«-Πονάτε μαδουραίοι;»

Το έτος 2026 ξεκίνησε με έναν νέο πόλεμο, διότι περί αυτού πρόκειται: την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του αρχηγού κράτους της. Η εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει εντυπωσιακά με τον τρόπο που ανακουφίζονται οι γάτες.

Τα οικόσιτα αιλουροειδή μας ανακοινώνουν την επικείμενη πρωτοβουλία τους με πομπώδη τελετουργία, εισέρχονται στην αμμοδόχο με αυτοπεποίθηση, ξύνουν την άμμο σαν να προετοιμάζουν κάτι σημαντικό, αφήνουν στα γρήγορα ένα μικρό αλλά δυσάρεστο δώρημα και στη συνέχεια ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας τους για να το καλύψουν θεατρικά με άμμο -μόνο για να απομακρυνθούν με την ουρά ψηλά, δηλώνοντας «νίκη» και διακηρύσσοντας ότι η δουλειά έχει τελειώσει.

Ακριβώς όπως οι δηλώσεις νίκης του προέδρου Τραμπ, αυτό που παραμένει δεν έχει επιλυθεί ούτε βελτιωθεί, απλώς έχει συγκαλυφθεί, προορισμένο να επανεμφανιστεί τη στιγμή που κάποιος άλλος θα μπει στο δωμάτιο. Επιπλέον, δεν μυρίζει καλά. Η επιτέλεση έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα επακόλουθα, που μένουν σε άλλους για να τα καθαρίσουν.

Πριν από τη Βενεζουέλα, υπήρχε η Γάζα και η ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ο Τραμπ βγήκε νικητής από την αμμοδόχο του και διακήρυξε μια εκεχειρία που δεν τηρήθηκε ποτέ και ένα σχέδιο ειρήνης που δεν θα υλοποιηθεί ποτέ. Το Ισραήλ συνεχίζει αυτό που το Διεθνές Δικαστήριο εκδικάζει επί του παρόντος ως γενοκτονία, η Χαμάς δεν έχει καμία διάθεση να αφοπλιστεί και ο πρωθυπουργός Νετανιάχου προετοιμάζεται ανοιχτά για τον δεύτερο γύρο με το Ιράν, ενώ ο Λίβανος αποσταθεροποιείται περαιτέρω.

Δεύτερον, ο εμπορικός πόλεμος με την Κίνα, οι δασμοί και η λεγόμενη «Ημέρα της Απελευθέρωσης» έχουν ξεπεραστεί τόσο γρήγορα που σχεδόν τα έχουμε ξεχάσει. Τρίτον, η «εξάλειψη» του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, που υποτίθεται ότι αφαιρεί την αιτία της αμερικανικής στρατιωτικής δραστηριότητας κατά του Ιράν στο σύνολό της. Τώρα, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου και ο πρόεδρος Τραμπ συζητούν δημοσίως τον δεύτερο γύρο, παρόλο που το καλοκαίρι είχε κηρυχθεί πλήρης και απόλυτη νίκη (‘obliterated’!).

 

Η ίδια μεθοδολογία της αμμοδόχου χρησιμοποιείται τώρα και για τη Βενεζουέλα, δηλώνοντας επιδεικτικά το τέλος της υπόθεσης ακριβώς εκεί όπου όλη η υπόθεση μόλις αρχίζει.

Επιδεικτικές νίκες και ανεπίλυτοι πόλεμοι

Κατ’ αρχάς, μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, δεν υπήρξε καμία «αλλαγή καθεστώτος» στη Βενεζουέλα, αλλά συνέχεια της κυβέρνησης. Η Βενεζουέλα (και, παρεμπιπτόντως, το Ιράν) δεν είναι ένα ερμητικά προσωποπαγές καθεστώς του οποίου η κατάρρευση εξαρτάται από ένα μόνο άτομο (εν προκειμένω τον Μαδούρο), όπως στη Βόρεια Κορέα ή, ιστορικά, στη Λιβύη του Καντάφι. Η εξουσία είναι ενσωματωμένη σε θεσμούς, υπηρεσίες ασφαλείας, κομματικές δομές και διεθνή δίκτυα προστασίας.

Με τον ίδιο τρόπο που η απαγωγή του καγκελαρίου Μερτς δεν θα καταστρέψει το πολιτικό σύστημα και τη διακυβέρνηση της Γερμανίας, η απομάκρυνση του επικεφαλής δεν διαλύει το σύστημα. Ως εκ τούτου, η διακυβέρνηση της Βενεζουέλας συνεχίζεται απλώς υπό την αντιπρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκεζ, μια μακροχρόνια συνεργάτιδα του Τσάβες.

Ο πρόεδρος Τραμπ σημείωσε ότι αυτή ήταν η πρώτη επίθεση και ότι ελπίζει να μην χρειαστεί δεύτερη, και ότι η Ροντρίγκεζ πρέπει να «κάνει το σωστό», δηλαδή να υπακούσει στις εντολές των ΗΠΑ. Διαφορετικά, «θα πληρώσει πολύ ακριβά, πιθανώς περισσότερο από τον Μαδούρο» -με άλλα λόγια, ο Τραμπ απειλεί να επιστρέψει στην αμμοδόχο για δεύτερη κατάθεση.

Φυσικά, ο Τραμπ είπε επίσης ότι η κυβέρνησή του «θα διοικήσει τη Βενεζουέλα» για κάποιο διάστημα από την Ουάσινγκτον -κάτι που είναι προφανώς ανέφικτο, καθώς η Βενεζουέλα διοικείται επί του παρόντος από την κυβέρνηση Μαδούρο χωρίς τον Μαδούρο και όχι από τις ΗΠΑ και τους υφισταμένους του Τραμπ -και ότι η Ροντρίγκεζ έχει ήδη συμφωνήσει να κάνει το θέλημά του, κάτι που η ίδια αρνήθηκε δημοσίως.

Όλα αυτά μοιάζουν πολύ με μια θεατρική μεγάλη χειρονομία: να πείσει ρητορικά τους Βενεζουελάνους ότι όλα τελείωσαν, με την ελπίδα ότι έτσι θα τελειώσουν ως δια μαγείας.

Λαϊκές πολιτοφυλακές στο Καράκας

Τι θα συμβεί όμως αν αυτό δεν λάβει χώρα; Θα εισβάλει στρατιωτικά ο «πρόεδρος της Ειρήνης» στη Βενεζουέλα, μια χώρα με έκταση 912.050 km² και πληθυσμό άνω των 31 εκατομμυρίων; Ή θα προστεθεί περισσότερη άμμος στην αμμοδόχο, με την ελπίδα ότι ο κόσμος θα ξεχάσει, όπως πράγματι ξέχασε την «Ημέρα της Απελευθέρωσης» του Τραμπ και τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα;

Είναι πολύ πιθανό να βρισκόμαστε μπροστά στην αρχή, και όχι στο μεγάλο φινάλε, της βενεζουελάνικης υπόθεσης – και το χειρότερο σενάριο για τις ΗΠΑ είναι ότι αυτό θα μπορούσε να καταλήξει να είναι η δική τους, τραμπική πλέον «Ουκρανία», «Ιράκ», «Αφγανιστάν» ή ακόμα και «Βιετνάμ».

Επιπλέον, μας ζητούν να πιστέψουμε ότι οι ίδιες αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις που απέτυχαν παταγωδώς να νικήσουν τους Χούθι δύο φορές, μία υπό τον Μπάιντεν και μία υπό τον Τραμπ, κατάφεραν τώρα να απαγάγουν τον Νικολάς Μαδούρο με απειροελάχιστη αντίσταση μέσα σε λίγες ώρες. Περισσότερες λεπτομέρειες θα αποκαλυφθούν στην πορεία σχετικά με το αν υπήρχε κάποια συμφωνία στα παρασκήνια.

Διεθνές δίκαιο και επιλεκτική νομιμότητα

Δεν έχει πλέον νόημα να επισημάνουμε ότι αυτό ήταν μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, και πιο συγκεκριμένα του άρθρου 2(4) του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο ορίζει ότι «όλα τα μέλη θα απέχουν στις διεθνείς σχέσεις τους από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους, ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που είναι ασυμβίβαστος με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών» -και ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας τρόπος να θεωρηθεί νόμιμη η εξωεδαφική απαγωγή ενός αρχηγού κράτους από τις ΗΠΑ.

Περιττό να πούμε ότι δεν υπήρχε ούτε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ούτε εύλογη αμερικανική αυτοάμυνα έναντι ένοπλης επιθετικότητας που απειλούσε την κυριαρχία της -πόσω μάλλον εύλογη και νόμιμη ευθύνη προστασίας (Responsibility to Protect, R2P). Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα υποκείμενα του διεθνούς συστήματος είναι τα κράτη, με την κυριαρχία τους να διαφυλάσσεται ανεξαρτήτως της ηγεσίας τους και χωρίς διάκριση μεταξύ φιλελεύθερων δημοκρατιών, άλλων τύπων δημοκρατιών, δικτατοριών, αυταρχικών καθεστώτων κ.λπ. Ως εκ τούτου, κάθε κράτος έχει μια θέση στα Ηνωμένα Έθνη, ανεξάρτητα από την κυβέρνησή του.

Σε αυτό το πλαίσιο, η άποψη που έχει κανείς για τον Μαδούρο είναι εντελώς άσχετη με τη χρήση βίας κατά της κυριαρχίας της Βενεζουέλας. Η κραυγαλέα ειρωνεία εδώ είναι ότι ο Τραμπ επικαλείται, ή προτρέπει άλλους να επικαλεστούν, ακριβώς τα προηγούμενα αμερικανικά ιδεολογικά πλαίσια που είχε υποσχεθεί να εξαλείψει: τη φιλελεύθερη θεωρία των διεθνών σχέσεων και τη «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες» (αντί του διεθνούς δικαίου) που διακρίνει κυρίως μεταξύ «δημοκρατιών» και «αυταρχιών».

Αυτό ήταν μια γραμμή που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήταν ιδιαίτερα πρόθυμη να υιοθετήσει, παρά το προφανές γεγονός ότι ολόκληρη η επιχειρηματολογία της σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία ήταν ακριβώς η αντίθετη για σχεδόν τέσσερα χρόνια. (Αξίζει να σημειωθεί ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Αντρέι Σιμπίχα, ενέκρινε και ο ίδιος την εισβολή στην κυρίαρχη χώρα της Βενεζουέλας: οποία ειρωνεία).

Το γεγονός ότι τόσοι πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εξέδωσαν δηλώσεις του τύπου «παρακολουθούμε στενά την κατάσταση στη Βενεζουέλα» έχει ήδη προκαλέσει ένα διαδικτυακό καλαμπούρι: «Οι Ευρωπαίοι παρακολουθούν την κατάσταση σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα».

Ο καθηγητής ευρωπαϊκού δικαίου Αλμπέρτο Αλεμάνο έχει περιγράψει εύστοχα το δίλημμα της Ευρώπης σχετικά με τη Βενεζουέλα ως εξής: «Εάν η Ευρώπη συναινέσει στις ενέργειες των ΗΠΑ κατά του καθεστώτος Μαδούρο, κινδυνεύει να αποδυναμώσει τις νομικές αρχές που στηρίζουν την αντίθεσή της στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Εάν όμως καταδικάσει αυτές τις ενέργειες, η Ευρώπη κινδυνεύει να αποξενώσει τον κύριο εγγυητή της ασφάλειάς της και να τανυστεί η διατλαντική ενότητα σε μια στιγμή που η συλλογική άμυνα κατά της Ρωσίας είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Αυτό το δίλημμα υπάρχει μόνο επειδή το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται με ασυνέπεια εδώ και δεκαετίες. Η Ευρώπη πρέπει τώρα να επιλέξει μεταξύ νομικής αρχής και στρατηγικής ανάγκης, μια επιλογή που αποκαλύπτει αν η λεγόμενη ‘τάξη βασισμένη σε κανόνες’ είχε ποτέ πραγματικό κανονιστικό περιεχόμενο ή ήταν πάντα απλώς ένας λόγος νομιμοποίησης της δυτικής ηγεμονίας». Με άλλα λόγια, η ΕΕ για άλλη μια φορά πέφτει στην παγίδα.

Ο πρόεδρος Τραμπ, ωστόσο, έχει ήδη δηλώσει ότι η Γροιλανδία είναι η επόμενη, καθώς οι ΗΠΑ «χρειάζονται τη Γροιλανδία για την εθνική τους ασφάλεια». Η Γροιλανδία, φυσικά, είναι αυτόνομο έδαφος που ανήκει στο Βασίλειο της Δανίας, κράτος μέλος της ΕΕ. Μένει να δούμε πώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα τετραγωνίσει αυτόν τον κύκλο.

Πετρέλαιο, Δόγμα Μονρόε και στρατηγικές αντιφάσεις

Η απομάκρυνση «ενός δικτάτορα που καταπιέζει τον λαό του», σύμφωνα με τα λόγια του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, είναι μόνο μία από τις πολλές αιτιολογίες που έχουν δοθεί. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ δήλωσε ότι πρόκειται για τα ναρκωτικά ως άμεση απειλή, όπως ισχυριζόταν από την αρχή ο πρόεδρος Τραμπ -αλλά είναι επίσης ο πρόεδρος Τραμπ που δήλωσε ρητά: «Όλα έχουν να κάνουν με το πετρέλαιο».

Άλλωστε, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε γράψει δημοσίως το 2013 ότι «ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι αφήσαμε το Ιράκ χωρίς να πάρουμε το πετρέλαιο», και τώρα λέει για τη Βενεζουέλα ότι «το πετρέλαιο είναι δικό μας». Σημειωτέον ότι η διάσταση του πετρελαίου προαναγγέλλεται αρκετά ρητά στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας: «το Δυτικό Ημισφαίριο διαθέτει πολλούς στρατηγικούς πόρους και η Αμερική πρέπει να συνεργαστεί με περιφερειακούς συμμάχους για να τους εκμεταλλευθεί».

Και, θεωρητικά, ο έλεγχος του πετρελαίου της Βενεζουέλας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ασφαλιστική δικλίδα των ΗΠΑ για μια προγραμματισμένη επίθεση κατά του Ιράν, προβλέποντας ότι το Στενό του Ορμούζ θα μπορούσε να κλείσει, καθιστώντας απαραίτητη μια εναλλακτική πηγή πετρελαίου. Ωστόσο, εκτός από το γεγονός ότι η Βενεζουέλα δεν κυβερνάται επί του παρόντος από τις ΗΠΑ, αλλά από την κυβέρνηση Μαδούρο χωρίς τον Μαδούρο, ακόμη και αν το σχέδιο του Τραμπ υλοποιηθεί, το πετρέλαιο και τα αποθέματα της Βενεζουέλας δεν θα μετατραπούν αμέσως και ως δια μαγείας σε αμερικανικά έσοδα, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ είναι προγραμματισμένες για τον ερχόμενο Νοέμβριο.

Οι αναλυτές επισημαίνουν αμέσως ότι αυτό που βλέπουμε είναι το Δόγμα Μονρόε, δηλαδή αυτό που η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας ονομάζει «το συμπλήρωμα Τραμπ στο Δόγμα Μονρόε». Σύμφωνα με αυτό, οι ΗΠΑ θα «αποκαταστήσουν την αμερικανική υπεροχή στο Δυτικό Ημισφαίριο» και «θα αρνηθούν στους μη ημισφαιρικούς ανταγωνιστές τη δυνατότητα να τοποθετήσουν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες, ή να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικά περιουσιακά στοιχεία, στο [Δυτικό] Ημισφαίριο».

Η ιδέα εδώ είναι ότι οι ΗΠΑ θα έχουν το υπόλοιπο Δυτικό Ημισφαίριο (Βόρεια Αμερική, Κεντρική Αμερική, Λατινική Αμερική, Γροιλανδία) ως γήπεδό τους/πίσω αυλή τους χωρίς ανταγωνισμό από άλλες μεγάλες δυνάμεις στην περιοχή, και ότι θα επιτρέψουν και σε άλλες μεγάλες δυνάμεις να έχουν τα δικά τους γήπεδα/πίσω αυλές.

Ακόμα και αν άλλες μεγάλες δυνάμεις συναινούσαν σε αυτό το σχέδιο -πράγμα που δεν κάνουν, αν κρίνουμε από την αντίδραση της Κίνας στην Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας και αν θυμόμαστε ότι η Βραζιλία της Λατινικής Αμερικής είναι το «Β» στο «BRICS+»- το θεμελιώδες πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να επικεντρωθούν στο «δικό τους» ημισφαίριο με ένα «Δόγμα Μονρόε με συμπλήρωμα Τραμπ», αλλά ταυτόχρονα συμμετέχουν στον πόλεμο της Ουκρανίας, αναμιγνύονται με αμέτρητους τρόπους στη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία, ξεκινώντας από την ιδιαίτερα ειδική σχέση τους με το Ισραήλ, οπλίζουν μαζικά την Ταϊβάν μετά τη δημοσίευση της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας, παρεμβαίνουν στην Αφρική κ.λπ. Δεν υπάρχει «συμφωνία» μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων στην οποία παίρνεις το μισό του κόσμου και να διατηρείς το δικαίωμα να παρεμβαίνεις και στο άλλο μισό του κόσμου. Είναι η ίδια η κυβέρνηση Τραμπ, άλλωστε, που διαλαλεί από τον Ιανουάριο ότι η μονοπολική στιγμή ήταν μια «ιστορική ανωμαλία» που «έχει τελειώσει»

Πώς θα εξελιχθούν όλα αυτά μένει να το δούμε -από τη μοίρα της Βενεζουέλας από ‘δω και πέρα, μέχρι τις αναταραχές του διεθνούς συστήματος και της διεθνούς τάξης, τη Γροιλανδία, τις διακυμάνσεις της ΕΕ, τα νέα κίνητρα του Παγκόσμιου Νότου να αποσυνδεθεί από τις ΗΠΑ, κ.λπ., συμπεριλαμβανομένης της συχνότητας με την οποία ο Πρόεδρος Τραμπ θα αισθάνεται την ανάγκη να επισκεφθεί την αμμοδόχο του, να καλύψει με άμμο μια γρήγορη, απωθητική και απερίσκεπτη πρωτοβουλία και να διακηρύξει τη νίκη του κατά την έξοδο από το κουτί του. Σε κάποιο σημείο, ωστόσο, όλα τα της αμμοδόχου είναι προδιαγεγραμμένο να συναντήσουν τις έλικες του ανεμιστήρα, για να θυμηθούμε το αγγλοσαξωνικό ιδίωμα. Απλώς δεν υπάρχει κανένα ορατό σενάριο στο οποίο να επικρατεί εκ νέου η τάξη, δηλαδή η ειρήνη.

Στα καθ’ ημάς: Πώς να σε πάρει στο ψιλό η υφήλιος

Ενώ οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν απασχολημένοι να δηλώνουν ότι παρακολουθούν στενά την κατάσταση στη Βενεζουέλα, τουλάχιστον ένας ηγέτης ξεχώρισε, υποστηρίζοντας αταλάντευτα και μάλιστα πανηγυρίζοντας τη χρήση βίας κατά της κυριαρχίας ενός κράτους και υπογραμμίζοντας ότι η διεθνής νομιμότητα δεν έχει σχέση με τη συζήτηση αυτή τη στιγμή: ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, με την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Νικολάς Μαδούρο ηγήθηκε μιας βίαιης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητα δεινά στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».

Η ευρύτερη συνάφεια της τελευταίας φράσης είναι, βέβαια, ότι η Ελλάδα επικαλείται συνεχώς το διεθνές δίκαιο με χαρακτηριστική συχνότητα (και καλά κάνει), λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία και των διαφορών της Ελλάδας με την Τουρκία, για να μην αναφέρουμε τη δημόσια αιτιολόγηση της Ελλάδας για την υποστήριξή της προς την Ουκρανία και για το ότι «βρίσκεται σε πόλεμο» με τη Ρωσία λόγω της προτεραιότητας του διεθνούς δικαίου. Ως εκ τούτου, η δήλωση είναι πράγματι εκπληκτική.

Ο Τρίτα Πάρσι του Ινστιτούτου Κουίνσι σχολίασε τη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού: «Το να χαρακτηρίσουμε τις επίσημες αντιδράσεις της Ευρώπης ως γελοίες θα ήταν αδικαιολόγητα ευγενικό».

Είναι αυτονόητο ότι η ειρωνεία δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Τούρκους σχολιαστές, όπως ο δημοσιογράφος Ρατζίπ Σοϊλού, ο οποίος σημείωσε ότι «ο Μητσοτάκης έχει πλέον υιοθετήσει πλήρως την εξωτερική πολιτική του Νετανιάχου. Δεν προσποιείται καν ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο, αντίθετα, το αγνοεί εντελώς. Γιατί τότε διαμαρτύρεστε συνεχώς για την ‘παραβίαση του διεθνούς δικαίου’ από την Τουρκία;» ή σε μια απάντηση ενός τουρκικού λογαριασμού στο X στον Έλληνα πρωθυπουργό: «Υπέροχα νέα! Φαίνεται ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Μητσοτάκης δεν θα διαμαρτυρηθεί για τη νομιμότητα των τουρκικών ενεργειών στο Αιγαίο, τη Θράκη, την Κύπρο κλπ. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται πλέον για το διεθνές δίκαιο». Αν μη τι άλλο, ο διεθνής λόγος της Ελλάδας επιτυγχάνει να τραβήξει την προσοχή με τους νεωτερισμούς του.

Η δήλωση του πρωθυπουργού προκάλεσε οργή σε όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένου του πρώην Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με αγγλόφωνη ανάρτηση.

Ωστόσο, δεν τελειώνει εδώ η υπόθεση. Ένας κορυφαίος πολιτικός της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής από το 2007 και έξι φορές υπουργός, ο νομικός Μάκης Βοριδής, ενίσχυσε την περιφρόνηση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη για το διεθνές δίκαιο και την υποστήριξή του προς τον πρόεδρο Τραμπ, καθιστώντας την ακόμη πιο σαφή. Επιπλέον, στη δήλωσή του συγχέει προφανώς τον «δυτικό κόσμο» με το «δυτικό ημισφαίριο» («Στον Δυτικό κόσμο υπάρχει πλέον ένας ηγέτης που υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου: ο Ντόναλντ Τραμπ», και το μήνυμα τελειώνει με μια εκδοχή του «πονάτε μαδουραίοι;»).

Η Ελλάδα, ωστόσο, βρίσκεται στο ανατολικό ημισφαίριο, όπως και ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση, με εξαίρεση την Ισπανία και την Πορτογαλία, καθώς το δυτικό ημισφαίριο «ξεκινά» από το Γκρίνουιτς του Λονδίνου προς δυσμάς. Φαίνεται ότι ένα σημαντικό μέρος της τύχης των Ελλήνων έχει ανατεθεί σε κορυφαίους πολιτικούς που κυριολεκτικά δεν γνωρίζουν σε ποιο ημισφαίριο της γης βρίσκεται η χώρα τους -σε έναν πλανήτη που, φυσικά, έχει δύο ημισφαίρια, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και αν μαντέψεις τυφλά όντας πρωτοφανώς άσχετος, έχεις 50% πιθανότητες να μην πεις κοτσάνα.

Καλά θα πάει αυτό...

______________

*Το παρόν άρθρο του Σωτήρη Μητραλέξη είναι μτφρ. από το αγγλικό πρωτότυπο στο GeoTrends, με τίτλο:  "Βενεζουέλα: Ο Τραμπ εξέρχεται «νικητής» από την αμμοδόχο του ενώ οι Έλληνες πολιτικοί ψάχνουν το ημισφαίριό τους",  και αναδημοσιεύεται από το "κοσμοδρόμιο".  Η εικαστική επιμέλεια είναι εν μέρη δική μας.