Zuckerberg) σε καθόλου τυχαίους (τις πολιτικές βιτρίνες που συμμετείχαν στο «συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου»), πριν λίγες ημέρες.

Σαν αφεντικό της κλίμακάς του ο Zuckerberg διαπραγματεύεται την θέση των επικοινωνιακών επιχειρήσεών του στις post νεοφιλελεύθερες (για εμάς νεοκρατικές) συνθήκες του καπιταλιστικού κόσμου τις επόμενες δεκαετίες. Απ’ την μια μεριά αποδέχεται τα εγχειρήματα φορολόγησης των δραστηριοτήτων των επιχειρήσεών του ανά κράτος (ή ενότητα κρατών, του είδους ε.ε.) αντί να μεταφέρει τα κέρδη του σε φορολογικούς παραδείσους. Δέχεται να χάσει κάτι λίγο, όχι απλά για να κρατήσει αυτά που έχει ήδη αλλά, κυρίως, για να επεκταθεί στον γαλαξία της 4ης βιομηχανικής επανάστασης… Απ’ την άλλη μεριά ζητάει κρατικές οδηγίες για το τι «επιτρέπεται» και το τι «απαγορεύεται» να διακινείται μέσα απ’ τις επικοινωνιακές επιχειρήσεις του: θα συμμορφωθεί με χαρά….

Είναι η εκκλησή του μια μορφή έμμεσης κρατικοποίησης των περιβόητων “social media»; Μια πρόταση για ΣΔΙΤ σ’ αυτόν τον τομέα που έχει γίνει πια καθολικός; Ακριβώς!

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

ΥΒΡΙΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: Τα βασικά γνωρίσματά του και οι κύριες απειλές


Στο παρόν σημείωμα επιχειρείται μια συνοπτική παρουσίαση της έννοιας του «υβριδικού πολέμου», των βασικών γνωρισμάτων του και των τακτικών που χρησιμοποιούνται στις υβριδικές συγκρούσεις, καθώς και των κύριων υβριδικών απειλών. Η έκθεση των παραπάνω είναι συνοπτική, στη βάση αντιπροσωπευτικών δειγμάτων της διεθνούς σχετικής βιβλιογραφίας. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η χρήση «υβριδικών μέσων» προφανώς έχει πολύ πιο σύνθετες διαστάσεις.

Ως «υβριδικός πόλεμος» (hybrid warfare) θεωρείται μια στρατιωτική στρατηγική που συνδυάζει στοιχεία συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων, μη συμβατικού πολέμου και κυβερνοπολέμου. Με τον όρο αυτόν περιγράφονται, επίσης, οι ευέλικτες και πολύπλοκες δυναμικές της μάχης, που απαιτούν μια εξαιρετικά προσαρμόσιμη και ευέλικτη απάντηση.

Υπάρχει μια ποικιλία όρων που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον υβριδικό πόλεμο: Υβριδικός πόλεμος (hybrid warfare), υβριδική απειλή (hybrid threat), μη γραμμικός πόλεμος (non-linear war) ή μη παραδοσιακός πόλεμος (non-traditional war).

Η ουσία της συζήτησης που διεξάγεται την τελευταία δεκαετία στους κόλπους του ΝΑΤΟ και ευρύτερα είναι ότι οι σύγχρονοι αντίπαλοι κάνουν χρήση των συμβατικών / αντισυμβατικών, τακτικών / ακανόνιστων, απροκάλυπτων / συγκεκαλυμμένων μέσων και αξιοποιούν όλες τις διαστάσεις του πολέμου για την εξουδετέρωση της ΝΑΤΟικής υπεροχής στη συμβατική μορφή πολέμου. Δηλαδή, οι υβριδικές απειλές αφορούν όλο το φάσμα του σύγχρονου πολέμου και δεν περιορίζονται μόνο στη χρήση συμβατικών πολεμικών μέσων στο πεδίο των πολεμικών συγκρούσεων. Στην πράξη, κάθε απειλή είναι δυνητικά υβριδική, εφόσον δεν εξαντλείται σε μια μοναδική μορφή ή διάσταση πολεμικής τακτικής, περιλαμβάνοντας και το στοιχείο της «ασύμμετρης απειλής», π.χ. με συνδυασμό προσβολής μη στρατιωτικών στόχων, πληροφοριακό πόλεμο, κυβερνοεπιθέσεις σε βασικές υποδομές και τα επικοινωνιακά συστήματα του αντιπάλου, "τρομοκρατικά" χτυπήματα, ανταρτοπόλεμο εντός κατοικημένων περιοχών κ.λπ.

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Αναγνωρίστε τον εχθρό!

Εντάξει, το ότι «οι Τούρκοι είναι προαιώνιοι εχθροί» το ξέρουμε. Το έχουμε μάθει από το σχολείο. Οπότε η εθνικιστική υστερία του τελευταίου διαστήματος βρίσκει καλλιεργημένο το έδαφος.

Ο έλληνας εργάτης θα πρέπει να θεωρήσει εχθρό του τον τούρκο εργάτη της Ιστανμπούλ, της Σμύρνης, της Αγκυρας. Ο έλληνας αγρότης θα πρέπει να θεωρήσει εχθρό του τον αγρότη της Ανατολίας. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για την άλλη πλευρά του Αιγαίου. Ιδια είναι κι εκεί η εθνικιστική προπαγάνδα.

Θα πρέπει να κλείσουμε τα μάτια στην κοινή συμμετοχή των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ, στην αγαστή συνεργασία των καπιταλιστών των δύο χωρών σε διάφορα επιχειρηματικά πεδία (από τον τουρισμό και το real estate μέχρι τη βιομηχανία, το εμπόριο και τις τηλεοπτικές παραγωγές) και προπάντων στην επιδιαιτηττική παρουσία των ιμπεριαλιστών στην περιοχή μας. Των Αμερικανών, πρωτίστως, που έχουν τις πιο ισχυρές «άκρες», αλλά και των Γάλλων, των Γερμανών, των Ρώσων, που πουλάνε πανάκριβα οπλικά συστήματα, φτιάχνουν βάσεις, κατασκευάζουν αγωγούς, στήνουν εργοστάσια, ανταγωνίζονται για αγορές για τα μονοπώλιά τους και για σφαίρες επιρροής για τα κράτη τους.

Δυο λαοί που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, αντί να γνωρίσουν την Ιστορία και κυρίως να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο αυτή ξετυλίχτηκε στην περιοχή, μέχρι την κατάρρευση και διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγκλωβίζονται σε αντιιστορικά δόγματα, σε σκοταδιστικές ιδεολογικές ατραπούς, ποτίζονται με το δηλητήριο του εθνικιστικού μίσους, γιατί μόνο έτσι θα παραμείνουν υποζύγια της πιο άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και πρόθυμοι να μετατραπούν σε κρέας για τα κανόνια άδικων πολέμων.

Τελευταία, δίπλα στον «προαιώνιο εχθρό» προστέθηκε και ένας άλλος «ύπουλος εχθρός», ο οποίος έχει ήδη «εισβάλει», «εποικίζει τη χώρα μας», «αλλάζει την πληθυσμιακή της σύνθεση», «απειλεί να μετατρέψει τα καμπαναριά μας σε μιναρέδες και να υψώσει την ισλαμική ημισέληνο στη θέση του σταυρού».

Χυδαιότητες λίγων φασιστών, θα πείτε.

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

Τα δάνεια της …«ανεξαρτησίας» #3

Συνέχεια από το προηγούμενο:

Η ίδια ιστορία, παράδοσης του τόπου στους ντόπιους και ξένους «λύκους», επαναλήφθηκε στην καθηµαγµένη από τις συµφορές του Βʹ Παγκόσµιου πολέµου Ελλάδα. O πόλεµος άφησε στην Ελλάδα ερείπια και ανθρώπινο πόνο. Τετρακόσιες χιλιάδες εκτελέστηκαν ή πέθαναν από την πείνα. To 50% των οικοδοµών είχε καταστραφεί, 600.000 ήταν οι άστεγοι, το 85% των παιδιών απειλούνταν από φυµατίωση. Οι κατακτητές είχαν λεηλατήσει από τα δηµόσια ταµεία ό,τι αποθέµατα υπήρχαν. Οι απόντες από τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα και οι συνεργάτες των Γερµανών καθόλου δεν είχαν στο µυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατοµµυρίων ανθρώπων παρά µόνο την εδραίωσή τους στην εξουσία. Χρησιµοποίησαν τα κεφάλαια του ∆όγµατος Τρούµαν και του Σχεδίου Μάρσαλ αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήµατος και προς όφελος του προσωπικού τους θησαυρισµού.
Οι εφοπλιστές, οι «αργυρώνητοι ηλίθιοι» όπως τους αποκαλούσε ο επικεφαλής της αµερικανικής αποστολής στην Ελλάδα, είχαν τεράστια κέρδη από τα «λίµπερτις», τα πλοία που µετέφεραν πολεµικό υλικό στην Ελλάδα, τα οποία τους παραχωρήθηκαν µε εγγύηση του ελληνικού ∆ηµοσίου από τη ναυτιλιακή επιτροπή των ΗΠΑ, µε αντιστάθµισµα «ένα γελοία χαµηλό ποσό» που αποδιδόταν στο κράτος ως φόρος. Οι προσωπικές και οικογενειακές επιχειρήσεις κάποιων ηµετέρων εν µία νυκτί έγιναν βιοµηχανίες µε τα κεφάλαια του Σχεδίου Μάρσαλ. Μόνο δέκα βιοµηχανίες, σύµφωνα µε δηλώσεις του υπουργού Συντονισµού Γ. Καρτάλη τον Απρίλιο του 1952, είχαν «απορροφήσει το 60% των πιστώσεων» που εκταµιεύτηκαν σε εφαρµογή του Σχεδίου Μάρσαλ. Άλλα 200 εκατοµµύρια µοιράστηκαν σε 50 βιοµηχανικές και εµπορικές επιχειρήσεις. Από τα χρήµατα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ µια δραχµή τόκο, αναδύθηκαν νέα τζάκια αµερικανοθρεµµένων µεγαλοβιοµηχάνων και µεγαλοεµπόρων.

Οι ΗΠΑ, όπως οµολογούσε ο ίδιος ο Porter, ο απεσταλµένος του Τρούµαν στην Ελλάδα, έκαναν «µια τόσο µεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν µε µια ελληνική κυβέρνηση που «επικαλούµενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικοµµουνισµό ως επιχείρηµα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της… να χρησιµοποιήσει την ξένη βοήθεια ως µέσο για τη διαιώνιση µιας µικρής κλίκας από τραπεζίτες και εµπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

Περιγράφοντας, δε, την ελληνική άρχουσα τάξη δε δίσταζε να προσθέτει ότι «είναι αποφασισµένη, πάνω απ’ όλα, να προστατεύσει τα οικονοµικά της προνόµια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονοµική υγεία της χώρας»[1].

Ακόµα και οι εκτιµήσεις της εποχής ότι µόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ελέγχουν την Ελλάδα αποδείχτηκαν… επιεικείς. «Λέγεται», ανέφερε ο Μαρκεζίνης, «ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όµως πιστεύω, ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι µόνο 200»[2].

Τα δάνεια της …«ανεξαρτησίας» #2

Συνέχεια από το προηγούμενο:

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην πτώχευση έπαιξε ο τραπεζίτης Ανδρέας Συγγρός, ο οποίος εµπόδισε µε όλες του τις δυνάµεις τη σύναψη νέου δανείου από την κυβέρνηση, µε στόχο την πτώχευση και την παραχώρηση σ’ αυτόν του τραπεζικού προνοµίου δανεισµού του ∆ηµοσίου. Ακολούθησε ο τυχοδιωκτικός ελληνοτουρκικός πόλεµος, το 1897, η επιβολή από τους ξένους και ντόπιους πιστωτές του ∆ιεθνούς Οικονοµικού Ελέγχου και η πρωτοφανής οικονοµική και πολιτική υποδούλωση της χώρας στους ιµπεριαλιστές. Τα µονοπώλια του αλατιού, του πετρελαίου, των τραπουλόχαρτων, των σπίρτων, οι φόροι του καπνού και τα εισαγωγικά τέλη πέρασαν στον έλεγχο του ξένου κεφαλαίου σε όφελος των δανειστών.

Ο ∆ιεθνής Οικονοµικός Έλεγχος έµεινε στην Ελλάδα µέχρι το 1978, για περισσότερο από 80 χρόνια! Όµως την ίδια περίοδο που η Ελλάδα ξεπουλιόταν στους ξένους, τα εισοδήµατα των µεγαλογαιοκτηµόνων, της νεογέννητης αστικής βιοµηχανικής τάξης και των τραπεζιτών αυξάνονταν σταθερά. Η Εθνική Τράπεζα είχε κεφάλαια που το 1898 άγγιζαν τα 10 εκατοµµύρια χρυσές δραχµές, ενώ ο τραπεζίτης Συγγρός είχε συνολική περιουσία 30 εκατοµµύρια χρυσές δραχµές. Ο µέσος όρος του εισοδήµατος των δέκα µεγαλύτερων καπιταλιστών το 1880 ήταν 100.000 χρυσές δραχµές, αλλά µόλις είκοσι χρόνια αργότερα, το 1900, το ποσό αυτό είχε ανέλθει στις 250.000. Ο αντίστοιχος µέσος όρος των εισοδηµάτων µιας δεκάδας γαιοκτηµόνων το 1880 ήταν 30.000 χρυσές δραχµές. Το 1900 ο µέσος όρος των εισοδηµάτων τους είχε εκτιναχτεί στις 120.000 [1].

Μετά τον πόλεµο του 1897 και κατά την περίοδο από το 1898 µέχρι το 1932, η Ελλάδα, λόγω των αποζηµιώσεων που κατέβαλλε στην Τουρκία, των πολεµικών δαπανών των βαλκανικών πολέµων και της Μικρασιατικής Καταστροφής, προχώρησε σε νέο δανεισµό ύψους 1,735 δισεκατοµµυρίων χρυσών φράγκων. Το Μάρτιο του 1931, σύµφωνα µε την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισµού, η Ελλάδα χρωστούσε στο εξωτερικό 2,868 δισεκατοµµύρια χρυσά φράγκα. Την ίδια περίοδο οι εξοπλιστικές δαπάνες αυξάνονταν µε εντατικούς ρυθµούς. Τα κέρδη των τραπεζών αυξήθηκαν κατά 57%, ο εµπορικός στόλος αυξήθηκε κατά 47% και οι µεγάλες βιοµηχανικές µονάδες επεκτάθηκαν. Η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε να επιλέξει ή την πληρωµή των τόκων των δανείων ή το ψωµί του λαού. Επέλεξε την πληρωµή των τόκων. Όµως δεν µπορούσε να εξασφαλιστεί καινούριο δάνειο, αφού η Ευρώπη βρισκόταν στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης. Υπήρξε ωστόσο συµφωνία µε τους δανειστές να πληρωθεί το 30% των τόκων για το 1932 και αν υπήρχε ανάκαµψη το 35%.

Έτσι, η κυβέρνηση εξαπέλυσε µια αµείλικτη φοροεπιδροµή για να εξασφαλιστούν 740 εκατοµµύρια, ώστε να εξυπηρετηθούν οι τόκοι των δανείων.

Τα δάνεια της …«ανεξαρτησίας» #1

Στις 9 Φεβρουαρίου 1824, σαν σήμερα πριν από 196 χρόνια, αρχίζει η χρυσοπληρωμένη από τον ελληνικό λαό δανειακή “σωτηρία” της χώρας από ξένους και ντόπιους τοκογλύφους.
«Εγώ θέλω του σπιτιού µας τα κεραµίδια να σάσουµεν, να µην τρέχουν και πέση το σπίτι µας και µας πλακώση. Τα ξένα τα σπίτια τα ’χουν καλά σκεπασµένα οι νοικοκυραίοι τους και δεν παίρνει ο αγέρας τα κεραµίδια τους όσο σφοδρός και να είναι. Του δικού µας του σπιτιού τα κεραµίδια λίγος άνεµος να φυσήξη δεν αφίνει κανένα. Και έχει και κάτι µαστόρους – παίρνουν τα κεραµίδια και σκεπάζουν τα ξένα σπίτια».
Στρατηγός Μακρυγιάννης
Στις 9 Φεβρουαρίου 1824, σαν σήμερα πριν από 196 χρόνια, αρχίζει η χρυσοπληρωμένη από τον ελληνικό λαό δανειακή “σωτηρία” της χώρας από ξένους και ντόπιους τοκογλύφους.

Εκείνη την ημέρα υπογράφεται στο Λονδίνο συμφωνητικό ανάμεσα σε Άγγλους κεφαλαιούχους και τους εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης, Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Λουριώτη, για τη σύναψη δανείου ύψους 800.000 λιρών. Η ληστρική «περιπέτεια» σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας είχε μόλις αρχίσει…

Η ιστορία των δανεισµών της Ελλάδας ξεκινάει, λοιπόν, πριν ακόµα δηµιουργηθεί το ελληνικό κράτος.

Πάμε να δούμε πως εξελίχτηκε αυτή η «σωτηρία» μέχρι και τα τέλη του 2009, οπότε η χώρα εισήλθε στην γκιλοτίνα των Μνημονίων, με πρόσχημα – τι άλλο – το δημόσιο χρέος[1]:

«(…) το πρώτο δάνειο (συνήφθη) για τις ανάγκες, υποτίθεται, του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα. Η ονοµαστική του αξία ήταν περίπου 800.000 χρυσές λίρες που δόθηκαν από βρετανικό τραπεζικό οίκο µε εγγύηση τις εκτάσεις της εθνικής γης. Από τις 800.000 η Ελλάδα δεν εισέπραξε τελικά παρά 300.000 λίρες περίπου. Η µοιρασιά του δανείου ανάµεσα σε γαιοκτήµονες και πλοιοκτήτες ήταν από τους παράγοντες που συνετέλεσαν στην πρόκληση του εµφυλίου πολέµου, που ξέσπασε ένα χρόνο αργότερα.

Το 1825 συνήφθη δεύτερο δάνειο ύψους 2.000.000 λιρών, πάλι από βρετανικό τραπεζικό οίκο. Όπως και πριν, στην Ελλάδα έφτασε µόλις το 1/10 του ποσού. Πάνω από 500.000 λίρες σπαταλήθηκαν σε παραγγελίες πολεµικών πλοίων που είτε δεν παραλήφθηκαν ποτέ είτε παραλήφθηκαν µε µηχανικές βλάβες. Μεγάλο µέρος του δανείου πήγε σε ρουσφέτια και σε πελατειακή διασπάθιση[2]

Το µέγεθος της διασπάθισης ήταν τέτοιο που, όπως ελέχθη τότε, κατάντησε το έθνος να έχει περισσότερους από 12.000 αξιωµατικούς, σε σύνολο ενόπλων δυνάµεων 20.000 ανδρών (σ.σ.: το γεγονός δηλαδή ότι στην Ελλάδα του 2010 ο αριθµός των εν ζωή απόστρατων αξιωµατικών που συνταξιοδοτούνται µε το βαθµό του στρατηγού ανέρχεται στους… 16.000, έχει τη ρίζα του στο απώτατο παρελθόν).

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Η ταινία της εβδομάδας: Σπάρτακος (1960)

Αν και κάτι άλλο είχα κατά νου για αυτή την εβδομάδα, η "ταινία της εβδομάδας" αυτής δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα τελευταίο αντίο στον τεράστιο Κερκ Ντάγκλας, που εκτός από τον κινηματογράφο  "πρωταγωνίστησε επίσης στην προσπάθεια να σπάσει η «μαύρη λίστα» στο Χόλιγουντ, ο αποκλεισμός ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων διότι συνδέονταν με το κομμουνιστικό κίνημα ή θεωρούνταν συνοδοιπόροι του τη δεκαετία του 1950. Ο ίδιος είχε εξομολογηθεί πως αισθανόταν μεγαλύτερη υπερηφάνεια για αυτό, παρά για οποιονδήποτε ρόλο του."

Ας τον τον θυμηθούμε λοιπόν εδώ, στην εμβληματικότερη ίσως (μαζί με το αντιπολέμικό αριστούργημα "σταυροί στο μέτωπο", πάλι του Κιούμπρικ), παρουσία του: 
______________
Η ταινία Σπάρτακος (Πρωτότυπος τίτλος Spartacus), είναι επικό ιστορικό δράμα παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ[1]. Η ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάουαρντ Φαστ, διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ντάλτον Τράμπο. Η υπόθεση της ταινίας είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπάρτακου, υποκινητή της επανάστασης των σκλάβων κατά την αρχαιότητα.

Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στο ρόλο του Σπάρτακου, ο Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Μάρκου Λικίνιου Κράσου, η Τζιν Σίμονς στο ρόλο της Βαρίνιας, ο Πίτερ Ουστίνοφ στο ρόλο του εμπόρου σκλάβων, Λέντουλου Βατιάτου, ο Τζον Γκάβιν στο ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα, ο Τσαρλς Λότον στο ρόλο του Σεμβρόνιου Γράκχου και ο Τόνι Κέρτις στο ρόλο του Αντωνίνου.

Ο Ντάγκλας ταυτίστηκε τόσο με τον ρόλο
του Σπάρτακου, ώστε ενέπνευσε ακόμη
και τους δημιουργούς του "Αστερίξ"
Ο πρώτος σκηνοθέτης της ταινίας Άντονι Μαν, απολύθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων από τον Κερκ Ντάγκλας, του οποίου η εταιρία Bryna Productions έκανε την παραγωγή της ταινίας[2]. Τη θέση του πήρε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Ντάγκλας, όταν ο ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory, 1957). Ήταν η μόνη ταινία στην οποία ο Κιούμπρικ δεν είχε τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο. Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο ήταν ένας από τους δέκα καλλιτέχνες που άνηκαν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, κατά την περίοδο του Μακαρθισμού και είχε, μαζί με τους υπόλοιπους εννιά, εξορτρακιστεί από το Χόλυγουντ με την κατηγορία ότι ήταν φιλοκομμουνιστής.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ: Θέλουμε λιμάνια της Ελλάδας για τη μεταφορά στρατευμάτων προς τη Ρωσία!


Τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας θέλουν οι ΗΠΑ, όπως δηλώνει ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ στην εφημερίδα «Τα Νέα», καθώς -ειδικά η Αλεξανδρούπολη- είναι σημαντικός κρίκος για τη μεταφορά αμερικανικών και ΝΑΤΟικών στρατευμάτων προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Δηλώνει πως «υπάρχει σημαντικό αμερικανικό ενδιαφέρον για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας». Προσθέτει: «Και όπως έχω συζητήσει με τους υπουργούς κ. Πλακιωτάκη, Καραμαναλή και Γεωργιάδη, εμείς ελπίζουμε ότι η διαδικασία αυτή θα κινηθεί σύντομα τις επόμενες εβδομάδες».

Ειδικά για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αποκαλύπτει πως «δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν την Αλεξανδρούπολη ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο για την ανάπτυξη αμερικανικών και ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα και στην περιοχή της Βαλκανικής μέσω της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA)». Στόχος των ΗΠΑ είναι η Ρωσία και αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά το πόσο επικίνδυνη είναι η συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ για την επέκταση των στρατιωτικών βάσεων, για την οποία ο Τζ. Πάιατ δηλώνει πως έχω «εργασθεί πάνω σε αυτά τα θέματα με δυο διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις», υπενθυμίζοντας ότι τη συμφωνία είχε επεξεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και την κύρωσε η ΝΔ.

«Στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ» χαρακτηρίζει την Ελλάδα ο Αμερικανός πρέσβης και επαναλαμβάνει ότι οι σχέσεις των δυο κρατών «βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο τους». Δηλώνει πως η Ελλάδα, για τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ «παίζει ήδη περιφερειακό ρόλο ως εγγυήτρια της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας και της διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών».