Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Λαϊκές φωνές από την Ουκρανία: «Κίεβο, οι άνθρωποι δεν είναι ζώα!»

Ηλικιωμένες γυναίκες, κομμουνιστές ηγέτες, και ο φίλος
μου ο Sergei Kirichuk, ο αριστερός ηγέτης του Borotba,
 καθώς και άτομα από διεθνείς οργανώσεις
 αλληλεγγύης, έβγαζαν πύρινους λόγους.
Του Andre Vitchek*
Αμφιβάλλω από που προέρχονται οι επίσημοι αριθμοί, εκείνοι που λένε ότι η Ουκρανία είναι διχασμένη μεταξύ εκείνων που υποστηρίζουν τη Δύση, και όσων αισθάνονται ότι η ταυτότητά τους συνδέεται στενά με τη Ρωσία.

Ίσως αυτό να ισχύει στη δυτική Ουκρανία, στο Lvov, ή ακόμη και στην πρωτεύουσα, το Κίεβο. Αλλά η δυτική Ουκρανία έχει μόνο σχετικά λίγες κεντρικές πόλεις. Η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα των περίπου 44 εκατ. συγκεντρώνονται στα νότια, ανατολικά και νοτιοανατολικά, γύρω από τα τεράστια βιομηχανικά και μεταλλευτικά κέντρα του Ντόνετσκ, Dnepropetrovsk και Krivoi Rog.

Υπάρχει η Οδησσός στο νότο, και το Χάρκοβο, «η δεύτερη πρωτεύουσα», στα ανατολικά. Και οι άνθρωποι σε όλες αυτές τις περιοχές της χώρας μιλούν κυρίως ρωσικά. Και βλέπουν, τι συνέβη πρόσφατα στο Κίεβο, ως απλό πραξικόπημα, που ενορχηστρώθηκε και υποστηρίχθηκε από τη Δύση.

Κατάρρευση


Στη Μαϊντάν του Κιέβου, την κεντρική πλατεία, όπου
 η «επανάσταση» ή το πραξικόπημα έλαβε χώρα,
ακροδεξιές ομάδες γυροφέρνουν, άσκοπα.
Το αυτοκίνητο μας ανταπεξέρχεται έναν ανώμαλο αυτοκινητόδρομο τεσσάρων λωρίδων μεταξύ Κιέβου και Οδησσού. Είμαστε τρεις επιβάτες ― ο μεταφραστής μου, Ντμίτρι από την ιστοσελίδα Liva.com, ένας οδηγός και εγώ. Έχοντας εγκαταλείψει το Κίεβο το πρωί, πετάμε κυριολεκτικά με 160 χιλιόμετρα την ώρα προς την Οδησσό.

Νωρίτερα, ο οδηγός μου είχε πει: «Είτε διατηρούμε το όριο ταχύτητας, είτε απλά κρατάμε μια στοίβα από χαρτονομίσματα αξίας 100 hryvna (περίπου $ 9), ώστε να μπορούμε να εξαγοράσουμε την πορεία μας, αν μας σταματήσει η αστυνομία.»

Οι πλατιές εκτάσεις της Ουκρανίας, γνωστές παλαιότερα ως ο σιτοβολώνας της Σοβιετικής Ένωσης, φαίνονται απογοητευτικά απεριποίητες. Κάποιες είναι καμμένες.

«-Τι καλλιεργούν εδώ;» ρωτώ.

Κανείς δεν ξέρει, αλλά και οι δύο από τους φίλους μου συμφωνούν ότι σχεδόν τα πάντα στην Ουκρανία κατερρέουν τώρα, μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης, και αυτό περιλαμβάνει τόσο τη βιομηχανία όσο και τη γεωργία. Οι δρόμοι δεν αποτελούν εξαίρεση.

«Μόνο φτιασιδώματα κάνουν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών», εξηγεί ο Ντμίτρι. «Ο πυρήνας, η ουσία είχε κατασκευαστεί στη σοβιετική εποχή. Και τώρα όλα καταρρέουν.»

Πριν φθάσουμε στην Οδησσό αφήνουμε την εθνική οδό και οδηγούμε βορειοανατολικά, προς τη Μολδαβία και το μικρό αυτονομιστικό θύλακα της, που ονομάζεται Υπερδνειστερία.

Εκεί, ο ποταμός Kuchurgan χωρίζει την ουκρανική πόλη της Kuchurgan και την πόλη της Υπερδνειστερίας, Pervomaisc.

Δεν βλέπω ρωσικά τανκς στο Pervomaisc, ούτε πυροβολικό. Δεν υπάρχει απολύτως καμία στρατιωτική κίνηση, παρά τα αμέτρητα ρεπορτάζ δυτικών ΜΜΕ που μαρτυρούν (με αφηρημένο τρόπο) για το αντίθετο.

Διασχίζω τη γέφυρα με τα πόδια και ρωτώ το συνοριοφύλακα της Υπερδνειστερίας αν έχει δει πρόσφατα ξένους ανταποκριτές που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, που προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα και να επαληθεύσουν τα γεγονότα. Μου ρίχνει μια σαστισμένη ματιά.

Παρατηρώ όμορφα άσπρα πουλιά που αναπαύονται πάνω στην επιφάνεια του ποταμού, και στη συνέχεια επιστρέφω στην Ουκρανία.
το όνομα της γιαγιάς είναι Lyubov Μιχαϊλόβα.
Εκεί, δύο κυρίες που λειτουργούν το «Camelot Bar», μας σέρβιραν τη πιο νόστιμη Ρωσο/Ουκρανική συνταγή, μια τεράστια σούπα Borshch και pelmeni.

Ένας ρωσικός τηλεοπτικός σταθμός παίζει παραπέρα, και οι δύο γυναίκες δεν μπορούν να σταματήσουν να μιλούν. Eίναι ειλικρινείς, υπερήφανες, και ατρόμητες. Ανάβω την κάμερα μου, αλλά δεν τις πειράζει.

«Κοιτάξτε τι συμβαίνει στο Κίεβο,» αναφωνεί η Αλεξάνδρα Tsyganskaya, η ιδιοκτήτρια του εστιατορίου. «Οι ΗΠΑ και η Δύση το σχεδίασαν αυτό. Το προετοίμαζαν, μήνες, ίσως και χρόνια! Τώρα οι άνθρωποι στην Ουκρανία είναι τόσο φοβισμένοι, οι περισσότεροι από αυτούς μόνο ψιθυρίζουν. Είναι απολιθωμένοι. Υπάρχει τέτοια ένταση παντού, που το μόνο που χρειάζεται είναι να ανάψεις ένα σπίρτο και όλα θα εκραγούν.»

Η φίλη της, η Ευγενία Chernova, συμφωνεί: «Στην Οδησσό, ρωσόφωνα άτομα συλλαμβάνονται, και μεταφέρονται στο Κίεβο. Το ίδιο συμβαίνει και στο Χάρκοβο, στο Ντόνετσκ, και αλλού. Το αποκαλούν ελευθερία του λόγου! Όλα τα ρωσικά τηλεοπτικά κανάλια έχουν απαγορευτεί. Αυτό που βλέπετε εδώ μεταδίδεται από την άλλη πλευρά των συνόρων. Αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν ζώα. Αλλά ο λαός μας δεν είναι συνηθισμένος σε αυτό: θα εξεγερθεί, θα αντισταθεί! Και αν τον ωθήσουν στα όρια, θα είναι τρομερό!»

Και οι δύο γυναίκες συμφωνούν σίγουρα σε ένα πράγμα: «Λέμε, ‘Μην προκαλείτε τη Ρωσία!’ Είναι ένα μεγάλο έθνος, η ιστορική μας σύμμαχος. Μας βοηθάει για δεκαετίες.»

Και οι ίδιες λέξεις στην Οδησσό είναι γραμμένες ακόμα και σε τεράστια πανό: «Κίεβο, οι άνθρωποι δεν είναι ζώα!»
Εντόπισα μερικά ερειπωμένα σπίτια στο χωριό
που προσπεράσαμε μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα,
Η Οδησσός, αυτό το αρχιτεκτονικό κόσμημα, ένα τεράστιο νότιο λιμάνι, είναι τώρα σχετικά ήρεμη, αλλά τεταμένη. Μιλώ με την διευθύντρια του ιστορικού και υπέροχα ανακαινισμένου Ξενοδοχείου Bristol, αλλά διαλέγει πολύ προσεκτικά τα λόγια της. Αναφέρω τη Δυτική συμμετοχή στο πραξικόπημα, ή στην «επανάσταση», όπως πολλοί στο Κίεβο και στη Δύση το αποκαλούν, αλλά αυτή απλά γνέφει, ουδέτερα.

Η πόλη είναι υποτονική, όπως και τα διάσημα σκαλοπάτια του Ποτέμκιν: Φημισμένα για μία από τις πιο αξέχαστες σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, τη βουβή ταινία το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του 1925 σε σκηνοθεσία του Σεργκέι Αϊζενστάιν.

Η Helen Grace έγραψε κάποτε: «Η σφαγή στα σκαλοπάτια της Οδησσού στην ταινία συμπυκνώνει την καταστολή που πραγματικά συνέβη στην πόλη σε ένα δραματοποιημένο περιστατικό, και παραμένει μια από τις πιο δυνατές εικόνες πολιτικής βίας που πραγματοποιήθηκε ποτέ.»

Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι η Οδησσός δεν θα ξαναγίνει ποτέ θύμα αχαλίνωτης πολιτικής σκληρότητας, όπως αυτή που γνώρισαν οι ανθρώποι από το φεουδαρχικό, καταπιεστικό δεξιό τσαρικό καθεστώς, στις αρχές του 20ου αιώνα!

Δημογραφική καταστροφή

Εδώ βρίσκεται το Krivorozhstal, ένα από τα
σημαντικότερα εργοστάσια χάλυβα στον κόσμο,
Μια babushka φαίνεται εξαντλημένη και υποταγμένη. Σκάβει αργά τη σκούρα γη, ολομόναχη, σαφώς εγκαταλειμμένη.

Εντόπισα μερικά ερειπωμένα σπίτια στο χωριό που προσπεράσαμε μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, και ζήτησα από τον οδηγό να κάνει αναστροφή, αλλά ήταν ξεκάθαρο πως δεν είδε καμία επείγουσα ανάγκη και συνέχισε να οδηγεί: «Θα δεις πολλά χωριά σαν αυτό», εξήγησε. Ο Ντμίτρι επιβεβαίωσε: «Τέτοια χωριά υπάρχουν σε όλη την Ουκρανία. Υπάρχουν χιλιάδες από αυτά, κυριολεκτικά, τα βλέπεις κάθε φορά που αφήνεις το κύριο οδικό δίκτυο.»
Αυτό το συγκεκριμένο χωριό, ονομάζεται Efremovka, και το όνομα της γιαγιάς είναι Lyubov Μιχαϊλόβα.

Είμαστε κάπου μεταξύ των πόλεων του Nikolayev και Krivoi Rog.

Παντού γύρω μας ερείπια γεωργικών κτημάτων, μικρών εργοστασίων, και σπιτιών που ανήκαν στους αγρότες. Καλώδια λείπουν από τους ηλεκτρικούς στύλους, και τα πάντα φαίνονται στατικά, όπως σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας τρόμου. Μόνο η Lyubov Mikhailovna σκάβει, πεισματικά.

Τη ρωτάω πώς κατορθώνει να επιβιώσει, και απαντάει ότι δεν τα καταφέρνει.

Οι πλατιές εκτάσεις της Ουκρανίας, γνωστές παλαιότερα 
ως ο σιτοβολώνας της Σοβιετικής Ένωσης, 
φαίνονται απογοητευτικά απεριποίητες. 
Κάποιες είναι καμμένες.
«Πώς θα μπορούσε κανείς να επιβιώσει εδώ μόνο με 1.000 hryvnas ανά μήνα (80 $);», παραπονιέται. «Αντέχουμε μόνο με ό, τι καλλιεργούμε εδώ: αγγούρια, ντομάτες, πατάτες …».
Τη ρωτάω για τα ερείπια των σπιτιών, σε όλη αυτήν την περιοχή, και αυτή γνέφει για μια στιγμή, και μόνο τότε αρχίζει να μιλά:

«Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και τα χωριά τους, επειδή δεν υπάρχουν δουλειές. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ολόκληρη η Ουκρανία καταρρέει … Οι άνθρωποι φεύγουν και πεθαίνουν. Νέοι άνθρωποι προσπαθούν να πάνε στο εξωτερικό …. Η κυβέρνηση δεν μας προμηθεύει καν με φυσικό αέριο και πόσιμο νερό, πλέον. Πρέπει λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε το τοπικό νερό, αλλά είναι μολυσμένο από λιπάσματα – δεν είναι καθαρό …»
«-Ήταν καλύτερα πριν;» ρωτώ.

«Πώς μπορείς ακόμη και να ρωτάς; Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης όλα ήταν καλύτερα, πολύ καλύτερα! Όλοι είχαν μια θέση εργασίας και υπήρχαν αξιοπρεπείς μισθοί, συντάξεις … Είχαμε ό,τι χρειαζόμασταν,» απαντά.

Κοιτάζοντας γύρω μου, γρήγορα ανακαλώ ότι η Ουκρανία είναι μια απόλυτη δημογραφική καταστροφή: σύμφωνα ακόμη και με τις επίσημες στατιστικές και απογραφές, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στη τη χώρα μειώθηκε από 48.457.102 το 2001 σε 44.573.205 το 2013. Τα χρόνια μετά την «ανεξαρτησία», και ειδικά μεταξύ 1999 και 2001, συχνά περιγράφονται ως μία από τις χειρότερες δημογραφικές κρίσεις στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία. Το 1991 ο πληθυσμός της Ουκρανίας ήταν πάνω από 51,6 εκατ.!

Μόνο οι χώρες που έχουν καταστραφεί από βίαιο εμφύλιο πόλεμο βιώνουν παρόμοια μείωση του πληθυσμού.

-Τι είναι αυτά για τα οποία αγωνίζονται;
Αυτό που είδα, όμως, ήταν πολλά ουκρανικά
άρματα μάχης κατά μήκος της εθνικής οδού
Το Krivoi Ρογκ, ή Kryvyi Rih, όπως είναι γνωστό στην ουκρανική γλώσσα, είναι αναμφισβήτητα η πιο σημαντική πόλη παραγωγής χάλυβα στην Ανατολική Ευρώπη, και ένα μεγάλο παγκόσμιο σημαντικό μεταλλουργικό κέντρο, που είναι γνωστό ως η περιοχή εξόρυξης σιδηρομεταλλεύματος Kryvbas.

Εδώ βρίσκεται το Krivorozhstal, ένα από τα σημαντικότερα εργοστάσια χάλυβα στον κόσμο, που γνώρισε εξωφρενικά σκάνδαλα διαφθοράς κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος των ιδιωτικοποιήσεων. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ιδιωτικοποίησης το 2005, το γιγαντιαίο εργοστάσιο εξαγοράστηκε από τον Ινδικό πολυεθνικό κολοσσό, Mittal Steel (που κατέβαλε 4.81 δις $), και μετονομάστηκε σε Arcelor Mittal Kryvyi Rih. Από τότε, η παραγωγή έχει μειωθεί σημαντικά, και χιλιάδες εργαζόμενοι απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Arcelor Mittal (2007 και 2008), η παραγωγή χάλυβα μειώθηκε από 8,1 εκατ. τόνους το 2007, σε 6,2 εκατ. τόνους το 2008. Το 2011, το εργατικό δυναμικό μειώθηκε από 55.000 σε 37.000 άτομα, και η διοίκηση εξακολουθεί να ελπίζει ότι μπορούν να τεθούν υπό διαπραγμάτευση ακόμη πιο δραματικές περικοπές θέσεων εργασίας (μέχρι 15.000).

Αργά το απόγευμα, φτάσαμε στην κεντρική πύλη του εργοστασίου. Εκατοντάδες άνθρωποι περνούσαν, οι περισσότεροι από αυτούς μοιάζουν εξαντλημένοι, αποθαρρυμένοι και είναι απρόθυμοι να εμπλακούν σε οποιαδήποτε συζήτηση.

Κάποιοι φώναζαν αντι-πραξικοπηματικά συνθήματα, αλλά δεν ήθελαν να δώσουν τα ονόματά τους ή να ηχογραφηθούν.

Τέλος, μια ομάδα σκληροτράχηλων χαλυβουργών σταματάει, και αρχίσουν να συζητήσουν την κατάσταση στο εργοστάσιο μαζί μας, με πάθος:

«Συνειδητοποιείς πόσα λίγα κερδίζουμε εδώ; Οι άνθρωποι σε αυτό το εργοστάσιο, ανάλογα με το βαθμό τους, φέρνουν στο σπίτι μόνο περίπου $ 180, $ 260, ή στην καλύτερη περίπτωση περίπου $ 450 το μήνα. Από την άλλη πλευρά των συνόρων, στη Ρωσία, στην πόλη του Chelyabinsk, οι μισθοί είναι τρεις έως τέσσερις φορές υψηλότεροι!»

Ο φίλος του είναι σε κατάσταση μεγάλης έντασης και φωνάζει: «Είμαστε έτοιμοι! Θα πάμε! Οι άνθρωποι φτάνουν το όριο!»
Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μπροστά από
 το γιγαντιαίο άγαλμα του Λένιν σε αυτές τις θυελλώδεις ημέρες
Είναι δύσκολο να αποκτήσεις οποιαδήποτε πολιτική άποψη για την ομάδα, αλλά είναι σαφές ότι οι απόψεις χωρίζονται: κάποιοι θέλουν περισσότερες ξένες επενδύσεις, ενώ άλλοι απαιτούν άμεση εθνικοποίηση. Δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά με τη Ρωσία, αλλά μερικοί υποστηρίζουν το πραξικόπημα στο Κίεβο, ενώ άλλοι είναι εναντίον του.

Είναι σαφές ότι, περισσότερο από ιδεολογία, αυτοί οι άνθρωποι θέλουν κάποια πρακτική βελτίωση στη ζωή τους και στη ζωή της πόλης τους.

«Όλα αυτά που ακούμε τα τελευταία 20 χρόνια είναι ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν», εξηγεί ο πρώτος εργαζόμενος χάλυβα. «Αλλά κοιτάξτε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Η Mittal περιοδικά αδυνατεί να πληρώσει ό,τι οφείλει. Για παράδειγμα, υποτίθεται ότι έχω να λαμβάνω 5.700 hryvnas το μήνα, αλλά παίρνω λιγότερα από 5.000. Και η τεχνολογία στο εργοστάσιο είναι παλιά, ξεπερασμένη. Τα κέρδη που κάνει η Mittal – τουλάχιστον εάν ορισμένα από αυτά έμεναν εδώ, στην Ουκρανία, και πήγαιναν στη κατασκευή δρόμων ή στη βελτίωση των αποθεμάτων νερού … Αλλά παίρνουν τα πάντα έξω από τη χώρα.»

Την επόμενη μέρα, στο Χάρκοβο, ο Σεργκέι Kirichuk, ηγέτης της αριστερής κίνησης Borotba (Αγώνας) κίνηση, μου είπε:

«Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται ενάντια στην λεγόμενη ‘ελεύθερη αγορά’, αλλά στην Ουκρανία, για να φέρω το θέμα εδώ, ήταν ο κύριος λόγος για την ’επανάσταση’. Είναι πραγματικά δύσκολο να το πιστέψει κανείς.»

Κατάσταση πολέμου

“Εμπόλεμη κατάσταση!” φώναζε ο τίτλος της Kyiv Post.
Τα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, κοντά στην πόλη Zhuravlevka, μεταξύ της Ουκρανικής Kharkov και της Ρωσικής πόλη Μπέλγκοροντ, είναι ήσυχη. Καλός καιρός, πλατιά χωράφια και ένα σχεδόν επίπεδο τοπίο, εγγυώνται καλή ορατότητα για αρκετά χιλιόμετρα. Στις 28 Μαρτίου, όταν τα ΜΜΕ της Δύσης και της Ουκρανίας φώναζαν για μια τεράστια ρωσική στρατιωτική δύναμη ακριβώς στα σύνορα, είδα μόνο λίγα απογοητευμένοι πουλιά και ένα προφανώς μη επανδρωμένο παρατηρητήριο.

Η κίνηση στα σύνορα ήταν μικρή, αλλά υπαρκτή – και πολλά επιβατικά αυτοκίνητα διέρχονταν από τη ρωσική πλευρά στην Ουκρανία.

Αυτό που είδα, όμως, ήταν πολλά ουκρανικά άρματα μάχης κατά μήκος της εθνικής οδού M-20/E-105, μόλις μια ανάσα μακριά από τα σύνορα. Υπήρχαν άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα, καθώς και μια αρκετά σημαντική κίνηση από Ουκρανούς στρατιώτες.

Ένα παλιό σοβιετικό αυτοκίνητο Zaporozhets με ουκρανικές πινακίδες, που μετέφερε μια ολόκληρη οικογένεια προφανώς από τη Ρωσία, σταμάτησε δίπλα σε ένα από τα άρματα μάχης. Ένας άνδρας, η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους άρχισαν να φωνάζουν κάτι στους στρατιώτες. Η οικογένεια γέλασε για λίγο, και στη συνέχεια το αρχαίο sedan τους σιγά-σιγά ξεκίνησε προς το Χάρκοβο.

Ο τοπικός τύπος ωστόσο δεν ήταν τόσο διασκεδαστικός.

“Εμπόλεμη κατάσταση!” φώναζε ο τίτλος της Kyiv Post. «Απογειώσαμε στον ουρανό 100 πολεμικά αεροπλάνα, προκειμένου να τρομάξει τη Μόσχα», διατράνωσε η εφημερίδα Today.

Δημοκρατία.


Η πραγματικότητα στο έδαφος διέφερε σημαντικά από τα πληρωμένα «παραμύθια» που προπαγανδίζονται από τα δυτικά ΜΜΕ και από τον «ελεύθερο ουκρανικό Τύπο».

Στα ανατολικά στο Χάρκοβο, Σοβιετικά πανό κυματίζουν στον αέρα, δίπλα σε πολλές ρωσικές σημαίες. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μπροστά από το γιγαντιαίο άγαλμα του Λένιν σε αυτές τις θυελλώδεις ημέρες στις 28 και 29 Μαρτίου.

Υπήρχαν πύρινοι λόγοι και επευφημίες. Το εξοργισμένο πλήθος συμφωνούσε με τις διακηρύξεις ότι η Δύση είχε υποκινήσει το «φασιστικό πραξικόπημα» στο Κίεβο, φωνάζοντας δυνατά «Ρωσία, Ρωσία !».

Ηλικιωμένες γυναίκες, κομμουνιστές ηγέτες, και ο φίλος μου ο Sergei Kirichuk, ο αριστερός ηγέτης του Borotba, καθώς και άτομα από διεθνείς οργανώσεις αλληλεγγύης, έβγαζαν πύρινους λόγους. Προφανώς, η κυβέρνηση στο Κίεβο είχε ήδη αρχίσει να κόβει τις περιορισμένες κοινωνικές παροχές που είχαν απομείνει, όπως η δωρεάν ιατρική βοήθεια. Πολλά νοσοκομεία ήταν έτοιμα να κλείσουν σύντομα.

Οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν, να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους κατά των μισητών νεοφιλελεύθερων πολιτικών, για τις οποίες (ή εναντίον των οποίων) κανένας από αυτούς δεν είχε τη δυνατότητα να ψηφίσει.

«Στην Κριμαία, ο λαός ψήφισε, με συντριπτική πλειοψηφία, να επιστρέψει στη Ρωσία,» δήλωσε ο Aleksey, φοιτητής. «Αλλά η Δύση το αποκαλεί αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό. Στην ίδια την Ουκρανία, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση έχει ανατραπεί και μας χώνουν στον λαιμό πολιτικές που κανείς δεν θέλει πραγματικά. Και … αυτό ονομάζεται δημοκρατία !».

Σε ένα διαμέρισμα του κινήματος Borotba, η Irina Drazman, μια νεαρή ηγέτης και σπουδάστρια ιστορίας, μίλησε για τον τρόπο που η Δύση κατέστρεψε την Ουκρανία. Μου θύμισε μια ηγέτιδα του Χιλιανού φοιτητικού κινήματος και τώρα βουλευτή – τη Camila Vallejo. Η Irina είναι μόνο 20, αλλά συγκροτημένη και κοφτερή σαν ξυράφι .

«Υπάρχει μεγάλη νοσταλγία για τη Σοβιετική Ένωση,» λέει. «Εάν θα μπορούσε να αναδιαμορφωθεί και να βελτιωθεί η έννοια (concept), οι περισσότεροι από τους ανθρώπους στην Ουκρανία θα ήταν χαρούμενοι να είναι και πάλι μέρος της.»

Και αυτό είναι ακριβώς αυτό που η Δύση προσπαθεί να αποτρέψει: Μια ισχυρή και ενωμένη χώρα, που μπορεί να υπερασπίζεται το συμφέρον του λαού της.

Στεκόμενος μπροστά από ένα αστυνομικό κλοιό στο Χάρκοβο, ο Aleksandr Oleinik, Ουκρανός πολιτικός αναλυτής, λέει : «Η ουσία του τι συμβαίνει τώρα βασίζεται στο δόγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο έχει έναν κύριο στόχο: να εξαφανίσει από τον κόσμο, πρώτα την Σοβιετική Ένωση, και στη συνέχεια, τη Ρωσία, ανεξάρτητα από τη μορφή της, σοσιαλιστική ή καπιταλιστική … Όπως είναι γνωστό, οι στόχοι έχουν ήδη καθοριστεί στις αρχές του 1980, από τον Zbigniew Brzezinski, στην έκθεσή του προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, με τίτλο: «Game Plan: Ένα γεωστρατηγικό πλαίσιο για τη διεξαγωγή του ανταγωνισμού ΗΠΑ- Σοβιετικής Ένωσης.»

Παίζοντας το παιχνίδι της Ουκρανίας


Για τη Δύση, το ότι συμβαίνει στην Ουκρανία μπορεί να είναι ένα παιχνίδι – γεωπολιτικό παιχνίδι. Το ίδιο παιχνίδι που παίζει στη Βενεζουέλα, στη Συρία, τη Ζιμπάμπουε, την Κούβα και την Κίνα, για να αναφέρουμε μόνο μερικά μέρη. Νίκη θα είναι η ολοκληρωτική κυριαρχία στον πλανήτη.

Οι ζωές των κανονικών ανθρώπων, αυτών των δισεκατομμύρια «ειλώτων», δεν έχουν καμία σημασία.

Στη Μαϊντάν του Κιέβου, την κεντρική πλατεία, όπου η «επανάσταση» ή το πραξικόπημα έλαβε χώρα, ακροδεξιές ομάδες γυροφέρνουν, άσκοπα. Μερικοί άνδρες και γυναίκες είναι απογοητευμένοι. Πολλοί θεωρούν ακόμα και ότι εξαπατήθηκαν.

Χιλιάδες πληρώθηκαν για να συμμετάσχουν σε αυτό που νόμιζαν ότι θα φέρει τουλάχιστον κάποια κοινωνική δικαιοσύνη. Όμως, η προσωρινή κυβέρνηση άρχισε να παίρνει τις διαταγές της, σχεδόν αμέσως: από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από τα θεσμικά όργανα, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα.

Τώρα, χιλιάδες δυσαρεστημένοι «επαναστάτες» αισθάνονται απογοητευμένοι. Αντί για τη σωτηρία της χώρας, ξεπούλησαν όλα τα ιδανικά τους, και πρόδωσαν τους δικούς τους ανθρώπους. Και η δική τους ζωή πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Η ένταση αυξάνεται και η Ουκρανία είναι στα όρια. Υπάρχει σοβαρή εσωτερική μετατόπιση – μέσα στα ακροδεξιά κινήματα, ειδικά μετά από αρκετές πρόσφατες πολιτικές δολοφονίες. Υπάρχει αυξανόμενη ένταση, ακόμη και αντιπαράθεση, μεταξύ των συντηρητικών, καταπιεστικών δυνάμεων και των προοδευτικών. Υπάρχει ένταση μεταξύ των Ρωσόφωνων και εκείνων που επιμένουν στη αποκλειστική χρήση της ουκρανικής γλώσσας σε όλη τη χώρα.

Υπάρχουν πολιτικές δολοφονίες, υπάρχει ο φόβος και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

Αυξάνει ο αρνητικός ρόλος που παίζουν οι θρησκείες, από την προτεσταντική μέχρι την Ορθόδοξη .
Κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει το πραξικόπημα. Σύγχυση και απογοήτευση, καθώς και κοινωνική κατάρρευση, μπορούν κάλλιστα να προκαλέσουν ένα βάναυσο εμφύλιο πόλεμο.
Πηγή: RT μέσω antipagkosmiopoihsh
_________
*Ο Andre Vltchek είναι μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος. Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες.
**Οι φωτογραφίες είναι του ίδιου

1 σχόλιο:

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.