Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

"ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ Η ταξική πάλη και οι επιζήμιοι συμβιβασμοί" #3

Συνέχεια από προηγούμενο

Η Συμφωνία του Λιβάνου

Η Σύσκεψη του Λιβάνου πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 20.5.1944 στο «Grand Hotel du Rois de Boulogue» του χωριού Ντουρ Ες Σουέιρ, έξω από τη Βηρυτό.

Είχε προηγηθεί η συγκρότηση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), η οποία στο ιδρυτικό της εξάγγειλε την ανάγκη να συμμετάσχουν στο έργο της απελευθέρωσης «όλες οι εθνικές δυνάμεις» και ότι «θεωρεί σαν πρωταρχικό της καθήκον να εξακολουθήσει δραστήρια τις ενέργειες για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικού συνασπισμού»6.

Στη Διάσκεψη του Λιβάνου συμμετείχαν οι εξής αντιπροσωπείες: Από την ΠΕΕΑ ο πρόεδρός της Αλέξανδρος Σβώλος και οι γραμματείς Νικόλαος Ασκούτσης και Αγγελος Αγγελόπουλος. Από το ΕΑΜ οι Μιλτιάδης Πορφυρογένης και Δημήτρης Στρατής. Από το ΚΚΕ ο Πέτρος Ρούσσος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ. Τον ΕΛΑΣ εκπροσώπησε ο Στέφανος Σαράφης, τον ΕΔΕΣ οι Κομνηνός Πυρομάγλου, Αριστείδης Μεταξάς και Σταύρος Μεταξάς και τις Εθνικές Δυναμικές Οργανώσεις ο Κωνσταντίνος Βεντήρης και ο Α. Σταθάτος. Την ΕΚΚΑ εκπροσώπησε ο Γεώργιος Καρτάλης, το Κόμμα των Φιλελευθέρων οι Γ. Βασιλειάδης, Γεώργιος Εξηντάρης και Κωνσταντίνος Ρέντης, το Λαϊκό Κόμμα ο Δημήτριος Λόντος, το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα ο Σπύρος Θεοτόκης, το Αγροτικό Κόμμα ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, το Προοδευτικό Κόμμα (του Γεωργίου Καφαντάρη) ο Γ. Σακκαλής και ως ανεξάρτητος συμμετείχε ο Φίλιππος Δραγούμης.

Την κυβέρνηση του Καΐρου εκπροσώπησαν οι Γεώργιος Παπανδρέου (πρωθυπουργός) και οι Σοφοκλής Βενιζέλος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Η Διάσκεψη καταδίκασε το κίνημα στη Μέση Ανατολή της Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΑΣΟ) που υποστήριζε την ΠΕΕΑ:
«Ολοι εμείναμε σύμφωνοι ότι η στάσις της Μέσης Ανατολής απετέλεσεν έγκλημα εναντίον της πατρίδος»7.
Η Διάσκεψη του Λιβάνου κατέληξε σε συμφωνία, που χαρακτηρίστηκε και «Εθνικό Συμβούλιο». Ανάμεσα σε άλλα ανέφερε:

«Η ενοποίησης και πειθάρχησις υπό τας διαταγάς της Εθνικής Κυβερνήσεως όλων των ανταρτικών Σωμάτων της Ελευθέρας Ελλάδος, καθώς και η κινητοποίησις όλων των μαχητικών δυνάμεων του Εθνους εναντίον των κατακτητών. (...) Πρέπει να βαδίσωμεν το ταχύτερον προς τη δημιουργίαν του Εθνικού μας Στρατού, ο οποίος θα είναι απηλλαγμένος πάσης επιρροής κομμάτων και οργανώσεων, θα ανήκη μόνον εις την πατρίδα και θα υπακούη εις τας διαταγάς της κυβερνήσεως»8.
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις υποχωρήσεις της αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις, γιατί είχε παραβιάσει τις γραπτές οδηγίες που της είχαν δοθεί. Αποφάσισε να ανακαλέσει την αντιπροσωπεία από το Λίβανο, για να ενημερωθεί έγκυρα και να καταλήξει σε οριστική απόφαση. Επίσης κατά της συμφωνίας τάχθηκε αρχικά και το Εθνικό Συμβούλιο στις Κορυσχάδες. Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα διαβουλεύσεων και αντιπαραθέσεων η Συμφωνία εγκρίθηκε τελικά από την ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 2-3.8.1944. Στην ίδια απόφαση κατέληξε και η ΚΕ του ΕΑΜ που συνεδρίασε στις 15.8.1944.

Στη βάση αυτής της συμφωνίας το ΕΑΜ προσχώρησε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γ. Παπανδρέου στις 2.9.1944, έχοντας τους εξής υπουργούς και υφυπουργούς: Αλέξανδρο Σβώλο (υπουργό Οικονομικών), Αγγελο Αγγελόπουλο (υφυπουργό Οικονομικών), Γιάννη Ζεύγο (υπουργό Γεωργίας), Μιλτιάδη Πορφυρογένη (υπουργό Εργασίας), Ηλία Τσιριμώκο (υπουργό Εθνικής Οικονομίας), Νικόλαο Ασκούτση (υπουργό Δημοσίων Εργων) (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ Β' τόμος 1949-1968, σελ. 621-622).
Η Συμφωνία της Καζέρτα

Στις 24 έως 26.9.1944 πραγματοποιήθηκε στην Καζέρτα της Ιταλίας σύσκεψη του Στρατηγείου των Συμμαχικών Δυνάμεων της Μεσογείου, της κυβέρνησης της Μ. Βρετανίας, της ελληνικής κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.
Στη σύσκεψη, πήραν μέρος ο Βρετανός αρχιστράτηγος Ουίλσον από τις Συμμαχικές Δυνάμεις της Μεσογείου, από τη βρετανική κυβέρνηση ο υπουργός Μέσης Ανατολής Μακμίλαν, ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην ελληνική κυβέρνηση Λίπερ, ο στρατηγός Σκόμπι και οι ταξίαρχοι Σπρίνχολ και Μπένφιλ. Την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας εκπροσώπησαν οι Γεώργιος Παπανδρέου, Αλέξανδρος Σβώλος, Γιάννης Ζεύγος, Θεμιστοκλής Τσάτσος και Χρήστος Σγουρίτσας, τον ΕΛΑΣ ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης και τον ΕΔΕΣ ο Ναπολέων Ζέρβας.

Τα βασικά σημεία της Συμφωνίας της Καζέρτα είναι τα εξής:
«1. Ολαι αι ανταρτικαί ομάδες αι δρώσαι εν Ελλάδι τίθενται υπό τας διαταγάς της ελληνικής κυβερνήσεως εθνικής ενότητος.
2. Η Ελληνική Κυβέρνησις θέτει τας δυνάμεις ταύτας υπό τας διαταγάς του Στρατηγού Σκόμπυ, όστις ωνομάσθη υπό του ανωτάτου συμμαχικού αρχιστράτηγου ως στρατηγός διοικών τας Δυνάμεις εν Ελλάδι.
3. Συμφώνως προς την προκήρυξιν εκδοθείσαν παρά της ελληνικής κυβερνήσεως, ότι οι αρχηγοί των ελληνικών ανταρτών θ' απαγορεύσουν πάσαν απόπειραν υπ' αυτούς μονάδων ν' αναλάβουν την αρχήν ανά χείρας. Τοιαύτη πράξις θα θεωρηθή ως έγκλημα και θα τιμωρηθή αναλόγως.
4. Οσον αφορά τας Αθήνας, ουδεμία ενέργεια θ' αναληφθή εκτός υπό τας αμέσους διαταγάς του στρατηγού Σκόμπυ, στρατηγού διοικούντος τας εν Ελλάδι δυνάμεις.
5. Τα τάγματα ασφαλείας θεωρούνται ως όργανα του εχθρού. Θα χαρακτηρισθούν ως εχθρικοί σχηματισμοί, εκτός αν παραδοθούν συμφώνως προς διαταγάς εκδοθησομένας παρά του στρατηγού διοικούντος τας εν Ελλάδι δυνάμεις9». (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ β' τόμος 1949-1968, σελ. 622-623).
Ο ρόλος του Γεωργίου Παπανδρέου

Στο συνέδριο του Λιβάνου έγιναν φανερές οι επιδιώξεις της άρχουσας τάξης. Ο Γ. Παπανδρέου ανέφερε τα εξής:  
«Κόλασις είναι σήμερον η κατάστασις της Πατρίδος μας... Σφάζουν οι Γερμανοί. Σφάζουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Σφάζουν και οι Αντάρται. Σφάζουν και καίουν... Η ευθύνη του ΕΑΜ είναι ότι δεν απέβλεψε μόνον εις τον απελευθερωτικόν αγώνα, αλλά ηθέλησε να προετοιμάση την μεταπολεμικήν δυναμικήν του επικράτησιν... Με την τρομοκρατικήν αυτήν δράσιν του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, είπε χαρακτηριστικά, εδημιουργήθη δυστυχώς, το ψυχολογικόν κλίμα, το οποίον επέτρεψεν εις τους Γερμανούς να επιτύχουν εις το τρίτον έτος της δουλείας ό,τι δεν είχαν κατορθώσει κατά τα δύο πρώτα έτη - την κατασκευήν των Ταγμάτων Ασφαλείας...». 
Ετσι εξίσωνε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ με τους κατακτητές και τους ταγματασφαλίτες.
Η λύση που πρότεινε ο Παπανδρέου για να εκλείψουν όσα περιέγραφε και για να επιτευχθεί η περιβόητη εθνική ενότητα ήταν να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ.

Ο ίδιος αργότερα περιέγραψε γλαφυρά αυτήν την επιδίωξη:
«Την 26η Απριλίου 1944, όταν ανέλαβα την Κυβέρνησιν εις το Κάιρο, διεκήρυξα το σύνθημα: Μία Πατρίς, μία Κυβέρνησις, εις Στρατός.
Εις το Συνέδριον του Λιβάνου την 17ην Μαΐου 1944, ομιλών ενώπιον και των εκπροσωπών του ΚΚΕ. είπα: "Το κύριον επίμαχον θέμα είναι το στρατιωτικόν, το θέμα της υλικής δυνάμεως. Η ώρα είναι ιστορική και οφείλομεν να ομιλήσωμεν ευκρινώς και απεριφράστως. Εάν το ΕAM έχει την πρόθεσιν να χρησιμοποιήσει την υλικήν του δύναμιν ως όργανον εμφυλίου πολέμου και εξοντώσεως των αντιπάλων του, και αύριον, μετά το πέρας του πολέμου, υπό το ψευδώνυμον της Λαϊκής Δημοκρατίας, ως όργανον δυναμικής επικρατήσεως επί της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Το καθήκον μας τότε είναι να συνεγείρωμεν το έθνος και να επικαλεσθώμεν την επικουρίαν όλων των Μ. Συμμάχων μας εις τον διπλούν αγώνα και κατά του εξωτερικού εισβολέως και κατά του εσωτερικού εχθρού. Διότι ο Ελληνικός λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν...".

Εάν όμως το ΕAM έχει λάβει απόφασιν να εγκαταλείψη τους σκοπούς της δυναμικής επικρατήσεως και να αρκεσθή εις τα πολιτικά μέσα της πειθούς και αν, κατά συνέπειαν, δέχεται την κατάργησιν του ΕΛΑΣ καθώς και των άλλων ανταρτικών σωμάτων και την δημιουργίαν Εθνικού Στρατού, ο οποίος θα ανήκει μόνον εις την Πατρίδα και θα υπακούη εις τας διαταγάς της Κυβερνήσεως, τότε η συμμετοχή και του ΕΑΜ εις την Εθνικήν μας Ενωσιν θα ημπορή να θεωρήται γεγονός.

Την 6η Ιουλίου 1944 απήντησα από το ραδιόφωνον του Καΐρου προς την Επιτροπήν των Βουνών, η οποία είχε ζητήσει επιπροσθέτως τα υπουργεία των Στρατιωτικών και των Εσωτερικών. Και είπα: "Αποδοχή των νέων όρων σημαίνει κατ' ουσία: Στρατός ΕΑΜ. Ελεγχoν της Αστυνομίας, της Χωροφυλακής, της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης από το ΕAM. Και έμπνευσιν της Παιδείας μας από το ΕΑΜ. Τώρα, πλέον, ημπορεί να γίνει πλήρης εξήγησις. Γνωρίζομεν τι μας ζητούν. Και απέναντι των αιτημάτων των λαμβάνωμεν επίσημον, υπεύθυνον θέσιν: Αρνούμεθα. Μας ζητούν να παραδώσουμε την Ελλάδα. Αρνούμεθα!».(Γιώργος Παπανδρέου επιστολή στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» στις 2 Μάρτη 1948).

Συνεχίζεται...
Πηγή: Ριζοσπάστης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.