Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

To "Κολοσσαίο" του ποδοσφαίρου

Ποδοσφαιριστές με 16 βαλβίδες και αεροτομές;

Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω για σχεδιασμούς που αναπροσαρμόζουν το διεθνές ημερολόγιο αγωνιστικών υποχρεώσεων συλλόγων και εθνικών ομάδων, είμαι σίγουρος ότι οι χαμένοι της ιστορίας θα είναι οι ποδοσφαιριστές. Γιατί κάθε αναπροσαρμογή σημαίνει περισσότερα παιχνίδια, επειδή αυτό υπαγορεύει η εμπορική λογική για το παιχνίδι που έχουν υιοθετήσει ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ.

Οδηyουμε σε μία εποχή όπου -ούτε λίγο ούτε πολύ- στην αρχή κάθε αγωνιστικής περιόδου ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ θα δημοσιοποιούν μία λίστα απαγορευμένων ουσιών, που θα επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν από τους ποδοσφαιριστές για να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των αγώνων. Πολύ φοβάμαι πως δεν δίνουμε την προσοχή που αξίζει στην πίεση που δέχονται οι ποδοσφαιριστές και μοιάζει σαν να μεταμορφωνόμαστε, σιγά σιγά, σε κοινό ίδιο με εκείνο του Κολοσσαίου.

Χρησιμοποιούμε τα στατιστικά των ποδοσφαιριστών ύστερα από κάθε παιχνίδι, απλά ως ένα ακόμη στοιχείο τεχνικής ανάλυσης και όχι ως δείκτες επιβάρυνσης του ανθρώπινου οργανισμού. Ίσως επειδή το παιχνίδι αλλάζει αργά στο πέρασμα των χρόνων, τόσο που αν δεν παρακολουθεί κάποιος την εξέλιξη των διαφόρων δεικτών (που δεν είναι και τόσο εμπορικοί όπως τα έσοδα ή οι αμοιβές των ποδοσφαιριστών, που δεν δίνουν τίτλους) δεν είναι εύκολο να κατανοήσει τι σημαίνουν οι αλλαγές για τους ποδοσφαιριστές. Πριν από τη δεκαετία του '90 οι ποδοσφαιριστές κάλυπταν μία απόσταση 8 χιλιομέτρων, το ανώτερο, ανά παιχνίδι.

Τώρα, φθάνουν τα 11-12 χιλιόμετρα ενώ η μέση ταχύτητα ενός ποδοσφαιριστή φθάνει τα 20 χλμ. ανά ώρα, σχεδόν 20% πάνω από εκείνην που είχαν πριν το '90 ενώ κάποιοι ποδοσφαιριστές, σήμερα μπορούν να φθάσουν και τα 36 χλμ. Το παιχνίδι που έχει γίνει πολύ πιο απαιτητικό, θέλει ποδοσφαιριστές πιο γρήγορους και περισσότερο δυνατούς καθώς στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, σήμερα, οι ποδοσφαιριστές κάνουν, περίπου 1.000 αλλαγές κατεύθυνσης ανά παιχνίδι, γεγονός που απαιτεί τεράστια μυϊκή προσπάθεια.
Συνυπολογίστε επίσης ότι ένας ποδοσφαιριστής θα κάνει από 10-15 άλματα για κεφαλιές. Ένας μέσος ποδοσφαιριστής υπολογίζεται ότι «καίει» περί τις 1.500 θερμίδες ανά παιχνίδι ενώ ένα 90λεπτο σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ θεωρείται ισοδύναμο με μισό μαραθώνιο.

Όμως, η συχνότητα των σπριντ -περίπου 100 ανά παιχνίδι- και η δύναμη που χρειάζεται ο ποδοσφαιριστής, καταπονούν τους μυς, περισσότερο από όσο «μισός» μαραθώνιος. Δύναμη, εκρηκτικότητα, αντοχή και ταχύτητα είναι απαραίτητα στο υψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ποδοσφαιριστές όπως ο Μέσι -για παράδειγμα- έχουν υψηλή πυκνότητα μυϊκής μάζας και ελάχιστο λίπος.

Ο «Mr Brocoli»

Όταν ο Βενγκέρ ανέλαβε την Αρσεναλ, ένας από τους νεωτερισμούς που έφερε στις γερασμένες πρακτικές του αγγλικού ποδοσφαίρου, το οποίο άρχισε να πλουτίζει από τις συμφωνίες με την τηλεόραση, ήταν η επαναστατική αλλαγή στις διατροφικές συνθήκες των ποδοσφαιριστών.
Στις αρχές της καριέρας του στην Άρσεναλ, μερίδα του Τύπου και κάποιοι από τους ποδοσφαιριστές του, τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά «ο κ. Μπρόκολο». Αργότερα, όταν επιβεβαιώθηκαν επιστημονικά οι «τρέλες» του Βενγκέρ, όλοι κατάλαβαν ότι σε ένα παιχνίδι που γινόταν τόσο πολύ απαιτητικό, η διατροφή έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην απόδοση των ποδοσφαιριστών. Διάφορες μελέτες έχουν αποδείξει ότι ποδοσφαιριστές που ακολουθούν δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες τρέχουν 20% περισσότερο από εκείνους που ακολουθούν μία μη ισορροπημένη δίαιτα, ενώ όσοι τρώνε καλύτερα κάνουν και 35% περισσότερα σπριντ.

Οι ίδιες μελέτες έχουν αποδείξει πως τα υγρά και η τροφή που οι ποδοσφαιριστές καταναλώνουν αμέσως μετά το παιχνίδι έχουν καθοριστική επίδραση στην αποκατάσταση του οργανισμού κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Αν ένας ποδοσφαιριστής καταναλώσει ένα θρεπτικό σνακ μία ώρα αμέσως μετά το παιχνίδι, ο οργανισμός του θα ανακάμψει καλύτερα. Θυμάμαι κάτι που είχε γράψει ο Μίτσελ Σαλγκάδο σε ένα σχόλιό του στο αγγλικό περιοδικό «FourFourTwo».

«Όταν ξεκίνησα να αγωνίζομαι στα 90's, μπορούσες να δεις ακόμη ποδοσφαιριστές που είχαν λίγη κοιλίτσα. Τώρα, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να το συναντήσεις». Είναι πλέον γνωστό πως ο ποδοσφαιριστής χρειάζεται ένα 48ωρο έπειτα από ένα παιχνίδι για να επανέλθει, ενώ πολλοί χρειάζονται 72 ώρες.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

Αν κάποιος δει το πώς έχει διαμορφωθεί το εβδομαδιαίο ημερολόγιο για τους ποδοσφαιριστές των απαιτητικών πρωταθλημάτων ή του επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ, θα διαπιστώσει πως το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο παιχνιδιών χωρίς αγωνιστική υποχρέωση, έχει γίνει τόσο σπάνιο που γίνεται και ανέκδοτο. Όσο και αν η επιστήμη με διάφορους κλάδους της έχει μπει στο παιχνίδι, τα συχνά παιχνίδια προκαλούν τραυματισμούς, πολλές φορές σοβαρούς. Δεν είναι λοιπόν πρωτοφανές ή μυστικό ότι η φαρμακευτική υποστήριξη -και πέρα από το όριο της νομιμότητας- είναι απαραίτητη για να τα βγάλει κάποιος πέρα και να γίνει δυνατό να παίξει περισσότερα παιχνίδια, που μπορούν να πουληθούν και να φέρουν έσοδα. Τα «υποζύγια» πληρώνονται για να αντέξουν, όσο είναι στην ενεργό δράση. Μετά, όμως; Άραγε, τα λιγότερα παιχνίδια δεν θα βοηθούσαν τους ποδοσφαιριστές να αποδώσουν καλύτερα και να είναι θεαματικότεροι, συγκεντρώνοντας έτσι μεγαλύτερο ενδιαφέρον; Αυτό δεν θέλουμε όλοι; Ή δεν μας νοιάζει μία βιομηχανικού τύπου υπερεντατικοποίηση στο ποδόσφαιρο που θα το μεταμορφώσει σε θέαμα Κολοσσαίου, αν δεν έχει γίνει ήδη;
Του Χρήστου Χαραλαμπόπουλου από την sporday

5 σχόλια:

  1. Αυτό με την ψευδαίσθηση πως, στο τάδε κομμάτι της ζωής, όλα μπορούσαμε να τα έχουμε κάνει κάπως αλλιώς και πως αν βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, με τις ηθικές αρχές και τον ντόμπρο χαρακτήρα, θα αλλάξουνε προς το καλύτερο τα πράγματα πολύ μου τη σπάει. Πασοκίλα.

    Ο δημοσιογράφος λέει το αυτονόητο και είναι σα να απευθύνεται προς "τας αρμόδιας αρχάς" να κάνουν κάτι. Δεν τα μπορώ αυτά. Σωστές οι διαπιστώσεις, αλλά τίποτα πέρα από το αυτονόητο.

    Δε λέει ο δημοσιογράφος την αιτία όλων αυτών. Πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση, ποιος κερδίζει από αυτή την κατάσταση, είναι "στη φύση του ανθρώπου" να μην κινεί το κορμί του; Γιατί η σόνυ, η αντίντας, η νάικι κλπ στηρίζουν τις μεγάλες διοργανώσεις και τί κερδίζουνε από αυτό;

    Τα κέρδη των μονοπωλιακών είναι το γιατί λοιπόν. Γι' αυτό φτάσαμε να κάνει ο λαός αμάν και πώς να δει τη γηπεδάρα των ονείρων του για την ομάδα του, και η μόνη κίνηση γύρω από τον αθλητισμό να είναι από τον καναπέ στην κερκίδα, τα παιδιά να είναι καθηλωμένα στις οθόνες, οι νέοι στις μπύρες και τα τσιγάρα και οι παραγωγικές ηλικίες να είναι παχύσαρκες, διαβητικές, άρρωστες, να κάνουν καταχρήσεις και να έχουν τάσεις κατάθλιψης και αυτοκτονίας.

    Όλα αυτά βέβαια, δε μας ενοχλούν όταν η ελλαδάρα ή η ολυμπιακάρα κάνει μια επιτυχία. Τότε όλοι οι "ΚΑΤΗΓΟΡΩ" δημοσιογράφοι λένε πως πρέπει να "εκσυγχρονιστούμε", να πατήσουμε πάνω στην επιτυχία (λες και μας αφορά όλους), για να πάει μπροστά το "ελληνικό ποδόσφαιρο". Και χώσε εισαγωγικά παντού να συνεννοούμαστε. Γιατί το "πάει μπροστά" το "ελληνικό ποδόσφαιρο", σημαίνει μεγαλύτερες αρένες, περισσότερη ντόπα, περισσότερα κέρδη για τα μονοπώλια, μικρότερη συμμετοχή του λαού, μεγαλύτερη χειραγώγηση των μαζών και πάει λέγοντας.


    Ο κυριακάτικος ρίζος είχε ένα μονοσέλιδο για την ΑΕΛάρα και το γήπεδό της. Αξίζει να διαβαστεί, για να καταλαβαίνουμε και τί σημαίνει δημοσιογραφία.

    Υ.Γ.: Νόμιζα πως το έγραψες εσύ, και λέω πάει, χάζεψε αυτός. Ρίζος στη μάπα του δημοσιογράφου για να στρώσει η ματιά του και να πει κάτι πέρα από το αυτονόητο, που δυστυχώς όλο και λιγότεροι γράφουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @τσαφ:
      Το ρεπορτ'αζ του Ρίζου για το AEL arena το αναδημοσιέυσαμε στο redfly planet

      Διαγραφή
  2. @τσαφ:
    Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος το πάει εκεί που μπορεί να το πάει. Να μας δώσει δηλαδή τα στοιχεία. Τα οποία στοιχεία εμένα μου λένε πως ο καπιταλισμός έχει μετατρέψει σε φάμπρικά ακόμη και την χαρά του αθλητισμού. Σε επίπεδο αθλητών και θεατών. Και πως εξοντώνει σωματικά τους πρώτους και ηθικά τους δεύτερους.
    Και νομίζω πως τα στοιχεία που δίνει, είναι πολύτιμα επάνω σε αυτό. Αυτή είναι και η δουλειά του εξάλλου.
    Δεν έχω και περισσότερες απαιτήσεις απαιτήσεις από τον Χαραλαμπόπουλουλο από το κάνει έντιμα την δουλειά του, καταγράφοντας τα αντικειμενικά στοιχεία.
    Ούτε στον Ρίζο γράφει, ούτε κομμουνιστής είναι.
    Ο άνθρωπος γράφει στην sporday και είναι ΔΗΜΑΡ, δεν περιμένω κάποιο επαναστατικό πρόταγμα από αυτόν.
    Σημαίνει αυτό πως πρέπει να πετάξουμε στα σκουπίδια τα στοιχεία που μας δίνει, όταν αυτά μάλιστα δικαιώνουν τις δικές μας απόψεις;
    Η καταγραφή της αλήθειας είναι επαναστατική από μόνη της και παρά (ή και ενάντια) στις προθέσεις αυτού που μπορεί να την καταγράφει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτή είναι η χρησιμότητά του σε εμάς, τα στοιχεία του. Και είναι χαρά για εμάς που έχουμε ταξική συνείδηση, να έχουμε στοιχεία καθεστωτικών δημοσιογράφων που αποδεικνύουν όσα λέμε.
      Όπως διάβασες, λέω πως όλο και λιγότεροι γράφουν τα αυτονόητα, την αλήθεια όπως γράφεις.
      Όμως τα στοιχεία για οποιοδήποτε θέμα, χωρίς την αιτία τους, είναι μισή αλήθεια. Κι αυτό είναι που μου τη σπάει.

      Ούτε τώρα, το 2013, έγινε βιομηχανία θεάματος το ποδόσφαιρο, ούτε είναι τώρα Κολοσσαίο. Δεν ανακάλυψε την Αμερική και οι ανησυχίες του είναι μάλλον


      Γράφει δηλαδή :

      Τα «υποζύγια» πληρώνονται για να αντέξουν, όσο είναι στην ενεργό δράση. Μετά, όμως; Άραγε, τα λιγότερα παιχνίδια δεν θα βοηθούσαν τους ποδοσφαιριστές να αποδώσουν καλύτερα και να είναι θεαματικότεροι, συγκεντρώνοντας έτσι μεγαλύτερο ενδιαφέρον; Αυτό δεν θέλουμε όλοι;


      ΟΧΙ


      Δεν είμαστε όλοι πασόκοι και δε θέλουμε όλοι έναν γλυκούτσικο, καλούλη καπιταλισμό.
      Δε μας νοιάζει όπως έγραψα, η επιτυχία της τάδε ελληνικής ή εθνικής, ούτε το θέαμα. Μας νοιάζει αν ο αθλητισμός είναι λαϊκός, δωρεάν, όπως μπορεί να είναι το 2013 και να έχουμε χρόνο να τον χαρούμε.

      Διαγραφή
    2. @τσαφ:
      Σε ότι λες, φυσικά και συμφωνώ απόλυτα.
      Και ναι έχεις δίκιο, η αλήθεια είναι μισή τουλάχιστον ως προς τα συμπεράσματα. Γιατί σε ένα ποδόσφαιρο πλήρως εμπορευματοποιημένο, λιγότερα παιχνίδια σημαίνουν λιγότερα κέρδη που με την σειρά τους σημαίνουν λιγότερες "επενδύσεις", που με την σειρά τους σημαίνουν συνολική υποβάθμιση του ίδιου του αθλητισμού κ.ο.κ.
      Αλλά αυτά δεν είναι γνωστά;
      Δεν μας τα υπενθυμίζουν, θέλω να πω, οι ίδιοι οι αστοί δημοσιολόγοι κάθε φορά που μιλάνε για ανάγκη "κινήτρων" για "επενδύσεις";
      Οπότε το συμπέρασμα στο οποίο δεν μπορεί (δεν θέλει;) να φτάσει ο δημοσιογράφος, το θεώρησα αυτονόητο για τον αναγνώστη του μπλογκ.
      Θεωρώ εξάλλου (και ίσως εκεί να είναι και η διαφορά μας) πως ακόμη και οι μισές αλήθειες είναι πολύτιμες σε μία δημόσια σφαίρα που την πνίγουν τα απροκάλυπτα ψεύδη...

      Διαγραφή

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.