Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

ΗΠΑ και ΕΕ "χαιρετούν"... ναζιστικά!



1) Ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Το 1977 ανέλαβε την πανίσχυρη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου Τζίμι Κάρτερ ενώ υπήρξε και ο κορυφαίος Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής του Ομπάμα. Θεωρείται ένας από τους «μάγους» της αμερικανικής διπλωματίας και ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς στον τομέα των διεθνών σχέσεων. Πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που επί δεκαετίες επηρεάζουν τη διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στο εξόχως κατατοπιστικό βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα», που εκδόθηκε τη δεκαετία του ’90, αναλύει τη στρατηγική των ΗΠΑ ώστε να κατοχυρώσουν μια «ηγεμονία νέου τύπου» κατά τον 21ο αιώνα (σσ: ηγεμονία που σύμφωνα με τον Μπρζεζίνσκι περνάει μέσα από τον έλεγχο της «Ευρασίας»). Γράφει ο Μπρζεζίνσκι:
«Για την Αμερική, το κύριο γεωπολιτικό λάφυρο είναι η Ευρασία (…). Η Ουκρανία (είναι) νέος και σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, είναι γεωπολιτικός άξονας (….) αν η Ρωσία διατηρούσε τον έλεγχο της Ουκρανίας, θα μπορούσε να επιδιώξει να είναι ο ηγέτης μιας ισχυρής ευρασιατικής αυτοκρατορίας (…). Από αυτή την άποψη, η Ουκρανία είχε κρίσιμη σημασία (…) οι Αμερικανοί πολιτικοί κατέληξαν να περιγράφουν την αμερικανο-ουκρανική σχέση ως ‘’στρατηγική σχέση εταίρων’’ (…) χωρίς την Ουκρανία θα σήμαινε τελικά ότι η Ρωσία θα ‘’ασιατοποιούνταν’’ (…) . Καθώς η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ επεκτείνονται, η Ουκρανία θα είναι τελικά σε θέση να επιλέξει αν επιθυμεί ή όχι να γίνει μέλος αυτών των οργανισμών (…). Αν και κάτι τέτοιο θα χρειαστεί χρόνο, δεν είναι πολύ νωρίς για τη Δύση (…) να συνεχίσει να υποδεικνύει τη δεκαετία 2005 – 2015 ως λογικό χρονικό πλαίσιο στο οποίο θα αρχίσει η προοδευτική ένταξη της Ουκρανίας (…). Πράγματι, ο ρόλος του Κιέβου ενισχύει το επιχείρημα ότι η Ουκρανία είναι το κρίσιμο κράτος (…)»(Zbigniew Brzezinski, «Η Μεγάλη Σκακιέρα», εκδόσεις «Λιβάνη»).
Ορισμένοι πίσω από την ανάλυση των γεωστρατηγικών εξελίξεων θέλουν να βλέπουν «συνωμοσιολογίες». Και βλέπουν «συνωμοσιολογίες» ειδικά στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν παρά κανονικές – κανονικότατες – συνωμοσίες. Και πραξικοπήματα. Και ευθείες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Όπως η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σε κάθε περίπτωση ο Μπρζεζίνσκι υπήρξε «προφητικός» σε όλα. Ακόμα και στο χρόνο: Η δεκαετία 2005 – 2015 την οποία (από το 1997 που εκδόθηκε το βιβλίο του) υποδείκνυε ως «λογικό χρονικό πλαίσιο» για να προωθήσει η Δύση της ενσωμάτωσης της Ουκρανίας στο άρμα της, είναι ακριβώς η περίοδος τόσο των «πορτοκαλί Επαναστάσεων» όσο και των πρόσφατων γεγονότων. Εκείνο για το οποίο δεν είχε μιλήσει ο Μπρζεζίνσκι – αφού εδώ ισχύει η ρήση του δικού μας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι στην «πολιτική γίνονται πράγματα που δεν λέγονται» - είναι ότι οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι θα έφταναν στο σημείο και τόσο ανοιχτά να αξιοποιούν και να ενισχύουν ακόμα και το ναζισμό (!), όπως πράττουν στην Ουκρανία, ως πολιτικό παράγοντα για την ευόδωση των γεωστρατηγικών επιδιώξεων του ευρω-ατλαντισμού…
*
2) Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στις 21/12/2010 και για δεύτερο συνεχόμενο έτος, υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο καταδίκασε την ηρωοποίηση όσων συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Βάφεν SS». Το ψήφισμα καταδίκασε τις δημόσιες εκδηλώσεις δικαίωσης του ναζιστικού παρελθόντος και του ναζισμού, την ανέγερση μνημείων προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους, τη βεβήλωση ή καταστροφή μνημείων προς τιμήν των αγωνιστών κατά του φασισμού και του ναζισμού, την παράνομη εκταφή ή μεταφορά των σορών των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας. Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών (129) του ΟΗΕ.

Ξέρετε ποιοι ήταν εκείνοι που - για δεύτερη συνεχόμενη φορά - καταψήφισαν το ψήφισμα; Οι ΗΠΑ… Και ξέρετε ποιους είχαν στο πλευρό τους οι ΗΠΑ; Την ΕΕ! Τα κράτη – μέλη της ΕΕ επέλεξαν να… απέχουν από την ψηφοφορία!

Εσθονία: Μνημείο προς τιμή των SS
Η ΕΕ – θυμίζουμε - είναι εκείνος ο οργανισμός που πρωτοστατεί στη θεωρία των «δυο άκρων», που παρακολουθεί σε μια σειρά κράτη – μέλη της να συγκυβερνούν φασίστες, που δέχεται στους κόλπους της κράτη στα οποία οι κυβερνήσεις ανεγείρουν μνημεία υπέρ των ναζί (πχ Λετονία) και που προΐσταται της χυδαίας παραχάραξης της Ιστορίας προσπαθώντας να φέρει σε πέρας την ανιστόρητη συκοφαντία εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό…
*
3) Οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία δεν αποτελούν φυσικά «νίκη της δημοκρατίας» των δήθεν «επαναστατών» όπως περιγράφεται από τα ΜΜΕ των ΗΠΑ και της ΕΕ. Πρόκειται για επικίνδυνη εξέλιξη, προϊόν – επαναλαμβάνουμε – της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της Δύσης στην Ουκρανία. Με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της ΕΕ (και πάνω στο έδαφος που καλλιέργησε το κλεπτοκρατικό καθεστώς του Γιανουκοβιτς) στην Ουκρανία έχουν αναρριχηθεί οι ναζιστές και κάθε λογής φασιστικό κατακάθι.
[...]
Κριμαία: Αντιφασιστική αφίσσα υπέρ της ένωσης με την Ρωσία


Αυτές είναι οι εξελίξεις στην Ουκρανία που δικαιώνουν το λαό της Κριμαίας να τοποθετείται με απόλυτο τρόπο απέναντι στο φασισμό. Εξελίξεις στις οποίες πρωτοστατεί η ΕΕ (για την οποία κάποιοι ισχυρίζονται ότι μπορεί να μεταμορφωθεί και να γίνει «φιλολαϊκή»…) είναι η επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ που προωθεί το διχασμό του λαού της Ουκρανίας, ο οποίος αδύναμος να διαδραματίσει αυτόνομο ρόλο προτάσσοντας τα δικά του ταξικά συμφέροντα, διαιρείται καθώς στοιχίζεται πίσω από τις λυκοσυμμαχίες του ευρωατλαντισμού, από τη μια, και της Ρωσίας, από την άλλη, που μάχονται μεταξύ τους με «λάφυρο» - όπως θα έλεγε ο Μπρζεζίνσκι – την Ουκρανία.
*
1999:Το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει το Βελιγράδι
4) Παρατήρηση πρώτη: Οι τελευταίοι που μπορούν να ποζάρουν σαν υπέρμαχοι της «εθνικής κυριαρχίας» οποιουδήποτε, να μιλάνε για «αδιαίρετο κράτος» κλπ είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Αυτοί, δηλαδή, που μεταξύ άλλων, διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου…

Παρατήρηση δεύτερη: Το δικαίωμα των εθνών για την αυτοδιάθεσή τους είναι αναπαλλοτρίωτο και αναφαίρετο (σσ: από την άποψη, δε, των εξελίξεων που ζούμε, το ομότιτλο βιβλίο του Λένιν «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών – εκδόσεις ‘’Σύγχρονη Εποχή’’», που γράφτηκε πριν από 100 ακριβώς χρόνια, αποκτά και πάλι δραματική επικαιρότητα). Όσον αφορά την άσκηση αυτού του δικαιώματος δεν πρέπει να ξεχνάμε δυο πράγματα: Αφενός, ότι «με το σύνθημα του "εθνικού πολιτισμού" η αστική τάξη όλων των εθνών (και της Ρωσίας, σημείωνε ο Λένιν) ασκεί στην πράξη πολιτική διαίρεσης των εργατών και εξασθένισης της δημοκρατίας και παζαρεύει σαν έμπορος με τους τσιφλικάδες το ξεπούλημα των λαϊκών δικαίων και της λαϊκής ελευθερίας». Αφετέρου, ότι το «πώς», το «γιατί», το «αν» θα γίνει η άσκηση αυτού του δικαιώματος, αλλά και το «πότε» η άσκησή του έχει προοδευτικό ή όχι χαρακτήρα, σχετίζεται άμεσα με το ιστορικό πλαίσιο, με το κοινωνικό περιβάλλον και με το ταξικό πρόσημο που καθορίζει τις εξελίξεις. Και τούτο διότι αλλιώς τίθεται το «εθνικό ζήτημα» για τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας και αλλιώς για τους καταπιεστές που προσδίδουν στο εθνικό ζήτημα χαρακτήρα αντιδραστικού εθνικισμού, παγιδεύοντας τους λαούς σε εθνικιστικά, διχαστικά διλήμματα, στη βάση εθνοτικών, γλωσσικών και θρησκευτικών ιδιαιτεροτήτων, με στόχο να προωθήσουν τα δικά τους ταξικά και κρατικά συμφέροντα.

Παρατήρηση τρίτη: Ο Φρόυντ γράφει κάπου ότι «οι θρησκευτικές διαφορές είναι ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών». Κατ’ αναλογία το εθνοτικό ζήτημα μετατρέπεται σε εθνικισμό και σε εφαλτήριο σύγκρουσης όταν το «έθνος» των εργαζομένων κάθε κράτους είναι αδύναμο ή έχει ηττηθεί σε τέτοιο βαθμό από το «έθνος» της άρχουσας τάξης, ώστε να μπορεί η τελευταία να βαφτίζει «εθνική» την ταξική και ιμπεριαλιστική της σύγκρουση με την άρχουσα τάξη του άλλου κράτους. Από αυτή την άποψη, η Κριμαία, και συνολικά η Ουκρανία, πολύ φοβόμαστε, ότι είναι μόνο η αρχή…
Απόσπασμα από άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου στον "Ενικό"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.