Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Πανικός στο νησί των μακάρων

Αν μείνει κανείς στην επιφάνεια των πραγμάτων, θα ενώσει τη φωνή του με όλους εκείνους που καταδικάζουν τον «ισλαμοφασισμό» για την επίθεση στα γραφεία του γαλλικού σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo. Υπάρχουν, άλλωστε, όλες οι εκδοχές καταδίκης. Από εκείνες που χρησιμοποιούν τα γνωστά δόγματα της ισλαμοφοβίας και του ρατσισμού μέχρι τις πιο εκλεπτυσμένες που υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου και της σάτιρας, την οποία υποτίθεται ότι υπερασπίζονταν και τα στελέχη του εν λόγω περιοδικού.

Είναι πολύ βολικές αυτές οι ερμηνείες σε μια Ευρώπη που έτεινε να ξεχάσει τα πολεμικά πλήγματα στο μετρό του Λονδίνου και στο σιδηροδρομικό σταθμό Ατόσα της Μαδρίτης, θυμίζοντας και πάλι νησί των μακάρων, οι οποίοι ζουν ευτυχισμένοι, χωρίς καν να ενοχλούνται από πτώματα τεράτων που ξεβράζει η θάλασσα. Τα πτώματα δεν ξεβράζονται στις ευρωπαϊκές ακτές, αλλά θάβονται σε θλιβερούς τάφους, ομαδικούς ή ατομικούς, εκεί όπου βασιλεύει το όπλο του νεοαποικοκράτη και το κνούτο του τοπικού τυράννου, η φτώχεια, η πείνα, η υπερεκμετάλλευση, οι αρρώστιες, η παιδική θνησιμότητα.

Ουδείς στη Γαλλία σήκωσε το χέρι για να δείξει ως ηθικούς αυτουργούς τον Ολάντ, τον Σαρκοζί, την Λαγκάρντ και τους συμμάχους τους: τον Ομπάμα, την Μέρκελ, τον Κάμερον και όλο το υπόλοιπο ιμπεριαλιστικό σκυλολόι που καταδικάζει το λεγόμενο τρίτο κόσμο σε όλα τα δεινά που προαναφέραμε κι όταν κάτι δεν πάει σύμφωνα με τα σχέδιά του ξαμολάει τους μισθοφόρους του να σπείρουν το θάνατο και να αποκαταστήσουν την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
Ολοι αυτοί που φωνάζουν «είμαστε όλοι Charlie Hebdo» (όπως είχαν φωνάξει «είμαστε όλοι Αμερικανοί», Βρετανοί, Ισπανοί) δεν φώναξαν «είμαστε όλοι Μαλινέζοι» ή Λίβυοι όταν οι κομάντο της Λεγεώνας των Ξένων σκόρπιζαν το θάνατο στις δυο αυτές χώρες. Δεν φώναξαν «είμαστε όλοι Αφγανοί» ή Ιρακινοί ή Σύριοι.

«Δολοφονήθηκε η γενιά μας, η γενιά των σκιτσογράφων, μια από τις τελευταίες μορφές του πνεύματος του Μάη του ‘68», κραύγασε ο πολιτικά ψοφοδεής και κοινωνικά αποκρουστικός Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Αν η γενιά του Μάη είναι ο Κον Μπεντίτ και ο ομοϊδεάτης του Γιόσκα Φίσερ, που χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς αμάχων στη Σερβία (ο Φίσερ ως υπουργός Εξωτερικών δεν ήταν απλός χειροκροτητής, αλλά στην κλίκα αυτών που έπαιρναν τις αποφάσεις), τότε αυτή η γενιά αξίζει να χαθεί.

«Δεν κατηγορώ τους μουσουλμάνους που δεν γελούν με τα σκίτσα μας, αλλά εγώ υπακούω στους γαλλικούς νόμους, δεν υπακούω στο Κοράνι» , έλεγε σε μια συνέντευξή του το 2012 ο διευθυντής του Charlie Hebdo Στεφάν Σαρμπονιέ, ένας από τους νεκρούς που άφησαν πίσω τους οι δυο ισλαμιστές εκτελεστές. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι με την ίδια γαλατική αλαζονεία, με τον ίδιο ιμπεριαλιστικό κυνισμό αντιμετώπιζε και τα λουτρά αίματος που προκαλούν οι γαλλικές κυβερνήσεις στις πρώην κτήσεις και νυν νεοαποικίες της «μητρόπολης της δημοκρατίας και του πολιτισμού».

«Να λοιπόν η πρόκληση για τον επόμενο Μάη: η υπεράσπιση της ελευθερίας, όλων των ελευθεριών, από τους σκοταδιστές. Ιδίως όταν πρόκειται για την ελευθερία του γέλιου», έγραψε ένας γαλλοτραφής έλληνας αρθρογράφος, προδίδοντας, εκτός από κυνισμό και κουτοπονηριά, και απύθμενη άγνοια των πραγματικών διεθνών δεδομένων. Κανένας στρατός και καμιά καθολική ιμπεριαλιστική ενότητα δεν μπορεί να καθυποτάξει το ένα τρίτο του πληθυσμού της Γης, που η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα έχει καταδικάσει και έχει σπρώξει στην αγκαλιά μιας θρησκείας, η οποία είναι το μόνο του καταφύγιο, η μόνη ιδεολογία που γνωρίζει, η μόνη ελπίδα για απολύτρωση.

Αυτοί που με τόση ευκολία μιλούν για «ισλαμοφασίστες» δεν χρησιμοποιούν τον ίδιο όρο για να περιγράψουν την πολιτική των κυβερνήσεών τους, τη συμπεριφορά των εταιριών τους και τα συνεχή μακελειά των ένοπλων δυνάμεων των κρατών τους.

Αυτοί που διεκδικούν την «ελευθερία στο γέλιο», την ώρα που οι κυβερνήσεις τους καταπνίγουν κάθε ελευθερία στον «τρίτο κόσμο», ευτελίζοντας την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση και την αξία της ζωής, αισθάνονται βαθιά έκπληξη όταν τα πτώματα στοιβάζονται στην αυλή τους και είναι δικών τους ανθρώπων. Ο πανικός που προκαλεί η ανατριχίλα του θανάτου οδηγεί πλήθη ανθρώπων στην αποδοχή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Μπορείτε, αγαπητοί Γάλλοι, να ζήσετε με πάνοπλους στρατιώτες να σας κοιτάζουν ως οιονεί υπόπτους;

Αν μπορέσετε, θα πρόκειται για κατόρθωμα που θ’ ανατρέψει όλη την ιστορική σας παράδοση. Να θυμόσαστε, όμως, ότι εκείνοι που είναι αποφασισμένοι να χτυπήσουν ούτε θα πτοηθούν από τις περιπολίες των Ράμπο ούτε θα εμποδιστούν. Θα βρουν τον τρόπο να χτυπήσουν, χωρίς να λογαριάζουν τη ζωή τους. Γιατί εκεί οδήγησε τα πράγματα ο ιμπεριαλισμός. Να μην έχει η ανθρώπινη ζωή καμιά αξία. Αν θέλουμε να επανακτήσει αξία, θα πρέπει να ξεριζώσουμε τη ρίζα του κακού, τον ιμπεριαλισμό.
Πηγή: Κόντρα

15 σχόλια:

  1. Καλή και αγωνιστική χρονιά! Βρίσκω οτι το κείμενο που ανάρτησες συνιστά μια αρκετά άστοχη και εν τέλει άσφαιρη τοποθέτηση για τη συστάδα τρομοκρατικών επιθέσεων που γνώρισε τις τελευταίες ώρες η Γαλλία.
    Βέβαια τίποτα από όσα αναφέρονται για τους Ολλάντ, Σαρκοζύ, ΚονΜπεντίτ, τον Φισερ, το δολοφονημένο Σαρμπ και άλλα ανδρίκελα του ιμπεριαλισμού, δεν είναι λάθος.
    Παραλείπεται όμως το κατά τη γνώμη μου θεμελιώδες εδώ, που προσπάθησα από την πρώτη στιγμἠ να επισημάνω: η τζιχαντιστική βαρβαρότητα εδώ κατέχει επίζηλη θέση στα όργανα με τα οποία ο αμερικάνικος, γαλλικός, βρετανικός και γερμανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιούν ενεργά για τις επιδιώξεις τους.
    Έχει ιδιαίτερη σημασία οτι ο οξυδερκέστατος Νασραλάχ τοποθετείται παρόμοια.
    Η βαλίτσα πάντως έρχεται από πολύ μακρυά και αυτό που βλέπουμε, όπως αυτό που φοβάμαι οτι θα δούμε, έχει να κάνει εν μέρει με λυσσασμένα κι εν μέρει με λυσσασμένα σκυλιά.
    Μην ξεχνάμε ποτέ οτι από τη μαύρη αντίδραση του θρησκευτικού φανατισμού όλων των καρδινάλιων, ιμάμηδων, βουδιστών μοναχών κτλ οι πρώτοι που πλήχθηκαν ήταν οι κομμουνιστές - από την εποχή ακόμα της θεμελίωσης της σοβιετικής εξουσίας στην Κεντρική Ασία, και οι πρώτοι που ωφελήθηκαν ήταν οι ιμπεριαλιστές, με πρώτους απ'όλους τους Ναζί - και το πράγμα πάει ως σήμερα. Οι Ανρύ Λεβύ και οι κον Μπεντίτ μια χαρά δουλίτσα κάνανε με τα σαλαφιστικά αποβράσματα, στη Βοσνία, στη Λιβύη και αλλού.
    Αυτή είναι μια τοποθέτηση που νομίζω οτι καλύπτει καλύτερα το τι και γιατί. Υποθέτω οτι θα υπάρχει και στα ελληνικά, αν σου είναι εύκολο αναζήτησέ την.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Μαύρο πρόβατο:
      Αρχικά καλή χρονιά και σε εσένα.

      Κοίτα να δεις τώρα το τι γίνεται. Είναι κοινός τόπος πως η δύση επί δεκαετίες χρηματοδοτούσε, ενίσχυε παντιοτρόπως και εξόπλιζε φονταμενταλιστικά κινήματα προκειμένου να τα φέρει σε αντιπαράθεση με τα σοσιαλίζοντα και φιλοσοβιετικά αντιαποικιοκρατικά κινήματα του τρίτου κόσμου. Θα μπορούσα να αραδιάσω δεκάδες παραδείγματα από τηνδεκαετία του '50 μέχρι και σήμερα.
      Είναι πολύ πρόσφατη εξάλλου η άνευ όρων δυτική στήριξη στην "Συριακή αντιπολίτευση" που μετεξελίχθηκε γοργά σε ISIS, ISIL κτλ.

      Όμως ούτε εγώ (όπως και το κείμενο) θεωρώ αυτό το πρωτεύων.
      Ως πρωτεύων βλέπω την ιμπεριαλιστική επέμβαση στους λαούς του "τρίτου" κόσμου (αν και ο όρος είναι παρωχημένος για πολλές από τις υπό συζήτηση χώρες).
      Το ζήτημα μου δηλαδή δεν είναι εάν η ιμπεριαλιστική επέμβαση εκδηλώνεται μέσω του ισλαμικού εξτρεμισμού ή ενάντια σε αυτόν τελικά όταν έχει εξυπηρετήσει τους αρχικούς του σκοπούς.
      Ο ιμπεριαλισμός μπορεί κάλιστα να επεμβαίνει και με τους δύο τρόπους όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στην Συρία.
      Ενισχύοντας τους ισλαμιστές και χτυπώντας τους ταυτόχρονα.
      Το θέμα μου λοιπόν δεν το πως.
      Το θέμα μου είναι η ουσία του ιμπεριαλισμού, και σε αυτό συμφωνώ με τον τρόπο που είναι γραμμένο το παραπάνω κείμενο, παρά τις διαφωνίες μου με τις συντάκτες του σε άλλα ουσιαστικά πράγματα.

      Η δική μου άποψη έχει κατατεθεί εδώ:
      http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/01/je-suis-charlie.html

      Διαγραφή
    2. έχει να κάνει εν μέρει με λυσσασμένα κι εν μέρει με λυσσασμένα σκυλιά. να διαβαστεί: εν μέρει με ντρεσαρισμένα κι εν μέρει με λυσσασμένα σκυλιά.

      Είναι μεγάλη κλασσική αλήθεια αυτό που σημειώνεις
      Ο ιμπεριαλισμός μπορεί κάλιστα να επεμβαίνει και με τους δύο τρόπους όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στην Συρία.
      Ενισχύοντας τους ισλαμιστές και χτυπώντας τους ταυτόχρονα.

      Όσοι εγγραφόμαστε στη μαρξιστική λενινιστική προσέγγιση το κάνουμε με κεντρικό ζήτημα την ουσία του ιμπεριαλισμού. Κατά τη γνώμη μου, το τι θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε στην περίπτωση έχει ως ζητούμενο την αποκάλυψη αυτής της ουσίας στο λαό. Το να διαλαλήσεις οτι «αυτοί για τους οποίους εκφράζετε τον αποτροπιασμό σας είναι δικά σας μαντρόσκυλα, ένα κόλπο σας, μια χρηματοδότησή σας», είναι αποκάλυψη - την οποία, πίστεψέ με, αποτολμά μια ισχνή μειοψηφία εδώ στη Γαλλία. Το να πεις οτι «έχετε καθήσει σε όλων των λαών το σβέρκο, τά'θελε ο κώλος σας» είναι πιό δημοφιλές, αλλά εξαιρετικά αξιοποιήσιμο για τη διαίρεση του λαού μεταξύ όσων πήγαν στο εβραϊκό σουπερμάρκετ να ψωνίσουνε κασέρ και όσων δίπλα ψωνίζανε χαλάλ...
      Σταματάω εδώ το σχολιασμό, θα μεταφερθώ στο μπιλιέτο που έχεις βάλει τη δική σου προσέγγιση, με το λινκ που δίνεις.

      Διαγραφή
    3. @Μαύρο πρόβατο:
      Περιέργως εδώ στην Ελλάδα το «έχετε καθήσει σε όλων των λαών το σβέρκο, τά'θελε ο κώλος σας» δεν είναι καθόλου- μα καθόλου δημοφιλές για κάποιο λόγο, και ας αναφέρεται και σε κάποιους από αυτούς που έχουν δυναστέψει ετούτο τον τόπο διαχρονιακά.

      Εξού και μια πολύ μικρή μειοψηφεία τολμάει αγανακτισμένη να το εκφράσει.

      Ο μέσος Έλληνας ταυτίζεται πλήρως ψυχολογικά με τον ιμπεριαλιστή, ακριβώς ο ίδιος έλληνας που μιλάει για "κατοχές" και τα συμπαραμαρτούντα...

      Διαγραφή
    4. -Στη Γαλλία μια στις τέσσερεις οικογένειες έχει ζωντανό πρόγονο (παππού-γιαγιά ή γονιό/είς) που δεν γεννήθηκε στη χώρα, αλλά ήλθε ως (στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων) εργατική μετανάστευση.
      -Περί τα δύο εκατομμύρια Γάλλων προέρχονται από τις τέως αποικίες νυν μέρη της χώρας (πχ Γουαδελούπη/Μαρτινίκα).
      Σε αυτούς τι θα πεις; (Στους Μεξικάνους εργάτες της Αμερικής;)
      -Ο,τι πεις για την Ελλάδα. Ξεκαθαρίζω οτι αναφερόμουν στη Γαλλία.

      Διαγραφή
    5. @Μαύρο πρόβατο:
      Προφανώς, διαφορετικές κοινωνίες- διαφορετικά γαμώτο...

      Αν και για τη Γαλλία το "εργατική μετανάστευση" νομίζω πως είναι σχετικό σε ότι αφορά τις πρώην αποικίες της.

      Θεωρούνται δηλαδή κάτι σαν "οικονομικοί μετανάστες" οι πρώην συνεργάτες των αποικιοκρατών που τους ακολούθησαν κατά την αποχώρηση τους;

      Διαγραφή
  2. Θεωρούνται δηλαδή κάτι σαν "οικονομικοί μετανάστες" οι πρώην συνεργάτες των αποικιοκρατών που τους ακολούθησαν κατά την αποχώρηση τους;
    Όχι, αυτοί υπάρχουν, αλλά είναι μικρό μέρος των μεταναστών, μόλις μερικές χιλιάδες. Στην περίπτωση της Αλγερίας είναι μια πραγματικά ελεϊνή περίπτωση, οι λεγόμενοι harkis, προδότες και χασάπηδες των ομοεθνών τους, κάτι σαν γερμανοτσολιάδες, που ήλθαν στη Γαλλία με την απελευθέρωση της χώρας και βεβαίως στιβάχθηκαν σε εργατικές πολυκατοικίες να κάνουν τους εργάτες παραγωγής ή τους οδοκαθαριστές... Απόγονος harkis είναι η γκόμενα του Charb - βέβαια αυτή κατάφερε να πουλήσει υπηρεσία σε καλύτερη τιμή: ο Σαρκοζύ την είχε υφυπουργό. Να μην ξεχνιόμαστε για το τι ήταν το ρηξικέλευθο Charlie Hebdo, που, επαναλαμβάνω, δεν είχε ιερό και όσιο άλλο εκτός από τον ιμπεριαλισμό και τα εγκλήματά του, για τα οποία πλακίτσα δεν υπήρξε ποτέ, τουλάχιστο από το 92 και μετά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Μαύρο πρόβατο:
      Ακριβώς τους Χαρκίς είχα στο μυαλό μου όταν έκανα την ερώτηση αυτή.
      Με προβληματίζει ακόμη το κατά πόσο μπορούν να θεωρηθούν "οικονομικοί μετανάστες" το ανθρώπινο δυναμικό που πηγαινοέρχονταν από τις αποικίες ανάλογα με τις ανάγκες τις μητρόπολης. Και φυσικά κατά πόσο η μητρόπολη είναι υπεύθηνη για τις συνθήκες που εξανάγκασαν σε μετακίνηση κάποιους αποικιακούς πλυθησμούς.
      Συγνώμη εάν σε κούρασα, προσπαθώ να καταλάβω.

      Δεν μου μοιάζει τι ίδιο με τους Τούρκους ή τους Έλληνες της Γερμανίας...

      Διαγραφή
  3. Εγώ σ'ευχαριστώ για τη συζήτηση! Η Γαλλία ως ιμπεριαλιστική δύναμη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά («κράτος-εισοδηματίας», αναφέρει ο Λένιν στον Ιμπεριαλισμό) είχε έντονη εξωτερική, αποικιακή και εσωτερική (στη μητρόπολη: βρετόνοι, ωβερνιάτες) εργατική μετανάστευση καθόλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα: πριν τον πόλεμο, ιταλοί στους σιδηροδρόμους και στη γη (εργάτες αγροτικής παραγωγής) και πολωνοί στα ορυχεία. Μετά τον πόλεμο, βορειοαφρικανοί (αλγερινοί, μαροκινοί, τυνήσιοι) στη βιομηχανία, πορτογάλοι στις κατασκευές και τις υπηρεσίες (υπηρέτριες, θυρωροί, γκαρσόνια), μαύροι της υποσαχάριας αφρικής από το '70 κυρίως στη βιομηχανία και τις κατασκευές, και κατόπιν από το 80 ώς το 2000 πολλοί τούρκοι στους ίδιους τομείς και το μικρεμπόριο μαζί με ασιάτες (κινέζοι και από ινδοκίνα). Από τον εργατικό πληθυσμό εδώ, μια πλειοψηφία υποστήριζε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των χωρών καταγωγής τους.
    Οι περισσότεροι ήρθαν για να δουλέψουν, αλλά το τοπίο είναι σαφώς πιό σύνθετο με στρατιώτες στον ιμπεριαλιστικό στρατό κτλ. Οι των αποικιών είναι άλλο κεφάλαιο, ώς το 50 ήταν κυρίως εργάτες γης σε πρακτικές συνθήκες σκλαβιάς (αναζήτησε μεταφρασμένα στα ελληνικά λογοτεχνικά του μαρτινικέζου Ραφαέλ Κονφιάντ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Μαύρο πρόβατο:
      Είχα πολύ χοντρικά στο μυαλό μου την εικόνα που δίνεις, για αυτό και είπα πως ο όρος "μετανάστες" για την Γαλλία δεν αποδίδει επακριβώς αυτό καταλαβαίνουμε όταν μιλάμε για μετανάστες στην Ελλάδα.
      Στην Γαλλία στο ζήτημα είναι εμφανώς πιο περίπλοκο, όταν κάνουμε την σούμα όλων όσων αναφέρεις.

      Διαγραφή
    2. Συν φυσικά το γεγονός πως η Αλγερία δεν θεωρείτω καν αποικία αλλά Γαλλικό "μητροπολιτικό έδαφος", οπότε να εντάξεις ως "μετανάστες" τους Αλγερινούς που βρέθηκαν στην Γαλλία όσο διαρκούσε αυτή η κατάσταση...

      Διαγραφή
  4. "Με προβληματίζει ακόμη το κατά πόσο μπορούν να θεωρηθούν "οικονομικοί μετανάστες" το ανθρώπινο δυναμικό που πηγαινοέρχονταν από τις αποικίες ανάλογα με τις ανάγκες τις μητρόπολης."

    Πως θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτό το ανθρώπινο δυναμικό; Δούλοι;

    "Και φυσικά κατά πόσο η μητρόπολη είναι υπεύθυνη για τις συνθήκες που εξανάγκασαν σε μετακίνηση κάποιους αποικιακούς πληθυσμούς."

    κατα κάποιο ποσοστό την ευθύνη την έχουν οι Γάλλοι κυριλέδες, το υπόλοιπο ποσοστό ευθύνης το εχουν οι ντόπιοι συνεργάτες τους.

    ΑΛΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ΑΛΗΣ:
      Κοίτα τι λέει επάνω το "μαύρο πρόβατο"

      Διαγραφή
  5. Σεχτάρ ο Τρομερός11 Ιανουαρίου 2015 - 4:20 μ.μ.

    Δεν ξέρω αν τα κατάφερα καλά, τώστειλα και στο Σφυροδρέπανο:
    Μετά την επίθεση στο περιοδικό Charlie Hebdo στο Παρίσι - Γαλλία, η Γραμματεία WSF εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση.
    «Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας προς τις οικογένειες των θυμάτων και ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση σε όλους τραυματίες. Αυτό το άγριο έγκλημα και η δολοφονία του τόσων πολλών ανθρώπων θα πρέπει να βοηθήσει όλους μας να εξετάσουμε ορισμένες πραγματικότητες:
    1. Ότι οι θρησκευτικοί φανατισμοί, οι εθνικές διαιρέσεις, τα φαινόμενα νεοφασισμού και ρατσισμού καλλιεργούν το μίσος και υπονομεύουν την ενότητα των εργαζομένων.
    2. Οι εργαζόμενοι της Γαλλίας, μαζί με τους εργαζομένους όλης της Ευρώπης πρέπει να θέσουν το ερώτημα, ποιος δημιούργησε τους λεγόμενους «τζιχαντιστές»; Ποιος τους χρηματοδοτεί; Ποιος τους εκπαιδεύει; Ποι΄’ος τους χρησιμοποίησε στην Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο και αλλού;
    3. Οι ιμπεριαλιστές, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, προωθούν τα γεω-στρατηγικά τους σχέδια για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων για τη δημιουργία νέων συνόρων και την κατάκτηση νέων αγορών. Δημιουργούν τεχνητές διαιρέσεις, σπέρνουν το μίσος μεταξύ των λαών, καλλιεργούν θρησκευτικούς φανατισμούς.
    Αδελφοί και αδελφές, γάλλοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε όλες τις γωνιές του κόσμου:
    Ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσουμε την καταδίκη μας για το διαβόητο έγκλημα που διαπράχθηκε στο «Charlie Hebdo», είναι να μην επιτρέψουμε να μας διαιρούν με βάση τις θρησκευτικές διαφορές, εθνικότητα, χρώμα ή τη γλώσσα, κ.λπ., και να κρύβουν τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς αυτού του εγκλήματος πίσω από θρησκευτικές διαιρέσεις..
    Εμείς οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, είμαστε όλοι αδελφοί και αδελφές. Ανήκουμε στην ίδια κοινωνική τάξη, την εργατική τάξη. Ας ενωθούμε στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα!
    Εργάτες του κόσμου, μουσουλμάνοι, χριστιανοί, βουδιστές, κόπτες η οιουδήποτε άλλου θρησκεύματος, θρησκευόμενοι η μη, είμαστε ταξικά αδέλφια.

    Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΊΑ - 09 Ιανουαρίου 2015

    Τέτοιες φωνές, μέσα στο στόμα του λύκου, αξίζουν τη συμπαράστασή μας, κύριε Γλέζο και κύριε Κατρούγκαλε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Σεχτάρ, και μαζί να κοινοποιήσω και την αυτοκριτική μου που τόσες ημέρες δεν έκανα τον κόπο να κάνω και να κοινοποιήσω μεταφρασμένη την δήλωση της ΠΣΟ.

      Διαγραφή

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.